**همانند يك سفيد اصيل بنويسيد**

نور ماه! نور خورشید! تلالویشان در دریاچه. نسیم خنک محوطه ی هاگوارتز.. درختان سبز و رقصیدنشان با این نسیم. فرشی از چمن های سبز.. گلهای زرد کوچک قاصدک. گاهی هم ابری بیاید و نم نم بارانی بزند. دانش آموزان کوچک سال اول و دوم روی چمن ها غلت بزنند و بدوند و بازی کنند..

اصلا فکر کن که از تمام جهان اطراف، عشق؛ چکه می کند، از آسمان.. بجوشد، از زمین.. بریزد، از کوه.. بوزد، در هوا.. همه ی این ها باشد ولی شاید در آن لحظه به نقطه ای رسیده باشی که بگویی "که چه؟!"

می گویند پیرمردی که از پنجره ی برج به محوطه نگاه می کرد هرگز نگفت که چه، هرگز به عشق نگفت که چه.. پیرمرد عشق را قبول داشت، باورش داشت.. اما خب که چه؟ پیرمرد به قدرت تاریکی در دنیا هم اعتقاد داشت اما چه سهمی از تاریکی در جهان داشت؟ هیچ..

پیرمرد جادوگر همانطور که دیگر عشق را به محضرش نمی خواند هرگز دیگر تاریکی را هم به حضورش نمی خواند اما بی اجازه می آمد.. گاهی هم مثل اربابش برای درخواستی اجازه می گرفت که توسط پیرمرد رد می شد.

جلوی چشمان پروفسور هاگوارتز، بچه ها می دویدند، دوست ها با هم می خندیدند، می دانی شاید واقعا در تمام جهان عشق نفوذ کرده باشد، شاید حق با پیرمرد بود اما او کارهای مهمتری داشت.

تاریکی باز هم آمده بود. همیشه حرفی برای گفتن داشت، اصرارهایی که سالهاست پذیرفته نمی شدند اما تاریکی منصرف نمی شد.. از در می رفت و از پنجره می آمد. می گفت جادوگر باید خودش را بشناسد. باید استفاده کند از چیزی که هست. از چوبدستی ارشد که در دست دارد. باید جهان را به زانو درآورد.. باید همه بفهمند که او کیست و برای تنهاییش و تمام لحظات عمرش که تا کنون رفته پاسخگو باشند.

می گفت او می داند چیزهایی که کسی نمی داند و می تواند کارهایی را که کسی نمی تواند.. پس چرا کاری نکند؟ بگذارد همه بفهمند و همه بترسند و همه اطاعت کنند حتی بزرگترین جادوگران سیاه به پایش می افتند وقتی سیاهی را در عمق چشمهایش ببینند. شیاطین خودشان به استقبال می آیند و هدایا پیشکش می کنند.

او بزرگترین جادوگر جهان می شد و هر چیز که بخواهد می تواند داشته باشد حتی این عشق های پیش پا افتاده ای که کودکان در محوطه دارند.. فقط کافیست که او گوشه ای از علم و دانشش را بیرون بریزد، کافیست چوبش را بچرخاند!

پیرمرد چوبش را برداشت و تاریکی لبخند گسترده ای زد.. پیرمرد هم چوبش را چرخاند اما دیگر سیاهی آن جا نبود که لبخند بزند. باز هم بیرونش انداخته بود. پیرمرد آهی از سر افسوس کشید.. این تاریکی های خوش خیال!

به نظر کامل می‌رسید، ولی می‌دانست که کامل نیست، که اگر کامل بود، اینجا اینطور آسوده نمی‌نشست و در پرتوهای نقرآبی غرق نمیشد. شب سیزدهم بود و ماه آنقدر قدرتمند نبود که بند بند وجودش را از هم بشکافد و دوباره بهم ببافد، در هیبتی نه چندان انسانی. شب‌های سیزدهم را دوست داشت، بخصوص اینجا، کنار دریاچه که تلالو ماه در آب زیبایی‌اش را دو چندان کرده بود.

او هم کامل نبود، در حقیقت هیچ‌وقت هم سعی نکرده بود کامل باشد، بیشتر تظاهر به کمال بود. بخشی از وجودش همیشه در تاریکی بود،که قسمتی از آن ناخودآگاه بود و قسمتی خودآگاه و این بخش تاریک او گاهی به اشتباهاتی ختم میشد که دیر از آنها درس می‌گرفت. صدایی همچون سوهان روح در ذهنش طنین انداخت، «خیلی خنگی تدی!». بعد از این همه سال هنوز گذشته همچون کابوس او را در بر می‌گرفت و بر صورتش سیلی می‌نواخت . شاید تاریکی وجودش عمیق‌تر از روشنایی بود، شاید اگر کمی تعلل می‌کرد، جز تاریکی چیزی از آن نمی‌ماند. لرزش خفیفی اندامش را برای لحظه‌ای کوتاه فرا گرفت و رهایش کرد.

دست کوچکی روی شانه‌‌ی تدی نشست و باز هم سکوت. وقتی ناگفته‌ها از ورای کلمات شنیده می شوند نیازی به تحقیر بیشتر این حروف کنار هم چیده شده‌ی قراردادی نیست. دوباره غرق تماشای ماه شد، فردا شب آزمون دیگری در راه بود ولی تصمیم گرفت نگرانی در مورد آن را به زمان موعود موکول کند.

- از آخرین باری که قرص کاملشو دیدم خیلی میگذره، یادم نمیاد چقدر با الان فرق داره.
- فرق زیادی نداره، یه کم بزرگتر، یه کم روشن‌تر.
- و کامل تر...
- زیادی کامل شاید، اونقدر که دیدن ستاره‌ها سخت میشه. انقدر خودشیفته است که همه‌ی آسمون رو واسه خودش میخواد...

و آه کوتاهی کشید و به امواج کوچکی که تا کنار دریاچه می ‌‌‌آمدند و برمی‌گشتند چشم دوخت و ادامه داد:‌

- کمال همیشه هم خوب نیست، برای رسیدن بهش باید پا رو خیلی چیزا بذاری.

لبخندی گوشه‌ی لب تدی نشست، دستانش را دو زانوانش حلقه کرد و چانه‌اش را روی آنها گذاشت. شاید حق با رفیق کوچکش بود، شاید آن گوشه‌های تاریک ذهنش بود که به یاریش شتافته بود تا قدر روشنایی را بهتر بداند، شاید بدون آنها هرگز نمی‌فهمید ارزش خوشبختی به تلاشی است که برای رسیدن به آن صرف می‌کنی.

ماه.. نه چندان کامل، از پشت تکه ابری خاکستری هم‌چنان می‌تابید، با تمام نقایصش زیبا بود و تدی تحسینش میکرد.

چقدر سیزدهم را دوست داشت...

به سر در تاپیک که نیگا می کنی نوشته همانند یک سفید اصیل بنویس...

نمی دونم چرا کلمه ی همانند برام سنگینه، انگار که یادآوری می کنه که هیچوقت یه سفید واقعی نبودم. احساس می کنم مثل شب اول قبر همه ی سیاهیایی که به خرج دادم دارن از جلو چشم رد می شن.

به سردر تاپیک که نگاه می کنم احساس می کنم شاید همیشه عذرهایی که می آوردم موجه نبودن. شاید اگه کمتر خشونت و سیاهی به خرج داده بودم، الان می تونستم یه «سفید» واقعی باشم، نه اینکه سعی کنم همانند یه سفید باشم.

اما همیشه که نمی تونم به سردر تاپیک خیره بمونم! کافیه برگردم و به پشت سرم نگاه کنم و مرگخوارای خونخوار رو ببینم که چطور دارن بچه ی مردم رو زجرکش می کنن تا خون تو رگام به جوش بیان. کافیه دوباره برده های افتخاری لرد ولدمورت رو ببینم تا به همون ایدئولوژی قبلم برگردم؛

«جادوی سیاه، علیه جادوگران سیاه»

اما خب، شاید بهتره تا وقتی که زیر سقف اینجام و اون گوشه دامبلدور رو می بینم که داره به یارانش لبخند میزنه کمتر به این چیزا فکر کنم. آره، بهتره برای یه لحظه هم که شده تاریکی رو از ذهنم دور کنم و به عشقی فکر کنم که دامبلدور صد و اندی ساله داره شعارشو میده! آره!
.
.
.
می بینی؟ نمی تونم. قلب من مثل سنگ شده. سفیده، ولی سنگه، درست مثل این سنگای صاف و سفید لب رودخونه ها. همین سفتی باعث می شه که نتونم اینجا رو تحمل کنم، اصلا من برای عشق ساخته نشدم. آره، برای عشق ساخته نشدم، برای خدمت به عشق آفریده شدم.

دیگه داره دیر می شه، یه دنیای پر از کثیفی اون بیرون منتظرمه که باید مثل خیلیای دیگه یه سهم کوچیکی تو تمیز کردنش داشته باشم.
پس دیگه بهتره برم، خداحافظ عشق و محبت و بقیه ی آرمانا و شعارای دیگه!

دوباره برگشته بود... یه بازگشت افسانه ای... چه میتوان کرد؟ مجالی برای درنگ نمانده... به او بپیوندید... به بزرگترین جادوگر... بزرگترین... افسانه ای ترین... .
البوس دامبلدور بر سر کسانی که به او میپیوندند دست نوازش میکشد و نصیحت می کند:
"ققنوسی میخواند"
"یکی از سه نفر میتواند بقیه را جمع کند"
"خودت باش"
و
.
.
.
و به راستی بار دیگری ققنوسی پر میگشاید و بال هایش را سایبان سرباز های سفیدی می کند.
و چه کسانی از گور برخواسته اند تا لرزه ای بر لرد ولدمورت بیاندازند تا به او نشان دهند از چیزی که فکر میکند خطرناک ترند. حال برخیزید تا به کسانی مارا دست کم گرفتند نشان دهیم:

هزاران بار ما را سوخت
حریق حادثه تا مرز خاکستر
ولی ما نسل "ققنوسیم" که از خاکستر خود میگشاید پر

تدی جلوی آینه اتاقش نشسته بود و هی رنگ موهاش رو تغییر می داد .

جیمز با یویوی از در وارد شد و گفت : تدی صد بار گفتم با رنگ صورتی موهات اوبهتی بیشتری داری ، مخصوصا که گرگ میشی !

تدی موهاش رو به رنگ صورتی در آورد و آروم اشکی از چشمام به پایین افتاد و سریع پاکش کرد تا جیمز متوجهش نشه !

آروم به سوی پنجره رفت تا ببینه ماه کی میاد وسط آسمون تا ...!

چیزی به نیمه شب نمونده و تدی تو خاطرات خودش دنبال مادری با موهای صورتی می گرده و پدری با لباس های قدیمی !

صدای زنگ های ممتد ساعت پایه بلند تو قرارگاه یاران سپید یاد تدی می اندازه که باید به یه جای آرومی آپارات کنه و از بودن زیر نور ماه لذت ببره !

تدی آخرین جای که ریموس رو دیده تصور می کنه و با صدای تق بلندی ناپدید میشه !

جنگلی آروم ، ماه با تمام قدرت نور افکنی می کرد !
صدای زوزه های گرگی از بالای کوهی نزدیک جنگل شنیده میشد !
صداها بیشتر می شد ، گرگی زوزه می کشید و گرگ دیگری جواب می داد !

گرگینه با موهای سپید بالای کوه زوزه می کشید و گرگینه ای با موهای سپید و صورتی آروم از کوه بالا می رفت و جواب زوزه های گرگ سپید رو می داد !

ماه آروم آروم جای خود رو به خورشید می داد که صدای تق بلندی جلوی در خانه بلک های نشان از برگشت تدی بود !

دور میز بلندی در اشپزخانه نزدیک به شومینه پیرمردی با ریش های بلند نشسته بود و بقیه اعضای محفل دور آن !

پیر مرد آروم شروع به صحبت کرد و گفت : عشق بزرگترین قدرت دنیاست !

تدی صورت پدرش رو دید که از لبخند می درخشید و با خنده به جمع لذت بخش ترین دوستانش می رفت !
دوستانی که عزیزتر از همه چی بودن و بهترین دوران رو با اوناها داشته !

" عارضم به حضورتون که تعداد تقاضا برای عضویت در محفل داره زیاد میشه قربانت بگردم..."

این شکل حرف زدن همیشه موجب گره خوردن ابروان آلبوس می شد. نگاهی به کینگزلی شکلبوت انداخت و
حرف او را - با آرامش - قطع کرد با دلخوری گفت:

- این بود خبر مهمت ؟

منیروا که در کنار او - بالای سر بهتره - ایستاده بود، چشم غره ای به شکلبوت رفت و به او فهماند حرفش را ادامه بدهد.
کینگزلی بیچاره - در حالی که کمی ترسیده بود - ادامه داد:

- یه خبرایی هم از مرگ خواران رسیده ...

و سعی کرد بدون اینکه اخ تلالی در بیانش ایجاد شود رفتار سایرین - به خصوص دامبلدور - را ارزیابی کند : " می گن اونا
دارن یه کارایی می کنن و ما هم با ید آماده باشیم! "

البته بلافاصله جمله اش را اصلاح کرد که :

- یعنی ما هم بهتره بی تفاوت نباشیم، سرورم!

و نفس عمیقی کشید.حالا چهره ی عبوس آلبوس جای خود را به چهره ای متفکر - چهره ی همیشگیش - داده بود .
با اشاره ی دست از همه خواست اتاق را خالی کنند و به محض اجرای فرمان از منیروا خواست روی صندلی ای که
در مقابلش قرار داشت بنشیند.
مک گونگال با وقار روی صندلی نشست و منتظر شد تا دامبلدور به حرف بیاید. لحظاتی بس طولانی را در سکوت سپری
کردند تا اینکه سرانجام آلبوس افکارش را مرتب کرد و آن ها را عاقلانه به زبان آورد:

- این یارو رو - کینگزلی شکلبوت - چه قدر میشناسی؟

منیروا که سعی داشت بفهمه آلبوس چه تصمیمی گرفته است پاسخ داد:

- قابل اعتماده، به ما خیانت نکرده، دست کم تا حالا!

- خوبه... می خواستم مطمئن شم!

منیروا که نمی خواست کنترل محیط از دستش خارج بشود بی معطلی پرسید:

- می خوای چی کار کنی ؟

آلبوس در حالی که روی صندلیش جابه جا می شد گفت:

- صبر و انتظار!

و از جایش بلند شد و به سمت پنجره رفت. مک گونگال که کمی - تنها کمی - سر در گم شده بود پرسید:

- صبر و انتظار برای چی؟

- برای اولین حرکت!

و به آرا می پنجره را گشود و گفت :

- این روزا هوا کمی سرد شده... مراقب همه باش!

منیروا - که تازه متوجه منظور دامبلدور شده بود - از جایش بلند شد و به سمت درب خروجی رفت و زیرلب زمزمه کرد:

- حتما!

و سایه ی لبخند از روی لبان آلبوس گذشت.

چشمانش را باز کرد؛ مدت زیادی بود که اینگونه به آسمان نگاه نکرده بود، حتی شاید یادش نمی آمد که آخرین بار کی به آسمان نگاه کرده است. دوران سختی را گذرانده بود، بسیار سخت، فراتر از توان خیلی از کسانی که می شناخت. نمی دانست، شاید این هم تجربه ای بود بر تجربه های دیگرش؛ زخمی افزون بر هزاران زخمی که در طی این سال ها برداشته بود.

از زمین بلند شد؛ خسته تر از همیشه، پشتش خمیده بود، فقط می توانست مسیر رو به رویش را ببیند؛ دیگر چیزی برای از دست دادن نداشت، می توانست شروع کند و انتقام خویش را از هر آنچه که در دنیا بود، بگیرد و احساس آزادی کند.

اما...

او بد بودن را یاد نگرفته بود؛ شاید دوای درد هایش این می بود؛ ولی او هرگز نمی توانست بد باشد، به یاد حرف یکی از ده ها نصیحت کننده ش افتاد:

- لازم نکرده رابین هود بازی در بیاری، هنوز امید داری؛ باید پیروز باشی.

امید، هر زمانی که این واژه را می شنید، می خندید و سردرگم می ماند، خنده از اعتقادش به آن و سردرگمی از نیافتن معنی این واژه در ذهنش.
ولی باید پیروز میشد، به هر قیمتی که بود، باید پیروز از این مسابقه بیرون می آمد. رابین هود نیز از مسابقه اش پیروز بیرون آمده بود.
لبخندی زد و با نیروی بیشتری به راهش ادامه داد، باید تغییر چهره می داد تا شناخته نمی شد؛ اولین اصل زندگی او از این به بعد بر پایه ی توهم دیدن بود؛ توهمِ دیدن او؛ نباید کسی او را به یاد می آورد.


به در رسید، بعد از بار کردن در چوبی قدیمی، به میدان خالی قدم گذاشت و برای آخرین بار به خانه گریمولد نگاه انداخت؛ شاید مدت ها طول می کشید تا دوباره این خانه را ببیند، ولی مطمئنا روزی بر میگشت که دنیا را غرق در عشق و محبت کرده باشد؛ بی آنکه چیزی برای خود بخواهد!

آقای باود کنار رینگ دوئل بود و دوئل سالاز و گودریک رو نگاه میکرد و

گفت: کی میخواد با من دوئل دوستانه بکنه؟

کینگزلی شکلبوت گفت:من میتونم با شما تمرینی و اموزشی دوئل کنم.

آقای باود گفت:باشه تو محوطه ی مدرسه شب میبینمتون



کینگزلی شکلبوت وارد محوطه ی هاگوارتز شد همه جا را تاریکی بود کمی منتظر ماند انگار خبری از آقای باود نبود...

کمی گذشت کینگزلی شکلبوت

با خود گفت: نکنه نمیاد

ناگهان صدایی شنید که انگار در گوشش شخصی گفت: دارم میام ... کینگزلی شکلبوت به سرعت پشتش را نگاه کرد...کسی نبود!!

ناگهان از سمت جنگل ممنوعه شخصی در حال آمدن بود او آقای باود بود اما آن صدا که بود؟؟

کینگزلی شکلبوت گفت : آقای باود دیر کردین

آقای باود گفت: مگه نگفتم دارم میام؟

کینگزلی شکلبوت گفت : ولی شما...اون صدا ...چطوری؟

آقای باود دیگر حرفی نزد...بدون آنکه چوبدستیش را در بیاورد با دستش کینگزلی را نشانه گرفت و ناگهان از وسط بارانی اش طلسمی به سمت کینگزلی رفت!!!!!

کینگزلی شکلبوت که جاخورده بود گفت:چه جوری این کارو کردین؟؟

اما آقای باود دیگر حرفی نمیزد بار دیگر کینگیزلی را نشانه گرفت و این بار از آستین کتش پرتوی نوری به سمتش رفت!!!!!!!!!!!!!!

آنگاه بود که کینگیزلی توانست آن را منحرف کند و به شاخه ی درختی خورد...

این بار افسون بعدی از داخل دست باود بیرون رفت و دست باود کنده شد!!!

سپس دست دیگری جای آن را گرفت دستی که چوبدستی داشت...

کینگزلی شکلبوت که مات و مبهوت شده بود جارویش را با یک ورد ساده خواند و سوار آن شد و پرواز کرد...

ولی آقای باود نیازی به جارو نداشت او با اطلاعاتی که در زمینه ی جادو های ابری داشت به راحتی پرواز کرد...گویی از انتهای پاهایش بخار در می آمد...

کینگزلی به سمت برج نجوم رفت و باود هم به دنبالش...

باود یک افسونی اجرا کرد و کینگزلی از جارویش لغزید و افتاد ولی در لحظات آخر باود را بیهوش کرد و دو نفر سقوط کردند ...

یک دوئل دوستانه تبدیل شد به...

فردا تیتر پیام امروز این بود:

مرگ دامبلدور دوباره تداعی میشود...






آقای باود همچنان به قدح اندیشه نگاه میکرد و خاطره ی آخرین دوئلش را مرور می کرد...

به یاد آورد که چگونه خودش و کینگیزلی ناکار شدند...

پا شد و به طرفه روزنامه ی پیام امروز رفت و از دیدن تصویر مفتضحانه ی خودش و کینگیزلی با تیتر:مرگ دامبلدور دوباره تداعی میشود... خندید

به یاد آورد که چگونه لنگ لنگان با کینیگزلی از سنت مانگو خارج شدند...

به نامه ای که در آن با جینی قرار بود دوئل کند نگاه کرد...

به سمت در رفت و از سازمان اسرار خارج شد...

خواست جارو بردارد ولی نیازی به جارو نداشت او با اطلاعاتی که در زمینه ی جادو های ابری داشت به راحتی پرواز کرد...گویی از انتهای پاهایش بخار در می آمد...

به سمت هاگوارتز در حرکت بود می خواست به سراغ جینی برود تا دوئل کنند....




شب بود باران میبارید آقای باود در آسمان هاگوارتز در حال چرخش بود ...

ناگهان از بالا نوری در بخش جنگل ممنوعه توجهش را جلب کرد

به سرعت به طرف جنگل ممنوعه رفت جنگل آتش گرفته بود!

جینی را دید که در میان شعله های آتش به دام افتاد و چند نفر با ردای سبز او را محاصره کرده و قهقه ی خنده را سر داده بودند....

آقای باود با اطلاعاتی که در زمینه ی جادو های ابری داشت با بهترین وردش و با تمام تلاشش سیل عظیم آب را به سمت جنگل آتش گرفته روانه کرد...

پس از این که آب آتش را خاموش کرد همچون فواره ی عظیمی به هوا رفت و در نور مهتاب با زیبایی و عظمت هر چه تمام تر قطره قطره شد و ناپدید گشت...

تا افراد سبز ردا به خود بیایند آقای باود به سمت جینی رفت و یک جارو احظار کرد

پس از سوار شدن جینی به او گفت:

-زود از اینجا دورشین و جونتون رو نجات بدین

-ولی تو آخه...

-گفتم زود دور شین

ولی دیگر دیر بود افراد سبز ردا به خود آمده بودند و آقای باود را نشانه گرفته و به سمت او طلسمی روانه کردند....

آقای باود به سمت زمین سقوط کرد و هنگام برخورد بار دیگر سیلی جنگل را فرا گرفت و سپس همچون فواره ی عظیمی به هوا رفت و در نور مهتاب با زیبایی و عظمت هر چه تمام تر قطره قطره شد و ناپدید گشت...

افراد سبز ردا مار هایی به سمت آقای باود خسته فرستادند...

آقای باود که تمام انرژیش را برای دو سیلاب بزرگ یکی برای حفظ جان جینی و دیگری برای حفظ جان خودش صرف کرده بود توان حرکت نداشت و روی زمین ولو شده بود و به مارهایی که از مرگی قریب الوقوع خبر میدانند نگاه میکرد...

این بار نوبت جینی بود که آقای باود را نجات دهد...

جینی مار ها را از آقای باود راند و مارها به دور دست ها پرتاب شدند...

جینی برای آقای باود جارو احظار کرد ولی آقای باود گفت:

-لازم نیست ممنون...

آقای باود به همراه جینی به راحتی پرواز کرد...گویی از انتهای پاهایش بخار در می آمد...

هر دو از بالا به سر افراد سبز ردا طلسم می فرستادند و مقاومت میکردنند...

سر انجام ارتش دامبلدور همچون فرشته ی نجات سر رسیدند

رونالد به خواهرش گفت:

-با آقای باود برو قلعه...

-باشه موفق باشین...

آقای باود و جینی به داخل قلعه رفتند و آقای باود در جلوی در مخفی گریفندور از او جدا شد...

آقای باود میخواست برود که جینی گفت:

-از تون ممنونم

-منم از شما ممنونم

و آقای باود از در اصلی بیرون رفت و زیر نور مهتاب گم شد...




آقای باود پس از مرور آخرین خاطره ی دوئل فکر دیگری را در قدح ریخت...



آقای باود با قدم هایی نرم تر و استوار تر وارد کافه شد.

قیافه اش مثل همیشه بی حالت و گویی درونش خالی از هرگونه احساس عاطفه بود...

مرگخواران که دور اربابشان جمع شده بودند با دیدن او متعجب شدند و برخاستند...

-اون کیه؟

-همونی که قربان وقتی تو سنت مانگو بود بهش تله ی شیطان فرستادیم...

-من فکر کردم مرده بود...

-قربان لاقل قیافه ی مرده یکم عاطفه و احساسات داره...

-پس این کیه...

-آقای باود...

-چرا میگی آقای باود؟

-ببخشید سرورم...

-حالا چیکار کنیم؟

-از اونجایی که تله ی شیطان ضعیفش کرده راحت میشه حسابشو رسید...

-پس...

-آره زود باشید تنبلای بی مصرف!!!

ده دوازده مرگخوار چوبدستیشان را به سمت آقای باود که همچنان با قدم هایی نرم تر و استوار تر به سویشان می آمد گرفتند...

آقای باود نترسید...نایستاد...و به راه رفتن ادامه داد...

مرگخوار ها ابتدا طلسم های ساده به سوی آقای باود میفرستادند ولی طلسم ها هنگام برخورد به آقای باود بخار میشدند و میرفتند!!!!

آقای باود همچنان ادامه میداد...

ولدمورت نعره زد:

ای تنبلا طلسم های قوی تر بفرستین اونو بچه هم میتونه برگردونه...

در حالی که آقای باود برنمیگرداند!!!

مرگخوارن هر طلسم مرگباری هم میفرستادند اثر نمیکرد!!!!

سرانجام ولدمورت دست به کار شد...

ابتدا طلسم مرگباری به سوی آقای باود فرستاد...

آقای باود کمی مکث کرد ولی به راه رفتن به سویشان ادامه داد...

اینبار ولدمورت با تمام قدرت طلسم مرگبار به سوی آقای باود فرستاد...

و آقای باود به سمت در پرتاب شد و جلوی در روی زمین ولو شد...

از سرش خون میامد...

مرگخوارن هورا کشیدند و لردشان را تشویق کردند...

اما...

اما هیچ کدام ندیدند که چگونه زخم آقای باود را آب پوشاند سپس یخ زد و سرانجام از بین رفت و پوستی نمایان شد!!!

همینقدر فهمیدند که بخاری او را نا پدید و پس از محو شدنش آقای باود استوار پدیدار شد...

بار دیگر ولدمورت نعره زد:

دیوانه ساز ها رو خبر کنید...

دیوانه ساز ها آمدند ولی برگشتند (که البته ولدمورت کارشان را یکسره کرد!!!)

چرا که آقای باود همچون سپر مدافع احساس و عاطفه ای نداشت که دیوانه ساز ها از او بگیرند...

سرانجام آقای باود به سر میز مرگخوارن رسید...

صندلی اولین مرگخوار را که دستش رسید برداشت و مرگخوار به زمین ولو شد و همانجور ماند!!!

پس از اینکه آقای باود صندلی چوبی را تبدیل به شیشه ای کرد و روی آن نشست...

-از ما چی میخوای؟؟؟

آقای باود حرفی نزد فقط سرش کنده شد!!!

و مهی غلیظ به غیر از ولدمورت همه حاضرین را از نفس انداخت و در گذشتند!!!

سپس آقای باود تبدیل به بخار شد و از بین رفت...

بخار آب کلمات زیر را در هوا پدید آورد:

این آخرین هشدار است!











آقای باود خسته و کوفته از مرور خاطراتش به فکر فرو رفت...

دانست که جادو های ابری جان او را نجات دادند...

به یاد آورد که در اعماق سازمان اسرار چگونه با جادو های ابری آشنا شد...

میدانست که نباید به آنجا میرفت ولی تقدیرش اینچنین بود...

با خود فکر کرد که آیا وقتش رسیده است؟

بعد به یاد آورداین آخرین هشدار است!

آقای باود با رفتن به کافه مرگخوارن مهر تایید به محفلی بودنش زده بود...

صدایی در ذهنش گفت:

ولی تو گریفندوری نیستی

و آقای باود در پاسخ گفت:

کسی که با هوش است میتواند شجاع باشد...
و کسی که شجاع است میتواند با هوش باشد...



با خود گفت :ولی من چیکار میتونم بکنم؟؟

و به یاد آورد که یک نفر هر چقدر هم کم ولی تاثیر گذار هست

پس از اینکه مطمئن شد محفل به او نیاز دارد به سمت خانه ی گریمولد رفت

حتی اگر شغلش را هم از دست میداد...

حتی اگر جانش را هم از دست میداد...

حتی اگر همه چیزش را هم از دست میداد...

عشق و یادش و ایمانش میماند!

و فکر کرد بهتر است با دامبلدور در جریان بگذارد...

پس به سوی دامبلدور زیر نور مهتاب حرکت کرد...

و با دیدن ماه و ستاره ها به یاد کلاه دامبلدور افتاد...

سرانجام در آسمان دید علامت شوم را...

آری جنگی سخت در پیش بود...

سر عتش را بیشتر کرده بود، تمام توانش را به روی پاهایش گذاشته بود و به سمت خیابان متروکه می دوید. صدای نقس هایش بلند تز از همیشه بود، انگار ریه هایش در پی فرار از بدن نیمه جانش بودند. ماهیچه ی ران پایش زخمی شده بود و حتی طلسم های همیشگیش نتوانسته بود از پس خوب کردن زخم بربیاید.

زیر لب ناسزاهایی را به سوی همه کس روانه می کرد، هرازگاهی سرش را به عقب برمی گرداند و با دقت محل را بررسی می کرد، ترس از حجوم مرگخواران به سمتش وجودش را فرا گرفته بود. چندروز بود در دهکده ای متروک اقامت می کرد و به دنبال مهار قدرت چوب ارشد بود سرانجام به شهر آمده بود تا به دیدار آلبوس برود اما ناگهان با حجوم عده ای مواجه شده بود.

برای لوکسیاس مهار چند نفر کار ساده ای بود،اما مهار 20-30 نفر آن هم تکی وقتی تک تک حریفانش دورش حلقه زده بودند، اصلا کار ساده ای نبود.

چوبش را در دستانش می فشرد. به تقاطع مورد نظرش رسیده بود، با سر عت به داخل کوچه پیچید و به سمت انتهای کوچه ی باریک راهی شد.

آرامش به مغرش راه می یافت . قبلا تصمیش را برای عضویت در محفل گرفته بود، محفل هرجایی نبود، فقط افراد با جرعت و مسمم! لوکسیاس مسلما در این صفات جایی داشت.

-آروم دوست من، فک کردی اینقدر راحت می تونستی از دستمون در بری؟

لوکسیاس از ترس نفرت داشت، اما وقتی به سراغش می آمد باید از این حس پدیرایی می کرد. سعی کرد آرامشش را حفظ کند و به اطراف نگاه کرد تا سرانجام چهره ی 10-12 مرگخوار را تشخیص داد.

-نمیخواین گوتاه بیاین؟ چند نفر دیگه از شما رو باید بکشم؟

-خودت خوب می دونی دیگه رمقی واست نمونده، موندم چرا به این کوچه ی بن بست پناه آوردی.

صدای خنده ی آرام چند تر از مرگ خواران در سر لوکسیاس می پیچید اما از طرفی شادی نیز بخشی از قلبش را پرکرده بود. آن های نمی دانستند اینجا کجاست، احمق ها! تا چند لحظه پیش شاید استرسی داشت که مکان ورودی محفل را به همه لو داده است. اما حال دوباره استرسش کاهش می یافت.

فرصت غنیمت بود، دیگر فرار فایده ای نداشت، محفلی بودن مگر چه بود جز نابودی چند مرگخوار و فدا کردن جان خود در راه محفل؟ ردایش را به عقب تکان داد و چوب دستی قدرتمندش را بیرون کشید.

طلسم های متعدد در کثری از ثانیه به سوی تمامی مرگخواران فرستاده می شدند، هر طلسم کشنده تر از طلسم قبلی، سال ها تلاش و تمرین باعث شده بود تا طلسم های منحصر به فرد خودش را اجرا کند و حتی بتواند جادوی سیاه را در چوب مقدسش به اجرا در بیاورد.

مرگ خوار های توان مقابله با اورا نداشتند، اما جمعیت داشتند، 10-12 مرگخوار مانند شبحانی آواره به دور لوکسیاس می چرخیدند. سپر دفاعی لوکسیاس دیگر توان نداشت.

سرانجام طلسمی به پهلویش اثابت کرد، طلسمی مرگ بار که باعث شد لوکسیاس برای اولین بار در زندگی اش به روی زانو هایش بی افتد. تنها فکری که حال در سر داشت، نجات محفل بود. نباید می گذاشت مرگخوارها اینقدر نزدیک محفل باقی بمانند.

چشم هایش را بست و نیرویش را از تمام بدنش به سمت چوب جادویش روانه کرد. طلسم اولی قلبش را از سینه اش در آورد و به سمت در محفل پرتاب کرد و طلسم دوم او و تمام مرگخواران را به نقطه ای دیگر منتقل کرد.

قلب لوکسیاس به تپش خود ادامه می داد و با پرتابی که شده بود به در ساختمان محفل برخورد کرد. چند لحظه بعد آلبوس دامبلدور به آرامی در را گشود و چیزی ندید. سپس چشنش به روی تکه ماهیچه ای به روی زمین افتاد، خم شد و آن را برداشت.

قلبی بود که به رویش هک شده بود، محفلی بودن به اعمال و اسم نیست، به عمل شماست....

با احترام

از این به بعد با توجه به قوانین تاپیک، در این جا فقط نمایشنامه هایی که از یک سفید اصیل برمیاد، زده میشه.
بقیه ی پست ها بدون لحظه ای درنگ حذف خواهند شد!

این قانون از زمان زده شدن این پست، اجرایی میشود.

برای داستن های آموزنده تون، میتونید در انجمن گروشام گرینج، تاپیک ایستگاه اندیشه، مراجعه بکنید!

با تشکر.