قلعه‌ی روشنایی!

زاخاریاس شونه هاش رو صاف کرد؛ سینه شو جلو داد، عینک آفتابیش رو به چشماش زد و کلاه روسیش رو سرش کرد!

-اومدم هری!

زاخاریاس سینه سپر به راه افتادو با هر قدم غرورش بیشتر میشد و لبخندش شیک تر!

-مشکل چیه؟
-مشکل اینههه!

زاخاریاس دست پاچه شد! تا حالا بر روی چیزی نظارت نکرده بود! هیچ وقت تجربه ای نداشت برای همین بعضی وقتا برای اینکه خودی نشون بده میگفت "من میتونم روش نظارت کنم!" اما در اصل هیچ چیزی برای گفتن نداشت!

-خب خب خب ! حالا باید چیکار کنم؟

زاخاریاس دست به جیبش برد تا شاید بتونه از هدیه ماروولو استفاده بکنه، اما کتاب توی پالتوش بود و پالتوش هم الان در خوابگاه بود!

-زاخاریاس چرا نظارتشون نمیکنی؟
-ها...چی؟ باشه الان!

پومانا که از گوشه ای مشغول دیدن جمعیت محفلی بود که میخواستن در اتاق ضروریات رو بشکنن ناگهان نگاهش به سمت زاخاریاس رفت و اون رو دست پاچه دید!

-وایی الان اون ممکنه بمیر...

اما پومانا جمله اش رو کامل نکرد چون توجه اش به کریچر بیچاره جذب شد...

-محفلی ها مزخرف بود!
-
-کریچر ارباب ریگلوس خواست!
-
-ارباب ریگلوس کریچر رو خیلی دوست داشت!
-

بغض پومانا ناگهان ترکید و سیلی از آب چشمان پومانا سرازیر شد.

-کریچر از آب بدش آمد!

گابریل نفسی کشید.جلوی اتاق ضروریات ایستاد و گفت:
-خیلی خوب.اگه فلور با یه ساک پر از ساعت رفته باشه تو اتاق یعنی حتما جایی که رفته ربطی به زمان داشته.

گابریل بیشتر تمرکز کرد:
-فکر کنم توی یه مجله نوشته بودن پروفسور علاقه خیلی زیادی به داشتن زمان برگردان داشته.نکنه داشته اون موقع به یه اتاقی که زمانو به عقب برگردونه فکر میکرده؟

گابریل کلید اسرار را یافته بود. بالاخره وقت آن بود که تازه وارد محفل خودی نشان دهد:
-بچه ها.آیا میدانستید که پروفسور به زمان برگردون فکر میکرده؟

اندک محفلی هایی که مانده بودند شروع به دست زدن کردند.بعضی ها اهل جیغ بودند و بعضی ها هم هورا میکشیدند.بعضی ها از خوشحالی تخمه هایشان را به هوا پرتاب میکردند و کریچر هم زیر پای بقیه دانش آموزان میگشت و تخمه ها را جمع می کرد.در همین حین گابریل در میان دست و جیغ و هورای بقیه وارد اتاق شد:
-نیلرم شیر ای!هربخ هچ اجنیا؟

رو به رویش کاخ زوپسی خود نمایی میکرد که هر لحضه خرابتر و خرابتر میشد.مصالح و سیمان های کاخ زوپس بیشتر میشدند و اسکلت کاخ از داخل نمایان می شد. حسن مصطفی یو یو یو یو کنان پرواز میکرد و همه ی بلیط ها پرواز کنان به سمت بیرون پرواز میکردند:
-رولففففف ، رولففففف.ییاجک؟

تم جادوگران لحضه به لحضه عوض میشد و پست ها و تاپیک ها گویی پاک کن بزرگی که روی آنها کشیده شده باشد پاک میشدند.فلور در بیرون محوطه کاخ زوپس رو به روی پروفایل «آلبوس دامبلدور.»ایستاده بود.ساعت ها از کیف فلور میافتادند و میشکستند و با افتادن آنها زمان به عقب برمیگشت.گابریل به سمت فلور دوید و گفت:
-ینکیم راک یچ؟میتنارگن نوریب همه.

فلور رو به گابریل کرد و گفت:
-معذرت میخوام گابریل اما دارم سعی میکنم گفته های پروفسورو قبل از رفتن توی اتاق ضروریات گوش بدم.

صدای فلور برعکس نمی شد.این برای گابریل خیلی عجیب بود. با دقت بیشتر به پروفایل پروفسور نگاه کرد و گفت:
-یروطچ؟
-من دارم تلاش میکنم زمانو تا اونجایی عقب ببرم که پروفسور میخواست وارد اتاق ضروریات بشه. اگه به اونجا برسم،میتونیم با هم چیزایی که پروفسور میگه رو بشنویم.

گابریل با حرکت سر حرف فلور را تایید کرد و مثل فلور جلوی پروفایل ایستاد.در پشت سر او بلیط ها با سرعت هر چه تمام تر به سمت پروفایل ها برمیگشتند و لینی وارنر تلاش میکرد تا از نصف شدن توسط بلیط ها جلوگیری کند.

بیرون اتاق

-تخمه تمام شد.کریچر دیگه تخمه نداشت.

صدای اعتراض از محفلی های پشت در بلند شد اما کریچر بی اعتنا به محفی ها وایتکس روی زمین میریخت تا جلوی در را بشورد. در این هنگام صدای اعتراض از محفلی بند شد که میگفت:
-اتاق ضروریات داره تمام اعضای محفلو میخوره.باید به اتاق حمله کنیم و پروفسورو از اتاق پس بگیریم.

همه محفلی ها به جز هری و زاخاریاس به پا خواستند و هیهات من ظله گویان به اتاق حمله کردند. در اتاق بسیار محکم بود و کنده نمی شد اما محفلی ها داشتند بیشتر فشار می آوردند.هری جیغ کشید و گفت:
-بس کنید.بس کنیدددد!اگه در بشکنه دیگه هیچکی نمیتونه از اتاق بیرون بیادآی زخمم!

اما حتی درد زخم هری هم تاثیری نداشت و گوش محفلی ها اصلا بدهکار نبود.حتی بعضی از آنها دنبال تخته چوبی بودند تا با آن در اتاق را بشکنند:
-زاخاریاس تو کاری بکن.

زاخاریاس بلند شد. سینه اش را جلوی داد و کلاه روسیش را پوشید. وقت آن بود که به روش کمونیستی_زاخاریاسی نظارت بکند.

هری دوان دوان به سمت محفلیون برگشت.

-ریموند رو پیدا کردم!
-خب؟
-حالا باید یکی بره داخل اتاق دنبال پرفسور!
-نهههه!

پومانا از ته صف دادی سر داد و خودش رو به هری که روی منبر ایستاده بود رسید.

-چِشده ای پومانا؟

هری با لحنی ادبی شروع به صحبت کردن کرد؛ در لحن صدای هری غرور و عصبانیت دیده میشد.

-هری! اگه حساب کنیم تا الان ویلبرت،جوزفین،فلور و سرکادوگان داخل رفتن و هنوز برنگشتن!
-من برگشتم!

صدای آروم سر کادوگان از کنار کوهی تخمه بلند شد.

-حالا...امکان مرگ اونا 70 درصده!
-یکی باید بره و به دنبال اونها بگرده!
-اما کی؟
-من!

گابریل از ته صف بیرون پرید گفت:

-هرچی باشد من مدتی سعی میکردم از کارهای فلور سر در بیاورم و حالا احتمالا بتونم پیداش کنم!
-اما...
-عالیه!

صدای دست هری در صدای جیغ و داد پومانا محو شد!

-نههههههه!
-چرا؟
-چون امکان مرگت 190 درصد از 50 درصده!
-
-من به تو لقب محفلی پاک رو میدهم گابریل! نام تو در تمام کتابهای روشنایی آورده میشود و من به عنوان یک سفید! برایت آرزوی موفقیت دارم!

هری داشت شبیه فرمانده ی یک لشکر شکست خورده حرف میزد! طوری که انگار لحظه به لحظه داشت یارانش را فدا میکرد.

-و از تمام محفلیون گرامی و عزیز میخواهم که برای تو بلن...
-خیلی خب...ممنون هری! اما وقت ندارم باید برم دنبال فلور!

کمی آنسو تر، در راهرو های پیچ در پیچ هاگوارتز، ریموند هنوز مشغول راهیابی به درب جلویی اتاق ضروریات بود، کمی گیج و نابه سامان میزد.
از دور که نگاهش میکردی، قلبش تالاپ و تلوپی می کرد که نگو و نپرس، هر چند سُمی هم که بر میداشت کمی می ایستاد و به اطرافش نگاه میکرد، کمی شاخش را میخاراند، کمی با اصغرش صحبت میکرد و دوباره راه میافتاد.
-اصغر دیدیش... اون همه شکوه و جذبه، اون همه متانت و وقارت، شجاعت و حمایت...
همیشه میدونستم که وقتی کمک بخوام تو هستی... حتی وقتی اکبر جلومون باشه، مرتیکه ی باسن تالاق تلوقِ پدر هاپو...

ریموند دستی با شاخش کشید و نگاهی تیز و البته دلچرکین به اصغرش انداخت.
-البته فک نمیکردم جلوی اکبر هار شی و بم حمله کنی... اصن اصن دیگه دوست ندارم، من... من مریخم و میخوام...

-ریموند...

هری که سر راهرو بود ته راهرو ریموند و دید و صداش کرد.
اما ریموند دچار خود درگیری شده بود، به هوا سم می انداخت و رد جفتکاش و روی در و دیوار میانداخت.

-ریموند چه کار داری میکنی...

ریموند که بالاخره اصغرش و توی خیالش چگ و لگدی کرده بود با دیدن هری رام شد، و مثل لبوی پخته تو بغل هری وا رفت.
-هری رفت...
-چی رفت ری..
-رفت...
-میگم چی رفت ری...

ریموند وسط سالن هاگوارتز توی بغل پسر برگزیده شل شده بود با چشای بغض آلودش و به هری نگاه کرد.
-رفت...
-ببین ری، میگی کی رفت یا چی؟
-دل من رفت...

هری با نگاه سنگین ریموندی که توی آغوشش گرفته بود، گوشه ی تاریک یه سالن خلوت، جمله ای رو شنیده بود که مو به تنش سیخ میکرد.
-ری... میخوای بشینی روی زمین من برات ابقند بیارم...
-نه... من الان فقط بغل میخوام...

ریموند حلقه ی آغوشش و دور هری محکم تر کرد.
هری فک میکرد که ریموند روی خودش نظر پیدا کرده و این براش ترسناک بود. ناخوناش و جفت کرد و محکم زد تو تخم چشای ریموند.
-عررررر...

و هری با نهایت شجاعتی که داشت به یاد حرف پروفسور که میگفت: گاهی فرار کردن عین شجاعته...
پا به فرار گذاشت.
و ریموند موند و زمین های یخی که روشون غلط میزد، فریاد میکشید و ناله میکرد ، و زیر لب اسم محبوبش و میبرد.
-مریخ...

از اونجا که ریموند با اکبر سر پژواک دعوا کرده بود دیگه نتونست ازش کمک بگیره و فقط از راهنمایی اصغر بهره‌مند بود. اصغرم خب، کوچیک بود و وسط راهنمایی خوابش می‌برد. این شد که با اینکه شاخدار بود اما زود به محفلی‌ها نرسید.

وقتی ریموند وسط هاگوارتز جولون می‌داد و سعی می‌کرد جایی که از بقیه جدا شده بود رو پیدا کنه، لونا به عنوان محفلی بعدی وارد اتاق شد.

لونا قصد نداشت دنبال پروفسور بره. اصلا قصد نداشت داخل اتاق بشه. فقط دنبال کفش هاش بود.

وقتی محفلی ها دنبال ریموند بودن، لونا دم در اتاق سه بار فکر کرد اشیای گم شده، اشیای گم شده، اشیای گم شده. و در باز شد و لونا در کوهی از کفش های گمشده و عینک های فانتزی و عجیبش گم شد و در هم پشت سرش بسته شد.

اینقد بی صدا رفت که محفلی ها متوجه رفتنش نشدن و همچنان دنبال ریموند می‌گشتن و ریموند دنبال آنها.

اما لونا. او در اتاق نه تنها کل کفش هایی که گم کرده بود رو پیدا کرد که حتی پری های ماه رو هم دید و ازشون راجع به اسنورکک پوست چروکیده پرسید.

ولی قبل اینکه پری ها جوابش رو بدن، خود اسنورکک از وسط اتاق رد شد. لونا شاد و خندان از پیدا کردن اسنورکک و ممکن کردن غیرممکن ها به دنبال اسنورکک سه دور اتاق رو پیمود.

پشت اتاق ضروریات:

ریموند چهارنعل از درِ "پشتی" وارد اتاق ضروریات شده و مبهوت شد.
اتاقی بود خشک و بی آب و علف و پر از شن و شوره.

- پرووووف!

جوابی نیامد، ولی صدا چرا.

اووووف
اوف
ف

- سلااااااام!

لااااام
ااام
م

ریموند از پژواک صدایش شگفت زده شده و غرق در لذت شد.
در جنگل و محفل چیزی به نام پژواک وجود نداشت.
فقط جواب، فریاد و دمپایی وجود داشت.

- بــــــــــــــه!

ــــــــه
ــه
ه

- هوی من شکلکم داشتم! با هیجان منعکسش کن!

ریموند شناختی کم و انتظارات زیادی از پژواک داشت.

- من شکلکام رو می‌خوام، یالا! یالا!

پژواک قهر کرده و دیگر قصد نداشت با ریموند بازی کند، پژواک موجود حساسی بود.

گوزن که اکنون غمگین و دلشکسته در میان شن‌ها نشسته و زانوی غم را به آغوش کشیده بود، سر بلند کرد تا برای آخرین بار چشم در چشم پژواک دوخته و با چشمان اشک‌بارش قهر و دل آزردگی را از قلب وی بزداید.
اما پژواک آنجا نبود.
اکبر بود.
دبّشان.

- سلام اکبر.
- سلام ریموند.
- اکبر، تو پژواک رو ندیدی؟

اکبر از شدّت صمیمیت ریموند و اینکه او "پژواک" را با نام کوچکش خطاب کرده برافروخت، ولی ریموند که گوزن تیز و بزی بود به سرعت موضوع بحث را عوض کرد.

- عه... اکبر چه قدر ستاره داری!... واقعا چرا انقدر ستاره داری؟

اکبر حقیقتا ستاره‌های زیادی داشت، خیلی بیشتر از آنچه که معمولا می‌بایست داشته باشد و ریموند تصور کرد که اکبر یک ستاره اندوز فخر فروش است که از تعریف و تمجید و به رخ کشیده داشته‌هایش لذت می‌برد.
ریموند درست فکر می‌کرد.

- منظورت چیه؟

اکبر پارانویید هم بود.
اکبر سوتی زد و توجه اصغر را جلب کرده و سپس با شستش به ریموند اشاره کرده و بعد همان شستش را به طور عرضی روی گردنش کشیده و بعد هر دو به سوی گوزن حمله ور شدند. اما پیش از آن که آن دو بتوانند آسیبی به آن جوان وارد آورند دستی او را کشیده و نجاتش داده و او را به سوی درب خروجی پرتاب کرد، موجودی که ریموند تنها یک نظر آن را دید؛ مکعبی به شدّت آبی رنگ...
- برو ریموند... برو و دیگه برنگرد.
- اسمت... لطفا اسمت رو بهم بگو!

در آخرین لحظه عبور ریموند از در او صدای مکعب نجات بخش را شنید که پس از لحظاتی جنگ و جدال با مغز و قلبش راضی به فریاد نامش شده بود...

- ... مریخ!
- مریخ؟!

ریموند لحظاتی با خودش فکر کرد.

- چه عجیب بود... فکر کنم بتونیم اینجا پروف رو پیدا کنیم.

و گوزن رفت تا محفلی‌ها را به سوی درِ "پشتی" اتاق ضروریات راهنمایی کند.

- من دیدم!

گابریل تیت با خوشحالی از جا پریده بود. بالاخره فرصتی پیدا کرده بود که خودی نشان بدهد.

هری جلو رفت و سعی کرد لبخندی از جنس لبخند های دامبلدور بزند. ولی سخت بود! چون دماغ هری از سه جا نشکسته بود. هری ریشی به بلندای کهکشان نداشت و چشمان هری آبی نبود. البته در فیلم بود... ولی این جا نبود! چشمانش شبیه چشم های تام ریدل بودند. این موضوعی بود که هری ترجیح می داد کمتر به آن اشاره بشود. حتی چند بار به شباهت چشمانش با هنرپیشه های مشنگی اشاره کرده بود که شاید این موضوع بین محفلیان جا بیفتد، ولی جوابی که از رز زلر گرفته بود چیزی شبیه "یعنی چشمای اون هنرپیشه هم شبیه اسمشو نبره؟ : بود و این چیزی نبود که هری می خواست!

هری زیادی در خودش غرق شده بود! یکی از محفلی ها جلو رفت و شانه هایش را گرفت و تکان داد.
-هری... به خودت بیا! الان تمام امید ما تویی. دامبلدور اینو بهمون گفت! الان که دامبلدور نیست تو باید قوی و محکم باشی.

هری شاید کمی قوی بود... ولی محکم اصلا! چرا که با هر تکان شانه هایش، بشدت جلو و عقب می رفت و مغز کوچکش در جمجمه به این طرف و آن طرف می خورد. هری آرزو کرد که ای کاش مغزی به اندازه جمجمه اش به او داده می شد و یا حداقل جمجمه اش را اندازه مغزش می ساختند!
هری باز از موضوع دور شده بود.

باید به خودش می آمد!

-بسه بابا چقدر تکونم می دی! دل و رودم پیچید به هم!

محفلی، دست از سر پسربرگزیده ای که زنده مانده بود برداشت.

هری دیگر سعی نکرد لبخند دامبلدوروارانه بزند. همینجوری بدون لبخند از گابریل پرسید:
-گفتی ریموندو دیدی؟

-دیدمش. شبیه گوزنه. البته بدنش آدمه. سرش گوزنه. مثل یه آدم شاخدار. کمی پیچیده اس. اگه بخوایین می تونم عکسشم بکشم براتون.

هری با کف دست بر پیشانی اش کوبید و البته فورا پشیمان شد. چون که پیشانی اش زیر سایه علامت شوم، زخمی بود! زخمی که هری در تمام طول عمرش به همراه داشت و برای او و محفل نشانه ای از شجاعت، عشق...

هری این بار جلوی خودش را گرفت و زودتر به خودش آمد!
-ممنونم گابریل... ریموندو هممون می شناسیم! منظورم این بود که کسی همین اواخر ریموندو دیده؟

خلاصه: پروفسور دامبلدور توی اتاق ضروریات گم شده، و محفلی ها دارن دونه دونه حدس میزنن به چی فکر کرده تا بتونن برن تو همون اتاق و پیداش کنن. ویلبرت درست حدس زده و پروفسور رو پیدا کرده، اما در های اتاق ضروریات از بیرون قفل شدن و تا زمانی که محفلی ها اونارو پیدا نکنن امکان بیرون رفتن نیست. بجز ویلبرت تابحال رز، جوزفین، کادوگان، فلور و ریموند وارد اتاق ضروریات شدن. البته ریموند از در پشتی وارد شده.



در همین حین، روبروی در جلویی اتاق ضروریات

کوهی از پوست تخمه اطراف محفلی ها جمع شده بود، اما گذر زمان نتوانسته بود کاری کند ایمانشان را از دست بدهند. نه تنها دامبلدور را بدست نیاورده بودند بلکه ویلبرت را هم از دست داده بودند، کادوگان از شدت کهیر زدگی و ورم کردگی نمیتوانست شورت ورزشی اش را عوض کند و رز هم دیگر خانواده ی جدیدی پیدا کرده بود. مدتها بود که هیچ محفلیی از اتاق ضروریات خارج نشده بود.

_اگر ارباب بلک بود این مسئله رو بدون فوت وقت حل کرد.

سیریوس که هنوز هم با همان ژست ترک موتورش نشسته و چند دقیقه ای بود که سعی داشت بدون نگاه کردن با پایش جَک را پیدا کند و بیندازد که بتواند پیاده شود، لبخندی هالیوودی زد و با حرکت سرش موهایش را به عقب راند.
_
_سگ از کریچر دور شد.

گابریل که دائما از اسنپ فودِ روح کتاب سفارش میداد، کوهی از پوست تخمه در یک سمت و کپه ی کتاب در سمتی دیگر، عینک مطالعه اش را کمی پایین تر آورد تا محفلی های درمانده را رصد کند. تابلوی کادوگان روی زمین پهن بود، هری به دیوار تکیه داده و پاهایش را دراز کرده بود و سیریوس حالا موفق شده بود جک را بیندازد اما نمیدانست درست جا رفته یا نه پس هنوز نمیتوانست پیاده شود.

_اینجا نوشته اگر پروفسور نخواد پیدا بشه، ما نمیتونیم پیداش کنیم. تازه، درصد احتمال مرگ زودهنگاممونم بگم؟

واقعا کسی مشتاق شنیدن این درصد نبود.

_زودهنگاممون نه گابریل... مرگ زودهنگامِ من!

محفلی ها دیگر حتا برنگشتند صاحب صدا را نگاه کنند. چشمانشان را در حدقه چرخاندند، موزیک متن به کشدار ترین نحو ممکن پخش شد و اوج گرفت، انگار نمیخواست که پخش شود و اوج بگیرد، دستگاه مه مصنوعی لخ لخ کنان به کار افتاد و هری از جایش برخاست.
_اگه اون بود حاضر میشد برای من جونش رو بده... حالا نوبت منه بچها. از جنگیدن در کنارتون خوشحال شدم.
_
_خواهش میکنم جلومو نگیرید بچها. این در فقط با خون باز میشه...
_طبق تحقیقات من این در فقط وقتی باز میشه که سه دور جلوش-
_خون!

گابریل تازه وارد بود و نمیدانست محفلی ها اینجور مواقع اصلا جوابِ هری را نمیدهند تا خودش خوب بشود. هری با کلافگی دستش را توی موهایش فرو برد و به دیوار مشت زد، سپس دستانش را باز کرد و به سمت همرزمانش غرید.
_اون همیشه میگفت گاها باید بین کاری که راحت تره و کاری که درست تره یکی رو انتخاب کنیم...
-
_حالا اون لحظه ست! این جنگ تنها با برادری و فداکاری تموم میشه... بهای صلح یه قربانیه!
_کله زخمی دیوانه بود.
_به نام روشنایی... بنام محفل ققنوس، بنام عشق! من خودم رو انقدر به این دیوار میکوبم تا این در باز شه.

پانمدی که روی موتور خوابش برده و از راه سختش فهمیده بود جک را درست نینداخته است، آهی کشید و یادی از شاخدار-
_دوستان ریموند رو کسی دیده؟

جوزفین تنها محفلی‌ای نبود که آشنایی با هاگوارتز نداشت. ریموند هم تحصیلات عالیه‌ش رو تو دانشکده‌ی تخصصی سانتورها تکمیل کرده بود و با محوطه‌ی هاگوراتز و جنگل ممنوعه آشنایی داشت نه داخل قلعه.

برای همین هم بود که به سرعت از محفلی‌ها جدا شد. در واقع خودش نمی‌خواست جدا شه ولی برای اینکه شاخش به جایی گیر نکنه داخل راهرو روی پله‌های ایستاده بود و پله سر ساعت ۱۲ عین سیندرلا رفت و ریموند رو هم با خودش برد.

چیزی که گوزن شاخدار خوب بلد بود، خوندن دب اکبر و اصغر و جهت یابی با کمکشون بود. پس وقتی پله‌ی مذکور او رو به سرسرای اصلی رسوند با استفاده از آسمونی که بالای سرش پیدا بود جهت یابی کرد و به در پشتی اتاق ضروریات رسید.

- امشب هوا بارونیه.

اتاق ضروریات خاموش بود.

- امشب دب اکبر یه ستاره کم داره.

حقیقتش اگه اتاق به اذن مرلین زبون باز می‌کرد هم نمی‌دونست چی باید بگه.

- امشب مریخ بدجور قرمزه.

خب مگه مریخ همیشه قرمز نبود؟ به هر حال. ریموند هر سه بار به یک چیز فکر کرده ولی به سه جمله‌ی متفاوت بیانش کرده بود. اتاق ضروریات منظور پشت سر جمله ها رو دریافت و در رو باز کرد.

ریموند با شاخ های افراشته چهار نعل وارد اتاق شد.

فلور کیف سنگین وزنش را که در آن انواع ساعتهایش را نگه می داشت روی زمین گذاشت و گفت:
-من دقیقا می دونم پروفسور به چی فکر کرده. البته هنوز درک نمی کنم چرا تو این کشور اتاقاتونم درست و حسابی نیست. آخه چرا آدم قورت میدن؟
-البته من قطعا بهتر می دونم.

هری بدون توجه به زاخاریس، روبه فلور گفت:
-اگه می دونید پس بفرمایید.
-فقط اون کیف برای چیه؟
-ساعتام باعث میشن بهتر فکر کنم.

فلور این را گفت و کیفش را برداشت. روبروی در ایستاد و افکارش را متمرکز کرد.


درون ذهن فلور

-پروفسور خیلی به زمان اهمیت میده. حتما به یه جایی پر از ساعت فکر کرده.
-چرا پروفسور باید به یه همچین جایی فکر کنه؟
-همیشه میگه فرزندان روشنایی براش مهمترن. حتما به یه جایی پر از محفلی فکر کرده.
-یه جایی که به اندازه ثانیه های ساعت توش محفلی هست.


بیرون از ذهن فلور


فلور به جایی که می خواست فکر کرد و از دری که روبرویش پدیدار شده بود، وارد اتاق شد.

بعد از ورود او، کریچر با بسته ای بزرگ پر از تخمه برگشت.

-کریچر تخمه اوردن کرده.
-
-بده بیاد.

محفلی ها به سمت تخمه ها سرازیر شدند و روبری در مشغول تخمه شکستن شدند. همه همانطور که به در نگاه می کردند و به سرنوشت افرادی که از آن عبور کرده بودند می اندیشیدند، تخمه می شکستند و سخن می گفتند.