زندگی به سبک سیاه

صدای ویبره با درجه بالا نشان از اعلام آمادگی هکتور برای تیم جستجو داشت. اما از آن جایی که کسی دلش نمیخواست گیبن را حتی از اینکه هست بیشتر گم کنند همگی در سکوت توافق کردند تا هکتور را نادیده بگیرند.

- خب گویا مجبورم به عدالت قمه ای تقسیمتون کنم! ریگولوس و آرسینوس، روونا و لاکرتیا، مرلین و مورگانا، ورونیکا و وینکی، سیوروس و فلیت ویک، لینی و... اممم لینی با کی بره؟ کی مونده؟
- من، من!

- اممم... دیگه کسی نمونده؟ خب مثل اینکه نمونده! لینی بهت گفته بودم به حشره های ساحره علاقه خاص دارم؟ گویا باید با هم همگروه بشیم!
- من موندم، من هنوز گروه ندارم!
- ااا هک! تو هم مونده بودی؟ خب دیگه فکر نکنم نیازی باشه تو برو استراحت کن. ما خودمون حلش میکنیم!
- انقد به من نچسب!
- این تویی که خودتو آویزون من کردی پیغمبر ساخت چین!
- به من گفتی ساخت چین؟ به چه حقی به پیغمبره پیغمبره ها، ملکه گل ها، برترین زنان، مورخ ارباب و سایر عناوین و القاب که در این مقال نگنجد، میگی ساخت چین؟

مرلین در پاسخ به جیغ و هوار مورگانا و اسپند روی آتش شدنش به زدن پوزخندی بسنده کرد و همین کافی بود تا مورگانا آمپر چسبانده و از خود گل رز افشانی کند.

در سویی دیگر از اتاق سر و صداهای دیگری می آمد.

- وزیر نصفه و نیمه!
- دله دزد بی مغز!
- نقاب به صورت بی هویت!

- پنجاه امتیاز از ریونکلا کسر میشه!
- آخه چرا؟ چرا؟ چرااااااا؟
- چون من میگم!
- همه دیلاق ها مستبدن!
- به من گفتی دیلاق؟
- دیلاق دود کننده البته!

و در سویی دیگر:

- اره من تیز تره!
- مسلسل وینکی تمیزتر بود!
- من همه رو اره میکنم!
- وینکی همه رو آبکش کرد!

صحنه های مشابه در گوشه گوشه اتاق به چشم میخورد و همهمه زیادی در سراسر اتاق بر پا بود. این بخشی از ماجرا بود که رودولف به آن فکر نکرده بود. هیچ یک از اعضای گروه ها با هم نمی ساختند!

از ته سالن اب کش شده صدایی گفت:
_وینکی...جون هر کی دوست دار بس کن...
_وینکی بس نکرد ...وینکی پس گردنی زن را ابکش کرد
ناگهان همه چشم ها به پشت سر وینکی برگشت که چوبی معلق در هوا به سمت کله وینکی میرفت
تاققققق
در اثر برخورد چوب به کله وینکی ،وینکی از هوش رفت و همه از پناهگا هایشان بیرون امدند
ارسینوس در حالی که کراواتش را مرتب میکرد گفت :
_خوب ...حالا یکی گبین رو پیدا کنه
هکتور با ارامش گفت:
_نگران نباشید الان اینو با این قاطی میکنم و....
_هک اگه دستت به جعبه استامینافن هم بخوره جای زنگوله میندازمت گردن تسترال های خونه ریدل :vay:
_بله سیو....هرچی شما بگی
اسنیپ که داشت ردایش را می تکاند بلند فریاد زد:
_خیلی خب گبین کجایی؟ خودت رو معرفی کن تا یه فکری برات کنیم
اما صدایی نیامد
_گبین با تو حرف میزنما
لاتریکا که داشت از لوستر پیاده میشد گفت :
_خودت هم میدونی سیو...کدوم مرگخواری بعد از نامرئی شدن خودشو معرفی کرده اخه
ارسینوس از پشت میز سوراخ سوراخ بیرون امد و گفت:
_بهتره تا ارباب نیومده پیداش کنیم ...اگه ارباب بفهمه ...احتمالا به هممون معجون "گبین پیدا کن "هکتور میده بخوریم
_نهههههههه ....
این صدای رودولف بود که داشت از روی شکم لودو بلند میشد
_خیلی خب ما یه تیم میخوایم تا بریم و گبین رو پیدا کنیم کیا داوطلبن؟

مرگخواران جمعشان جمع بود، یکیشون کم بود.

-گیبن کجایی ؟
-من اینجام. بغل بلاتریکسم.
-چی ؟ بغل بلاتریکس چیکار میکنی ؟

نگاه همه به سمت گوینده برگشت که بی شک رودولف بود. رودولف قمه هایش را در هوا تکان می داد تا گیبن نیست شده را مورد اصابت قمه قرار بدهد.
مرگخواران با تعجب به نقطه ای که صدای گیبن از انجا میامد اما خبری از تصویرش نبود زل زده بودند.

پااااق

ضربه ای از پشت به کله ی بیضی شکل وینکی برخورد کرد.
-کی بود ؟ کی پسی زد ؟ وینکی جن خوب بود.

وینکی مسلسلش را از قلافش بیرون کشید و دست به ماشه برد. ملت مرگخوار هر یک به سمتی پناه بردند.

تررررررررررررر

در کسری از ثانیه خانه به آبکش تبدیل شد. لاکریتا که روی لوستر پناه گرفته بود فریاد زد:
-گیبن نامرئی شده.

با شنیدن این جمله مرگخواران دستانشان را به حالت افکت خاک بر سر شدیم روی سر گذاشتند . قبلا هم مرگخوارانی محو شده بودند و نتیجه اش اصلا خوب نبود.

ارسینوس با کراواتش به هکتور حمله ور شد :
-اینا همش تقصیر توست.
-نه صبر کن میتونم درستش کنم. معجون مرئی شدن روی میزه . میتونم از اون استفاده کنم .

پووووف

میز در نتیجه ی طلسمی که سیو اجرا کرده بود نابود شد و تکه های چوب به سر و صورت هکتور ریخت.

-خب شایدم استفاده نکنم.

گیبن نامرئی شده بود و حالا مرگخواران باید راهی برای بازگشت دوباره ی گیبن پیدا میکردند.

سوژه جدید:

-خب...مرگخواران عزیز توجه کنید! این معجون رو وقتی روی اون معجون بریزم...

-صبر کن! جون مادرت دست نگه دار هک!

مرگخواران وحشت زده شدند...سابقه نداشت سیوروس به این شکل از کسی خواهش کند. همه فهمیدند که موقعیت حساس است! و آرسینوس که سه نقاب روی هم زده بود این نظریه را تقویت می کرد. هکتور نگاه اخم آلودی به سیوروس انداخت.
-لطفا سکوت اختیار کنید جناب مدیر. من معجون ساز موفق و محبوبی هستم. حسادت شما رو درک می کنم ولی مزاحم آزمایشات من نشین. من الان این معجون رو روی این یکی می ریزم و شما نمی تونین جلوی منو...

بووووووم!


مرگخواران با موج انفجار عظیم معجون هکتور به اطراف پراکنده شدند. رودولف نهایت سعی خودش را کرد که به طرف ساحره زیبایی که به تازگی تایید شده بود پرت شود...ولی مقصد نهاییش شکم نه چندان کوچک لودو بود.
-هوم...قشنگ نیست...ولی حداقل نرمه! جون سالم بدر بردم!

مرگخواران خیلی زود جمع و جور شدند.

-هوم...من کاملم! همه چیم سر جاشه. کنترل کردم!
-روی صورت من خط افتاده.
-اون خط از بچگیت اونجا بود سیو!
-من احساس می کنم قدم کمی کوتاه شده...ولی مهم نیست. تا وقتی دیلاق نشدم غمی ندارم.
-من قبل از این واقعه ساحره ای زیبا و جذاب نبودم به نظرتون؟ موهام به رنگ طلا و چشمانم به رنگ دریا نبود؟
-نه سیبل...تو از وقتی می شناسیمت همین عجوزه ای هستی که بودی.

هکتور ردایش را تکاند.
-خب...نمی دونم چرا منفجر شد...ولی اتفاقیه که افتاد. می تونین سیوروس رو مقصر بدونین که حواس منو پرت کرد. همه سالمن؟

مرگخواران اصولا در حالت عادی هم چندان سالم محسوب نمی شدند...ولی در آن لحظه جای خالی شخصی شدیدا احساس می شد.
-گیبن...گیبن نیست...همین جلو وایساده بود و داشت آزمایش رو تماشا می کرد! الان نیست.

-من هستم!

صدای گیبن از همان نقطه ای که چند لحظه قبل ایستاده بود به گوش می رسید...ولی اثری از خودش نبود.

(پست پایانی)


-خب سگ...توضیح بده ببینم. تو کی هستی؟ کجا به دنیا اومدی. پدر و مادرت کی بودن؟
-واف هاق پاق واق(کی هستم رو که گفتم...پدرم خوک زحمتکشی بود که در رستوران های زنجیره ای اس اف سی کار می کرد و مادرم سنجاب بارکشی بود که...)
-چرا داری چرت و پرت می گی؟ پدرت خوک بود و مادرت سنجاب؟ و بارکشی می کرد؟ آخه کی بارشو می ده به یه سنجا...چی دارم می گم من! درست جواب بده ببینم.
-واق واق ساق!(همینه که هست! پس فکر کردی چطوری سوپر شدم؟)

آرسینوس تصمیم گرفت ذهن سگ را کمی آشفته کرده و در فرصتی مناسب اطلاعات اصلی را بگیرد. برای همین سوالی را پرسید که جوابش را می دانست...یا فکر می کرد می داند!
-توضیح بده ببینم درباره هورکراکس گمشده ارباب چی می دونی؟

سگ شروع به جویدن گوشه میز بازجویی کرد.
-واف هاف واق قاق!(همه چیو! خوردمش! من! خودم! شخصا! خوشمزه هم بود.)

آرسینوس دستپاچه شد. کاغذ هایش را زیر و رو کرد. کراواتش را شل کرد. نقابش را کنار زد.
-چی داری می گی...تو نخوردیش. حواستو جمع کن سگه...هورکراکس ارباب...یه دستمال...

-هاف واف وافق!(سفید رنگ بود...بله! من خوردمش. با شجاعت اعلام می کنم! خوردمش!)


ساعت ها بعد:

-شما ها چیکار کردین؟ چی از این بازجویی دستگیرتون شد؟
-ارباب..راستش...چیز به درد بخوری نبود.
-می تونم بپرسم چرا همه رو مرخص کردین سینوس؟

آرسینوس کراواتش را شل تر کرد. آرسینوس در تنگنا گرفتار شده بود!
-ارباب این سگه...به همه می گفت هورکراکس شما رو خورده. همه هم شروع به اعتراض کردن که حالا که تکلیف هورکراکس روشن شده. بذارین ما بریم. ما هم مجبور شدیم درا رو باز کنیم.

چشمان سرخ رنگ لرد سیاه چرخید و روی سگ ثابت ماند...
-پس این همه نقشه های ما رو نابود کرد...ببرینش...آتشی روشن کنین. اینو زنده زنده به سیخ بکشین. حواستون باشه نمیره. در فاصله مناسب از آتیش کبابش کنین. کباب شدنش باید شش ساعت طول بکشه. بعد در حالی که هنوز گرمه به شکل سوسیس های بلند درش بیارین و برای مهمانان امشب بفرستین. روشن شد؟

روشن شده بود...و اینگونه بود که هات داگ اختراع شد.


پایان!

صدای آرسینوس در فضای اتاق پیچید و البته هیچکس جوابی نداد.
- میگم نفر بعدی!

صدایی نیامد که البته همین موجب شد که آرسینوس به حالت پوکر فیس در آمده، از روی صندلی خود بلند شود، برود بیرون، در اتاق را باز کند تا شاید رودولف را پیدا کند که نفر بعدی هم بیاید به دنبالش!

آرسینوس در حالی که شنل سیاهش در پشت سرش موج میزد در میان مهمان ها حرکت کرد... همچنان که حرکت میکرد، ناگهان شخصی در بالای مجلس فریاد زد.
- خب... هم اکنون زمان رقص گروهی است... ساحرگان و جادوگران محترم و عزیز همراه با شرکایتان بیاید وسط و تکون بدید!

آرسینوس در زیر نقاب از شدت خجالت و وحشت کبود شد و با خود فکر کرد که مهمانی دارد به کدام سو میرود... سپس متوجه نکته ای شد... تراورز آن طرف ها نبود... وقتی تراورز نبود یعنی آسلام در خطر بود. آرسینوس به درستی و روشنی متوجه این نکته شد... پس با تمام سرعت از میان جمعیت دوید... مستقیما به قسمتی که آن "شخص" ایستاده بود، رسید و سپس به سرعت روی وی پرید و کلاه شنل وی را پایین کشید.

آرسینوس با دیدن چهره آن شخص:
شخص که اکنون چهره اش مشخص شده:
آرسینوس با دیدن چهره شخص:
چهره شخص همچنان:

- آب دهنتو جمع کن! جمع کن! جمع کن!

آرسینوس که ردای سیاهش با آب دهان یکی شده بود و اگر ماسکش بر صورتش نبود صورتش هم مثل ردایش با آب دهان یکی میشد، سگ را از قلاده گرفت و به سمت اتاق بازجویی کشاند.

دقایقی بعد:

آرسینوس جیگر بلافاصله بعد از اینکه سگ را در اتاق بازجویی رها کرد در اتاق را بست و روی صندلی خودش نشست.
- خب... نام، پیشه، قصد از دخول به مهمانی؟
- واق واق هاپ هاپ! ( فنگ هستم، یک سوپر سگ، به عنوان دی جی وارد مهمانی شدم! )

- چند دفعه میپرسی آرسینوس؟ آیا ما باید هر سوال تورو چند بار جواب بدیم؟ اونم وقتی وظایف آسمانی بسیاری برای انجام دادن داریم؟

آرسینوس عینک باریکش را روی صورتش جا به جا کرد. گویا اینگونه بهتر میتوانست به عمق چشمان مرلین خیره شود . حتما دلیلی برای حضور او در این مهمانی وجود داشت . دلیل ِ خاصی که به راحتی بیان نمیکرد اما او آرسینوس بود. نگهبان ویژه ی لرد کبیر. میتوانست همه چیز را از چشمان فرد مشکوک بخواند. پس عینک را به صورتش نزدیک تر کرد ..نزدیک تر..نزدیک تر...

- الان کور میشوی فرزندم. اون دسته های عینک را نکن در چشمت.

آرسینوس دسته ی عینک را از یک میلی متری چشمانش دور کرد، تکانی به خود داد و به صندلی مرلین نزدیک شد. سپس در حالی که دستش را روی دسته های صندلی جا به جا می کرد، گفت:
- یعنی میخوای بگی که برای هدایت این قوم به مهمونی اومدی؟! این حرف آخرته؟

مرلین که به نظر می رسید تا به حال با همچون موجودی در هفت آسمان و زمین مواجهه نشده است، احساس کرد که وظیفه ی بسیار سنگینی در هدایت او بر گردن دارد.
- فرزندم، ما برای هدایت تمام این قوم به این مهمانی آمدیم. همانا ما برترین هدایتگریم. همانا آمدیم تا به تو بگوییم از بسیار نادانستنی ها که نمیدانی تا تو را از این وضعیت تسترالگی و این زندگی خالی از معنویت نجات دهیم. فرزندم، به راه ما هدایت شو . در های توبه به روی تو باز است.
- میتونی بری. فعلا تایید شد.

مرلین دستانش را گشود...
-فرزندم، به آغوش ِ ما برگرد...به آغوش ِ راه درست...بگذار که بارقه های نور در تو هویـد..

- بــــرو بیــــــــــــرون بیـــــرون

چند ثانیه بعد، مرلین بشکن زنان از اتاق خارج شد و فریاد ِ آرسینوس در اتاق پیچید:
- نفـــر بعـــــــــــدی .

آرسینوس...بعد از گفتن دیالوگ همیشگی اش،ناگهان زبان خود را گاز گرفت...او به یاد آورد که دیگر نباید این دیالوگ را بکار میبرد...نگاهی به مرلین که روبروی او نشسته بود کرد و سپس کراوتش را مرتب نمود و گفت:
_خب مرلین...میدونم که تو پیغمبری و جایگات از بقیه بالاتره!
_درسته!
_برای همین بازجویی رو زیاد خشک نمیکنم با احترام ازت بازجویی میکنم...بگو چی میخوری بگم برامون بیارن؟!
_همون همیشگی!
_آی بچه...بدو دوتا نوشیدنی کره ای خفن با درصد چربی بالا بیار!
_البته لازم به ذکره اگه چربیش خیلی بالا باشه حرامه!
_نه...کم چرب میگم بیارن!

در همین حین یک عدد "بچه" که هویتش مهم نبود وارد اتاق شد و دو لیوان نوشیدنی کره ای روی میز بازجویی گذاشت...ولی از اتاق خارج نشد!
مرلین سریعا دستش را به سمت نوشیدنی دارز کرد و از آن نوشد...ولی آرسینوس ابتدا لبخندی زد...سپس به آن یک عدد "بچه" که هویتش مهم نبود اشاره ای کرد...آن یک عدد بچه هم در نهایت احترام نزدیک شد و جرعه ای از نوشندی کره ای را چشید...سپس رو به آرسینوس کرد و گفت:
_سالمه جناب وزیر!
_خیلی خب...میتونی بری!

آن یک عدد "بچه" تعظیمی کرد و سپس به سمت در خروجی رفت...اما همین که دستگیره در را گرفت ابتدا به رنگ قرمز،سپس زرد،سپس سبز،یشمی،خال خالی پشمی در آمد و نهایتا بر زمین افتاد و جان داد!
مرلین که این صحنه را دید ابتدا به سختی دهانش را بست و سپس با تعجب از آرسینوس پرسید:
_مرد؟!
_آره!
_چرا؟!کی بود اصلا این؟!
_هوووم...این یکی از پیشمرگهای من بود...اینا قبل از من نوشیدنی و غذاهام رو تست میکنن که مسموم نباشه...آخه من وزیرم و خیلی خفن...ممکنه به جونم سوقصد بشه...این بیچاره که الان فوت کرد هم فکر کنم بر اثر همین نوشیدنی مسموم شد!
_چی؟!یعنی این نوشیدنی که من خوردم مسموم بوده؟!
_احتمالا...البته نگران نباش...شب گذشته ریگولوس هم یکی از غذاهای من رو تست کرد،ولی نمرد...فقط الان توی سنت مانگو تحت درمانه!

مرلین به سختی آب دهانش را قورت داد و نوشیدنی کره ای را روی میز برگرداند...
_خب از من چه اطلاعتی میخواستی ارسینوس عزیز؟!
_نام...بیشه...قصدت از دخول به مهمونی!

خلاصه:

لرد کل ملت دنیای جادوگری رو به مهمونی دعوت کرده و حالا آرسینوس رو گذاشته مامور بازجویی ازشون ضمن اینکه جان پیچی دزدیده نشده و فقط میخوان آمار ملت رو در بیارن. اشخاصی که تا به حال بازجویی شدن: آستوریا گرین گرس - هلنا ریونکلاو- ریگولوس بلک- باروفیو- ایرما پینس-کنت الاف-فلورانسو- لادیسلاو زاموژسلی- کاربر مهمان- سیوروس اسنیپ- وینکی- آملیا سوزان بونز.

ادامه داستان:

- بازجویی؟! شیب؟! بام؟!

آرسینوس به رودولف که در اتاق نیمه تاریک کاملا مشخص نبود نگاهی کرد.
- مگه تو رودولف نیستی؟
- نه من آدولفشونم!
- برو بیرون!

آرسینوس که عصبی شده بود، همچنان منتظر ایستاد تا رودولف با یگ لگد در اتاق را باز کند و ضمن ابراز علاقه به آملیا، وی را از اتاق خارج سازد. اما رودولف نیامد! آرسینوس رو به آملیا کرد و گفت:
- میشه لااقل بگید ساعت چنده؟

آملیا به آرسینوس نگاهی کرد و سپس آستین مچ راست خود را کمی بالا کشید و به ساعت طلایش نگاهی کرد.
- ساعت الان دقیقا دوازده و بیست و چهار دقیقه نیمه شبه.

- پس این رودولف کجاست؟

آرسینوس بدون کوچکترین نگاه دیگری به آملیا، در اتاق را باز کرد و خارج شد و نگاهش به دنبال رودولف اطراف را کاوید و دقیقا وی را در حال همراهی کردن دو ساحره دید. پس نعره زد:
- رودولفوس لسترنج! گلوم پاره شد انقدر نعره زدم! میفهمی؟ میفهمی؟ میفهمی؟

یکی از ساحره ها با اکراه نگاهی به نقاب خوفناک آرسینوس انداخت و گفت:
- این همون دیوونه زنجیریه که گفتی تازه از آسایشگاه روانی آزاد شده؟

رودولف با لبخندی بسیار جذاب (!) به ساحره نگاهی کرد و گفت:
- آره... خودشه... برم یکم خط خطیش کنم و بعدش بیام پیش شما! جایی نرید ها! کسی هم چپ نگاهتون کرد یا چیزی بهتون گفت بیاید سر وقت خودم تا دهنشو جاده خاکی کنم!

رودولف پس از آن با چهره ای با ابهت و در حالی که میکوشید با حرکت دستانش عضلات بازویش را به رخ آرسینوس بکشد به سمت وی رفت.
- چته باز تو؟ دو دیقه ولت کردم ها! شیطونه میگه با قمه بزنم نقاب و کله رو نصف کنم!

آرسینوس با آرامش همیشگی اش که اغلب هم روی اعصاب طرف مقابل بود، گفت:
- مرلین رو بردار بیار! از اون تا حالا بازجویی نکردم.

رودولف لبخند شیطانی ای بر لب زد... بازجویی از یک پیامبر میتوانست بسیار جالب باشد... ولی او باید ابتدا به ساحره ها ابراز علاقه میکرد و سپس میتوانست بیاید و پشت در گوش بایستد تا ببیند مرلین روی آرسینوس چه نفرینی پیاده میکند.

دو دقیقه و بیست ثانیه بعد:

همچنان که آرسینوس با خستگی نشسته بود و به یک دیالوگ جدید برای جایگزینی دیالوگ قبلی اش فکر میکرد، ناگهان در اتاق با یک لگد محکم باز شد و رودولف در حالی که غرولند میکرد، مرلین را به داخل اتاق انداخت، اما همین که خواست از اتاق خارج شود آرسینوس گفت:
- بیست ثانیه تاخیر داشتی رودولف! چرا؟ معنیش چیه؟
- به نظرت ساده بود که وقتی مورگانا گرفته بودش زیر چک و لگد برش دارم بیارمش؟

آرسینوس:

همین که آرسینوس آماده شد تا جوابی بدهد رودولف با یک نگاه به قیافه مرلین از اتاق خارج شد و در را پشت سرش بست.

مرلین در کمال آرامش در اتاق حرکت زد، سپس یک صندلی بسیار زیبا و گران قیمت برای خود ظاهر کرد و روی آن نشست.
- خب... چه دلیلی داره که من اینجا هستم جناب...؟
- من رو یادت نیست یعنی؟
- به خودم قسم نه... من تا حالا کسی رو با همچین نقابی ندیدم!
-
-

آرسینوس متوجه شد که پیغمبر جماعت میتواند خیلی بدتر روی اعصاب هرکسی برود، پس اولین سوال را پرسید:
- نام، پیشه، قصد از دخول به مهمانی؟
- اینارو بیخیال... برامون جالبه بدونیم چرا قیافه ات رو در زیر ماسک این چنین کرده ای!
- مگه تو میتونی قیافه من رو از زیر ماسک ببینی؟!
- بله.... ما مرلین کبیر هستیم... ما سیاه ترین و خفن ترین پیغمبر هستیم!
- خب... نام و پیشه رو که از زیر زبونت کشیدم بیرون... قصدت از دخول به مهمانی حالا؟
- قصدمان از دخول به مهمانی؟ اوه... بله... متوجه شدیم... آمده بودیم مردم را به دین خود دعوت کنیم... یهو نمیدانیم چرا با مورگانا دعوایمان شد!
- خب همون... چرا دعواتون شد؟
- همانا کسانی که در دعواهای ملت دخالت میکنند از گناهکارانند! آیه 583 کتاب ماست. برو بیشتر کتاب مارو بخون بچه!
- واقعا ما داریم به کدام سو میریم؟!

- شتر مرغ رد میکنن؟ تو وزیر این مملکتی مثلا؟ تو چکار میکنی که از مرز شتر مرغ رد میکنن؟ حالا باز پروانه قابل قبوله. می گیم قایمش میکنن. تو چطوری نمی بینی که از مرز شتر مرغ رد میکنن؟ با اون هیکلش!
- واقعا ما داریم به کدام سو می ریم؟ واقعا به کدام سو؟

چیزی نمانده بود که آرسینوس جیگر تصمیمش را در مورد کوبیدن سرش به دیوار عملی کند. اما از آنجایی که بازجویی از آملیا هنوز نیمه کاره مانده بود، فعلا این تصمیم را معلق اعلام کرده و به طرف ساحره جوان برگشت که یک سره در حال حرف زدن بود! آرسینوس حتی یک کلمه هم نفهمیده بود.
- اهم... آملیا؟
- آخه شما چطور دولتی هستید که...
_ آملیا سوزان!
- من نمی فهمم شما توی وزارتخونه چکار می کنید که حتی برای یه پروانه....
- آملیا سوزان بونز!

آملیا ساکت شد. در واقع بهترین کاری که می توانست بکند همین بود. شما هم اگر، یک وقتی، یک جایی یک ریز در حال حرف زدن بودید و کسی سرتان فریاد زد، توصیه میشود که یا از محل بگریزید یا ساکت شوید. خب آملیا قطعاً نمی توانست بگریزد. نه در این لحظه خاص! پس سرش را تکان داد. آب دهانش را با صدا بلعید و به آرسینوس جیگری خیره شد که بالای سرش ایستاده بود! البته فعلا بدون هیچ گونه ملاقه یا منو! آرسینوس کاملا طبیعی به حرف هایش ادامه داد. انگار که نه پاتیلی شکسته و نه معجونی ریخته!
- دوشیزه بونز! شما از اول مهمونی کجا بودید.
- پشت مبل سفیدا!

آرسینوس واقعا دلش می خواست سرش را از اتاق بازجویی بیرون ببرد، یک دور دیگر، به دقت به سالن نگاه کند و بفهمد که آملیا چطور پشت آن مبل های سفید خودش را جا داده!
- و دقیقا اونجا چکار میکردید؟
- فرار!

به نظر می رسید ضربه لازم وارد شده باشد!
- آهااا! فرار! چرا فرار میکردید؟ از چی فرار می کردید؟ از کی فرار می کردید؟ چی رو می خواستید مخفی کنید؟
- خودمو؟

تمام شور و شوق ارسینوسی که حالا با کمک دفترچه یادداشت هایش و ملاقه معجون سازی ( که نمی دانست چرا و چطور به دست گرفته) چیزی نمانده بود، بال بال زنان از زمین دور شود، فرو نشست! و البته حس پروازش را از هم بین برد. تا جایی که شپلق روی زمین برگردد. البته به نظر می رسد وزرا با متانت بیشتری، روی زمین بیافتند. ولی در این لحظه برای آرسینوس، این اهمیتی نداشت!
- چرا خودتونو مخفی میکردید؟
- خب از دست رودولف!

آملیا جوری پاسخ داد که انگار این اولین حقیقت بدیهی دنیاست!

- رودولف؟

یک نفر در را به هم کوباند!
- بیا تو!
- صدام کردی آرسینوس!

آرسینوس از این همه قدرت شنوایی شگفت زده شده بود.
- خب ... خب بازجویی مون از خانم بونز تموم شد. نوبت نفر بعدیه!