نقد پست‌های انجمن محفل ققنوس

این دفعه استثنائا می خوام نقد پست دو نفر رو با هم ارائه بدم چون یه نکته ای به نظرم رسیده که توی پست هر دو نفر مشترکه.. خب پس به نقدمون می رسیم.


نقد پست ویلای صدفی آلیس لانگ باتم و پست نوزده سال بعد ویولت بودلر

خانومها..
رول نویسی یک نویسنده به تدریج در مراحل تکاملش به جایی می رسه که موارد نگارشی و سوژه پردازی و روایت های داستان به صورت غریزی پیش می رن و همه ی اشتباهات ریز نگارشی و روایت داستان از اون مرحله به بعد جزو سوتی ها به حساب میان. همیشه هم پیش میان و ایرادی هم بهشون وارد نیست چون برای همه پیش میاد.

ولی توی این مرحله دوتا عامل خیلی مهم خودنمایی می کنن..

ویولت، شما تمام پستهات رو کاملا دلی و غریزی می نویسی. آلیس، شما هم تمام داستان پست و نوشته ت رو مهندسی می کنی و یه جورایی انگار طرحتو علمی پیش می بری، با نقشه ی اولیه و اینا.

مشکل دقیقا همینجا خودشو نشون میده. آلیس اینجوری که با دقت و مهندسی پیش میری احساسات توی نوشته ت از بین میره. از اون مهم تر امضای نویسنده ست. هر کسی که می نویسه یه حال و هوا و سبکی داره فقط برای خود خودش. وقتی می خوای داستان خیلی عقلانی و با برنامه ی مطلق پیش بره.. اون امضا، که حس و حال نویسنده هست؛ توی داستان از بین میره. چون شما فقط مغزتو گذاشتی برای نوشتن نه قلبتو.

پستت خیلی عالی پاراگراف بندی میشه، همه چی با دلیل و منطق جلو رفته و همه ی جزئیات دقیق و کار شده است اما شور و احساس اونجا نیست. کسی نمی تونه بگه این پستو یقینا آلیس نوشته. آلیس، از دل برآید لاجرم بر دل نشیند.. خب؟

ویولت حالا این پست شما که به نظر من خوبه و این مشکلو نداره. اما اشاره کرده بودی که پستات کوتاه و بلند میشن، توصیف ندارن و چه و چه.. با استفاده از معلومات و شناخت قبلیم میگم. هرچی که تو دلت بیوفته در اون لحظه همون رو تایپ می کنی. گاهی حال و هوای نویسنده هایی که ازشون خوندی رو از این طریق توی پستت جاری می کنی.

شور و حس و سبک نویسنده کاملا تو پستت مشهوده ولی خب دله دیگه.. یه بار خوبه یه بار بده یه بار شاده و الی آخر.. یه جاهایی به نفر باید مهار رو بگیره دستش. یه قسمت هایی باید عوض بشن تو بعضی پستها ولی شاید چون دوستشون داری می مونن. یه مسائلی باید به پست اضافه بشن گاهی ولی چون دوستشون نداری نباید بیان، این خوب نیست.

برای یه نفر مثل تو ناجوره به نظرم که بهش این حرفا رو بگم. کارت درست تر از این حرفاست و خودت بلدی این چیزایی که میگم رو اما می تونی وقتی اینطوری میشه از نظر دیگران پست رو بخون. قرار نیست این که تو دوست نداری نوشته رو بقیه هم دوست نداشته باشن یا نظر دیگران بهش مثبت نباشه.

بالاخره یه جاهایی این دل رو باید کنترل کرد!

و همین.. موفق باشید!

اگر دل دلیل است..

آورده ایم!

جغدی از پنجره اتاق پروفسور وارد شد و بعد از خوردن به در و دیوار و وسایل نقره ای روی میز، روی سر پروفسور دامبلدور فرود آمد.

پروفسور نامه ای را که به پاهای جغد بسته شده بود، باز کرد و با این نوشته مواجه شد.

نقل قول:

قور.. قور...

تلپ! [ افکت صدایی پریدن قورباغه روی میز پیروف. ]

خش خش خش. [ افکت صدایی باز کردن لوله‌ی کاغذ پوستی که قورباغه آورده. ]

" پروف دامبــــلدوووور!!

خیلی بد شدن. خسته کننده شدن. توصیف ندارن. طولانی شدن. دوسشون نـــــــــــــدارم!

شما اینـ ـو نظاره بنموی مِن باب ِ مثـــال!

چاکریم. "

خش خش خش... [ افکت صدایی نوشتن جواب روی کاغذ پوستی. ]

قور.. قور..

نقد پست نوزده سال بعد کلاوس بودلر


یه بودلر جدید! فقط یه سانی با دندون های خانمان برانداز کم دارید.. لطفا اولش هم براش توضیح بدید که من گزینه خوبی برای گاز گرفته شدن نیستم!!

خب کلاوس عزیز به نقدستان محفل ققنوس خوش اومدی.. البته خیلی دیر به دیر این ورا میای، حواسم بهت هست! من امیدوارانه فکر می کنم از طرح ایراد و انتقاد از کارت بدت نمیاد ولی پیرو نظریه ی خودمی.. آدم نباید همه ی پستاشو به یه نفر بده برای نقد! قراره تکمیل بشه نه تقلید!

حقیقتش این که نشستم پستت رو دوباره و سه باره می خونم تا بتونم ایراد پیدا کنم، البته که ایراد تایپی و نگارشی میشه گرفت اما من به ایرادهای محتوایی و فنی نویسندگی علاقه مند ترم تا نکات ویراستاری!

مثلا یه نکته اینجا هست که شامل هر دو مساله هست. این " ... " که می ذاری. اولا که از ابتدا باید به کلمه ی قبلی بچسبه چون شامل قوانین ". و ، و ؛ "هاست. بعد اینکه.. البته من براش دلیل قانونی و معتبری از جایی ندارم اما فکر می کنم بهتر باشه از .. استفاده کنی تا سه نقطه، یه جور بهتریه هر چند نکته ی مهم تر در مورد طرز استفاده از اینهاست. این که چطور با ، تفاوت پیدا می کنه؟

این نقطه ها توی دیالوگ یا نوشته های اول شخص مناسب ترن، نشونه ی مکث کردن نیستن؛ نشونه ی سکوت کردن و وقفه بین حرف زدن هستن، در واقع "، و ؛" به خواننده میگن چطور جمله رو بخونه اما ".." به خواننده میگه که گوینده چطور داره صحبت می کنه، بریده بریده یا مسلسل وار!

از این ایرادهایی که باب میل من نیست اگه بگذریم می رسیم به بخش مورد علاقه من.. که نکات نویسندگیه!

ببین فرزندم! n راه برای ادامه دادن یک داستان وجود داره.. در واقع راههایی بی نهایت. دغدغه ی مهم یه نویسنده باید همین باشه همیشه، کدوم راه؟ چرا؟ راهی که انتخاب کردی این بود. جیمز و تدی میرن بعد پشیمون میشن و دوباره برمیگردن که کلاوس رو با خودشون ببرن. چرا؟ یه حرفی باید برای گفتن باشه توی این راه، باید توی پست خودت یا توی ادامه ی داستان حکمت این تصمیم مشخص بشه.

شما به عنوان یه نویسنده باید یه سری مسائل رو توی داستانت پر رنگ کنی، از کنار یک سری مسائل بگذری. مثلا، یک راهش توصیفاتی هست که توی نقد پست آلیس گفتم. با توصیفاتت می تونی یه چیزی رو مهم تر کنی، توی داستان برجسته ش کنی.. اون چیزی که لازمش داری! مثل این فیلمهای سینمایی که یه نفر یه دیالوگی اول فیلم میگه، یا یه چیزی می بینه یا یه اتفاق ساده ای رخ میده که بعدها تو آخر فیلم تقش تعیین کننده داره..

این تصمیمات شما برای ادامه ی داستان باید اینطوری باشه، حساب شده و دقیق.. رفتن و برگشتن جیمز و تدی یه حرفی برای گفتن داشته باشه.. یه دور خود چرخیدن اضافه نباشه. حداقل، کم ِکم برای خواننده جا بندازه که این دوتا شخصیت آدمهای خوب داستانن، از روی خوبی ذاتیشون نتونستن یه نفرو تنها بذارن! باید جزئیات داستان گاهی های لایت بشن، باید به چشم بیان.. صورت ساده ی یک نوشته گاهی یه کمی آرایش نیاز داره..

اینها.. مسائل و ریزه کاری های خیلی خیلی کوچیک توی پستات کمه.. وگرنه شما از نظر توصیف و فضاسازی و ظاهر و جلو بردن سوژه و ... کوچک ترین مشکلی نداری! اما این ریزه کاری ها روح به نوشتتون میده، کاملش می کنه و اینطوری تبدیل به بهترین میشن!

بیشتر از این دیگه توضیح دادن لزومی نداره.. موفق باشی!

سلام پرفسور دامبلدور!

اجازه هست؟

با اجازتون من یه درخواست نقد واسه این تاپیک دارم، ممنون میشم زحمتشو بکشید؛ نوزده سال بعد

نقد پست کافه محفل ققنوس رون ویزلی

رونالد ویزلی!

پسرجان.. من توی همین دو سه تا پست پیش یه نقد عریض و طویل برای شما نوشتم راجع به سه تا موضوع تاکید کردم!

1- توصیف
2- واقع گرایی
3- پاراگراف بندی

از لحاظ توصیفات پست قبلیت توی زندگی به سبک سیاه بهتر و قوی تره. واقع گرایی این پست بهتره و پاراگراف بندیش واقعا زیر سطح مقبوله!

رون! هیچ وقت توی زندگیت پسرفت نکن! این دفعه رو می تونیم بذاریم به حساب این که یه مدتی میشه که پست نزدی. اون حس توی وجودت یه کم فروکش کرده و ذهنت آمادگیشو از دست داده. بیشتر بنویس. اصلا مهم نیست حتی اگه صدتا پست بد هم بزنی. چون با هر نوشتن ذهنت توی این کار پیشرفت می کنه و هرچقدر ننویسی تواناییش کمتر میشه!

به همین خاطر نقد قبلیت رو دوباره بخون و به پاراگراف بندی توجه کن. پاراگراف بندی نامناسب خودش یه عامل منفیه.. خواننده حی رغبت نمی کنه خوندن پست رو شروع کنه، بلافاصله نادیده می گیردش! ظاهر پست حداقل باید دافعه نداشته باشه..

و اما چیزی که می خوام اضافه کنم راجع به سوژه پردازیه:

سوژه ی جدید دادن کار واقعا سختیه. برای من که همیشه استرس زا بوده.. قدیما رو یادم نیست ولی الان احتمال این که متوجه ی سوژه ی من نشن زیاده، برای همین آدم توی دلهره ی این که آیا سوژه م رو کسی ادامه می ده یا نه می مونه! شما شجاعت به خرج دادی که سوژه ی جدید دادی، خیلی ساده هم مطرحش کردی به حدی جاذبه ی داستان به خطر افتاده..

اولین ایراد سوژه ی جدیدت همینه که خیلی ساده ست، بیش از حد؛ هیجانی که دیگران مجبور به ادامه دادن کنه درش وجود نداره.

دومین ایراد هم اینه که به نوعی مسئولیت سوژه رو انداختی رو دوش نفر بعدی، این که چه راه حلی برای کافه پیدا میشه به مراتب مهم تره از قرار پلمپ شدن کافه ست. در واقع اون راه حل سوژه ی اصلیه نه پلمپ شدن!

برای دفعات بعد که سوژه ی جدید می دی باید غیر از ایده ای که تو ذهنت داری، حواست به این که چطور باید ادامه داده بشه هم باشه لطفا..

همچین برای دفعات بعد: رون.. من مثل همین دفعه چک می کنم ببینم کارایی که گفتم رو انجام دادی یا نه. من این نقدها جلوی چشمم هست، جلوی چشم تو هم باشن باباجان!

موفق باشی!

سام علیک!
گفتم ببینم اولین سوژه ی جدیدی که دادم چطوره؟

نقد پست ویلای صدفی آلیس لانگ باتم



دخترک گیسو طلایی ماهیتابه به دست! نویل چطوره؟!

خوب بود دخترم.. خوووب! اهمم.. چند سالتونه شما؟

آلیس، بچه ها بهت گفتن که من ذاتا آدم ایراد گیری هستم؟ در واقع گیر زیاد می دم ولی به خدا ایراد بنی اسرائیلی نمی گیرم! الانم وقتی می گم خوب بود یعنی واقعا خوب بوده. بازم نمی خوام ایرادهای ریز از نقطه و ویرگول و تکرار فلان فعل و کج بودن سرکش "گ" بگیرم! برای این قدری که نوشتی به نظر من همه چیز از خوب هم کمی بالاتره و سختگیری های بیش از حد باعث میشه کمتر دست به قلم ببری اما یه توصیه ای دارم که برای ارتقای سطحت به دردت می خوره!

فک کن من میام توی توصیفاتم میگم: "جسم کروی قرمز رنگ که بر آمدگی تاج مانندی داشت درون سبد قرار داشت!" اینجا شمای خواننده میگی خب یه انار توی سبده. یه بار دیگه میام شما رو جلوتر از این هم می برم میگم:

" آلیس دیروز که با سبدی پر از انار در دستش آمده بود، امروز دیگر در راهروها و اتاقهای خانه قدم نمی زد و تنها اناری که از خیل انارهای دیروز در سبد مانده بود یکه و تنها رفته رفته پوستش خشک تر می شد و کم کم داشت دلش می شکست"

ببین کلی جلو افتادیم این دفعه!! اون دفعه فقط یه توصیفی ارائه دادم که شما رو به این می رسوند که یه انار تو سبده ولی این بار توصیفات از همین انار یه داستان به شما ارائه داد. نمی گم توصیف های اون مدل اولی بی مورد و به درد نخور و نا به جاست. گاهی هم ما لازم داریم که مخصوصا راجع به یه چیزی کمتر توضیح بدیم که تو سایه بمونه و خواننده بعدها در موردش بیشتر بدونه. اما یه وقتهایی لازمه که خواننده ها توی دریای توصیفات شما غرق بشن و تا وقتی پست تموم میشه نتونن چشمشونو بردارن!

این یه هنره که بعدها باید به موقع ازش استفاده کنین.. امیدوارم به دردتون بخوره!

موفق باشی!

سلام بر دامبلدور قرن!
اگه وقتتان تنگ نیست این پست منو نقد بفرمایید!

نقد پست زندگی به سبک سیاه رون ویزلی


رونالد فضاسازی ویزلی!!

راضیم از پیشرفتت در فضاسازی، خیلی خوشمان آمد. مخصوصا که یه جاهایی حس کردم نوشتنش به نوشته ی خودم شبیه شده و بسیار ذوق زده شدم فرزند روشنایی! آفرین.. خیلی مردی باباجون!

حالا بیا یه کم ایراد ریز بگیریم:

نقل قول:

نگاهش را به نقاط دیگر صورت او انداخت حسی تو ذهن آدم متواتر می کنه که با اون چیزی که لازم داریم متناسب نیست. آدم حس می کنه باید یه چیزی خیلی وسیع باشه تا نقطه زیاد داشته باشه مثل نقشه و اینا، می تونستی یه ترکیب ادبی زیرکانه به کار ببری. از آرایه های ادبی استفاده کنی. مثلا " نگاهش روی صورت مروپ به گردش درآمد/ چرخید/ سُر خورد!"

به طور کلی میشه رو ریزه کاری ها بیشتر کار کنی تا زیباتر بشه، بذار به عنوان مثال من همین نقل قول از پستت رو بازنویسی کنم:

نقل قول:

البته لزومی نداری این طوری بنویسی دقیقا. اینا همش به سبک و سلیقه مربوطه فقط می خواستم کاربرد ادبی تر رو به نمایش بذارم.

نکته ی مهم دومی که توی پستت کم توجه شده بهش "واقع گرایی"ـه. توی پستهای جدی این خیلی مهمه. صرفا نقل کردن یک داستان نیست. باید ببینی واقعا چه اتفاقی میوفته. مثلا مرگخوارها مروپ رو چی صدا می کنن؟ بانو گانت؟ نه! مرگخوارها به ولدمورت می گن ارباب یا مای لرد.. خیلی منطقی به نظر می رسه که اسم مروپ رو هم به زبون نمیارن، حتی فامیلیش رو. احتمالا مناسب تره که بگن: بانو، بانوی من، مای لیدی یا از این قبیل الفاظ!

و مهمتر از اون.. تصور کن یه نفر پا میشه میره خونه ی ریدل بین یه سری آدم واقعا خشن و روان پریش که واقعا قلبهای سیاه دارن.. مرگخوارهای واقعی اینطورین خب! فکر می کنی اذیتش نکنن؟ بهش حمله نکنن؟ تحقیرش نکنن؟ یقینا این کارو می کنن.. من انتظار داشتم اینجا با همچین صحنه ای رو به رو بشیم.. این که مرگخوارها چو رو دوره کنن. بعضیاشون به سمتش طلسم شلیک کنن، حرفهای تمسخر آمیز زیادی بزنن! و بلاتریکس و مروپم تا یه جایی از این حرکات بقیه لذت ببرن و فقط بخندن!

ولی خب حداقل بلاتریکس اینجا یه کم دست به کار شده بود و از این بابت جای شکر داره!

یکی دیگه هم سرعت جلو رفتن داستانه، ببین تو این سه چهارتا پست آخر، چو فقط داره دور خودش می چرخه.. کسی جرئت نکرده به امتحانا بپردازه. این درست نیست! هی تکرار و تکرار و مثل لاک پشت جلو رفتن فایده ای نداره، باید تشخیص بدید که کجا لازمه برید سر اصل مطلب. تو پست تو لازم بود که بالاخره معلوم بشه این امتحانا چیه ولی بازم نگفتی.

رون..این روند وقتی ادامه پیدا کنه سوژه سرد میشه و از بین میره و دیگه کسی ادامه ش نمیده، پس اینو بهش توجه کن که سوژه شهید نشه..!

و آخرین نکته راجع به پاراگراف بندی.. وقتی از فضاسازی یه بند می نویسی و میری به دیالوگها، قبل و بعد از دیالوگها هم باید یه اینتر بزنی تا فاصله ایجاد بشه. اینطوری ظاهر بهتری داره.

- دیالوگ دیالوگ دیالوگ!
-دیالوگ دیالوگ و....

این جوری! مجموع دیالوگها یه بند محسوب میشه. یعنی اگه یه دیالوگ هم بعد از این داشتی، بدون اینتر اضافه باید بنویسی.

دیگه همین. موفق باشی کاراگاه!