فنریر گریبک
از زیر سایه ارباب
شناسه بستهشده
- تولد نقش
- 1397/04/01
- آخرین ورود
- سهشنبه 18 مهر 1402 23:01
- عضویت
- 1397/04/01
- پستها
- 552
فنریر کم کم به جو زمین رسید.
داغ شد.
قرمز شد.
آتیش گرفت.
و البته وقتی دید فسیل های توی دستش هم دارن ذوب میشن، سریع مغزش رو از توی جمجمه کشید بیرون و دوباره از طریق بینی وارد سر خودش کرد.
البته یه مقداری از مغزش ذوب شد و تمام موهاش، به اضافه میکروب ها و چرک های بدنش سوختن و فنریر تمیزی شد که در طی دوره مرگخوار شدنش، براش پیشرفت بی سابقه ای بود.
فنریر همینطور سقوط میکرد و در طی سقوطش چرخش زمین رو هم میدید. توی راه چندتا هواپیمای مشنگی هم دید که البته نمیدونست چی هستن، برای همین گازشون گرفت، اونا هم البته انقدر خوف کردن که فقط تونستن دکمه ایجکت هواپیماشون رو بزنن، که البته در حین خروج از هواپیما فنریر خوردشون.
و بعد فنریر روی هوا چیز آشنایی دید.
توده ای از هوا...
یه باد سریع و قوی...
بادی که به خاطر فوت کردن یخچال به وجود اومده بود.
اون باد هم همونجا بود و داشت به سمت خانه ریدل ها میرفت.
آب از دهان فنریر راه افتاد. تا حالا مزه باد رو نچشیده بود...
و البته باد هم تا حالا نه صدای ویژ سقوط آزاد فنریری که فکش رو تا آخرین درجه باز کرده بود و به سمتش میومد رو شنیده بود، و نه همچین چیزی رو دیده بود. حتی تجربه خورده شدن توسط فنریر رو هم نداشت!
بادِ فضانوردِ بخت برگشته ای بود در اون لحظه.
که البته، فنریر زمانی که بلعیدش، به این بخت برگشته بودنش پایان داد.
- مزه خاصی نمیداد... حتی فکر کنم از دماغ و چشمم زد بیرون...
و البته این آخرین جمله فنریر بود، درست قبل از اینکه روی سقف خانه ریدل ها سقوط کنه، سقف رو خورد کنه، و صاف روی تخت لرد سیاه که داشت چرت ظهرگاهی میزد، فرود بیاد!
لرد از خواب پرید، روی تخت نشست و به فنریری که توی خودش به شدت مچاله شده بود و به نظر میرسید کل بدنش دچار شکستگی شده نگاه کرد.
- امان از این کابوس های چرند...
و بعد لرد دوباره دراز کشید و به خواب فرو رفت. انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده باشه!
- انقدر بی ریختم؟
داغ شد.
قرمز شد.
آتیش گرفت.
و البته وقتی دید فسیل های توی دستش هم دارن ذوب میشن، سریع مغزش رو از توی جمجمه کشید بیرون و دوباره از طریق بینی وارد سر خودش کرد.
البته یه مقداری از مغزش ذوب شد و تمام موهاش، به اضافه میکروب ها و چرک های بدنش سوختن و فنریر تمیزی شد که در طی دوره مرگخوار شدنش، براش پیشرفت بی سابقه ای بود.
فنریر همینطور سقوط میکرد و در طی سقوطش چرخش زمین رو هم میدید. توی راه چندتا هواپیمای مشنگی هم دید که البته نمیدونست چی هستن، برای همین گازشون گرفت، اونا هم البته انقدر خوف کردن که فقط تونستن دکمه ایجکت هواپیماشون رو بزنن، که البته در حین خروج از هواپیما فنریر خوردشون.
و بعد فنریر روی هوا چیز آشنایی دید.
توده ای از هوا...
یه باد سریع و قوی...
بادی که به خاطر فوت کردن یخچال به وجود اومده بود.
اون باد هم همونجا بود و داشت به سمت خانه ریدل ها میرفت.
آب از دهان فنریر راه افتاد. تا حالا مزه باد رو نچشیده بود...
و البته باد هم تا حالا نه صدای ویژ سقوط آزاد فنریری که فکش رو تا آخرین درجه باز کرده بود و به سمتش میومد رو شنیده بود، و نه همچین چیزی رو دیده بود. حتی تجربه خورده شدن توسط فنریر رو هم نداشت!
بادِ فضانوردِ بخت برگشته ای بود در اون لحظه.
که البته، فنریر زمانی که بلعیدش، به این بخت برگشته بودنش پایان داد.
- مزه خاصی نمیداد... حتی فکر کنم از دماغ و چشمم زد بیرون...

و البته این آخرین جمله فنریر بود، درست قبل از اینکه روی سقف خانه ریدل ها سقوط کنه، سقف رو خورد کنه، و صاف روی تخت لرد سیاه که داشت چرت ظهرگاهی میزد، فرود بیاد!
لرد از خواب پرید، روی تخت نشست و به فنریری که توی خودش به شدت مچاله شده بود و به نظر میرسید کل بدنش دچار شکستگی شده نگاه کرد.
- امان از این کابوس های چرند...

و بعد لرد دوباره دراز کشید و به خواب فرو رفت. انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده باشه!
- انقدر بی ریختم؟
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!








