هلنا، رونا و گودریک نچ نچ کنان، سری برای الستور تکان میدهند چرا که این حجم از هندوانه زیر بغل گذاشتن ها را از او انتظار نداشتند. نفر بعدی، شخصی غیر منتظره تر از آن بود که جمعیت توقع دیدنش را داشت یعنی تام ریدل! او در حالیکه که از سوژه ی دیگر خودش را به این سوژه رسانده بود، به شکلی جو زده سیکس پک هایش را بیرون ریخت و لبخندی نثار ساحرگان تماشاچی کرد که باعث غش و ضعف نصف آن ها شد. مروپ با نگاهی همچون شیر ماده، کاری کرد جماعت مونث به کل از کنار صحنه کنار روند و تام خودش را کمی جمع و جور کند.
با وجود تمام این ها اعتماد به نفسش بابت خون آشام شدن دو چندان شده بود و به آرامی جلو آمد و تعظیمش را با کلی آب و تاب جلوی سالازار ادا کرد.

- داماد ما! بگو برایمان چه آوردی؟
- جز حقیقت چیزی ندارم جد بزرگ. من که از نصف بیشتر این جمعیت شمارو بیشتر دیدم و میشناسم خیلی خوب از ابهت و جبروت شما آگاهم. شما چنان فرد عادل اما همچنان تاریکی هستید که حتی داماد خودتون، یعنی بنده هم وقتی موجب آزارتون بشم بدون تبعیض کنار بقیه به خورد باسیلیسک میدین. آخه دیگه چقدر آدم میتونه خفن باشه؟ ای خلافکااار! ای که رخ همچون دی‌کاپریو ای ات ما را شیفته کرده! ای هلووو! ای شفت...
- شوهر مامان به نظرم فعلا از میوه ها بگذر یکم این توصیفات شاید اوقات جد مامانو مکدر کنه.

تام سرفه ای نمایشی کرد ‌و هیزم بحث را بیشتر کرد.
- اهم اهم... اصلا هلگا و گودریک در کنار تو چه بگویند ای با شکوه؟ در وصف این کمالات تو ماند در هوا، این روونا! صد هزار تاج برای تو کم است...صرف فعل تو برای ماست که خفنست! سالازار از برای تو هرچه شعر می گویم کم است! چون که این همه شکوه تنهایی دیدنش کم است!

جمعیت که انتظار شنیدن شعر آن هم از تام را نداشتند در حالیکه اشک هایشان را پاک میکرد با سوت و دست و جیغی او را تشویق کردند اما سالازار همچنان با حالتی از صورت که نمیشد حدس زد به چه می اندیشد به او خیره شد. شعر خلاقانه ای بود اما آیا برای پذیرفته شدن توسط سالازار و رفتن به تیم غول غار نشین کافی بود؟

هواداری تیم تف‌تشت، پیشاپیش برای لیگ سال آینده.

الستور یه نگاه به طناب و یه نگاه به کله اگزوزی انداخت. با یه دو دوتا چهارتای خیلی ساده فهمید که برای عبور از این مانع، باید از زبون چرب و نرمش استفاده کنه. و الستور این‌کار رو خیلی خوب بلد بود. در نتیجه، عینک آفتابیش رو صاف کرد، و با لبخند دندون نماش، به سمت سالازار اسلیترین رفت.

سالازار اسلیترین که روی صندلی راحتی، زیر سایه غول نشسته‌بود و داشت از توی پوست نارگیل، آب نارگیل رو با نی نوش جان می‌کرد، با دیدن الستور چشماش رو تنگ کرد. سالازار انتظار داشت شرکت کنندگان یا بیخیال بشن، یا هم اینکه مدت بیشتری فکر کنن تا بتونه آب نارگیل خوشمزه‌ش رو تموم کنه.
- خیلی زود جلو آمدی مون... به نفعت است حرف‌های مفید و مناسبی داشته باشی.

الستور تعظیم کوتاهی کرد، عینک آفتابی‌ش رو کمی پایین داد تا بتونه با سالازار چشم تو چشم بشه، و با کم‌ترین میزان حرکت لب‌هاش، جهت به هم نخوردن لبخندش، گفت:
- البته که سالازار اسلیترین کبیر، بهترین بنیان گذار هاگوارتز هستن. حتما می‌پرسید چرا. و البته که Ask and you shall recieve.

سالازار، نی رو از بین لب‌هاش خارج کرد و کمی به سمت جلو دولا شد تا بهتر الستور رو ببینه.

- همون‌طور که عرض می‌کردم، باید سوالاتی رو از سایه‌م بپرسم، که همون‌طور که می‌دونید، دروغ نمی‌گه هیچ‌وقت. و اولین سوالم هم اینه که... اصلا اولین بنیانگذاری که به فکر جمع کردن همه جادوگران بود، کی بود؟

سایه الستور با هر دو دست به سالازار اسلیترین اشاره کرد و لبخند بزرگی هم تحویل سالازار داد.

- و در ادامه باید بپرسم که... بنیان گذاری که به انواع روشای جادویی باستانی و جدید و سیاه و سفید و خاکستری و رنگین‌کمونی مسلط بود و هست، کیه؟

چشمای سالازار اسلیترین انقدر تنگ شده‌بودن که مثل دوتا خط افقی باریک که با مداد 0.3 میلی‌متری کشیده‌شده‌باشن، به نظر می‌رسیدن.
سایه الستور دوباره با قاطعیت تمام دور سالازار چرخید و با انگشت اشاره هر دو دستش با تاکید به سالازار اشاره کرد.

- هاه... خیلی حق گفتی جوان... ما به فکر فرو رفتیم.

سالازار که یک دستش رو زیر چونه زده‌بود و مشغول تفکر بود، باقی‌مونده آب نارگیلش رو هورت کشید و گفت:
- قبولت میکنیم. آینده درخشانی به نظر می‌رسه داشته باشی. نفر بعد؟

سالازار با شنیدن جمله رابستن، نیشخندی زد. با یک حرکت چشمش ناگهان طناب ضخیمی روی هوا ظاهر شد و بر زمین افتاد.

اما این طناب به تنهایی مرحله سوم نبود! چرا که...

در همان لحظه تاپیک جوتیوب:

مردی خوش قیافه با کتی براق، تکیه زده به یک صندلی در حالی که به سختی بینی‌اش را گرفته بود روی صفحه گوشی ظاهر شد.
- ممنون از اینکه به لایو بخش خبری امشب جاوایی گوش سپردین. حالا اجازه بدین با کارشناس هواشناسی‌مون یعنی جناب غرشعلی بادی‌صبا همراه بشیم تا وضعیت هوای ساعات آینده رو به اطلاع‌تون برسونن.

قبل از آنکه دوربین بتواند روی کارشناس هواشناسی فوکوس کند، گوینده خبر به سرعت از جایش برخاست و با شلوارکی قلب قلبی به اولین پنجره جهت استشمام قدری هوای تازه مراجعه کرد.

- با سلام خدمت بینندگان عزیزی که از تمام محدودیتای جیلترینگ جوتیوب عبور کردن تا فقط بتونن به بخش هواشناسی ما گوش بدن! خب باید بگم برای ساعات آینده، ما آب و هوایی بسیار مساعد با دریایی آرام رو برای جزیره پیش‌بینی می‌کنیم. اصلا نگران بارون و برف نباشید چون قرار نیست حتی یک نخود از آسمون رو سرتون بباره. ما کی براتون پیش‌بینی اشتباه کردیم که این بار دوم باشه اصلا؟

گوینده که سرش را از پنجره بیرون کرده بود متوجه شد که نور خورشید به صورت ناگهانی‌ای محو شده است.
- داداش مگه نگفتی خبری از برف و بارون نیست؟ پس چرا هوا ابری شد؟! اوه اون چیه جلوی خورشیدو گرفته؟ چی؟ داره سقوط می‌کنه؟ شهاب سنگه؟ وای نه داره صاف میفته وسط جزیره! یه غول غارنشین با ده هزار متر قد؟! واویلا!

لحظه‌ای بعد - مسابقه اسلیترین گیم:

غول با برخوردش به زمین، گودال عمیقی حفر کرد. سپس بلند شد و به سالازار تعظیمی کرد و به سمت طناب ضخیم گام برداشت. گام‌هایی که جزیره را به شدت می‌لرزاند. سمت چپ طناب را در دست گرفت و مانند یک گل پسر، سر جایش نشست.

- ایشان کله اگزوزی هستن. غول خدمتکار ما! هرکسی که تمایل دارد در مسابقه بعدی با ایشان هم تیمی‌ شود می‌تواند جلو بیاید و با آوردن دلیلی قانع کننده پیرامون این مسئله که ما بهترین بنیانگذار هاگوارتز هستیم، با ایشان هم تیمی شود. دقت داشته باشید که باید دلایل‌تان برایمان قانع کننده و مورد پسند قرار گیرد پس خوب فکر کنید.

شرکت‌کنندگان مرحله سوم به کله‌ اگزوزی نگاه کردند که انگشت دست دیگرش را بر طناب نگرفته و آن را در دماغش فرو برده بود؛ سپس نگاهشان به طرف راست طناب کشیده شد؛ طرفی که هیچ‌چیز آن را نگه نداشته و بی‌هدف بر زمین رها شده بود.

هوادار تیم برتوانا

اولین مرحله برای حل یه مشکل، وقتی یه مشکل به وجود میاد، طرح مشکله. یعنی بشینی و ببینی که این مشکل خوشگل، چجوری به خوشگل ترین روش ممکن بیان میشه! خب اول باید ببینی که آیا فهمیدی چه مشکلی داری یا نه، همین‌جوری هردمبیلی پیش خودت یه مشکل رو مطرح کردی که اصلا هم خوشگل نیست و حتی یه ذره هم به مشکل خودت ربط نداره.

توی این مورد هم، شرکت کننده‌ها باید دست به دست هم می‌دادن به مهر، مشکل خود را می‌کردن آباد. ولی خب دست به دست هم ندادن و مشکلشون تصمیم گرفت خود آبادی کنه و از مهر بگذره و وارد آبان بشه. و همون‌طور که مستحضر هستین، ما الان در اواسط دی قرار داریم و مشکل، خیلی خوشگل مارو پیچونده. اگه تونسته بپیچونه که واقعا حلالش! نمیشه از مشکل خوشگل... چیز... خورده گرفت!

این‌همه مشکل خوشگل کردیم، که به اینجا برسیم که مشکل شرکت کننده‌ها این بود که درست یارکشی نکرده بودن. برای انجام دادن یه بازی گروهی خوب، یه یارکشی خوب لازمه! وقتی یه یارکشی خوب داشته باشیم، طبیعتا می‌تونیم یه بازی خوب و نتیجتا یه مشکل حل شده داشته باشیم. این‌جوری هم ما از بازی لذت می‌بریم، هم تیممون، هم تیم مقابل. که البته بعید می‌دونم همچین اتفاقی به راحتی بیفته.

اما اینایی که گفتم مال یه یارکشی خوب بود. اینجا خبری از یارکشی خوب نیست. یه طرف ترازو وزنه‌ش سنگین‌تره و یه طرف سبک‌تر. پس طبیعتا ترازو درست نمی‌ایسته و دوباره یه مشکل خواهیم داشت. دیگه بالاخره بفهمید و قبول کنید که توی این بازی از هر طرف بریم، یه طرفش مشکله. پس یا یارکشی درست یاد بگیریم که مشکل حل بشه. یا خیلی خلاقانه بگردیم واسه مشکل یه راه‌حل خوشگل دیگه پیدا کنیم.

- این بازی دیگر برای ما هیجان ندارد. یه بازی جدید مطرح می‌کنیم.

سالازار بی‌حوصله که نگاه خسته معتاد گونه‌اش شدت پیدا کرده بود، با بیان شیوای نویسنده از مشکل، راه‌حل خوشگل رو پیدا کرده بود.
- بازی جدید ما این است که...
- بازی جدید یعنی بازی سوم؟
- خیر. همان بازی دوم! برای بازی دوم باید از میان خودتان یار بکشید و یار خودتان را بکشید.

سالازار اسلیترین ظاهرا برداشت نادرستی از بیان شیوای نویسنده کرده بود.

- حالا با چی بکشیم؟
- با طناب کشیدن بشیم.

هوادار تیم پیامبران مرگ

سالازار ابرویی بالا می‌ده و به خاطر حس حضور قدرتمندی که از جانب مروپ احساس می‌کنه، سعی می‌کنه با گفتگوی مصالحت‌آمیز در مورد خواسته‌ی رابستن باهاش صحبت کنه.
- رابستن، از تو می‌خواهیم نگاهی به رقیب بندازی و به ما بگویی چند نفر هستند!

رابستن که احساس می‌کرد سوالِ مرگ و زندگی ازش پرسیده شده، سرجاش صاف می‌شینه، گلوشو صاف می‌کنه و با دقت مشغول شمردن می‌شه.
- یک شدن دامبلدور، دو شدن سیریوس، سه شدن ریموس! سه!

چند دقیقه به سکوت طی می‌شه که باعث می‌شه عرق سردی از پشیونی رابستن شروع به ریزش کنه. رابستن برای اطمینان چند بار دیگه هم تو دلش می‌شمره و هر بار با قاطعیت به عدد سه می‌رسه. ولی اینطور که سالازار تعلل می‌کرد، باعث می‌شه هرکسی به خودش شک کنه!

با این حال سالازار فقط لذت می‌برد از استرس دادن به رابستن و بالاخره وقتی احساس می‌کنه رابستن به قدر کافی نگران شده و استرس کشیده، سراغ سوال بعدیش می‌ره.
- حالا به من بگو خودتان چند نفر هستید؟

رابستن برمی‌گرده و نگاهی به دو نفری که در یک سمتش نشسته بودن می‌ندازه.
- سه نفر شدن شدیم؟

سالازار این‌بار صلاح می‌بینه چند دقیقه رو به استرس کشیدن رابستن اختصاص نده و به جاش یکراست حقیقت رو بکوبه بر سرش.
- خیر! شما چهار نفرین! اون بچه رو سرت چیه پس؟! همین الانشم یه نیم‌چه از رقیب بیشترین. دیگه کمک بیشتر از این؟

این حرف باعث می‌شه به جاش دامبلدور، سیریوس و ریموس معترض شن.
- هی سالازار درست می‌گه، پس کمک ما چی می‌شه؟ کجاست عدالت؟
- اشتباه شدن شده! بچه و گابریل رو هم یک نفر شدن می‌شن! ما در واقع سه نفر شدن می‌شیم!

و خلاصه که بلبشویی اون وسط راه میفته!

این سوالی بود که از چند رول قبلتر ذهن لرد را درگیر کرده بود.
لرد که از غرق کردن آب کردن جمعیت بازنده سربلند بیرون آمده بود، به سمت برنده ها برگشت که گلرت را پیدا کند و سوالش را از او بپرسد. بهرحال او لرد بود و برخلاف حرفهای مامان مروپش اصلا هم شرم و حیا نداشت.
اما وقتی به جمعیت رسید دید که یک میز بزرگ وسط شن های ساحل ظاهر شده و گابریل و گلرت و رابستن در یک سمت و دامبلدور و سیریوس و لوپین در یک سمت دیگر آن در یک ژست آوانگارد نشسته اند.
در انتهای میز هم سالازار با نگاه خسته معتاد گونه ایی نشسته بود و هر چند لحظه به یک سمت میز نگاه عمیقی می انداخت و در ارتفاع روحشان خیره میشد. بقیه جمعیت برنده ها هم در سکوتی مسخ کننده به دور میز جمع شده بودند و این هفت نفر را نگاه میکردند. عجیبتر این بود که با اینکه وسط روز بودند، تنها نور به وسط میز میتابید و چهره افراد دور میز را روشن میکرد و چهره جمعیت سکوت کننده در تاریکی فرو رفته بود.

لرد با تعجب به میز نزدیک شد و گفت:
- این چه مسخره بازیه؟ فیلم پدرخوانده است مگه؟

درست همان لحظه کسی از پشت ردایش را گرفت و به درون تاریکی ها به عقب کشید. لرد به عقب برگشت و مروپ را دید که هیس هیس کنان گفت:
- بستنی ژلاتوی مامان! هیس!... تمرکز بازی بهم میخوره!
بهرحال لرد از آنجا که شرم و حیا نداشت مامان مروپش را به سوژه برگردانده بود.

- بازی چیه؟ تمرکز چی؟ چرا تاریکه اینجا؟
-سوسیس بندری مامان! سالازار مامان گفتن برای بازی دوم گل یا پوچ بازی کنیم و چون ملت دو به دو مشغول بازی میشدن و سوژه تا هفتاد سال دیگم طول میکشید، پیشنهاد دادن دو تیم بشن و از هر تیم سه نفر مقابل هم بازی کنن که برنده کلی مشخص بشه! الانم داره بازی شروع میشه!
- کی این بازی کوفتی رو میذاره مسابقه دوم آخه؟ الان گلرت اونجا چیکار میکنه؟
- هیسس!... بیا بریم بازی شروع شد!

مروپ بعد بازوی لرد را کشید و او را دوباره نزدیک به میز برد. مروپ راست میگفت. بازی شروع شده بود.

سالازار با صدای خش داری گفت:
- بازی اول با تیم دامبلی اینا!...گلرت گل رو بده بهش!

ولی گلرت بدون هیچ حرفی به دامبلدور خیره شده بود. دامبلدور کمی سرخ شد و گفت:
- اینقدر نگاهم نکن! ول نمیکنی؟

گلرت دستش را زیر چانه اش گذاشت و گفت:
- ول کنم به چشمات اتصالی کرده!
- چیکار کرده؟
- دیوونه ات شده... بودنم به بودنت وصله!

سالازار یک لرز ریزی رفت و لرد ولدمورت تمام آب پرتقالهایی که خورده بود را بالا آورد. سالازار نیشگونی از گلرت گرفت و گفت:
- ساحره برزیلی نیستن ها! دامبلدوره! گل رو بده بهش!

گلرت اخمی کرد و گل را در دست دامبلدور گذاشت، اما در لحظه آخر دست دامبلدور را محکم گرفت و گفت:
- من برزیلی هامو زدم... والیبالهامو بازی کردم... الان دنبال آرامشم! دنبال مدیر مدرسه!

لرد که تازه داشت نفس میکشید، برای بار دوم بالا آورد و لوپین از حالت تعجب و تهوع نصفه نیمه به گرگینه تبدیل شد و دست راستش گرینه و دست چپش انسانی بود.
دامبلدور که انگاراز لاس ها خوشش آمده بودگل را گرفت و با تیمش آماده شد. بعد هر سه دستهای مشت شده شان را رو به تیم حریف گرفتند.
رابستن پرسید:
- کمک استفاده میشه شدن؟

خلاصه:
مروپ، خونواده‌ش (سالازار، لرد، دلفی و تام) رو می‌بره تعطیلات به جزایر جاوایی. اول قرار بود فقط خودشون باشن ولی وقتی رسیدن جزیره، دیدن که پر جمعیته. مروپ از خونواده‌ش خواسته که توی این تعطیلات حداقل دست از کشت و کشتار بردارن. سالازار و لرد هم که از این موضوع حوصله‌شون سر رفته، تصمیم می‌گیرن یه مسابقه اسلیترین گیم (مثل اسکوید گیم) راه بندازن و با وعده برآوردن یک آرزوی نفر برنده، مراحل سختی برای شرکت‌کننده‌ها درست کنن تا با دیدن دست و پا زدن مردم توی این مراحل، سرگرم بشن.

اولین مرحله، دو و میدانی دور جزیره‌ بود که لرد و سالازار، عمدا هیچ خط پایانی براش در نظر نگرفته بودن تا از دو بی‌پایان و عذاب کشیدن دونده‌ها توی گرمای جزیره لذت ببرن و خودشونم همزمان کنار ساحل آفتاب بگیرن اما وسط مسابقه یهو گودریک و دامبلدور، مزاحم آفتاب گرفتن‌شون می‌شن و با ایجاد یه خط پایان، مرحله اول رو به اتمام می‌رسونن. حالا سالازار و لرد بخاطر حضور این دو نفر کنارشون مجبورن مراحل رو با دقت‌تر و خلاقانه‌تر طراحی کنن.

مرحله دوم هم گل یا پوچه که هر فرد باید با نفر کناریش تیم دو نفره تشکیل بده و وقتی دستی که گل توشه رو تشخیص داد بگه: سالازار بزرگ ماست، دست مورد نظر گل! اگر گل اشتباه تشخیص بده می‌بازه و از مسابقه حذف می‌شه. تا الان گب موفق شده ریگولوس و دلفی هم تونسته رابستن رو شکست بده.

شاید از خودتان بپرسید که نفر کناری مروپ که بود؟ و چه کرد؟ در جواب باید بگوییم که در واقع نفر کناری مروپ در زمان و مکان گمشده بود! چرا؟ خب... به این دلیل که خود مروپ نیز در زمان و مکان گمشده بود!

می‌دانید... خیلی سخت است که همزمان هم شرکت‌کننده باشید و هم شرکت‌کننده نباشید! درواقع این بحران مروپ از آنجا نشأت می‌گرفت که لحظه‌ای در میان شرکت‌کنندگان مرحله اول می‌دوید اما لحظه‌ای بعد در خانه با تام ریدل خلوت کرده بود. حالا وقتی می‌گوییم خلوت، مرلینی نکرده فکر نکنید مروپ و تام در خلوت‌شان پیرامون مسائل مربوط به اگزوز دامبلدور صحبت می‌کنند. خیر! این زوج بسیار فرهیخته‌تر از بحث درباره این موضوعات مخالف عفت عمومی و اخلاق حسنه جامعه هستند. اصلا اجازه دهید بخشی از صحبت‌هایشان را برایتان روایت کنیم تا پیشاپیش از سوءتفاهم‌های احتمالی رفع ابهام کُ... اوه!

اهم! گویا خط روی خط اتفاق افتاده است. بحث اگزوز دامبلدور در خلوت این دو نوگل نوشکفته نیز روئیت شد؟ خب پیش می‌آید دیگر! اصلا شما چرا کنجکاوید در مورد خلوت زوجین بدانید؟ خجالت نمی‌کشید؟ شرم؟ حیا؟

بگذریم!

مروپ که از این مشکل زمانی و مکانی رنج می‌برد تصمیم گرفت بیشتر فکر کند تا در آینده بتواند تصمیم بگیرد می‌خواهد شرکت کننده باشد یا در خلوتش با تام باقی بماند تا با هم درباره مسائل مهم منطقه به رایزنی بپردازند!

پس فعلا مادر تاریکی می‌نشیند یک گوشه و در تاریکی به گل یا پوچ شما گل‌های باغ اسلیترین گیم نگاه می‌کند.

رابستن، از بچگی در پاسخ به آرزوهایش، زیادی نه شنیده بود. در واقع، در پاسخ به همه‌ی آرزوهایش نه شنیده بود. در نتیجه، الان از پستونک و پوشک چند لایه، سه چرخه، دوچرخه، موتور و دست نوازش مادرانه، توی لیست آرزوهایش قرار داشتند. می‌توان گفت که بیشتر از هر آدم دیگری، انگیزه برای بردن این جایزه داشت. پس با انگیزه‌ی کامل به نفر کناری‌اش نگاه کرد و دلفی را دید که پیشاپیش با نگاه «دیدی چشمات از مسیر من گذشت» به او زل زده بود.
- می‌تونستی به اون طرفت نگاه کنی ولی به جاش به این‌ور نگاه کردی!
- خب من اول صف بودن می‌شم، فقط تو کنارم هستن می شی.
- همش بهونه!

رابستن گل را توی دستش و جلوی دلفی گرفت. او خیلی دوست داشت ببرد، پس تمام توانش را وسط گذاشت. اما وقتی به چشم‌های دلفی نگاه کرد، تمام انگیزه‌هایش یادش رفت.

- رابستن، گل توی کدوم دستته؟
- راست هستن بودن شدن می‌شده کردن شده.
- پس سالازار بزرگ ماست، راستت گل!

بچه محکم کوبید توی سر رابستن.
- بابا به خودت بیا! به اون همه گالیونی فکر کن که می‌تونی باهاشون برای من لباس بخری!
- قبول نشدن می‌شه! من گول خوردن شدم!
- می‌دونم می‌خوای بازی ادامه پیدا کنه و بیشتر با من حرف بزنی. یه بار دیگه هم بهت فرصت می‌دم. بگو گل توی کدوم دستمه؟

رابستن تا آمد تمرکز کند، دوباره چشمش به دلفی‌ای که انگار چهار پنکه رو به او گرفته شده بود و موهایش در هوا می رقصید، افتاد. حتی تلاش‌های بچه برای برگرداندن حواسش هم جوابگو نبود.
- بابا بگو دیگه!
- چپ!
- یادت رفت قانون بازی رو بگی، باختی!

رابستن محو تماشای دلفی‌ای بود که با شادی به سمت پدر و جد بزرگش می رفت تا برد خودش را به آن ها اعلام کند.

- دختر بابا! فکر کردن می‌شم که لای در گیر کردن شدم!

هوادار تیم برتوانا

ریگولوس که حالا به‌عنوان یه بازنده به جمع بازندگان می‌رفت، تصمیم گرفت که توی این مدت بسیار بسیار بسیار بسیار بسیار طولانی‌ای که باید طی کنه تا به جمع بازندگان بره، یه نگاهی به زندگی پر باخت خودش، به عنوان یه بازنده بندازه. بالاخره حدودا دو سه دقیقه طول می‌کشید که ریگولوس به جمع بازندگان برسه و دو سه دقیقه برای شخص پر انرژی و پر امیدی مثل ریگولوس، خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی زیاده!

پس ریگولوس شروع به تفکر کرد. تصمیم گرفت از همون بدو تولد شروع کنه و یکی یکی تصاویر زندگیش رو بیاره بالا. اما همون ابتدای امر، مغز ریگولوس ارور آنتی آسلامی داد. ریگولوس به تازگی تصمیم گرفته بود سیستم آستکباری- آسلامی رو روی مغزش نصب کنه و با این روش، خیلی راحت تر از گذشته می‌تونست خود سانسوری کنه و کسی هم بهش گیر نده. بالاخره ادب حکم می‌کنه و ریگولوس هیچوقت حکم ادب رو رد نمی‌ده!

شاید از خودتون بپرسین که چرا سیستم آستکباری- آسلامی مغز ریگولوس ارور داد؟ و باید بگم که ریگولوس هنوز چیزی رو شروع نکرده، از نوزادیش شروع کرده بود و درسته ماها هیچ‌کدوممون تصاویر نوزادیمون رو یادمون نمیاد، اما هممون می‌فهمیم که ما توی نوزادی برهنه‌ایم و ریگولوس وغ وغوی نوزاد هم از این قاعده مستثنی نبود.

پس بدون هیچ فوت وقتی سیستم آستکباری- آسلامی ریگولوس که نسخه‌ی تراورز اسپشیال ادیشن هم بود، دستور بالاک ارور داد و ریگولوس بی‌نوا نتونست حتی سی ثانیه از اون دو سه دقیقه رو به زندگی پر از باختش فکر کنه و بلافاصله از جزایر جاوایی به جزایر بالاکی تبعید شد و هنوز که هنوزه هیچکس از ریگولوس خبر نداره. اما نویسنده خبر داره!
و اون طرف هنوز گابریل برنده با جمعیت هنوز معترض تنهاست.

هوادار تیم پیامبران مرگ

در حالی که صدای اعتراض همگان بابت ذکر این جمله به هوا بلند می‌شه، گابریل به صورت کاملا سوسکی از روی کله‌ی الستور می‌پره پایین و بین جمعیت جاشو عوض می‌کنه تا "نفر بغلیش" یکی دیگه باشه و نه الستور یا ترزا. چون گابریل نمی‌خواست باعث حذف اونا از مسابقه بشه و الان که این موضوع به ذهنش رسیده بود و حالا بیشتر فکرشو می‌کرد، نمی‌خواست باعث حذف هیچ‌کس بشه!

پس یهو سرجاش متوقف می‌شه و تیک عصبی می‌گیره. گابریل چطور می‌تونست اونقدر بی‌رحم باشه که برای پیروزی خودش بقیه رو قربانی کنه و باعث باخت اونا بشه؟

نه! این تو مرام گابریل نبود!

- گب، اگه ببری همه خیلی خوش‌حال می‌شن. مخصوصا من!
- آره گب، کلی بهت افتخار می‌کنیم.

ترزا و الستور که متوجه غیب شدن گابریل و حالا تیک عصبی گرفتنش شده بودن، با این حرفا سعی می‌کنن به حالت عادی برش گردونن که کاملا هم متوقف می‌شن. گابریل کلا به زود تسترال شدن در هر زمینه‌ای شهرت داشت! بنابراین تا میاد چشم رو هم بذاره یهو می‌بینه ریگولوس دستاشو مشت کرده و جلوش گرفته.
- کدوم گله؟

گابریل با دقت نگاهی به دستای نحیف پسرک لاغراندام می‌ندازه. از یک طرف با خودش می‌گه اون دستی که مشتش بیشتر تو خودش جمع شده گل توشه، چون می‌خواسته تا جای ممکن پنهانش کنه و فشارش داده. از یه طرف می‌گه نه، اون یکی دستش که مشتش بزرگ‌تره گل توشه، چون فضایی که گل گرفته باعث شده مچش بازتر بمونه.

حقیقتا انتخاب سختی بود! نبود؟

اما بالاخره گابریل باید انتخاب می‌کرد و با توجه به وزن و هیکل ریگولوس، گزینه دوم رو انتخاب می‌کنه، یعنی مشت بزرگ‌تر!
- سالازار بزرگ ماست! دست مورد نظر گل.

ریگولوس آه‌کشان مشتی که بزرگ‌تر بود و گابریل انتخابش کرده بود رو باز می‌کنه. گل کف دستش پیش چشمای گابریل می‌درخشه!
- درست گفتی. برم پیش بازنده‌ها استراحت کنم که بعد از اون همه دویدن خسته شدم.

ریگولوس اینو می‌گه و سرفه‌کنان جمعیتی که هنوز معترض بودن رو با گابریلِ برنده تنها می‌ذاره.