چکش‌سازی دیاگون

فنریر همونطور توی اتاقش موند، ناتوان از شکار و دویدن. فقط میتونست به سبک یه فنر خیز برداره و بره اینطرف و اونطرف.
و البته در اون لحظه، برای اولین بار مجبور شد توی لغت نامه ش کلمات "گرسنگی" و "ناامیدی" رو تعریف کنه. بدن فنر شده ش به خاطر گرسنگی چندتا تکون ریز خورد. به نظر میرسید دل و روده ش هم به صورت مینیاتوری توی بدنش جاساز شده باشن!

و فنریر گرسنه، با یه جهش رفت به سمت در اتاقش و بعدشم با کمک دندون، دستگیره رو چرخوند به سمت پایین و در رو باز کرد. میتونست سر و صداهای مرگخوارا رو توی خونه بشنوه... اکثرش داد و بیداد بود. مرگخوارای تغییر کرده، به شدت خونه ریدل هارو به آشوب کشیده بودن.
فنریر پله هارو مثل یه خرگوش، دوتا یکی پرید پایین. به ازای هر پرش بلندش، بدنش به شدت میلرزید و دردش میگرفت. فنر ظریف و نحیفی شده بود!

فنریر خودش رو از بین مرگخوارا رسوند به آشپزخونه... و برای بدن بدون دستش، دیدن در باز یخچال، مثل ورود به بهشت بود، پس با تمام سرعت پرید توی یخچال... و شروع کرد به بلعیدن هرچی که جلوی دهنش قرار میگرفت!

گرگینه فنری بعد از اینکه کل یخچال رو تمیز کرد، شروع کرد به جهیدن واسه برگشت به اتاقش، که یهو متوجه چیزهای خوشمزه دیگه ای روی زمین شد...
فنرهای یکی از مبل ها که توسط مرگخوارا منفجر شده بود...
و اونجا بود که فنریر فهمید تبدیل شده به یه گرگینه فنری و فنرخوار!

و چند ثانیه بعد، زمانی که فنرها رو هم خورد، آب دهنش رو از روی لبش لیس زد و گفت:
- این شد یه ناهار خوشمزه. برم دنبال بقیه فنرهای توی خونه.

و رفت قاعدتا. فنرِ ثابت قدمی بود!

دو پیکسی بال‌بال‌زنان راهروهای خونه ریدلو یکی پس از دیگری پشت سر می‌ذارن تا اینکه می‌رسن به اتاق فنریر. هر دو نگاهی به هم می‌ندازن و یکی یکی از سوراخ در وارد اتاق می‌شن. یکیشون گوشه‌ای پنهان می‌شه و یکیشون به سمت فنریر می‌ره.

- فنر! من تصمیم گرفتم به زندگی حشره‌ایم پایان بدم و گفتم حداقل این کارو طوری انجام بدم که به یه کسی یه سودی هم برسه.

فنریر که آب دهنش آویزون بود و پیش از ورود لینی داشت صندلی‌ای رو گاز می‌زد، با شنیدن این حرف لینی دست از کارش برمی‌داره.
- به من چه؟

لینی چرخشی تو هوا می‌زنه تا فنر خوب ببیندش و بعد می‌گه:
- من! منو بخور! گوشتالو و خوشمزه! هم تو سیر می‌شی هم من به مراد دلم می‌رسم و مرگم بی‌فایده نمی‌شه.

فنریر سرشو خم می‌کنه و با دو دستش سعی می‌کنه سایز لینیو اندازه بگیره.
- نیم وجبی همه‌ش! لاغزم هستی! ته دلمم نمی‌گیری.
- ولی من سرشار از پروتئین هستم! تو اصن می‌دونی ممکنه در سال‌های آتی از شدت کمبود غذا ملت به حشره‌خواری رو بیارن؟ بس که مفیدیم ما آخه! بیا بخور. بیا!

فنریر دیگه فکر کردن و تامل بیشتر رو جایز نمی‌دونه، رو دو دستش خم می‌شه و چهار دست و پا به سمت لینی هجوم می‌بره. لینی بال می‌زنه و فرار می‌کنه و بعد از پرش پشت چوب‌لباسی، اون یکی لینی از سوی مخالف اتاق بیرون میاد.
- هی فنر من اینورم! بیا منو بخور.

فنریر که گیج شده بود، دست از نگاه کردن به نقطه‌ای که لینی توش ناپدید شده بود برمی‌داره و به سمت لینی در سوی مخالف خیز برمی‌داره.

لینی در سوی مخالف هم بعد از مقادیری پرواز پشت کمدی گاز گازی پناه می‌گیره و دوباره لینی‌ای از یه سمت دیگه فنریرو صدا می‌کنه.
- فنر یه تغذیه‌ی سالم جلو روته! چرا نمی‌تونی شکارش کنی؟ پس تو چه گرگی هستی! ناامید شدم.

ناامیدی در فرهنگ لغات فنریر تعریف نشده بود. پس دوباره به سمت طعمه خیز برمی‌داره. اما مجددا همون قضیه تکرار می‌شه. خیز برداشتن‌های مداوم از فنریر همانا و جایگزین شدن‌های دو لینی نیز همانا!

فنریر آزاری هم لذتی داشت!

دو روز بود که سو خواب و خوراک نداشت. وحشتناک ترین اتفاقات ممکن برایش می افتادند و به گودی زیر پلک هایش می افزودند.

با امید اینکه روز آرامی را شروع کند چشمانش را باز کرد. همه چیز طبیعی به نظر می رسید و صدای داد و هوار یا امواج سیل آسای کلاه به گوشش نمی رسید. فقط احساس سرمای شدیدی داشت؛ احتمالا آنقدر خسته بوده که فراموش کرده بود پتو را روی خودش بکشد.

سعی کرد از جایش بلند شود، ولی انگار به زمین چسبیده بود.
-این چه وضعیه؟ مگه دیشب کی خوابیدم که بدنم انقدر خسته ست؟!

سپس رو به خودش کرد.
-پاشو... پاشو ببینم؛ بهونه نگیر. الآن یه قهوه می خوری سرحال میشی. دِ میگم پاشو دیگه!

ولی پا نشد!
بدنش قصد لج کردن داشت.
-شاید از شدت سرما خشک شدم! بیچاره خودم... چطوری توی این سرما طاقت اورده؟!

سو با خودش دچار درگیری لفظی شده بود؛ چون نمی توانست دچار درگیری فیزیکی شود!
-اصلا بذار ببینم... این چه وضعیه؟! مگه مرگخوار لرد سیاه انقدر سست اراده و ضعیف میشه؟ اجازه میدی یه سرمای کوچیک از پا درت بیاره؟! شرم بر تو!

سو از درگیری نتیجه ای نگرفته بود. بنابراین تصمیم گرفت آرامشش را حفظ کرده و بین خودش میانجیگری کند.
-ببین الان این راهش نیست. فعلا بذار مشکل حل بشه، بعدش که آروم شدیم دربارش صحبت می کنیم... آهای! کسی اونجا نیست؟ یکی بیاد کمک کنه...

ناگهان در کمال تعجب، دیوار جلوی سو تکان خورد و باز شد. اما نه مانند دیواری که از پشت پاتیل درزدار به کوچه دیاگون می رسید؛ بلکه مانند دری که روی لولا بچرخد و باز شود، کل دیوار از اطرافش جدا شد.

-عجب کیکی شده! فقط نمی دونم چرا شبیه کلاهش درستش کرده؟!

سو، بلاتریکس را می دید که در اندازه ای بزرگتر از همیشه، او را روی سینی بزرگی حمل می کرد.

-سرورم! ببینید سو براتون چه کیکی درست کرده! کیکی سیاه و مناسب شما! ... فقط، نمی دونم خودش کجا رفته؟!

-نظرت درباره این لباس چیه؟

-زیباست!

دروغ می گفت...او لباسی نمی دید.

در واقع این ششمین لباسی بود که بانز درباره اش نظر می خواست.
شک داشت که اصلا بانز لباسی پوشیده باشد...چون در حالت عادی لباس هایش دیده می شد.

-این یکی؟
-برازنده است!

صدای فریادی از پشت سرش به گوش رسید.
-هی تو...

دور و برش را نگاه کرد.
-"تو"یی این اطراف نمی بینیم. ما شما هستیم!

صدا قهقهه ای زد.
-تو تویی. با خودتم. بله...خود به درد نخورت! بیا این کاتانا رو برق بنداز. فراموش نکن از دستمال استفاده نکنی. حساسیت داره. وسط جنگ هی عطسه می کنه. با دستات برق بنداز.

تاتسویا شمشیر بی اعصابش را روی سر لرد سیاه پرتاب کرد. لرد شمشیر را روی هوا گرفت.
-بدون دستمال...چگونه؟ این تیز است!

تاتسویا لبخند "خودم می دونم" ای زد...ظاهرا اهمیتی برایش نداشت. کاتانا نباید عطسه می کرد.

لرد سیاه ناچار، سرگرم برق انداختن کاتانا با دست های خالی اش شد.
نیم ساعت بعد از هر دو دستش از مچ قطع شده بود...

ولی اهمیتی نداشت...کاتانا برق می زد.

یک روز از وقتی که بانز دنیال آینه میگشت میگذره. بالاخره ازدوییدن خسته میشه و روی تختش میفته و خوابش میبره.
مدتی بعد چشماشو باز میکنه.
تمام عضلاتش گرفتن. میخواد کمی کش و قوس به خودش بده. ولی نمیتونه.
لینی میاد روبروش وایمیسه. زل میزنه بهش. شاخکاشو صاف میکنه. یه دهن کجی هم بهش میکنه و میره.
بانز زیر لب میگه:
-از اول هم ادب کافی نداشتی. یه سلام نمیکنه...اینو بعدا با ارباب در میون میذارم.

در حالی که زیر لب به لینی فحش میده، سو وارد اتاقش میشه.
-اهای!...چه خبره؟ کی بهتون اجازه داده در نزده بیایین تو؟

سو روبروی بانز وایمیسه. کلاهشو روی سرش مرتب میکنه. بانز اعلام میکنه:
-خیلی زشت شد!

ولی سو اهمیتی نمیده و از اتاق خارج میشه.

نفر بعدی هکتوره...ولی این یکی اصلا به بانز اهمیتی نمیده. ویبره زنون از یه سمت وارد و از سمت دیگه خارج میشه.

بانز تازه متوجه میشه که دکوراسیون اتاقش عوض شده. سرامیکای سراسر سفید و براق بدجوری توی ذوق میزنن.
تصمیم میگیره بره و در این مورد اعتراض کنه.
ولی نمیتونه بره!
یه چیزی بانز رو گرفته.
کمی که دقت میکنه متوجه میشه اون چیز دیواره.
بانز به دیوار نصب شده!
-لابد اینم یکی از شوخیای بی مزه ی لینیه! یا کراب. از اونم هر کاری بر میاد. این دیگه چه طلسمیه؟

سعی میکنه خودشو نجات بده ولی میخ روی دیوار به کمرش کشیده میشه. تاتسویا وارد اتاق میشه و نگاهی به بانز میندازه.
-این آینه خش داره! بگین عوضش کنن. زشتم هست!

بانز نمیدونه برای چی ناراحت بشه. از این که خش دار شده؟ از این که آینه شده؟ از این که زشت خطاب شده؟ یا از این که آینه ی خش دار زشتی توی دستشویی ساحره ها شده؟

دو لینی به دنبال اولین قربانی درون خانه ریدل به راه افتادن تا اینکه رفتن و رفتن و رسیدن به کراب!

کراب جلوی میز آرایش نشسته بود و سرگرم آرایش کردن خودش بود. با دیدن لینی فرصت رو غنیمت می‌شمره.
- هی لینی! زودباش بیا اینجا کمکم کن رژ قرمزمو بزنم! امروز می‌خوام خیلی دلبر بشم.

یکی از دو لینی جلو میاد و رژ لب قرمزو برمی‌داره و لینی دیگه بدون اینکه کراب متوجه بشه، رژ لب صورتی رنگ رو کش می‌ره.

- بیا کراب، این قرمزه خوبه؟
- عالیه.

اما این لینی با رژ لب قرمز نیست که رژ لب کرابو می‌زنه، بلکه لینی با رژ لب صورتی سرگرم صورتی کردن لب‌های کراب می‌شه.
کراب که متوجه صورتی شدن لباش شده بود، با ضربه‌ای لینی رو به کناری می‌رونه و به آینه زل می‌زنه.
- پس چرا صورتی شدم؟

لینی با رژ لب قرمز جلو میاد.
- نمی‌دونم کراب، قرمزه دیگه ببین. خودت گفتی!

کراب رژ لب قرمزو از دست لینی می‌کشه و یه ذره رو دستش می‌ماله.
- قرمزه دیگه! تو چطور می‌زنی که صورتی می‌شه؟ دوباره امتحان کن!

و دوباره قایمکی لینی با رژ لب صورتی جای خودشو به لینی با رژ لب قرمز می‌ده و لب‌های کراب صورتی‌تر از قبل می‌شه.
- می‌گم کراب، نکنه لبات خراب شدن؟ شاید دیگه رنگا روش واینمیسن و هر رنگی خودشون بخوان می‌شن! یعنی ممکنه این پایانی بر آرایش دلخواه تو باشه؟

کراب با شنیدن این حرف اختیار از کف می‌ده، جامه‌ها می‌دره و جیغ و دادکنان کل خانه‌ی ریدلو متر می‌کنه!

و دو لینی با لبخند شیطانی بر لب به سراغ قربانی بعدی می‌رن...

چشماشو آروم باز کرد تا بتونه به نور خورشید عادت کنه...
هنوز خستگیش از روز قبل در نیومده بود.
سعی کرد یادش بیاد که روز قبل چه کارایی کرده...

فلش بک!

فنریر حسابی با شاخش در و دیوار خونه ریدل رو مورد عنایت قرار داد. حتی با شاخش صحبت میکرد و قربون صدقه ش میرفت.
فنریر تا به حال انقدر از خودش و قوی بودنش راضی نبود. در واقع تا به حال به جز خودش هیچ مرگخواری انقدر به خونه ریدل ها خسارت نزده بود.

ولی وقتی که خورشید شروع کرد به غروب کردن، فنریر به طرز عجیبی احساس خستگی کرد. خستگی ای که از یه گردن با پاهای فنری بعید بود. به خاطر همین خستگی، فنریر یک راست رفت توی اتاقش و در نتیجه تلاشش برای خوابیدن روی تختش، تختش رو به سه تیکه نامساوی تقسیم کرد.
و بعد هم صدای خر و پفش تا سه تا اتاق اونورتر پیچید!

پایان فلش بک!

فنریر سعی کرد از جاش بلند بشه؛ نتونست.
سعی کرد گردنش رو تکون بده؛ باز هم نتونست!
سعی کرد حتی دستا و پاهاش رو تکون بده، و باز هم تلاشش ناکام موند!

البته ناکامیش تا وقتی ادامه داشت که سعی کرد خودش رو قل بده... و اینبار دیگه تونست!
- اوه... جدی جدی تبدیل شدم به فنر... یه فنر با کله فنریر!

فنریر خودش رو توی آینه اتاقش دید، و همون لحظه از هرچی فنر و سیم پیچه متنفر شد.
- یکی بیاد من رو بلند کنه لااقل ببینم میتونم با جهش کردن جا به جا بشم یا نه!

لرد سیاه از خواب بیدار شده بود و متوجه شده بود که دوران برده داری هنوز به پایان نرسیده!

البته به پایان رسیده بود.
برای همه بجز او!

-درست بگیرش بَرده...اگه جهت یک لوله از موهام بر خلاف بقیه باشه این دستگاه فر کننده رو با همین حرارت می کنم تو حلقت!

لرد سیاه با دقت و به سختی، میله باریک و داغ را لای موهای کراب فرو کرد و فریاد کراب به هوا بلند شد!
-دِ می گم مواظب باش...موهامو سوزوندی...پوست سر و جمجمه و مغزم رو هم سوزوندی. بی عرضه! پشت سرمو ببین سوراخ نشده؟

کراب زیادی داشت بزرگش می کرد. دستگاه فقط یک ثانیه با پوستش تماس پیدا کرده بود.
ولی لرد نمی توانست چیزی بگوید. کیسه یخ را برداشت و روی قسمت ظاهرا سوخته، گذاشت.

-الانم یخ زدم خب...تو چی می خوای؟ این که دچار انجماد مغزی بشم؟ آره؟ خواست قلبیت اینه؟

خواست قلبی لرد سیاه این بود که کیسه یخ را بطور کامل در بینی کراب فرو کند.

-ادامه بده! همشون باید لوله شن. می دونی که. فر لوله ای مد شده.

لرد سیاه نمی دانست...و نمی فهمید چگونه باید موهای بسیار کوتاه و فرفری کراب را لوله لوله کند.

لوله کردن تا بحال اینقدر برایش سخت نشده بود!