نمایش پروفایل
ویرایش پروفایل
آگاهیرسانیها
جغددانی 
خروج
خلاصه: در آغاز، هلگا برای جلوگیری از خونریزی با لرد ولدمورت توافقی ناپایدار میکند تا مردم را آرام نگه دارد و از حمایت از محفل ققنوس بازدارد. در همین زمان، آقای تال که از این معامله باخبر شده، با معجون تغییرشکل خود را به جای لوسیوس مالفوی جا میزند و به خانهی ریدلها نفوذ میکند تا کوین کارتر را بدزدد. اما در آنجا حضور مرموز سالازار را احساس میکند و درک میکند نقشهای عمیقتر در جریان است. همینطور متوجه میشود که کوین به همراه یک نفر دیگر به سمت خانه 12 گریمولد رفته.
از سوی دیگر، گادفری در خانهی گریمولد گرفتار نسخهی تقلبی تال میشود — مرگخواری به نام آستریکس که با چهرهی تال ظاهر شده و او را در برابر انتخابی اخلاقی میگذارد: نجات دوستانش یا فدا کردن کوین. گادفری با رنج و تردید، راه سوم را برمیگزیند و خود را تسلیم مرگخواران میکند تا کودک را نجات دهد. آستریکس نقابش را برمیدارد و او را به خانهی ریدلها میبرد، جایی که پیشتر انفجار ناشی از فرار تال، مرگخواران را دچار آشوب کرده است. در آنجا سیبل تریلانی ظاهر میشود و از پیشبینی وقوع این اتفاق سخن میگوید، گویی همهچیز از پیش در طرحی بزرگتر بوده است.
در نهایت، گادفری در برابر سیبل قرار میگیرد؛ گفتوگویی میان تاریکی و روشنایی در میگیرد، دربارهی انسانیت، انتخاب و جاودانگی. سیبل او را وادار میکند درون خود و در آینهی حقیقت نگاه کند.
جادوگران | نخستین مرجع فارسی زبان هواداران هری پاتر
کمک میخوای؟ از هری بپرس!
آنلاینها
11 کاربر(ها) آنلاین هستند (8 کاربر(ها) در حال مرور انجمن هستند)
کارت قورباغه شکلاتی
کارت قورباغه شکلاتی
پرافتخارترین اعضای سایت جادوگران
شبکه پرواز
به شبکه پرواز خوش آمدید! شومینهها و دودکشها را باز کنید...
گادفری سرش را با هر دو دست گرفته بود و فشار میداد. گوشهایش که به لطف قدرتهای خونآشامیاش همیشه شنوایی فوقالعادهای داشتند، حالا مغزش را با صدای جیغ و نالهی ماگلهایی که چند لحظه پیش دریده بود، پر میکرد. روی زمین افتاد و خون سیاهی بالا آورد.
آقای تال با احتیاط و قدمبهقدم به او نزدیک شد تا به دوستش کمک کند. هرچند میدانست در آن وضعیت ناپایدار، این کار مثل سیخونک زدن به یک اژدهای گرسنه است. اما وقتی بازوی سرد و لرزان گادفری را گرفت و سعی کرد او را به پشت بخواباند، احساس کرد این کارش کمی باعث آرامتر شدن او شده است.
گادفری در حالی که چشمهایش بسته بود، زیر لب بریدهبریده زمزمه کرد:
- نمیخواستم... من یه عمره دارم با این سیاهی درونم مبارزه میکنم. اما اون مجبورم کرد... آیینه... آیینه لعنتی... دست خودم نیست.
هیبرنیوس که سعی میکرد بغضش را فرو بدهد، با صدایی لرزان گفت:
- درستش میکنیم، گادفری. الان بهش فکر نکن. سعی کن یه کم به خودت مسلط شی تا بتونیم ببریمت یه جای امن.
حرفهای تال، هرچند با عقل گادفری جور درنمیآمد، اما دلش را کمی گرمتر کرد. این اولین بار نبود که سیاهی درونش کنترل اعمالش را به دست میگرفت و کارهایی میکرد که از آنها شرم داشت. اما تا به حال کسی نبود که روی سیاهش را دیده باشد و باز هم قصد کمک به او داشته باشد.
به زور چشمانش را باز کرد و سعی کرد به چشمان خاکستریرنگ هیبرنیوس نگاه کند و لبخند تشکرآمیزی بزند... اما... خاکستری...
ناگهان گادفری حس کرد وارد چشمان تال میشود. همهچیز بههم ریخت. نمیتوانست تشخیص دهد که هنوز بدنش را در اختیار دارد یا مُرده و روحش در حال پرواز است. اما اتفاقاتی که برایش میافتاد آشنا بود... ماگلها... در حال حمله بودند. بعضی با اسلحههای سنگین، عدهای با شمشیر و نیزه، و حتی تعدادی با میخهای چوبی و چکش!
این صحنه را دیده بود. به سمتش میآمدند... جادوگران و خونآشامها را میدید که در حال فرارند. همان چیزهایی که در آیینه دیده بود! واقعاً در حال اتفاق افتادن بودند... اما این بار با یک تفاوت بزرگ!
باورش نمیشد! در بین ماگلها چند چهرهی آشنا را هم میدید! مودی؟! دامبلدور؟! لیلی و ریگولوس اونجا چه میکردند؟! نه... این دیگه امکان نداشت! هیبرنیوس تال؟!
این دیگر توهم آیینه نبود. این واقعیت بود، همان واقعیتی که سیبل تریلانی هشدارش را داده بود، و گادفری باور نکرده بود.
هیبرنیوس خوشحال از اینکه گادفری چشمانش را باز کرده، امیدوار بود لبخند کمرنگ روی صورتش نشانهی بازگشتش باشد. اما چند لحظه بیشتر نگذشت که گرمای چشمانش تبدیل به نگاهی بیروح و غیرانسانی شد.
در کسری از ثانیه، گادفری جستی زد و روی دو پایش ایستاد! با پشت دست ضربهی سنگینی به صورت هیبرنیوس تال زد و او را چند متر عقب پرتاب کرد! همزمان چوبدستیاش را بیرون کشید و طلسمی فریاد زد. یکی از کلبههای دهکده که نزدیک مودی و لیلی بود منفجر شد و بارانِ تختهچوب مثل نیزههایی تیز به سمت آنها پرتاب شد.
مودی بهسرعت چوبدستیاش را تکان داد و آن قطعات جداشده از کلبه را به قطرات آب تبدیل کرد؛ آبی که مثل باران رویشان پاشید اما آسیبی نرساند. سپس مودی، در حالی که چشم مصنوعیاش دیوانهوار درون حدقه میچرخید، به سمت گادفری برگشت و طلسم آبیرنگی پرتاب کرد.
اما خونآشام آن را منحرف کرد؛ طلسم به یکی از درختان قدیمی کنار جاده خورد و در چشم به هم زدنی درخت در آتش فرو رفت!
ریگولوس از آنسو فریاد زد:
- چیکار میکنی الستور؟! میخوای بکشیش؟ نمیفهمی اون خودش نیست؟!
تال که تازه از جا بلند شده بود، میخواست حرفش را تأیید کند، اما اتفاقی جلوی چشمش رخ داد که صدایش درنیامد.
گادفری شروع به دویدن کرد. با سرعتی غیرطبیعی از میان طلسمهایی که مودی یکی پس از دیگری پرتاب میکرد گذشت و با پرشی بلند، پشت ریگولوس فرود آمد. دستش را دور سینهاش حلقه کرد و دندانهای نیشش را با یک حرکت در گردنش فرو برد.
همه خشکشان زد.
چشمهای ریگولوس از وحشت گرد شده بود. زمان انگار ایستاد؛ سکوتی مطلق دهکدهی ویران را گرفت.
اما چند لحظه بعد، با عبور سایهای از میان آنها، صدای شکستن چیزی شبیه شاخهی قطور یک درخت، سکوت را درهم شکست.
گادفری با گردن شکسته، به همراه ریگولوس که خون از زخم گردنش میچکید، هر دو روی زمین افتادند.
سایهای که حالا کنارشان ایستاده بود، تبدیل به مردی قدبلند با موهایی تا روی شانه شد؛ کت چرمی زرشکی بر تن و ماسک سیاهی بر دهان داشت.
مودی بلافاصله به سمت ریگولوس دوید و با چوبدستی سعی در ترمیم زخم گردنش کرد. لیلی هم کنار گادفری زانو زد و با چشمانی خیس سرش را در بغل گرفت. اما این هیبرنیوس تال بود که به سمت مرد ماسکدار حمله کرد و در حالی که چوبدستیاش را به او نشانه رفته بود، فریاد زد:
- چه غلطی کردی بیشرف؟! کشتیش حرومزاده!
آستریکس بدون توجه به فریادهای تال، با خونسردی یقهی کتش را صاف کرد و گفت:
- داشت رفیقتون رو میکشت. من جون یکی از شما رو نجات دادم.
- با کشتن یکی دیگه از اعضای محفل؟!
- نترس، خیلی بیشتر از شکستن گردن لازمه تا یه خونآشام بمیره!
مودی بالاخره موفق شد زخم گردن ریگولوس را ببندد. از جا بلند شد و با نگاه سنگینش به سمت تال و آستریکس رفت.
- نگو که از سر خیرخواهی اومدی اینجا. من تو رو میشناسم، آستریکس. میدونم مرگخوار نیستی، اما همه میدونن با اونا کار میکنی.
آستریکس نفسش را با بیحوصلگی بیرون داد و گفت:
- کار میکردم. تا وقتی رفیقتون فهموند اون بیهمهچیزا ازم سوءاستفاده کردن و خواستن با کمک من یه بچه رو به کشتن بدن.
مودی با چشم مصنوعیاش نگاهی از بالا به پایین به او انداخت و گفت:
- فکر میکنی همچین حرفی باعث میشه بهت اعتماد کنم؟
- حقیقتاً برام اهمیتی نداره. اما مطمئنم با این وضع افرادت و نزدیکیمون به خونهی ریدلها، به کمکم نیاز داری تا هرچه زودتر بزنین به چاک!
چند دقیقه بعد، محفلیها با اسکورت آستریکس، ریگولوس و گادفری را کول کردند و با صدای «پاق»ی غیب شدند.
هوا هنوز بوی دود و خون میداد. وقتی دوباره ظاهر شدند، وسط میدان گریمولد بودند. درست مقابل خانهای که برایشان حکم پناهگاه را داشت.
اما همان لحظه، همهشان فهمیدند چیزی اشتباه است.
خانههای شماره 11 و 13 دیگر به هم چسبیده نبودند. طلسم رازداری از بین رفته بود و جای خانه شماره 12 خرابهای سوخته با پنجرههای شکسته بود که از درون آن زبانههای آتش سرخ بالا میرفت. بر فراز دود غلیظ، «نشان سیاه» با جمجمهای درخشان و ماری پیچخورده بر فراز آن، در آسمان میچرخید و نور سبزرنگش بر دیوارهای خیابان میلغزید.
لیلی لبهایش را گاز گرفت، انگار با خودش حرف میزد:
- نه... این نمیتونه گریمولد باشه...
تال با ناباوری به اطراف نگاه میکرد. همهچیزشان، پناهگاه، اسناد، خاطرات، در چند لحظه در آتش فرو رفته بود.
مودی با فریادی خشمگین چوبدستیاش را بالا برد، اما آستریکس دستش را گرفت و گفت:
- فایدهای نداره. هنوز اونجان. اگه بمونیم، کارمون تمومه.
محفلیها، در حالی که ریگولوس نیمههوشیار را روی دوش داشتند و گادفری را با طلسمی معلق نگه داشته بودند، یکبار دیگر ناپدید شدند.
لحظهای بعد، در جنگلی خارج از شهر ظاهر شدند؛ جایی که بوی خاک نمزده با بوی دود قاطی شده بود. نسیمی سرد از لابهلای درختان میوزید و صدای جیرجیرکها هم انگار از ترس خاموش شده بود.
همه از نفس افتاده بودند. ریگولوس را روی زمین گذاشتند، گادفری هنوز بیهوش بود. لیلی کنارش نشست، نفسهایش به شماره افتاده بود.
مودی نفسزنان سعی کرد چادری موقتی برپا کند، چوبدستی در دستش از شدت خشم میلرزید. تال در همان حین رادیوی جادوییاش را از جیب بیرون کشید، گرد و خاکش را پاک کرد و با ضربهای آرام چوبدستی روشنش کرد.
چند لحظه فقط صدای خشخش شنیده شد... بعد ناگهان صدای گویندهای از درون رادیو پیچید. صدایی خشک و رسمی که از همان جملهی اول، مثل پتک بر ذهن همه کوبیده شد:
«...در نتیجه، کارآگاهان وزارت سحر و جادو عامل این حملهی وحشیانه و بیسابقه را، در کمال تعجب گروهی به نام محفل ققنوس اعلام کردند. به نظر میرسد این گروه، پس از ناپدید شدن آلبوس دامبلدور، از کنترل خارج شده و اکنون به رهبری الستور مودی - که گفته میشود مدتهاست مشاعر خود را از دست داده - در حال حمله به ماگلهاست.
وزیر سحر و جادو، هلگا هافلپاف، دقایقی پیش اعلام کرد فعالیت محفل ققنوس از امروز غیرقانونی است. هر شخص یا گروهی که با اعضای محفل در ارتباط باشد، مجرم شناخته شده و پس از محاکمه به آزکابان فرستاده میشود. تمامی اعضای فعلی محفل ققنوس نیز در دست تعقیب هستند.»
پایان سوژه
افرادی که لایک کردند
"من همیشه به چشم کسی به تو نگاه می کردم که نجاتم می دهد، یک رهبر، یک دوست."
مودی به او نگاه می کند، به سردی.
"تو فقط مرا یک ابزار می دیدی. ابزاری که محفل را وارد جنگ می کند و بدین طریق تو را قادر می سازد، بنوشی. آن طور که همیشه آرزویش را داشتی."
گادفری دندان هایش را به هم فشار می دهد.
"الستور! این تویی که تک تک اعضای محفل را به چشم ابزار می بینی. آن ها برای تو موجوداتی نیستند که احساس دارند و رنج می کشند. فقط اسلحه هستند. تو فقط می خواهی به وسیله ی آن ها سیاهی را پاک کنی تا نظم مد نظرت را حاکم کنی."
باز هم تغییری در صورت مودی ایجاد نمی شود.
"من همان چیزی هستم که باید باشم، میدهرست. با چشم هایی پر از اشک واحساسات غلیظ نمی توان سیاهی را در هم شکست. و بله، نظم. این معنای سپیدی است. اما موجودی مثل تو هرج و مرج را می پسندد."
گادفری:
"تو به آن می گویی هرج و مرج، اما من به آن می گویم آزادی."
در این لحظه آقای تال شروع به صحبت می کند، در حالی که ترکیبی از دلسوزی و غم بر چهره اش نشسته.
"گادفری! به من بگو چرا؟ چرا اسم 'آزادی' را روی کشتن مردم بی گناه گذاشته ای؟"
گادفری آه می کشد. نگاه چشمان کهربایی اش با چشمان زرد رنگ آقای تال گره می خورد، و حس می کند سوزنی از جنس نقره به قلبش فرو می رود.
"آقای تال عزیزم، اینکه زیر زمین دفن شوم و از عطش زجر بکشم، برایم خوشایندتر است تا اینکه شما این طور به من نگاه کنید. اما آزادی ای که من می گویم، آزادی در دفاع از کسانیست که دوستشان دارم."
آقای تال در حالی نگاهش اندکی گیج به نظر می رسد:
"دفاع؟ منظورت چیست؟"
ابروهای گادفری در هم می روند و چشمانش تیره می شود.
"ساکنین این دهکده. من دیدم که آن ها چه می کنند، اگر ما در این جنگ بر مرگخواران پیروز شویم. من آینده را دیدم، آقای تال عزیزم. دیدم که جنگ آن قدر وسعت می یابد و آن قدر عمیق می شود که ماگل ها از وجود جادوگران با خبر می شوند. و وقتی ما پیروز می شویم، آن ها در ابتدا از ما قدردانی می کنند، اما بعد…"
مکث می کند و چیزی بر چهره اش، در نگاهش تجلی می یابد. وحشتی که انگار دارد مثل خرطوم یک عنکبوت جاودانگی را از رگ هایش بیرون می کشد.
"اما بعد ترس از ما در روحشان رخنه می کند و تک تک ما را نابود می کنند. آن هم در حالی که به روی ما لبخند می زنند و وانمود می کنند که دوستمان دارند. ما را می کشند، با جادویی که از خود ما بیرون کشیده اند."
گادفری ساکت می شود. همرزمی هایش فقط به او خیره می شوند، با نگاه هایی که هیچ چیز در آن ها نیست. چهره هایی خالی از احساس. پوچ. عاری از معنا برای گادفری. بی معنایی ای که کوشیده بود با خون آشامی از آن بگریزد. بی معنایی ای که برایش مثل مرگ است، و حالا در چشمانش خیره شده. با لحنی درمانده و با لکنت می گوید:
"شما… شما فقط شوکه شده اید؟ یا اینکه نکند مرا باور نمی کنید؟ چه… شده؟ آااا."
دستش را بالا می برد و روی شقیقه اش می گذارد و فشار می دهد.
"نمی توانم ذهنتان را بخوانم. همه چیز در مغزم به هم ریخته."
تلو تلو می خورد.
"خون آن ماگل ها. بله، خون آن ها. دارد تکه تکه از مغزم می کند و آن را در خودش حل می کند."
سرش را به طرفین تکان می دهد.
"نباید از آن ها می نوشیدم. نه، نباید."
و همرزمی هایش با چشم هایی درمانده و غم آلود به او نگاه می کنند.
افرادی که لایک کردند
توضیحات بیشتر درباره ی داستان
در رابطه با لرد سابیس
وبلاگم
⚰️🦇🩸🍷🪦 یک خون آشام حامی حقوق اقلیت ها و آزادی ⚰️🦇🩸🍷🪦
- باید فکر کنیم چه بلایی سرش اومده.
صدای آقای تال سکوت را شکافت. مرد بلندقد دستی به موهای رنگارنگ و ژولیدهاش کشید.
- منظورم اینه که اون تا همین دیروز حاضر بود جونش رو برای ما بده، حتما یه دلیلی داره که الان اینجوری جلومون وایساده.
لیلی اضافه کرد:
- شاید هم تحت تاثیر طلسم فرمانه.
مدآی آه عمیقی کشید. البته؛ البته! اینها دستپروردگان دامبلدور بودند. عصایش را چنان محکم بر زمین کوفت که ریگولوس، لیلی و آقای تال بلافاصله به سمتش بازگشتند.
- میدونم دامبلدور همیشه روی دیدن بهترین حالت آدما تاکید داشته؛ ولی شما نمیتونین اینکار رو کنین. اون میدهرست هیچوقت قابل اعتماد نبوده.
آقای تال دوباره موهایش را به هم ریخت. ریگولوس تبسمی کرد که هر آدم عاقلی میفهمید از سر شادمانی نیست. اخمی بر صورت لیلی نقش بست که از سر خشم و آزردگی نبود.
شکهای الستور مودی گهگاهی دقیقا منطقیترین به شمار نمیآمدند؛ لکن اینبار به طرز عجیبی حقیقی به نظر میرسیدند. اگر گادفری واقعا قصد خیانت داشت؟
لیلی سکوت را شکست.
- بهتر نیست به جای عزا گرفتن، گادفری رو مهار کنیم؟
افرادی که لایک کردند
به هر سو که مینگریستی، آتش بود که تبدیل به تنها منبع روشنایی در آن شب تیره و تار شده بود. نه روشناییای که راه نفوذ به دل را بلد باشد و آن را تحت تاثیر قرار دهد، بلکه تنها روشنایی صُوَری. در آنجا خبری از رحم و مروت نبود تا راهی به قلبهای زخمخورده پیدا کند. فقط آتش بود که از هر سو زبانه میکشید و فریادهایی که اجازه نمیدادند شب تاریک، حتی لحظهای طعم سکوت را بچشد.
مودی زودتر از سایر همقطارانش پلکی میزند تا وقایع اطراف را هضم کند. باورش نمیشد جهنمی برپا بود که تنها یک نفر باعث و بانی آن بود، گادفری.
نه!
این گادفری نبود...
تمامش تقصیر مرگخواران بود و نه گادفری.
لیلی به سختی بغضی که به دنبال یافتن راهی به بیرون بود را در وجودش خفه میکند و به سمت مودی برمیگردد.
- بگو که هنوز میتونیم از تاریکی درونش نجاتش بدیم.
نهتنها چشم سالم مودی، بلکه چشم مصنوعیاش نیز دست از نگریستن به اطراف برمیدارند و مستقیما به لیلی خیره میشوند. به چشمان اشکآلودی که از عمق وجودشان التماس میکردند که پاسخ حرفش آری باشد.
- مطمئن نیستم. اما برای همین اینجا اومدیم. که اگه بنا به مردنه، در راه تلاش کردن باشه و نه دست روی دست گذاشتن.
با شنیدن این حرف انگار که نور تازهای در قلب لیلی شروع به تابیدن کرده باشد.
افرادی که لایک کردند
گادفری چند لحظه هیچ نگفت. نفسهایش سنگین شده بود، نه از ترس، بلکه از احساسی مبهمتر؛ چیزی میان دلسوزی و بیزاری، میان حیرت و خشم. چشمانش را بر زمین دوخت، بر کاشیهایی که طرحشان از خون خشکشدهی صدها قربانی بافته شده بود. بعد، به آهستگی سر بلند کرد.
- تو از دیوانگی حرف میزنی، سیبل، انگار که خودت اون رو تجربه نکردی.
سیبل ساکت ماند. تنها صدای قدمهای آرام او بود که در تالار طنین میانداخت؛ ردایش به زمین میکشید، و با هر گام، گردی نقرهای-خاکستری از کف برخاسته و در نور نحیف شمع معلق میماند.
- من، گادفری، هر روز توی آیینهای نگاه میکنم که تصویرش هیچوقت متعلق به من نیست. صدای آینده توی گوشم میپیچه و گذشته، مثل مار، دور گلوی من حلقه میزنه. تو فکر میکنی دیوانگی یه پایانه. اشتباه میکنی. دیوانگی، مرحلهای از بیداریه.
گادفری لبخند تلخی زد.
- اگه بیداری یعنی پذیرش تاریکی، من ترجیح میدم تو خواب بمونم.
سیبل نزدیکتر شد. سایهی او روی زمین کشیده شد و تا پاهای گادفری رسید، مثل دستان زنی که از دل گور بیرون میآید تا آخرین تمنای لمس را برآورده کند.
- تو از خواب حرف میزنی، اما هزار ساله که نمیخوابی. تو مُردی، میدهرست. تو جهانی قدم میزنی که از نفست تغذیه میکنه. بگو، در تمام این قرنها، چند بار به خودت گفتی که هنوز انسانی؟
گادفری خواست پاسخ دهد، اما واژهها در گلویش شکستند. او حتی نمیدانست آخرین باری که احساس انسانی کرده کی بود. شاید وقتی کوین را در آغوش گرفته بود، شاید وقتی صدای خندهی ریگولوس در گوشش مانده بود… شاید هیچوقت.
دستهایش را مشت کرد. بند انگشتهای سفیدش زیر پوست خاکستری رنگش برجسته شدند.
- انسان بودن یعنی انتخاب، سیبل. من هنوز انتخاب میکنم.
سیبل سرش را اندکی کج کرد و با آن لبخند بیاحساس همیشگی گفت:
- انتخاب؟ بله، همون دروغ شیرین که جادوگران به خودشون میگن تا مرز بین نور و تاریکی رو باور کنن. اما تو، تو در میانهای، جایی که دیگه هیچکس انتخاب نمیکنه. در اون نقطه، فقط حقیقته که انتخاب میکنه.
گادفری آهسته به سمت دیوار قدم برداشت. نگاهش به نقشهایی افتاد که روی سنگها حک شده بود؛ دهها صورت بیچهره، دهانهای باز، چشمانی که انگار از درون دیوار به او خیره مانده بودند. حس کرد یکی از آنها پلک زد. یا شاید فقط خیال بود.
- و حقیقت تو چیه، سیبل؟ چه چیزی تو رو از ما جدا میکنه؟ از من، از آستریکس، از اون مرگخوارهایی که میگی درونشون انسانیت موج میزنه؟
سیبل لحظهای سکوت کرد. صدای قطرههای آب که از سقف میچکید در فضا پیچید، هر قطره چون ثانیهای که در بیزمانی گم میشود.
- هیچ چی. من هم در همون تاریکی غوطهورم، گادفری. فقط یاد گرفتهم اسمش رو صدا نزنم.
گادفری برگشت و مستقیم در چشمان او نگریست. آن چشمها، خاکستری و بینور، چیزی را در خود پنهان کرده بودند؛ نه قدرت، نه ترس؛ بلکه اندوهی قدیمی، مثل یادگاری از دورانی که دنیا هنوز معنا داشت.
- پس ما هر دو محکومیم، سیبل. من به جاودانگیای که نمیخواستم، و تو به دانشی که نمیتونی فراموشش کنی.
سیبل آرام گفت:
- محکومیت، نوعی رستگاریه، اگه بتونی درونش بمونی بدون اینکه تسلیم بشی.
لحظهای سکوت حکمفرما شد. شعلهی آخرین شمع لرزید، و سایهی آن دو بر دیوار افتاد؛ یکی بلند، یکی کوتاه، اما چنان در هم تنیده که تشخیصشان از هم ناممکن بود. و در آن تاریکی نیمهجان، صدای سیبل دوباره آمد:
- بیا، گادفری. وقتش رسیده آینه رو ببینی.
در دوردست، نوری ضعیف مثل نقرهی مذاب از انتهای تالار میدرخشید… و با هر گام، سرمایی خزنده در استخوانهای گادفری نفوذ میکرد، سردی حقیقتی که هنوز نیامده بود؛ اما به شکلی دردناک، از پیش شناخته میشد.
افرادی که لایک کردند
گادفری ایستاده بود، دستهایش فشرده به سینه بود و قلبش مثل طبل میکوبید. ذهنش پر شده بود از تصویرهای کوچک کوین انگشتهای لرزان، چشمهای آبی درشت ، لبخندهای معصوم که با هر ثانیه در معرض خطر بودند. در طرف دیگر اتاق، آستریکس بیحرکت ایستاده بود و با چشمانی خالی از احساس بهگاذفری خیره شده بود.
هیچ صدایی جز ضربان خودش و سایههای لرزان شمعها نبود. گادفری نفسش را حبس کرد، گویی اگر بازدم میکرد، دنیا فرو میریخت. انتخاب، مثل تیغی بر گردنش آویزان بود و هیچ راه فراری نبود.
گادفری پلکهایش را بست. ذهنش پر شد از فریادهای هم رزمان، از خندههای گذشته، از نگاههای پرامید دوستانش و خاطراتی از انها . قلبش در هم پیچیده بود؛ به سختی میتوانست نفس بکشد. هر راهی که انتخاب میکرد، از چیزی باید میگذشت.
او روی زمین قدم زد، هر قدم سنگینی روی استخوانهایش حس میشد. شمعها درخشیدند و سایههای دو خونآشام روی دیوار با حرکت او موج برداشتند. قطرههای عرق از پیشانیاش روی شانههایش ریخت و او خود را در انعکاس نور لرزان شمعها در چشمان آستریکس دید: کسی که هیچ رحم و ترحمی نداشت، و کسی که تمام تاریکیها را در نگاهش جمع کرده بود..
گادفری دوباره نفسش را حبس کرد.آیا میتواند راهی پیدا کند که هیچکس آسیب نبیند؟ خودش هم میدانست پاسخش در این لحظه هیچگاه روشن نخواهد شد. تنها چیزی که بود، سنگینیِ تصمیم، سکوت مرگبار اتاق،
گادفری دوباره چشمهایش را بست، قطرههای اشک روی صورتش جاری گشت. تنها کاری که میتوانست بکند، ایستادن در همان نقطه و اندیشیدن بود.
ایا میتوانست کاری کند که تصمیمش به هیچکس اسیبی نرساند، یا باید کسی را قربانی میکرد؟
افرادی که لایک کردند
Only Raven