معجون در حال آماده‌سازی است

پلک‌زدنی کافیه تا صحنه از ضجه زدن‌های وارثِ دودمان به باد داده‌ی مالفوی‌ها تغییر پیدا کنه به جنگلی پهناور که از شدت در هم گوریدگی درختان، نور خورشید به سختی راهی برای ورود به عمق جنگل پیدا می‌کنه و برای همین یک مقدار فضا دارک شده بود و مناسب برای آغاز فیلم‌برداری یک فیلم ترسناک هیجان‌انگیز.

اما خب، حقیقت این بود که دامبلدور برای تست بازیگری نیومده بود و اصلا دوست نداشت حتی بازیگر فرعی این فیلم ترسناکِ احتمالی باشه، چه برسه به بازیگر اصلی! اما دست بر قضا تو این سوژه شانس اصلا با دامبلدور یار نبود چون بزودی قرار بود وارد داستانی جنایی بشه که اگه تلما زودتر می‌فهمید، حتما شاخکاش تیز می‌شد و اونم خودشو می‌رسوند اما خب نشد که بشه. پس فعلا تو سوژه با دامبلدور گیر افتادیم و...

- بابا تو چقد ول نکنی!

این یکی هلنا ریونکلاو بود که در حالی که نیم‌تاج روونا دستشه، داره وسط جنگل می‌دوئه. آی می‌دوئه. و این یعنی هنوز زنده‌س و خبری از روح بودنش نیست. چون اگه بود، نمی‌دوئید، بلکه شناور در هوا به جلو می‌روند. از بحث اصلی خارج نشیم حالا، هلنا می‌دوید. اونقد سریع که اگه دوی سرعتی برگزار می‌شد، هر بازیکن حرفه‌ای در این ورزش رو شکست می‌داد و بعنوان اولین نفر از خط پایان عبور می‌کرد و مدال قهرمانی رو بر گردن می‌نداخت.

- دِ وایسا دیگه دختر! تو یه دستم دستتو بذار، تو یه دستم هم نیم‌تاجو بذار تا دنیا به روت بخنده!

یا شایدم که هلنا در این مسابقه‌ی دو رقیب سرسخت دیگه‌ای داشت که می‌تونست قهرمانی رو ازش بِرُبایه. اونم کسی نبود جز بارون که هنوز خون‌آلود نشده بود، اما یه چکش دستش گرفته بود و دنبال دختر بینوا می‌دوئید. آی می‌دوئید.

دامبلدور با دیدن صحنه‌ی "هلنا بدو، بارون بدو"، تاریخچه‌ای از کتابایی که مطالعه کرده بود جلو چشماش میاد. مطمئن بود هلنا نیم‌تاج رو قبل از رسیدن بارون تو حفره‌ی درختی پنهان کرده بود و بارون هم نه چکش، بلکه خنجری داشت که باهاش هلنا رو به قتل رسونده بود. مشخص بود سیم‌پیچای پورتال حسابی به هم ریخته که حتی در حال دستکاری کردن اصل خاطرات هم هست!

هرچی که بود دامبلدور رداشو بالا می‌ده تا تو دست و پاش نباشه و بتونه این مسابقه‌ی دوی دو نفره رو به سه نفره تبدیل کنه.
- فرزندانم صبر کنین! مطمئنم با گفتگو می‌تونیم همه مشکلات رو حل کنیم.

با این که به نظر میومد دامبلدور بیشتر دنبال بغل باشه تا گفتگو، ولی به هر حال اینو رسالت خودش در اون لحظه می‌دونست که مانع کشته شدن هلنا و تبدیل شدنش به روح بشه. بعدش می‌تونست برای فرار، هلنا رو ترغیب کنه تو رو روونایی، انشاالروونایی، ماشاالروونایی چیزی به زبون بیاره تا با پورتال بره به خاطره بعدی.

خلاصه تا پایان این پست (یعنی اجباری نیست این پست رو کامل بخونید؛ فقط خلاصه‌ش رو بخونید کافیه.):
دامبلدور داخل یه پورتال دارای نقص‌فنی گیر افتاده که به طور رندوم اونو به خاطره اشخاص مختلف و به مکان‌ و زمان‌های متفاوت می‌بره. فقط هم در صورتی می‌تونه از یک خاطره به خاطره بعدی منتقل بشه که دامبلدور از دهن شخصی که وارد خاطره‌‌ش شده، تیکه کلام یا سوژه معروف‌ اون شخص رو بشنوه. اون، وارد خاطره اسکورپیوس می‌شه اما اسکورپیوس که می‌خواد از همه‌چی کسب درآمد کنه گروگانش می‌گیره و داخل خزانه غنائمش می‌ندازه تا بتونه با لرد سیاه معامله‌ش کنه اما دامبلدور به طور اتفاقی باعث از بین رفتن بخش زیادی از غنائم اسکور می‌شه و اسکور عصبانی، جمله داخل امضاش رو به زبون میاره در نتیجه پورتال، آماده انتقال دامبلدور به خاطره شخص بعدی می‌شه.

دامبلدور با دیدن فلیسیتی که بهش سلام ‌می‌کنه، به شکلی که انگار نه انگار همین الان دست و پا بسته توی صندوق غنائم اسکور گیر افتادن لبخندی پدرانه می‌زنه. از اونجایی که متاسفانه خیلی خیلی سخته با دستای بسته یکیو در آغوش بگیری و از طرفی اگر دامبلدور باشی موقع دیدن ملت کنترل آغوشتو از دست می‌دی و باید حتما در آغوششون بگیری، پیرمرد ۱۰۰ ساله دوتا لنگ پا طناب پیچی شده‌شو بلند می‌کنه و روی دوش فلیسیتی می‌ندازه.
- اوه روز بخیر فلیسیتی عزیزم. احوالت چطوره؟

فلیسیتی ریزه میزه که با وجود پاهای دامبلدور روی شونه‌ش داشت له می‌شد، کم کم داخل زمین فرو ‌می‌ره و بین سکه‌های خزانه اسکور مدفون می‌شه. طوری‌ مدفون می‌شه که جز یه دست که از داخل سکه‌ها به سختی بیرون میاد و شست خودشو به شکل دیس‌لایک نشون می‌ده، چیزی ازش باقی نمی‌مونه.

دامبلدور بلافاصله منظور فلیسیتی رو می‌فهمه. حتما دختر بیچاره بین اون همه سکه غرق شده و نمی‌تونه خوب نفس بکشه. پس فریاد می‌زنه:
- اصلا نگران نباش دختر عزیزم. الان نجاتت میدم.

دامبلدور با زحمت با دست و پای بسته‌ش از جاش بلند می‌شه و شروع به لی‌لی پریدن بین سکه‌ها می‌کنه تا مثل لودر، سکه‌هارو حفر کنه و فلیستی رو در بیاره اما یهو به خودش میاد ‌می‌بینه ای داد! یه چشم عسلی با مردمک عمودی گنده از پایین پاش زل زده بهش.

- اوه! اینه که بده!

همون لحظه یه اژدهای غول‌پیکر از میون سکه‌های طلایی بیرون میاد و با خشم زل می‌زنه به دامبلدور. دامبلدورم با دیدن اژدها با خودش فکر می‌کنه چقدر آدم ناشکری بوده که همین چند پست قبل از مرگش به دست اسنیپ گله کرده و در لحظه چندتا فاتحه رو پشت سر هم نثار روح خودش می‌کنه.
- اژدهای عزیزم، تو که آتش گداخته‌ای در دل و جانت داری حتما از فرزندان روشنایی هستی. پس بیا با هم دوست باشیم و منو نقول!

اما اژدها اصلا فرزند روشنایی نبود که هیچ، اتفاقا فن سفت و سخت لرد سیاه هم بود و حتی روی ترقوه‌ش امضای لرد سیاه رو تتو زده بود! خلاصه اژدها، اجاق حنجره رو آتیش می‌کنه اونم چه آتیشی! زبونه‌های آتیش بود که از این سو به اون سو پرتاب می‌شد و دامبلدورم میون‌شون بپربپر کنان از روی گالیون‌های طلای در حال ذوب شدن، خاکستر برگه سهام‌های گروه تجاری مالفوی و خلاصه میلیاردها میلیارد جلار ارث بادآورده و بادنیاورده دود شده، عبور می‌کرد.

بالاخره وقتی اژدها آتیشش تموم شد انرژیشم افتاد و همون وسط گرفت دوباره خوابید! دامبلدورم که حالا بخاطر حرارت، طناب پلاستیکی بسته شده به دست و پاهاش ذوب شده بود، یه تیکه از ریشش رو که گر گرفته بود تو دستش گرفت و فوت کرد. در خزانه باز شد.

- این... اینجا چه خبـــــــــــره؟!

باید بگم حتی این صدای فریاد جنون‌آسای اسکورپیوس، ناشی از دیدن اموال به باد رفته‌ش هم نتونست اژدهای خسته از عملیات حریق رو بیدار کنه.

اسکورپیوس با ناله‌ای روی زمین افتاد و با جُلارای خاکستر شده‌ش اشکاشو پاک کرد.
- پیرمرد پر حاشیه، باید بابت این کارت دو برابر تمام این خسارت‌هارو بهم بدی. فکر کردی بیزینس شوخیه؟ الثروة هي قوة تمكن الناس من كسر قيود الفقر وتحقيق إنجازات عظيمة!

دامبلدور که اصلا نمی‌دونست چرا یهو لنگوییج اسکور از بخش ستینگ بهم خورده و تبدیل به عربی شده، با قیافه متفکری، چونه‌ش رو خاروند تا بفهمه وارث سابق مالفوی‌ها که دیگه آه در بساط نداره چی داره می‌گه اما همون لحظه پورتال دوباره باز شد و دامبلدور رو با این فکر که "مرحومه فلیسیتی احتمالا وسط اون همه سکه ذوب شده اما اینا همش برا صلاح عالی‌تر سوژه لازم بوده پس روحش شاد و یادش گرامی" بلعید تا به خاطره شخص بعدی منتقل کنه.

همان‌طور که اسکورپیوس دست‌ها و پاهای دامبلدور را با طناب می‌بست، دامبلدور به هوش آمد و خودش را با دست‌های بسته‌شده پیدا کرد. اسکورپیوس سخت مشغول محکم‌کردن طناب‌های دور پاهای دامبلدور بود. دامبلدور پرسید:
- داری چی‌کار می‌کنی باباجان؟

اسکورپیوس عقب رفت و طوری به طناب‌ها نگاه کرد انگار می‌خواست مطمئن شود که خوب محکم شده‌اند.
- تا من می‌رم ارباب رو خبر کنم، تو همین‌جا می‌مونی!

اسکورپیوس بیرون رفت و در را پشت‌سرش قفل کرد. همان‌موقع دامبلدور نگاهی به اطرافش انداخت و متوجه فلیسیتی شد که او هم با دست‌ها و پاهای بسته شده کنار او بود.
- سلام!

- شب به خیر، اسکورپیوس.

مالفوی جلو آمد و اول به تندی به اطرافش نگاه کرد تا مطئن شود با دامبلدور تنهاست. بعد به آسمان خیره شد که در وسط آن خورشید برایشان دست تکان میداد و دلبری می کرد.
- حالت خوبه پیرمرد؟
- این چیزیه که من باید از تو بپرسم. یا شاید به تنهایی دست به کار شدی؟
- هن!؟

اسکورپیوس که گیج شده بود با تعجب نگاهی به دامبلدور انداخت و کم کم مطمئن شد خوراکی هایی که در دست کوین بود چندان هم بی خطر نبوده اند.
از آن طرف دامبلدور هم با دیدن قیافه ی بهت زده اسکورپیوس فهمید چه گندی زده و کمی دست پاچه شد.
- امم ببخشید باباجان یه لحظه تو رو با پدرت اشتباه گرفتم و دیالوگ هایی که تو کتاب شاهزاده دورگه گفته بودمو به کار بردم.

ابروهای اسکورپیوس بالا پریدند:
- کتاب شاهزاده دورگه!؟
- آره فرزندم. همون کتابی که داخلش برای آخرین بار تو عمرم با بابات حرف زدم. ولی بعدش اسنیپ منو از برج پایین انداخت. خیلی غم انگیز بود که در پایان من مردم.
- مردی؟! شنیده بودم که می گفتن مخت تاب داره ولی نه دیگه این همه!

قیافه اسکورپیوس نشان میداد که حرف های دامبلدور نه تنها آرامش نکرده بلکه کمی هم او را ترسانده. دامبلدور هم نمی خواست کسی را که به تکیه کلامش برای نجات یافتن از آن وضعیت نیاز داشت بترساند؛ پس سعی کرد یکجوری قضیه را درست کند.
- بی خیال کتاب متاب حالا ... حرف بابات شد... خیلی پسر با استعدادی بود!

این حرف باعث خوشحالی اسکورپیوس شد و با غروری آمیخته به شادی گفت:
- درسته! میگن اولین دانش آموزی بوده که تونسته مرگخوارا رو داخل قلعه هاگوارتز راه بده بدون اینکه کسی متوجه بشه.
- و بعد بزنه با کمک اسنیپ منو بکشه ... چیز... یعنی آره خیلی پسر خوب و گلی بود. البته نه به اندازه هری پاتر! هری پسر محبوب تری بود!... شنیدم تو دوست پسرشی!

رنگ مالفوی با شنیدن این سخن فوری سرخ شد. ولی قبل از اینکه بخواهد به سمت بینی دامبلدور یورش ببرد تا مشتی نثارش کند، پیرمرد دستانش را به نشانه تسلیم بالا آورد و فریاد زد:
- وایسا فرزندم! به مرلین منظوری نداشتم! فقط فکر می کردم تو دوستِ پسرِ هری، یعنی دوست آلبوس سوروس هستی. اشتباه می کردم؟

چشمان آبیِ معصومِ دور چروکیده‌یِ پر چین و چروک و آب مروارید گرفته‌یِ دامبلدور، نشان از صداقتش می داد. برای همین اسکورپیوس آرام شد و سعی کرد حواس خود را از دوستی دامبلدور جوان و گلرت پرت کند.

- من و آل یه مدت با هم دوست بودیم ولی بابای آل و حراست مدرسه از هم جدامون کردن.
- اوه چه غم انگیز! دو کفتر عاش...
-
- یعنی چه غم انگیزه که حراست انقدر به جوونا و کفترا و میمونا و تسترالا و پلنگا و دافا و... امم... تمام موجودات عالم سخت میگیره. اونا باید بذارن جوونا جوونی کنن چون بسیار سفر باید تا پخته شود خامی... حالا که بحثش شد حراست مدرسه تون کیه؟

اسکورپیوس که حتی ذره ای جلب سخنان دامبلدور نشده بود جواب داد:
- مگ گونگال.

دامبلدور جا خورد!
- مک گونگال!؟ مک گون پیر هنوز زنده ست؟ الان یعنی فقط من باید تو کتاب شاهزده دورگه می مردم؟! فقط من براتون اضافی بودم بی انصافا!؟

قبل از اینکه دامبلدور بخواهد بخاطر مرگ نابه هنگامش داد و بیداد بیشتری را بیندازد، اسکورپیوس با طلسمی او را بیهوش کرد و به خزانه غنائمش برد.
به نظر می رسید دامبلدور برای فهمیدن تکیه کلام اسکورپیوس مجبور است مدت زمان زیادی را در آن بُعد سپر کند.

پورتال این‌بار دامبلدور رو در کمال صلح و آرامش به خاطره دیگه‌ای منتقل نمی‌کنه، بلکه به مکان دیگه‌ای پرتاب می‌کنه! دامبلدور سقوط آزادی رو تجربه می‌کنه که در نظر خودش بی‌پایان بود و ساعت‌ها ادامه داشت. هزاران مکان مختلف در کسری از ثانیه از جلوی چشماش عبور می‌کنن. اگه این مکانا در نظرش آشنا بود، شاید فکر می‌کرد مرده و حالا این خاطراتش هستن که دارن مرور می‌شن!

تو همین فکر و خیالا بود که با پاشیده شدن آبی به سر و صورتش احساس می‌کنه سرش دیگه گیج نمی‌ره. دامبلدور به آرومی چشماشو باز می‌کنه. باز می‌کنه؟ این یعنی تمام مدت چشماش بسته بود و هر آن‌چه دیده بود توهماتش بود؟

- چه عجب! به نظر میاد بالاخره داره به هوش میاد. چی کارش کردی که همچین شد؟
- من نبودم عمو اسکور. وقتی پیداش کردم خودش ضربه مغزی شده بود. حالا شاید یه دونه ازین برتی باتزا هم بهش داده باشم.

اسکورپیوس با کنجکاوی به چند دونه‌ی دیگه از برتی باتا که کوین از جیبش در آورده بود و حالا کف دستای کوچیش جای گرفته بود نگاه می‌کنه. دونه‌های مسموم توهم‌زایی که هرچی بودن جز برتی باتز! با یکم تلاش می‌تونست اونا رو با قیمت گزافی بفروشه. اسکورپیوس سریعا تمام دونه‌ها رو از کوین می‌گیره و به سمت خروجی هدایتش می‌کنه.
- برو به ارباب خبر بده که دامبلدورو گرفتم!
- یعنی برم به ارباب بگم که دامبلدور یهو وسط آسمون خانه ریدل‌ها ظاهر شد و با کله رو درخت مورد علاقه ارباب فرود اومد؟
- نه کوین! برو بگو مرگخوار وفادار و توانمندشون، یعنی اسکورپیوس مالفوی کبیر طی عملیاتی سخت و طاقت‌فرسا به محفل نفوذ کرده، دامبلدور رو دستگیر کرده و حاضره در ازای دریافت مبلغ بالایی اونو به ایشون تحویل بـ... هی خیر سرم داشتم نطق می‌کردما!

اما کوین دیگه رفته بود اونم در حالی که دامبلدور بالاخره هوشیاریشو کامل به دست آورده بود و در عجب بود که چطور تو خاطره یکی دیگه دیده و شنیده می‌شه و حتی دستگیر شده بود! دامبلدور با خودش فکر می‌کنه شاید پورتال خراب شده و به جای فرستادنش به خاطره، اونو به مکانی در زمان حال فرستاده. یا شاید هم یک در هزار این امکان وجود داشت که پورتال به جای خاطره به دنیای واقعی باز بشه!

هرچی که بود فعلا باید به این فکر می‌کرد که چطور قبل از این که سایر مرگخوارا متوجه بشن، اسکورپیوس رو به حرف بیاره تا تکیه کلامشو به زبون بیاره و از این مخمصه نجات پیدا کنه!

این بار، دامبلدور خودش را در میان ازدحام و شلوغی ای یافت که در هیچکدام از فلش بکهای دیگر، نظیرش را تجربه نکرده بود. لحظه‌ای طول کشید تا دو گالیونی اش بیفتد و بفهمد کجاست؛ او در کافه سه دسته جارو بود.

- مامان به سوراخ جوراب مرلین قسم هزاربار اینجا اومدم.

این صدا متعلق به کسی نبود جز سدریک دیگوری. از لحنش مشخص بود تازه خودش را از خوابی عمیق بیرون کشیده و آرزو می کند کاش مادر پرانرژی اش، دست از سرش بردارد و بگذارد بخوابد. ظاهرا رزالین قصد بی خیال شدن نداشت، زیرا مانند گزارشگران ماگل برای فرزندش که ظاهرا با چشم باز خوابیده بود توضیح می داد:
- اینجا یکی از قدیمی ترین کافه های جادوییه. اصلا بهش نمی خوره اینقدر قدیمی باشه، نه؟ دوست داری بعد از اینجا کجا بریم عزیزدلم؟

سدریک فقط دلش می خواست به خانه برگردد و چهل و هشت ساعت کامل بخوابد. در حالی که به زور چشمانش را باز نگه داشته بود زیرلب گفت:
- مامان...
سدریک وسط جمله اش به خواب رفت. رزالین بغض کرد. قطعا پسرش بیمار بود یا مشکلی داشت؛ وگرنه این حجم از خواب آلودگی اصلا طبیعی نبود. پاک این حقیقت را از یاد برده بود که پسرش از بدو تولد به سختی می توانسته نیم ساعت چشمانش را باز نگه دارد.
- وای، نکنه مریضی؟ جاییت درد نمی کنه؟

پورتال دوباره دامبلدور را بلعید.

این بار دامبلدور جلوی خانه‌ای از آجرهای قرمز فرود آمده بود. خانه بالای تپه‌ای مشرف به یک دهکده بنا شده بود. تا دامبلدور بتواند بفهمد توی خاطره‌ی کیست، در باز شد و پاتریشیا بیرون آمد.

دامبلدور گفت:
- سلام فرزندم! می‌شه بیام تو؟

پاتریشیا گفت:
- خیلی دوست دارم، اما الان یه کار مهم دارم و باید برم.

او این را گفت و خواست برود، اما دامبلدور جلویش را گرفت.
- یه فنجون چای بهم می‌دی؟

پاتریشیا گفت:
- اگه وقت داشتم می‌دادم، اما...

دامبلدور دوباره جلوی او را گرفت.
- بابا جان، خیلی گرسنمه!

پاتریشیا گفت:
- ببخشید، اما من یه پرونده دارم!

همان موقع پورتال دوباره دامبلدور را بلعید.

خلاصه: دامبلدور توی پورتالی افتاده که میبردش به خاطرات رندومی از گذشته های دور و نزدیکِ محفلیا و مرگخوارا، و فقط در یک صورت میتونه از یه خاطره به خاطره بعدی بره، اونم اینه که صاحب خاطره ی مبدا، دیالوگ معروف یا تکیه کلامش یا سوژه شخصیتیش رو بگه.

دامبلدور این دفعه خودش رو توی دشت سرسبز یا یه جنگل بزرگ پیدا نکرد. این دفعه وقتی چشماش رو باز کرد با یه عمارت خیلی بزرگ مواجه شد. سرش رو که اینور اونور چرخوند دید که توی حیاط اون عمارته.

- پروفسور! اینجا چیکار میکنین؟

دامبلدور شنیدن صدا از پشت سرش چرخید. یه دختر جوون رو به روش وایستاده بود. با دقت نگاهی به سر تا پای دختر کرد، اما نتونست بفهمه که اون کیه.
- دخترم! من نتونستم بشناسمت. تو کی هستی؟

دختر چشماش رو تنگ کرد.
- فکر میکنین نمیدونم اومدین اینجا که در مورد من اطلاعات جمع کنین؟
- فرزندم چه اطلاعاتی؟

دختر دستی به موهای قهوه ایش کشید.
- میخواین با من بیشتر آشنا بشین. در موردم بیشتر بفهمین و بعد... منو گروگان بگیرین و...
- بسه دیگه دختر جان! چرا انقدر فکر توطئه داری! یدونه اسمت رو پرسیدم.

دختر کمی فکر کرد. بعد با اخم به دامبلدور نگاه کرد. و آخر درحالی اصلا علاقه ای نداشت گفت:
- تلما هستم... تلما هلمز.

دامبلدور لبخندی زد و دستی به ریشش کشید.
- از اول چرا نگفتی باباجان؟

تلما لحظه ای مکث کرد و بعد گفت:
- چون من بهت مشکوکم! اصلا...

اما دامبلدور دیگه نتونست بشنوه اون چی میگه. چون دوباره پورتال اون رو به داخل خودش کشیده بود!

دامبلدور با صدایی شبیه صدای باد، محکم به زمین نرمی برخورد کرد. به اطرافش نگاهی انداخت. این دفعه، وارد سبزه زار بزرگی پر از گلهای نرگس و درختان چنار شده بود، اما از شانس بدش، روی زمینی گلی ظاهر شده بود. در همین حین، متوجه زن جوانی شد که با نوزادی در آغوش، به سمتش می آمد. زن نزدیک تر شد و دامبلدور، چهره اش را شناخت:
- رزالین! چطوری باباجان؟

شاید اگر هلگا هافلپاف از قبر بیرون می آمد و در سالن عمومی گروهش بندری می رقصید و آهنگ ماگلی عزیزم کجایی را می خواند؛ هافلپافی ها به اندازه رزالین حیرت زده نمی شدند. رزالین با تعجب پرسید:
- پ... پرفسور دامبلدور! شما اینجا چیکار می کنین؟
- قصش درازه باباجان. تو چطوری سدریک؟

سدریک طبق معمول خواب بود، برای همین رزالین جواب داد:
- خوابیده. برخلاف بقیه ی بچه ها، اصلا اهل گریه یا ونگ زدن نیست. بیشتر وقتا رو می خوابه. خیلی آرومه.

در همین حین، آموس که طوری جست و خیز می کرد که انگار زیر پاهایش فنر کار گذاشته اند، از راه رسید. با دیدن دامبلدور، قیافه اش طوری شد که انگار به سختی جلوی خنده اش را گرفته:
- سلام، پرفسور دامبلدور. ببخشید پرفسور ولی...

چشم غره ی ترسناک رزالین که معنایش این بود که اگر یک کلمه ی دیگر حرف بزنی، همین درخت را در حلقت فرو می کنم، آموس را ساکت کرد. رزالین دست دامبلدور را گرفت و به او کمک کرد بلند شود.
- مرسی بابا جان! پنجاه امتیاز برای گریفیندور.
- ولی من هافلپافیم، پرفسور.
- به چه نکته ظریفی اشاره کردی بابا جان! هزار و دویست و پنجاه امتیاز برای گریفیندور.

در همین حین، چشم دامبلدور به کتابی خورد که از کیف رزالین افتاده بود.
- این دیگه چیه، بابا جان؟

رزالین با ذوق و شوق گفت:
- یکی از کتابای مورد علاقمه...

دامبلدور هرگز ادامه حرف رزالین را نشنید؛ زیرا پورتال دوباره او را بلعیده بود.

- چرا سوزن توی پا می‌ره ولی پا توی سوزن نمی‌ره؟

دامبلدور پلک زد.
- نمی‌دونم باباجان.

جوزفین حدس زد:
- چون پا از سوزن بزرگ‌تره؟

پیرمرد ناخودآگاه سر پایین انداخت تا نگاهی به پای خود بیاندازد.
پایش در هوا آویزان بود.
- ای وای! من این بالا چیکار می‌کنم؟
- یاد جوانی می‌کنید! مگه نه اینکه همیشه دلتون می‌خواس به‌یاد کودکی‌ها درخت‌نوردی کنید، ها؟

دامبلدور به حافظه‌ی خود رجوع کرد اما چنین چیزی به خاطر نیاورد.
در گذشته هم به خاطر نیاورده بود.

جوزفین آبنبات لیمویی‌ای از جیب بی‌انتهایش درآورد و به او داد.
- هر از گاهی فعالیت بدنی لازمه!
- منکر نمی‌شم عزیز... ولی ورزش‌های کم‌خطر‌تری هم برای پیرمردی به سن من وجود...
- الان دلم می‌خواد یه مشت بچه مچه دور خودم جمع کنم شعر بخونم براشون. یا داستان... یا نمایشنامه... همچی دراماتیکم بخونم که کیف کنن!
- خب می‌تونیم...
- اگه آدم سوار گاو بشه چی می‌شه؟
- اگه گاو آرومی باشه...
- پرده‌ی سفید یا آبی؟
- س‍-سفید؟

دخترک رو به آسمان لب ورچید. تک‌شانه‌ای بالا انداخت و گفت:
- گمونم مغز من اضافه‌کاری داره. نکنه حقوقش کمه؟ راستی پروف، یه چیز جدید پیدا کردم که...

انتهای جمله ناشنیده باقی ماند و آبنبات لیمویی‌، نامکیده.