معجون در حال آماده‌سازی است

گوینده خبر درحالی که داشت به ورقه های خبر توی دستش نگاه میکرد گفت:
- شنوندگان گرامی! با زور و تهدید، تونستیم که اطلاعاتی درباره تاریک ترین لحظه زندگی تلما هلمز به دست بیاریم. جایی که معترف شده حتی خودش هم از خودش ترسیده!






پاییز بود؛ از هر طرف صدای خش‌خش برگ ها و زوزه باد به گوش می‌رسید. آرامش عجیبی درون روستا فراگیر بود. اهالی مثل همیشه مشغول کار و زندگی عادی‌شان بودند. هیچکدام‌شان حتی اهمیتی به زن جوانی که تازه وارد روستا شده بود نمی‌دادند.
زن جوان به آرامی به داخل یک قهوه‌خانه قدیمی رفت و درحالی که سعی می‌کرد لبخند پوشالی خود را حفظ کند، صاحب قهوه‌خانه را صدا زد.
- ببخشید! صاحب اینجا کیه؟

پیرمردی تقریبا هفتاد ساله از اتاقکی بیرون آمد و درحالی که نزدیک زن می‌شد، به کیف بزرگی که دستش بود زل زد.
- من هستم. کاری داشتین؟
- راستش من یه توریستم. از چندنفر از اهالی پرسیدم و گفتن شما یکی از قدیمی‌های این روستا هستین. من برای اینکه محل یه اتفاق رو ببینم اومدم روستای شما.

پیرمرد اخمی کرد. امیدوار بود که منظور آن توریست، واقعه آتش‌سوزی کلبه نباشد.
- چه اتفاقی؟
- گفته میشه که یه کلبه قدیمی بیرون شهره، البته من وقتی اومدم اینجا فهمیدم چندسال قبل توی آتیش سوزی از بین رفته. من زمین اون کلبه رو خریدم؛ میخوام یه خونه کوچیک بسازم. میتونین من رو تا اونجا راهنمایی کنین؟

پیرمرد نفس راحتی کشید. تا مدت‌ها بعد از آن آتش‌سوزی، نگران این بود که نکند پلیس‌ها باخبر شوند که آتش‌سوزی خانه یک اتفاق عادی نبوده و مردم روستا آن را سوزاندند. اما به نظر رسیده بود که صاحب آن کلبه، خانواده‌ای ندارد و بعد چند وقت، پرونده بسته شده بود. زن جوان نمی‌خواست که او پیشنهادش را رد کند، بنابراین از جیبش چند سکه بیرون آورد و به پیرمرد نشان داد.
- نمی‌خوام که کارتون رو ول کنین، اگه کمکم کنین این سکه‌ها رو میدم بهتون.

چشمان پیرمرد برق زد. وقتی که زن هیچ خبری از اتفاقات نداشت، میتوانست فقط راه آنجا را نشانش دهد و تمام آن سکه‌های درخشان برای خودش می‌شد. پس پیشنهاد او را قبول کرد.

آن‌دو باهم به راه افتادند. بعد چند دقیقه به خرابه‌ای چوبی رسیدند. انگار کلبه تبدیل به خاکستر شده و تنها چند تکه چوب باقی‌مانده بود. پیرمرد دهانش را باز کرد تا چیزی بگوید که با پیچیده شدن دردی در سرش، بی‌هوش شد.

پیرمرد چشمانش را به سختی باز کرد و همان زن جوان را دید. زن با دیدن بیدار شدن او نزدیکش آمد و با چوبدستی‌اش، سر او را بلند کرد. در حالی که با لبخند ترسناکش به او نگاه می‌کرد گفت:
- من رو نشناختی نه؟ حق داری... خیلی وقته از اون سال‌ها می‌گذره. بذار خودم رو معرفی کنم. من تلما هلمز هستم؛ دختر همون زنی که توی این کلبه سوزوندین.

جمله آخرش را با ناراحتی بیان کرد. پیرمرد هر چقدر خواست تکان بخورد یا حرفی بزند نتوانست. دست و پا و دهانش با طناب بسته شده بود.
تلما چوبدستی اش را تکان داد و از درون کیفش، ظرف شیشه‌ای را بیرون آورد و نزدیک پیرمرد شد. پارچه‌ای را که با آن دهانش را بسته بود، باز کرد و معجون را درون دهان او ریخت. پیرمرد هرچه تقلا کرد نتوانست مانع او بشود.

- هیش! تکون نخور... این یه معجون ساده است که باعث میشه دیگه دروغ نگی! حالا بگو... چه کسایی توی آتیش زدن اینجا دست داشتن؟
- سی نفر.
- بقیه مردم... خبردارن؟
- هیچکس نمی‌دونه. نصفه شب یواشکی بیرون اومدیم. کسی هم اگه بیرون اومدن مون رو فهمید گفتیم قرار بازی داشتیم.
- چرا؟
- نفرین شده بود.

"دو روز بعد"

پیرمرد که از ترس جانش به دستورات تلما عمل می‌کرد، تمام کسانی را که در آتش زدن خانه مادر او نقش داشتن، با اصرار به دورهمی درون قهوه‌خانه دعوت کرده بود. بیست‌و‌چهار نفر حاضر و باقی، در سال‌های گذشته از دنیا رفته بودند. وقتی که همه در قهوه خانه مستقر شدند، تلما که در گوشه‌ای بیرون آنجا مخفی شده بود، بیرون آمد. چوبدستی‌اش را با دستی لرزان بالا گرفت و زیر لب طلسمی زمزمه کرد. آتش، قهوه‌خانه را فراگرفت. سپس با طلسمی دیگر در را قفل کرد تا راه فراری برای آنها باقی نماند.
جایی نرفت، نتوانست تکان بخورد. برای لحظه‌ای ترسید؛ برای اولین بار بود که کسی را به قتل می‌رساند. آن هم بیست‌وچهار نفر... کسانی که حتی قدرت دفاع از خودشان را در برابر او نداشتند. داشت به چه چیزی تبدیل می‌شد؟ یک هیولایی که رنج کشیدن دیگران برایش اهمیتی نداشت؟ دستی به گردنبندش کشید. آیا مادرش هم این را می‌خواست؟ با اینکه هرگز فکرش را هم نمی‌کرد، از خودش ترسید. چوبدستی‌اش را به طرف قهوه‌خانه گرفت؛ شاید هنوز فرصتی برای نجات خودش از غرق شدن در تاریکی بود... همه چیز به خوبی پیش می‌رفت تا اینکه او به خاطر آورد...




نیمه یکی از شب های سرد زمستان، صدای پای مردمان روستایی درون جنگل پیچید و هریک با آتشی به‌طرف کلبه کوچک دور از روستا رفتند. کلبه‌ای که صاحبانش را نحس و نفرین‌شده می‌نامیدند. درون کلبه، دخترک ۷ ساله‌ای در آغوش مادرش به خواب عمیقی فرو رفته بود. صدایی که در جنگل پیچیده بود، مادر را اندکی پیش از رسیدن اهالی روستا بیدار کرد. اما در آن زمان کم، چه کاری از دست آن ساحره بی‌نوا بر‌می‌آمد؟ هیچ... تنها کاری که می‌توانست بکند، نجات فرزند خردسال و بی‌گناهش بود. هراسان نزدیک دخترش شد و با تکان های آرام و نوازش سرش او را از خواب عمیقش بیدار کرد.
- تلما! تلما بیدار شو!

دخترک چشمانش را باز کرد و روی تخت نشست. با دستان کوچکش چشمان خواب‌آلودش را مالید و از پنجره بیرون را نگاه کرد. هوا هنوز تاریک بود.
- مامان! هنوز خورشید بیدار نشده...
- میدونم عزیزم... ولی یه اتفاقی افتاده. تو باید هرچه زودتر از این‌جا بری.

تلما هنوز کاملا سرحال و بیدار نبود که مادرش کیف کوچکش را پر از چیزهای مختلف کرد و دور گردنش انداخت. روباه کوچکش را در آغوشش قرار داد. مادر دستی به گردنبند نقره‌ای دور گردنش کشید، آن را باز کرد و دور گردن دخترش بست.
- هیچوقت این رو از خودت دور نکن. خیلی دور نشو. یه جای امن توی جنگل بمون! مامان‌بزرگ میاد دنبالت. باشه تلما؟
- پس تو چی؟

زن جوان نگاهش را از دخترکش دزدید؛ بعد از دست دادن پدرش، حالا نوبت مادرش بود... اما چه کسی توانسته بود دست تقدیر را از زندگی‌اش کوتاه کند؟ کاری به جز دست به سر کردن تلما از دستش برنمی‌آمد.
- من یکم کار دارم. بهم قول بده که مراقب خودت باشی.
- باشه مامان.

و برای آخرین بار، مادر دستانش را برای در آغوش گرفتن تلما باز کرد. تلما برای آخرین بار دستانش را دور گردن مادرش حلقه کرد و آن لحظه، به‌عنوان آخرین دیدار تلما با مادرش به‌یاد ماند.




تلما لرزید. اما حالا دیگر گریه نمی‌کرد. دیگر برایش مهم نبود که چقدر ترسناک است، برای خودش، برای دیگران... حتی به ناله‌های بی‌جان مردانی که در آتش می‌سوختند هم اهمیتی نمی‌داد. شاید دیوانه شده بود، نمی‌دانست. اما مادرش، تنها دارایی کودکی هفت ساله بود که آنها به آن رحمی نکرده بودند؛ حالا چرا تلما باید به آنان رحم می‌کرد؟ این او را سنگدل می‌ساخت؟ شاید... از خودش واهمه داشت؟ آری... بلکه دیگر تا ابد قرار است قاتلی را درون آینه ببیند. اما تسلیم نمی‌شد؛ بر ترسش غلبه می‌کرد. همانجا ایستاد و تا زمان خاکستر شدن‌شان، آنها را تماشا کرد.
آنها بالاخره مجازات شده بودند. مطمئن بود که روح مادرش به آرامش رسیده است؛ مطمئن بود؟ نه... راستش تنها می‌خواست که خیال خودش را راحت کند. می‌خواست خودش را قانع کند که کار درستی را انجام داده است. اما جایی در اعماق قلبش می‌دانست که این کار درست نبود، فقط کاری‌ بود که دوست داشت انجام دهد.

مدتی بعد، وقتی که به عمارتش برگشته بود، جرئت قرار گرفتن جلوی آیینه را نداشت. تلمایی که به جسارتش می‌بالید، نمی‌توانست خودش را ببیند. از اینکه از خودش بترسد، هراس داشت. اما تا چه زمانی می‌توانست از روبه‌رو شدن با خودش فرار کند؟ به سختی ته‌مانده جسارتش را جمع کرد و مقابل آینه اتاقش ایستاد. کسی را که درون آیینه می‌دید می‌شناخت؟ نمی‌دانست... به چشمانی درون آینه می‌درخشیدند زل زد. از برق آن ترسید. در اصل از حقیقتی که نمی‌خواست قبول کند هراس داشت؛ او خوشش آمده بود. از اینکه آن حس قدرت را پسندیده بود می‌ترسید.

تلما از آنچه که بود، می‌ترسید.

- سه، دو، یک، حرکت!

همه دوربین ها روشن شدند. میکروفن ها به صحنه نزدیک شده و نور بر روی خبرنگار جوان برنامه تنظیم شد.

- بر تمامی شما جادوگران و بیننده گان شما سلام عرض میکنم وقت شما بخیر. به اخبار ساعت 7 خوش آمدید. بر این بخش خبری تصمیم داریم شما را از اخبار لیگالیون کوییدیچ مطلع کنیم.

بر متن کاملا تسلط داشت. به دلیل علاقه تعجب برانگیزش هر از گاهی به ایستگاه خبری می آمد. این اتفاق معمولا در زمان مسابقات کوییدیچ و وقت آزاد هیزل یعنی ساعت هفت بود.

- مسابقات کوییدیچ امسال که بر اساس گالیون برگزار شده و به نام لیگالیون کوییدیچ هم شناخته می شود توسط هری پاتر ملقب به پسر برگزیده برگزار می شود. در مسابقات هیجان انگیز شش تیم قوی با هم رقابت می کنند که عبارتند‌اند از: پیامبران مرگ، اوزما کاپا، هاری گراس، برتوانا و مردمان خورشید. به نظر شما کدام تیم برنده این مسابقات می شود؟ آیا جرئت شرط بندی بر روی برنده‌ی بازی ها را دارید؟ در این لیگالیون میتوانید به رفتن به کازینو پیژامه مرلین واقع در مرداب هالادورین بر روی تیم ها شرط بندی کنید و ریسک دریافت سرمایه زیادی را به جان بخرید! برای مطلع شدن از دیگر اخبار کوییدیچ با ما همراه باشید.

سلام، بازم منم. نفوذی هافلپاف توی رادیو گریف!
از اونجایی که تنها فعال این تاپیک هستم چطوره فعالیت رو به جای دو روز یک باز، به صورت روزانه انجام بدم؟
اگه موافق باشین بزنین که بریم.

این قسمت رو شروع میکنیم با پخش آهنگ perc از ببعی فعلا تنهای رپ. فیت آنیا.


تو با من همدردی، این شهرو میگردی
با آدما سردی، توو دلت نی تردید
کنارت آرومم و نمیدونی سرِّ منو
چشات ابر بارونن و خسته ای تو مثل من و
بیا نشکون قانونمو نزنیم ما قید همو
بسازیم با بودنو، هیچوقت از این قصه نرو
لبات مثه آرزو بود، الان تنها یار منه
صورتت آسمون و، چشمای تو ستارمه
وقتی که راهت دوره، یاد تو کنارمه
قلب من مال اونه، بیخیال یه عالمه


مورد داشتیم طرف رفته عینک فروشی
یارو پرسیده اصل؟؟
اونم گفته وای ببخشید مینا 23 از تهران...


پُره درده این دنیا اون دلخوشیه
همه نفرت دارن اون عشقو میده
مثل نوره صبح تو شب بهش امیده
مث گریزه، مث گریزه از این *
از این آدمای دروغ از این مبسرا
دنبال معنیه تووی جمله ها
فقط زیاد رویه جرم ما
پودر و دود و این سرفه ها
رو تنش برفا شکل نقطه ها
* خار همه غصه ها
بیان، تو رو میکنم چون صدا
جرئه ها پشت جرئه ها
فراموشیو میدن تا صبح به ما
با اون زنده ام توو دنیای مرده ها
از ارتفاع نمیترسه توو اوجه باهام



تا حالا به مرد ها و زن ها تو کارتون ها دقت کردین :

آقا خره

آقا گاوه

آقا بزه

و حالا خانوم ها :

خورشید خانوم

خانوم گُله

خانوم ماهه

تبعیض تا کجا؟

خشونت علیه مردان را متوقف کنیم...



کنارت آرومم و نمیدونی سرِّ منو
چشات ابر بارونن و خسته ای تو مثل من و
بیا نشکون قانونمو نزنیم ما قید همو
بسازیم با بودنو، هیچوقت از این قصه نرو
لبات مثه آرزو بود، الان تنها یار منه
صورتت آسمون و، چشمای تو ستارمه
وقتی که راهت دوره، یاد تو کنارمه
قلب من مال اونه، بیخیال یه عالمه



دختر: من حسودیم میشه وقتی که دخترا بهت نگاه میکنن!

پسر: حسودی نکن عزیزم…

دختر: چرا؟

پسر: چون تو چیزی داری که اونا ندارن…

دختر: چی؟؟؟؟

پسر: قلبم رو . . .

.

.

سلامتی پسرای زبون باز. یعنی انقد قشنگ دروغ میگن ادم حیفیش میاد باور نکنه
.
به سلامتی



دوس داره وقتی من مست ترم
دوس داره نپَره از سرم
توو مستی میزنم من حرف راست
شده عاشق راست گوی بد دهن
پول، عشق، نعشگی فیم و *
رومه پایین نمیاد مثه دُزش
دردامو میکشه percoset
تو گوشم the doors beatles kurt cobain
میدونه نیستم عادی من
مهم نیست دیوونگیام عادی ان براش
نقش اول بازیشم
نمیشم هیچ موقع بازیگر براش
شهر ما تاریک تر شباش
میگه مهم نی، ماه میشم برات


دختر که باشی ، مرهم مادر میشی، عزیزه پدر میشی ، راز داره برادر میشی،
نفس شوهر میشی ،
ای جاااااان ذوق نکن
.
عمه میشی کلا به فنا میری


اینم از پایان این قسمت.
امیدوارم پسند کرده باشین.
بای بای...

سلام و درود به همه گریفی ها. امروز منف یعنی زاخاریاس اسمیت میزبان شما توی رادیو گریف هستم. هوای امروز ابری و با احتمال بارش خفیف گزارش شده. همچنین از سمور های آبی عزیز که توی رودخانه های بالا دست زندگی میکنن میخوایم که کار ساخت سدشون رو جدی تر بگیرن چون احتمالا تا پایان این هفته شاهد یه سیل آب مختصر باشیم.

به هر حال؛ نزدیک مسابقات کوییدیچ هستیم و به حول قوه مرلین تیم تدارکات تا اینجا خوب عمل کرده. البته به غیر از اسپانسر های عزیز(گالیون میگیرم پشتتون درمیام). به امید پیروزی لایق ترین تیم.

در ادامه شما رو دعوت میکنم به گوش دادن بخشی از ترانه من باهات قهرم از دفتر نقاشی بی گناه:


نه میگم برگرد نه میگم اینجا خوبه بی تو

نه میگم ول کن واسه من کل زندگیتو

نه میگم قلبم نمیتپه بی تو

میتپه ولی خب یه چیز دیگه ای تو

نه ازت مخوام که واسه من سفر کنی

نه تو اصلا دوس داری که خطر کنی

میگذرونم من هر طوری بشه

همه روزام شدن یه شکل

بزار جونم برات بگه ببین چقده داغونه بیا بزار دلم دوباره زنده شه



راستی میدونستین اگه یه تمساح بهتون حمله کرد؛ میتونین با فرو کردن انگشت بیلاخ به چشمش خودتون رو نجات بدین؟ تازه اگه خواستین روی زمین از دستش فرار کنید باید زیک زاکی حرکت کنین؟



من دلم تنگه واسه یه دلخوشی کوچیک

واسه یه همسفر ساده که باهاش بزنم جر بدم این جاده رو با موزیک

من دلم تنگه واسه یه دلخوشی کوچیک

واسه یه همسفر ساده که باهاش بزنم جر بدم این جاده رو با موزیک



دختر خالم میخواست واسه گواهینامه ثبت نام کنه، بهش گفتم باید بدون آرایش بری واسه ثبت نام
.
.
اشتباهی بهش دفترچه اعزام به خدمت دادن گفتن 2 سالم غیبت داری


من باهات قهرم ولی بی تو خب انگار با همه عالم غریبم

من باهات قهرم با اینکه هر شبو با گریه از خوابم پریدم

با همه قهرم اصلا این دور و بر آدم ندیدم

هر چه حال دادم هی دادن فریبم

ببین اینا چین که بینشون این منه تیکه پاره آدم ترینم



ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﻮ ﺻﻒ ﻋﺎﺑﺮ ﺑﺎﻧﮏ ﺩﺧﺘﺮﻩ با پسره دعواش شد.

دختره گفت:

ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﺷﻮﻥ ﺭﻭ ﻓﺮﻭﺧﺘﻦ ﺍﺯ ﺩﻩ ﺍﻭﻣﺪﻥ اینجا ادعاشونم میشه!!!

پسره هم گفت:

ﺍﺯ ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﺎﺕ ﺍﻭﻣﺪ ﺷﻬﺮ، ﮔﻠﻪ ما ﺑﯽ ﭼﻮﭘﻮﻥ ﻣﻮﻧﺪ ﻣﺎ ﻫﻢ ﻓﺮﻭﺧﺘﯿﻢ ﺍﻭﻣﺪﯾﻢ !

ﻣﯿﮕﻦ ﻋﺎﺑﺮ ﺑﺎﻧﮏ ﺗﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺎﻻ ﺩﺍﺷﺘﻪ به پسره ﺍﺳﮑﻨﺎﺱ شاباش میداده




تموم راهروهای خونه رو شمع که بچینی من باهات قهرم

میدونی تا خود صبح پیش من شب که بشینی هم باهات قهرم

بزار اصلا من از چشمت بیفتم که ازت خونه دلم برو دور شو ازم جون دلم

بزار از این به بعد اصلا منو بچه ببینی من باهات قهرم

من باهات قهرم ولی خب تنهاترین آدم این شهرم

یه دل میگه که برگردم یه دل میگه با بدختی و تازه تو رو تگ کردم

من باهات قهرم تو فقط فکر خودت بودی و بس

تو فقط ساختی از این خونه قفس

تو اصلا نمیفهمی هیچی به جز بوی هوس

فک کنم این رابطه تموم شدس



یه پسر همسایه داریم خوشگل، فشن، ابرو شمشیری، خوش ارایش، خوش ادا و شیطون،

کافیه از سوسکم بترسه تا واسش یه شوهر خوب پیدا کنیم!!!!



میزنم گیتار و میخونم میزنی زار و میدونی من اینجری خالی میشم

تو اینجوری نمیتونی میرم تو ماشین و فقط با یه موزیک داد میزنم

میرم ولی یادت نره برنده بازی منم

برو و دوراتو بزن میرم و دور نمیزنم

برو و غراتو بزن میرم و غر نمیزنم

میرم و کل این تنم پر از زخم توعه

دل من پرپره اما میرم و غنچه میزنم


از طرف پرنسسعلی های سطح اسکاتلند ازتون خداحافظی میکنم.
اینجا رادیو گریفه و من زاخاریاس اسمیت، ملقب به زاخار اصلی هستم

به نام خالق مرلین
سلام به همه خوبین ،چطورین به برنامه تلوزیونی ما خوش اومدین برنامه(طنزکده)،هورا ،امروز یه معما داریم هرکی جواب بده خیلی باهوشه ،معما اینه:«اون چیه که زرده درازه ،موزه؟»هوم نمیدونین یزره اون سلول های خاکستریتون فشار بیارید،خب معلومه(موزه) ،خب یه معما دیگه حضرت عیسی چندتا حیوون باخودش برد تو کشتی ها؟ فکر کنید،نمیدونید؟ خب اون حضرت نوح بود نه عیسی خب عزیزان به یک پست رسیدیم که یک پسر درباره ازدواج نوشته بخوانینش وکیف کنید ،انشا:
انشا یک بچه دبستانی در مورد ازدواج
هر وقت من یک کار خوب می کنم مامانم به من می گوید بزرگ که شدی برایت یک زن خوب می گیرم.تا به حال من پنج تا کار خوب کرده ام و مامانم قول پنج تایش را به من داده است

حتمن ناسرادین شاه خیلی کارهای خوب می کرده که مامانش به اندازه استادیوم آزادی برایش زن گرفته بود. ولی من مؤتقدم که اصولن انسان باید زن بگیرد تا آدم بشود ، چون بابایمان همیشه می گوید مشکلات انسان را آدم می کند.

در عزدواج تواهم خیلی مهم است یعنی دو طرف باید به هم بخورند. مثلن من و ساناز دختر خاله مان خیلی به هم می خوریم.

از لهاز فکری هم دو طرف باید به هم بخورند، ساناز چون سه سالش است هنوز فکر ندارد که به من بخورد ولی مامانم می گوید این ساناز از تو بیشتر هالیش می شود.
در عزدواج سن و سال اصلن مهم نیست چه بسیار آدم های بزرگی بوده اند که کارشان به تلاغ کشیده شده و چه بسیار آدم های کوچکی که نکشیده شده. مهم اشق است !

اگر اشق باشد دیگر کسی از شوهرش سکه نمی خواهد و دایی مختار هم از زندان در می آید من تا حالا کلی سکه جم کرده ام و می خواهم همان اول قلکم را بشکنم و همه اش را به ساناز بدهم تا بعدن به زندان نروم.

مهریه و شیر بلال هیچ کس را خوشبخت نمی کند. همین خرج های ازافی باعث می شود که زندگی سخت بشود و سر خرج عروسی داییمختار با پدر خانومش حرفش بشود دایی مختار می گفت پدر خانومش چتر باز بود.. خوب شاید حقوق چتر بازی خیلی کم بوده که نتوانسته خرج عروسی را بدهد. البته من و ساناز تفافق کرده ایم که بجای شام عروسی چیپس و خلالی نمکی بدهیم. هم ارزان تر است ، هم خوشمزه تراست تازه وقتی می خوری خش خش هم می کند!

اگر آدم زن خانه دار بگیرد خیلی بهتر است و گرنه آدم مجبور می شود خودش خانه بگیرد. زن دایی مختار هم خانه دار نبود و دایی مختار مجبور شد یک زیر زمینی بگیرد. میگفت چون رهم و اجاره بالاست آنها رفته اند پایین! اما خانوم دایی مختار هم می خواست برود بالا! حتمن از زیر زمینی می ترسید. ساناز هم از زیر زمینی می ترسد برای همین هم برایش توی باغچه یک خانه درختی درست کردم. اما ساناز از آن بالا افتاد و دستش شکست.. از آن موقه خاله با من قهر است.

قهر بهتر از دعواست. آدم وقتی قهر می کند بعد آشتی می کند ولی اگر دعوا کند بعد کتک کاری میکند.

خنده دار بود نه؟
خب بسه دیگه ،یه جک بگم تموم شه بره ،جک:
یه قانون نانوشته تو همه کارتون ها اینه که،
تا وقتی که به پایین نگاه نکنی نیروی جاذبه کار نمیکنه.
خب دیگه خدافظ تا یه برنامه دیگه ،با بای.

سلام به همه. من می خواستم ببینم کسی هست که بخواهد این پروژه را ادامه بده؟ یا با یه موضوع جدید تر شروعش کنیم؟

- ... و آن زمان تو تالار گریفندور را می بینی در حالی که متروک است... اگر روزی را دیدی که ناظران استعفا دادند، گولاخان از فعالیت های خود کناره گرفتند، تیم های کوییدیچ از هم پاشیده شدند، تمام برنامه های تالار لغو شد، ناظر جدید تالار هم پیدایش نشد... و آن روزی که هفته ای یک بار هم در تالار پستی زده نشد، و افراد فعال به غیر فعال تبدیل شدند، و تالار به غیر تالار تبدیل شد... بدان در آن برهه از زمان، وقتی که امتحانات شروع شد، تازه فهمیدند در طول سال چیزی نخواندند و الان باید مثل تراکتور بخوانند تا قبول شوند!

( فرازی از نصایح العجیبه مرلین، ج2 . ص356 )

سکانس اول

حدود پنج ساعت پیش طلسم آواداکداورا و اکسپلیاموس به یک دیگر بر خورد کرد و موجب کشته شدن سیاه ترین جادوگر دنیا و خوش حالی بسیاری از جادوگران شده است. ولی هنوز هری نمی تواند یاد و خاطره او را از ذهن خودش پاک کند.

نه. به اون آسیب نرسون من را بکش. و سپس نور سبز رنگی بر سینه زنی با چشمان سبز بر خورد کرد.

کوییرل سربند بنفشش را از سرش بر میدارد. بوی تند پیاز به مشام هری می رسد. سپس در پشت سر کوییرل چهره ولدمورت را می بیند.

و...


ولی هیچ کدام از این خاطراتی که در ذهنش مرور می کند فکر او را مشغول نمی کند مگر خاطره مرگ پدر و مادرش. او می خواست دوباره مانند بقیه بچه ها پدر و مادری داشته باشد ولی نمی شد. آن ها مرده بودند. او حداقل کاری که می توانست انجام بدهد این بود که به دره گودریک برود و ساعاتی را در آن جا سپری کند. به خاطر همین آماده آپارت شد و با صدای پقی به دره گودریک رفت.

=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+

خب. من سکانس اول را نوشتم. ولی این که نوشتم ممکنه با کمک شما یا کلا عوض بشه و یا یه سری جمله بندی و ایناش عوض بشه. یه چیزه دیگه هم اینه که این که من نوشتم یه نمونه ایه که بیشتر با کارر آشنا بشید و شما هم می تونید دوباره همین سکانس را بنویسید. ولی خواهشا بنویسید.

سلامی دوباره بر اعضای شجاع و سر بلند گریفندور

خب همونطوری که گفتم توی این پست می خواهم سکانس ها را بگم ولی قبلش بگم که خواهشا توی هر زمینه ای که دوست دارید فعالیت کنید. یادتون هم باشه که بیشتر سکانس ها حالت جدی دارند ولی اگه خودتون تونستید بعضی از سکانس ها را طنز بنویسید ولی کلا داستان جدیه. خب حالا میریم سراغ سکانس ها:

سکانس اول: هاگوارتز

این سکانس دقیقا بعد از کشته شدن ولدمورت هست. می شه این موضوع را به راحتی با فلش بک توضیح داد. مثلا هری همین جور تو فکرش خاطرات جنگش را با ولدموت که تتوی هاگوارتز بوده را به یاد میاره و چیزهای دیگه که خودتون به فکرتون میرسه. بعدش هم توی این سکانس باید یه جوری به خواننده نشون بدید که هری دلش هوای پدر و مادرش را می کنه و این چیزا.

سکانس دوم: دره گودریک

توی اینسکانس هری به دره گودریک رفته تا قبر پدر و مادرش را ببینه. این سکانس بیشتر احساسات هری را نشون میده. خودتون هم می تونید با یه سری ایده دیگه قشنگ ترش کنید.

سکانس سوم: خانه شماره 12 گریمولد

توی این سکانس هری به خانه گریمولد میره. این سکانس هم خوش حالی محفلی ها از مرگ ولدمورت و تشویق کردن هری را بنویسید. توی این سکانس طنز نویسی هم اشکالی نداره ولی نباید طنز بودنش در حدی بشه که حالت جدی بودن کل داستان ار از بین ببره. توی این قسمت هم هری می فهمه که پدر و مادرش زنده هستند. ولی این که چگونه می فهمه را میشه بنویسید که مثلا توی حرف هایی که میزنند میگه که هرکی که توی آینه نفاقق انگیز دیده بشه زنده هس و فقط آینه می تونه افراد زنده را نشون بده. توجه داشته باشینکه این فقط یه ایده بود و خودتون می تونید هر جوری که خواستید این که پدر و مادر هری زنده هستند را بهش بفهمونید.

خب اینم از سکانس ها فعلی. توی سکانس چهارم و بعدی موضوع کلا به این صورت میشه که هری دنبال پدر و مادرش میره. این سکانس ها را هم بعدا می نویسم چون بهتره که فعلا تمرکزمون روی همین سه تا باشه.

یه چیز دیگه هم اینه که نظر یادتون نره. هرکی هم خواست هر سکانسی را که دوست داره بنویسه و کلا کاری به این نداشته باشید که قبلا این سکانس نوشته شده و یا بگید که من نمی تونم و نفر قبلی من بهتر نوشته. پس هر سکانسی را که خواستید بنویسید. حتی اگه اون سکانس یه خط بشه.

بهتره که توی پست هایی که می نویسید حرکت دوربین را هم نمایش بدید این طوری هم کار ما را راحت کردید هم علاوه بر این که اسمتون توی قسمت نویسندگان فیلم میره توی قسمت فیلم برداران فیلم هم میره.

پروژه جدید

سلام بر همه اعضا شجاع و سربلند گریفندور.

خب من یه موضوع برای ساخت فیلم پیدا کردم. البته اول می خواستم این موضوع را به صورتت سوژه در بیارمحتی این کار را هم کردم ولی گفتم که اگر به صورت فیلم در بیاید هم قشنگ تر میشه و هم این تاپیک و کلا انجمن گریفندور فعال میشه و تازه بقیه هم می فهمند که گریفندوری وجود دارد.ولی شما هم باید همکاری کنید تا بتوانیم این فیلم را به بهترین شکل ممکن بسازیم و پخشش کنیم.

خب حالا میرم سر موضوع این فیلم. این فیلم در واقع مال وقتی هست که هری ولدمورت را میکشه. یه جورایی ادامه کتابه هفتم هست.

هری پس از کشتن ولدمورت دلش هوای پدر و مادرش را می کنه و بنابه دلایلی ( توی پست بعدی توضیح میدم که چه دلایلی )میفهمه که اون ها زنده هستن و به دنبالشون میره و...

این هم از موضوع فیلم. امیدوارم همگی تون کمک کنید تا توی هالی ویرزاد این فیلم را پخش کنیم.

فردا توی پست بعدی سکانس ها را میگم و یه سری توضیح دیگه. اگه هم نظری دارید بگید.