برتوانا VS اوزما کاپا
(اولین تیمی که لیگالیون را آغاز کرد...
)
)
پست اول تیم برتوانا
چند ساعت بیشتر به مسابقه باقی نمانده بود که تیم برتوانا به ورزشگاه آمازون رسید. اولین بازی لیگالیون بود. تیم وارد زمین مسابقه شد. ورزشگاه خیلی بزرگ بود و دور تا دور آن را درختانی سربهفلک کشیده احاطه کرده بودند. آفتاب از لابهلای شاخ و برگ درختان به چمنهای ورزشگاه میتابید و سبز آنها را درخشانتر میکرد. بوی خاک باران خورده و چمن خیس فضا را پر کرده بود. حلقههای دو طرف زمین به خاطر پیچش پیچکها به دورشان سبز به نظر میرسیدند. جایگاه تماشاچیان ورزشگاه آمازون به جای صندلیهایی شیک و راحت از کندههایی با ابعاد و طیفهای مختلف رنگ قهوهای پر شده بود! تک و توک هوادارانی که آمده بودند میان کندهها دنبال کندهای راحت با بهترین دید به زمین بازی میگشتند. هر از گاهی دستهای از طوطیهای برزیلی از بالای ورزشگاه پرواز میکردند. نورافکنهای ورزشگاه پر از کرمهای شبتابی بود که منتظر تاریک شدن هوا و درخشش بودند.
تیم برتوانا برای آخرین تمرین پیش از اولین بازی آماده شدند و همگی به پرواز درآمدند. ترزا و فورد کوافل را به یکدیگر پاس میدادند و حرکاتشان را تمرین میکردند. فورد درهایش را باز کرد و ترزا سوار بر جارو از داخل فورد رد شد و کوافل را به سمت دروازه پرتاب کرد. پتو که دور حلقههای دروازه پرواز میکرد و جلوی شوت ترزا را گرفت. ترزا به سمت زمین خیز برداشت و کوافل را گرفت. با پاس بلندی آن را برای مرگ فرستاد. مرگ کوافل را گرفت و آن را برای فورد پاس داد. مرگ علاوه بر همراهی با ترزا و فورد روی تمرین بقیه اعضا نیز نظارت میکرد.
- گابریل! اون برای بغل کردن نیست! باید بلاجرها رو با اون بزنی!

گابریل که چماقش را بغل کرده بود با بغض به مرگ نگاه کرد.
- اما آخه اینجوری دردشون میگیره.

مرگ هفتهها بود که سر تکتک تمرینها همچین بحثهایی با گابریل داشت. یک بار جارویش را بغل میکرد و میگفت که جارویش خسته است و نمیخواهد پرواز کند. بار دیگر معلوم نبود چطور توانسته بود بلاجری را بغل کند و بلاجر بخت برگشته هم هرچه تلاش میکرد نمیتوانست از آغوش گرم گابریل فرار کند. یک دفعه اصرار داشت که میخواهد با پاتیل هکتور پرواز کند و... نتیجه بحثها همیشه یک چیز بود: گابریل کار خودش را میکرد! مرگ بیخیال گابریل شد و سراغ بقیه تیم رفت. در همان لحظه بلاجری با سرعت به سمت صورت گابریل شتاب گرفت. گابریل تا بلاجر را دید چماق را فراموش و دستانش را از هم باز کرد.
- بیا بغلم بلاجر کوچولو!

چیزی به برخورد شدید بلاجر با صورت گابریل نمانده بود که بید با یکی از شاخههایش آن را منحرف کرد.
- چرا زدیش؟ میخواست بیاد بغلم!

بید چماق گابریل را از روی زمین برداشت و دوباره به او داد. گابریل با دیدن چماقش دوباره با خوشحالی آن را بغل کرد و فشار داد.
- چماق قشنگم!

شلنگ دمش را مثل پره هلیکوپتر میچرخاند و با سرعت پرواز میکرد. در همین حین معجون جدیدی که هکتور برای مسابقه درست کرده بود به اطراف شلیک میکرد اما بیشتر شلیکهایش خطا میرفت و چمنهای ورزشگاه بر اثر آن معجون ناشناخته میسوخت و نابود میشد.
رختکن
یک ساعت تا مسابقه باقی مانده بود. صدای هیاهو و تشویق هواداران ورزشگاه را پر کرده بود. تمام اعضای تیم جمع شده بودند و منتظر آخرین صحبتها و نکتههای کاپیتان بودند. مرگ نگاهش را از روی تکتک اعضا گذراند.
- استحکام، قدرت، حفاظت، اعتماد... آخری نیست!

همه جز ترزا هاج و واج مرگ را نگاه میکردند. ترزا سرش را به نشانه تائید تکان میداد که متوجه شد قیافه بقیه شبیه علامت سوال شده است. قدمی جلو رفت.
- ببخشید کاپیتان اجازه میدین؟

مرگ یک قدم کنار رفت و ترزا جای او روبهروی تیم ایستاد.
- خب دوستان این اولین بازی تیمه و خیلی مهمه! باید پرقدرت ظاهر بشیم. همه تلاشتون رو بکنین تا برنده بشیم!

ترزا شروع به شرح گفتههای مرگ کرد.
- پتو محکمتر باش. نباید با هر برخورد کوافل جمع بشی.

- اطاعت میشه!
ترزا سراغ نفر بعد رفت و چشمش به گابریل افتاد که کنار پتو ایستاده بود. مرگ درباره او چیزی نگفته بود. قدرت هم که مربوط به پرقدرت ظاهر شدن ترزا در اولین بازی میشد، پس باید میرفت سراغ بید و حفاظت.
- بید تو کارت خوبه فقط حواست باشه گب رو هم پوشش بدی. و تو فورد! به ما اعتماد کن. مجبور نیستی همه کارها رو خودت انجام بدی. میدونم پیش ویزلیها که بودی همه کارها رو دوش تو بود ولی اینجا ما هستیم پس اینقدر تک روی نکن و به من و مرگ پاس بده!

فورد چراغ هایش را روشن و خاموش کرد و بوقی زد.
ترزا کمی به فکر فرو رفت.
- آخری نیست... آخری نیست چه معنی میتونه داشته باشه؟ شِل تو نمیدونی آخری نیست یعنی چی؟
ترزا به جایی که شلنگ باید آنجا میبود نگاه کرد ولی شنلگ نبود.
- صبر کن ببینم شلنگ کجاس؟

همه به دور و برشان نگاه کردند. شلنگ واقعا نبود! اعضای تیم شروع به گشتن کردند. توی کمدها، زیر صندلیها، لابهلای لباسها، روی سقف، زیر زمین، بین گیاهان و درختان اطراف رختکن و خلاصه همه جا را گشتند اما شلنگ نبود که نبود! ناامید و نگران به داخل رختکن برگشتند که صدایی از رختکن تیم مقابل به گوش رسید:
- آی! ولم کن داری چیکار میکنی؟ اینقدر منو به در و دیوار نکوب!

اعضای تیم به سمت صدا دویدند. حتی فورد هم میدوید! یکی از بازیکنان تیم حریف به نام خانم دارابی شلنگ بیچاره را گرفته بود و بدون ذرهای توجه به نالهها و فریادهایش او را به اطراف میکوبید. ترزا حسابی از دیدن این صحنه عصبانی شده بود. خواست جلو برود که مرگ دستش را روی شانه او گذاشت و مانعش شد. سپس خودش به سمت خانم دارابی رفت.
- به نظر میرسه یکی داره بازیکن ربایی میکنه!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط ترزا مککینز در 1403/7/27 12:37:15


F-E-A-R has two meanings
"Forget Everything And Run"
or "Face Everything And Rise"
The choice is yours.










»
»
»
» ولی متاسفانه به لطف جادوی شتاب گیر میدان کوییدیچ محمود آرام آرام سقوط می کرد و نمی مرد و برای این مسابقه هم البته به وی نیاز داشتیم حالا هر گرایش چرتی که می خواست داشت و به هاگرید اشاره کردم که برود و سوارش کند و او هم رفت و چندی نگذشت که به سه سوراخ طلایی عظیم رسیدیم.
