دفترچه خاطرات هاگوارتز

مرگ به جدا کردن آدما از همدیگه عادت داره. و حتی بیشتر از اون، به گرفتن خوشحالی و رضایت انسان ها، اون هم در اوج خودشون، عادت داره. آقای تال اینو بهتر از هرکسی درک کرده بود. شایدم نه بهتر هرکسی، به هرحال اون تنها کسی نبود که پونصد سال به تنهایی روی زمین زندگی کرده بود... شایدم بود. کسی چه می‌دونست؟ شاید فقط اون بود که عادت داشت مدام به انسان ها نزدیک بشه و مرگشون رو تماشا کنه. اما این به این معنا نبود که هیچ غم و رنجی برای از دست دادنشون احساس نمی‌کرد. هیچوقت اشک نریخته بود، حتی وقتی که یکی یکی همه‌ی اعضای سیرک جونشون رو از دست می‌دادن، حتی وقتی آینده غم انگیز جادوگران رو می‌دید. البته نه تنها جادوگران، بلکه آینده کل بشریت رو می‌دید و افسوس می‌خورد. اشکاش حتی قبل از اینکه برای اولین بار سرازیر بشن، خشک شده بودن. اما اون روز... فقط برای همون یه دونه روز، آقای تال دیگه آقای تال همیشگی نبود. تمام سعیش رو می‌کرد که بهش فکر نکنه اما نمی‌تونست. قبلاها که باهاش وقت می‌گذروند، هیچ ایده‌ای نداشت که کی قراره دوست کوچیکش رو از دست بده. اون دوست کوچیک، هیچوقت مثل دیگران نبود. آقای تال هیچوقت آینده‌ی اونو ندیده بود. برای همینم خیلی بیشتر از بقیه بهش وابسته شده بود و حالا که مدام جای خالیش رو حس می‌کرد، قلبش به درد میومد.

تمام خاطرات کوچیک و درشتشون، مدام از ذهنش عبور می‌کردن. دلش برای خنده های کوچولوش تنگ شده بود. مثل اون وقتایی که توی کوچه های شلوغ لندن راه می‌رفتن و آقای از آینده می‌گفت. از آینده‌ی تک تک کسایی که از جلوشون عبور می‌کردن. البته خیلی پیش میومد که اون موقع ها آقای دروغ بگه، چون دلش نمیومد راجع به آینده‌ی تلخی حرف بزنه که اون آدم ها قرار بود تجربه کنن.

- اون اقاهه رو می‌بینی عمو تال؟ همونی که ریشش شبیه داداشیه! چه آینده‌ای در انتظارشه؟
- اون...؟ بذار ببینم، یه آینده خیلی خوش! چند ماه دیگه قراره صاحب یه پسر بشه. پسرش خیلی خوشگله و آینده‌ی روشنی داره اما...
- اما چی عمو تال؟

نمی‌تونست بهش بگه که با وجود نعمتی به این بزرگی، اون پسرِ تازه به دنیا اومده قرار نیست محبت پدری ببینه. چون پدرش فقط یک ماه بعد از به دنیا اومدنِ بچه‌ش، وقتی که تمام تلاششو می‌کرد تا برای پسرش رفاه و آسایش به وجود بیاره، توی یه حادثه‌ی بزرگ جونش رو از دست میده. و پسرک با وجود همه‌ی خوشبختی‌ای که در آینده به دست میاره، غم نبودِ پدرش رو همیشه یادش می‌مونه. اینا چیزایی بودن که آقای تال دلش نمی‌خواست به دختر کوچیکش نشون بده.

- هیچی نانا... هیچی. اونا به خوبی و خوشحالی باهم زندگی می‌کنن.
- عاخییی. چه خانواده‌ی قشنگی! راستی عموتال، تو خانواده نداری؟ درسته که منو داداشی رو داری، اما منظورم از اون خانواده هاس که همه‌ی آدما از بدو تولد دارن.
- نمی‌دونم نانا. اهمیتی هم نداره! مهم اینه که من الان شمارو دارم و شما بهترین خانواده‌ای بودین که می‌تونستم پیدا کنم.

آریانا با صدای بلند می‌خنده و عمو تالش رو بغل می‌کنه. بی خبر از اینکه شاید این بغل، آخرین بغلی باشه که نصیبشون می‌شه.

- چقدر دوسم داری عمو تال؟
- همم... از آسمون تا زمین و از زمین تا آسمون، سه بار برای خوش شانسی. کافیه؟
- نه! باید از زمین تا مریخ باشه!
- عه؟ مطمئنی؟ اصلا می‌خوای یکی یکی از زمین تا همه‌ی سیاره های کهکشانمون باشه؟
- اینم بد نیست. ولی کهکشان یعنی چی عمو تال؟
- بزرگ که شدی می‌فهمی.
- چقدر چیز زیاده واسه یاد گرفتن وقتی بزرگ شدم!

بله، موضوعات زیادی وجود داشتن که آریانا باید می‌گرفت و عمو تالش منتظر بود که نانای کوچولوش زودتر بزرگ بشه تا بتونه همه‌ی اونارو خودش بهش یاد بده. اما هیچ کدومشون نمی‌دونستن که آریانا هیچوقت قرار نیست بزرگ بشه. آقای تال انقدر به این خاطرات فکر کرده بود که لحظه به لحظه‌ش رو حفظ کرده بود. شایدم واقعا دلش می‌خواست تمام اون خاطرات رو حفظ کنه تا بتونه همیشه به نانای عزیزش فکر کنه. عزیزی که دیگه کنارش نبود. حالا به هر دلیلی... مهم نیست دلیلش چیه، مهم اینه که آقای تال می‌دونست که دیگه هیچوقت نمی‌تونه ببینتش. با این وجود، همیشه امیدوار بود. امیدوار یه معجزه که بتونه دوباره آغوش اون دختر کوچولو رو حس کنه. پس کل اون روز، مدام با خودش تکرار کرد و تکرار کرد:

- خبرای خوب... همیشه تو راهن. برای تو، برای من که امیدوارم یه روزی بازم ببینمت، اما نمی‌دونم کجا... نمی‌دونم کی...

و اون لحظه، اولین باری بود که آقای تال از عمق وجودش گریه کرد. کسی چه می‌دونه؟ شاید قبلنا هم توی خلوتش گریه‌اش گرفته باشه اما اون گریه خیلی بدتر از قبلی ها بود. چون پشتش یه ناامیدی خیلی بزرگ پنهان شده بود. ناامیدی‌ای که فراموش کردنش به معنای فراموش کردن آریانا بود و آقای تال اینو نمی‌خواست! پس مجبور بود که تا ابد به یاد ناامیدیش زندگی کنه.

دفتر موسسان هاگوارتس همیشه پر از شور بحث بود، اما آن شب چیزی شبیه به محکمه شده بود. شعله‌های شمع با هر وزش نامرئی می‌لرزیدند و سایه‌های روی دیوار کش می‌آمدند، انگار خودشان هم نظاره‌گر قضاوت بودند. میز مربعی بزرگ وسط اتاق که همیشه مکانی برای پیشبرد اهداف آن‌ها بود، امشب سطح بالایی از تنش رو تجربه می‌کرد!

روونا صاف نشسته بود، انگار کوچک‌ترین خمیدگی در قامتش خیانت به منطق بود. گودریک، سرخ‌رو و عصبانی، مشت‌های گره کرده‌اش را روی میز گذاشته بود. سالازار اما، تکیه داده به صندلی، با همان لبخند سرد تمسخرآمیز که همیشه داشت، نگاهش را به هلگا دوخته بود.

روونا اولین کسی بود که سکوت را شکست.

- این دیگه فقط شایعه نیست، هلگا. همه شنیدن که ماریا توی کلاس‌هاش زیاده روی می‌کنه. معرفی کردن جادوی سیاه به دانش‌آموزا یه چیز، ولی با شور و شوق ازشون حرف زدن و مطالب درسی رو بر اساس اونا تنظیم کردن یه چیز دیگه‌س! کم‌کم باید ازش خواهش کنیم در مورد جادوهای دیگه هم یه چیزی در حاشیه کلاساش بگه!

گودریک مشتش را یک بار دیگر روی میز کوبید:
ما این مدرسه رو ساختیم که پناه باشه، نه اینکه کسی بخواد به بچه‌ها تاریکی یاد بده. من خبر موثق دارم که این دختره شب‌ها توی دفترش کلاسای اضافه برای شاگردا می‌ذاره. حالا تصور کنین کسی که توی کلاسای معمولیش که اون همه آدم هستن اونجوری درس می‌ده توی کلاسای خصوصیش چیکار می‌کنه!

سالازار، نیشخندی به گودریک زد و با صدایی آرام و کشدار ادامه داد:
- جادوی سیاه خودش جرم نیست. ابزاره، مثل بقیه جادوها. مشکل من چیز دیگه‌ست. هیچ‌کس درست نمی‌دونه این دختر کیه. اصل و نسبش معلوم نیست. تو چرا باید به همچین کسی اعتماد کنی؟

هلگا دمی عمیق گرفت. دست‌هاش لرز خفیفی داشتن، ولی صداش محکم‌تر از اون چیزی بود که خودش فکر می‌کرد.
- داستان اینجوری که شما هم میگین نیست. می‌دونید که من خودمم با جادوی سیاه میونه خوبی ندارم و اونو مضر می‌بینم. آره، ماریا هم ممکنه گاهی زیاده روی کرده باشه. ولی این چیزی نیست که بخوایم یه استاد خوب رو براش مجازات کنیم. بعد هم من مطمئنم که بعد از یه مدت، خودش دستش میاد که چجوری باید تعادل رو حفظ کنه.

گودریک نیم‌خیز شد، صورتش چنان قرمز شده بود که با ردای زرشکی رنگش تفاوت آنچنانی نداشت:

- فرصت؟ این‌جا جای آزمون و خطا نیست، هلگا. ما با جون بچه‌ها طرفیم. اگه فرصت دادیم و بدتر شد چی؟ این چیزیه که براش هاگوارتس رو ساختیم؟

روونا که سعی می‌کرد نگاه و لحنش کمتر اتهام‌آمیز باشد آرام ادامه داد:
- و از اون بدتر اینه که رابطه شما از چشم کسی پنهون نمونده! اینکه تو با یه شخصی که اینقدر بی‌مسئولیته توی رابطه باشی به اندازه کافی بد هست. حالا بگذریم که...

هلگا نگاه تند و پر از خشم و کینه به روونا انداخت و غرید:
- بگذریم که چی؟ آره مشکل شما همینه. مطمئنین همه اینا فقط سر جنسیتش نیست؟! اگه یه مرد خوش‌تیپ و خوش‌صحبت بود، باز هم به من اعتراض می کردین؟! بهونه‌هاتون به درد خودتون می‌خوره. به شما هیچ ربطی نداره که من با کی هستم. اگر هم به فکر اخراج ماریا به خاطر چیزایی که درس می‌ده و اتفاقاً شاگردها هم خیلی دوست دارن افتادین، من می‌تونم نفر بعدی رو هم بهتون معرفی کنم!

سکوت اتاق یخ زد. نگاه هلگاه با نگاه سرد سالازار به همدیگه گره خورد. هیچ صحبت دیگه‌ای به زبان آورده نشد، اما چشمان بعضاً خشمگین و بعضاً نگران موسسان، همه‌چیز را فریاد زدند. هلگا بیشتر از این طاقت نیاورد. ردای سنگینش را جمع کرد و از اتاق بیرون زد.

راهروهای هاگوارتس در برابرش نمایان شدند. شعله‌های مشعل‌ها سایه‌ی او را همان قدری که درونش آشفته بود، پر جنب و جوش نشان می‌دادند. هوای سرد به صورتش خورد، اما ذهنش جای دیگری بود. خاطرات چون سیلی بر او هجوم آوردند...

ماریا پامل را اولین بار همان روز انتخاب استادان دیده بود. جوان، پرانرژی، با نگاهی که برق جاه‌طلبی در آن پیدا بود. موهای سیاهش را در ساده‌ترین حالت ممکن جوری از پشت بسته بود که انگار مهم‌ترین چیز برایش این بوده که وقت کمتری ازش بگیرد. ردای ساده‌ی خاکستری و لباس‌های کاملاً معمولی‌اش این پیام را می‌رساند که باید برای جذب شدن به او زمان بیشتری صرف کنی. وقتی نوبتش شد تا چیزی بگوید، بعد از معرفی خودش، لبخندی شیرینی زد و مثل کودکی که از نقشه خودش برای به دست آوردن یک خوراکی ذوق کرده است، گفت:
- من فکر می‌کنم بچه‌ها باید جادو رو از همه‌ جهت بشناسن. حتی اون بخش‌هایی که معمولاً سعی می‌کنیم نادیده‌شون بگیریم. جادو یه هنره و اگه هر قسمت از این هنر رو ممنوع کنیم، داریم اونو از بین می‌بریم.

کلماتش ساده بود، اما همه منظور را فهمیدند. نگاه روونا سرد شد، گودریک اخم کرد، و سالازار ابرو بالا انداخت. هلگا اما بیشتر از اینکه به سخنانش گوش دهد، زنگ صدایش را می‌شنید.

چند هفته بعد، شایعات پیچید. دیگر علاقه ماریا به جادوی سیاه از کسی پوشیده نبود. کلاس‌های او از همه کلاس‌های دیگر شلوغ‌تر می‌شد و همین اوضاع را خطرناک‌تر می‌کرد. 

هلگا هر بار که ماریا را می‌دید، بین نگرانی و شیفتگی گرفتار می‌شد. در کتابخانه، ماریا از قفسه‌ی محدود کتابی بیرون می‌کشید و آرام زیر لب می‌گفت: «چطور می‌تونیم چیزی رو محکوم کنیم وقتی درست نمی‌شناسیمش؟»
هلگا کتاب را از دستش می‌گرفت، لبخند خسته‌ای می‌زد: «شناخت با آموزش فرق داره.»
ماریا فقط شانه بالا می‌انداخت، بی‌خیال و پرشور.

این بحث‌ها بارها و بارها تکرار شد. در راهروهای خلوت، در آشپزخانه، در کلاس‌های خالی بعد از درس. هر بار هلگا سعی می‌کرد آرامش را به او منتقل کند، و هر بار ماریا با بی‌پروایی مرزها را می‌لرزاند.

رابطه‌شان، آرام آرام شکل گرفت. این ارتباط از آن‌هایی نبود که بر اساس عقل و منطق به وجود بیاید، بلکه نگاه‌های طولانی، دست‌هایی که کنار هم روی کتاب‌ها می‌لغزید و قدم زدن‌های شبانه در راهروهای خالی آن‌ها را پیش می‌برد.

از این فکر و خیالات گذشته بیرون آمد.

شعله‌ی شمع‌ها هنوز در ذهن هلگا لرزان بود که خودش را جلوی دفتر ماریا دید. در را باز کرد و داخل شد. ماریا آن‌جا بود، میان توده‌ای از کتاب‌ها، با همان نگاه سرزنده و برق در چشم‌هایش.

هلگا بدون مقدمه خروشید:
- می‌دونی همه چی می‌گن؟ می‌دونی داری هم خودت رو و هم رابطمون رو و هم احتمالاً دانش‌آموزهای هاگوارتس را به باد میدی؟!

ماریا بدون این که برق چشم‌هایش کم شود با بی‌خیالی جواب داد:
- بذار بگن هلگا. از چی می‌ترسی عزیزم؟ همونطوری که بارها و بارها برات گفتم این کاری که من دارم می‌کنم، هیچ چیزی غیر از خدمت به جادو و جادوگری نیست.
- این ترس بی‌دلیل نیست، ماریا. تو زیادی پیش می‌ری. این به نفع هیچکس نیست! اصلاً برات مهم نیست که من چه احساسی دارم؟

ماریا با حرکتی سریع کتاب را بست. بالاخره لبخند جذابش از گوشه لبش پاک شده بود. با لحن سردی گفت:
- من فقط دارم چیزی رو یاد می‌دم که وجود داره. کاری رو می‌کنم که بهش اعتقاد دارم. تو خودت هم بعد از اینکه با جادوی سیاه آشنا شدی اعتراف کردی که اونجوری که فکر می‌کردی مخرب نبوده!
- اون فرق داره، ماریا. اونا بچه‌ان. نمی‌فهمن چقدر مرز باریکه.

ماریا برای لحظه‌ای ساکت شد. بعد آهی کشید و گفت:
- بگو که فقط مشکلت شاگردان. بگو که حرفایی که می‌زنی ربطی به جایی که الان ازش میای نداره! اونوقته که می‌تونم به حرفات فکر کنم.

هلگا رویش را از او برگرداند و به سمت پنجره رفت. نگاهش را به آسمان شب که پر از ابرهای سیاه بود و ستاره‌های کمی در آن بودند دوخت.
- من نمی‌خوام این چیزی که داریم رو از دست بدم.

برخلاف چیزی که ماریا انتظار داشت، به جای غم و بغض، لحن هلگا سرد‌تر از همیشه بود. همین سردی باعث شد که لحظاتی سکوت بین آن‌ها برقرار شود.

بالاخره ماریا بود که احساس کرد باید حرف بزند.

- ببین، نمی‌خوام قولی بدم که نتونم بهش عمل کنم. اما سعی می‌کنم محتاط‌تر عمل کنم.

هلگا در حالی که بر‌ می‌گشت و به ماریا نگاه می‌کرد صورتش غرق لبخند شد. هرچند حالا دیگر برق همیشگی را در چشمان او نمی‌دید. 

شب سرد و تاریک جنگل ممنوعه را مه غلیظ و سنگینی پوشانده بود. لیلی ، تنها و مضطرب، پا به دل تاریکی گذاشته بود تا وزق کوچک و بازیگوش تام، که گم شده بود را پیدا کند. سکوت سنگین جنگل هر لحظه بر تنش لرزه می‌انداخت و هر صدایی باعث می‌شد قلبش سریع‌تر بتپد.می‌دانست نباید ان‌جا باشد! اما او وزق را تا اینجا دنبال کرده بود! و فاصله ای با او نداشت.
-بیا اینجا!یالا دیگه! بیا اینجا!

اما وزق هیچ واکنشی نشان نمیداد. قدم‌هایش را به آرامی روی برگ‌ها و شاخه‌های خشکیده می‌گذاشت، اما ناگهان صدای خش‌خش و نفس‌های عمیق و خشن، سکوت را شکست. رویش را برگرداند. حالا دیگر وزق تام کوچکترین اهمیتی نداشت. چیزی که دید باعث شد نفسش را فرو بخورد، چشمان زمردی‌اش از وحشت گرد شود و قلب کوچکش چنان به سینه‌اش بکوبد که انگار میخواست فرار کند و لیلی را همانجا رها کند. چیزی که به ان چشم دوخته بود چیزی نبود جز گرگینه‌ای بزرگ و وحشتناک با چشمانی قرمز و شعله‌ور افتاد که درست روبرویش ایستاده بود.

بدنش یخ زده بود. و پاهایش میلرزید. چند قدم به عقب برداشت، اما ترس به قدری شدید بود که بیش از نمیتوانست حرکت کند.
مغزش را به کار انداخت یاد طلسمی افتاد که هفته پیش در کتابش خوانده بود! می‌توانست موجود را گیج کند!
دست لرزانش چوبدستی را بالا برد
با تمام توانش، طلسم را به سوی گرگینه پرتاب کرد. نوری نقره‌ای فوران زد و گرگینه برای لحظه‌ای گیج و سردرگم شد. در همان لحظه، لیلی فرصت را غنیمت شمرد و پا به فرار گذاشت.
وقتی به لبه جنگل رسید، دست‌هایش هنوز می‌لرزید، نفس هایش نا‌منظنم بود و قلبش هنوز ارام نگرفته بود اما ته دلش به کاری که کرده بود افتخار میکرد! حتی با وجود اینکه فاصله چندانی با مرگ نداشت!

دیشب توی سالن عمومی گریفیندور نشسته بودم و داشتم کتاب می‌خوندم. ولی در واقع بیشتر از این که واقعا کتابو بخونم، غرق تفکرات و خیال‌پردازی‌های خودم بودم. داداشی ابرفورث بهم نامه داده بود که اگه دوست دارم فردا برم هاگزهد پیشش. من همیشه کمک کردنو دوست دارم، مخصوصا به داداشیام. برای همین زودی جواب نامه‌شو دادم بهش گفتم میرم. ذوق داشتم. آخه داداشی هیچ وقت نمیذاشت به لیوانا یا شیشه‌های نوشیدنی دست بزنم. می‌گفت بچه‌ام و می‌ندازم و می‌شکونمشون. ولی الان که بهم گفته برم کمکش، اونم تو یکی از روزای شلوغش، حتما یعنی دیگه بزرگ شدم و می‌تونم کمکش کنم!

تو همین فکر و خیالا بودم که یکی از اون پسرای پر سر و صدای رو مخ که همیشه رو اعصاب خودم و نهانه‌م می‌رفت اومد و جلوی مبل کناریم، روبه‌روی یکی از اون دخترای ساکتی که همیشه سرش تو کتاب بود و یه ذره آداب معاشرت بلد نبود وایساد. من خودم اصلا ادعایی تو آروم بودن یا بلد بودن آداب معاشرت ندارما، ولی خب اینا واقعا شورشو در آوردن! آره خلاصه صدای پسره اینقدر بلند بود که حتی اگه نمی‌خواستی بشنوی هم نمی‌تونستی! مطمئنا خیلی تلاش کرده بود که درخواستشو شاعرانه بگه ولی خب به نظرم باید سراغ شاعر بهتری می‌رفت. ولی هر چی که بود دختر قبول کرد که باهاش به مهمونی بره. صبر کن ببینم مهمونی؟! کِی؟! کجا؟! چی؟! چرا من خبر نداشتم؟!

بله و اینجوری بود که فهمیدم فرداش بعد از ظهر تو تالار گریفیندور قراره مهمونی باشه. دقیقا همون روزی که به داداشی گفتم می‌رم هاگزهد کمکش!

صبح روز بعد ساعت ۸ صبح دم پشت هاگزهد بودم.
تق تق تق!
بوم! بوم! بوم!
با مشت روی در می‌زدم.
- داداشی! داداشی منم، آریانا! اومدم کمکت داداشی! داداشی! داداشی ابرفورث!

در چوبی با صدای جیر جیری باز و داداشی ابرفورث معلوم شد. چشماشو به زور باز نگه داشته بود. مشخص بود که از خواب بیدار شده.

- سلام داداشی! صبح بخیر!
- آریانا... قرارمون ساعت ده بود... چقدر زود اومدی...
- آخه ذوق داشتم بیشتر کمکت کنم داداشی!

درو هل دادم که بیشتر باز بشه و با خوشحالی و هیجان رفتم تو. به داداشی نگفتم زودتر اومدم چون می‌خوام از اون طرف زودتر برم که به مهمونی برسم. هر چند که اصلا نمی‌دونستم واقعا می‌خوام برم مهمونی یا نه... وسط کافه وایسادم و رو به داداشی که داشت درو می‌بست گفتم:
- خب حالا چیکار کنم؟

داداشی یه نگاهی به اطراف کرد. یواش یواش مغزش داشت روشن می‌شد. به گوشه‌ی پشت پیشخوان اشاره کرد.
- اونجا دستمال و جارو هست اگه بخوای اینجاها رو تمیز کنی.

بعد خودش از پله‌ها بالا رفت. منم رفتم دستمال برداشتم. میزا رو تمیز کردم. زمینو جارو کردم. در واقع چیز زیادی برای تمیز کردن نبود. فقط من میخواستم یه کاری کرده باشم. وقتی داداشی برگشت پایین پشت پیشخوان نشسته بودم و دستم زیر چونه‌م بود. داداشی لباساشو عوض کرده و مرتب شده بود. یکی از صندلیا رو کشید کنارم و روش نشست.
- چی شده؟
- پس کی مشتریا میان؟
- آریانا ساعت تازه نه شده. از یه ساعت دیگه تازه کافه باز میشه. اغلب مشتریا ولی بعد از ظهر میان.
- بعد از ظهر تا کی؟
- تا آخر شب.

چیزی نگفتم. همونجور دست به چونه به در نگاه می‌کردم. داداشی ۲ تا لیوان برداشت و برامون نوشیدنی کره‌ای ریخت. دوباره که نشست پرسید:
- چی شده؟
- چیزی نشده...
- یه چیزی شده! بهم بگو!

اول به داداشی نگاه کردم و بعد به لیوان نوشیدنی کره‌ای جلوم که روش پر از کف بود‌.
- داداشی تو وقتی هاگوارتز می‌رفتی مهمونی رفتی؟
- اوهوم.
- چجوریه؟ خوش میگذره؟
- بستگی داره. مهمونی کیه؟
- آممم... امشب..‌.
- دوست داری بری، مگه نه؟
- ولی آخه تو اینجا کمک...

ابرفورث دستشو گذاشت رو شونه‌م.
- نگران نباش! من سال‌هاست که دارم این کارو می‌کنم! تا هر وقت دوست داشتی بمون و بعد برو به مهمونی برس!
- واقعا داداشی؟
- واقعا!

از حرف داداشی خوشحال شدم. اینجوری هم به داداشی کمک می‌کردم هم به مهمونی می‌رسیدم. نوشیدنی کره‌ای‌مو خوردم. ساعت نزدیک ده بود. داداشی کافه رو باز کرد. تا ظهر چند تا مشتری بیشتر نیومد. من پشت پیشخوان بودم و به کسایی که میومدن لیوان میدادم. یه وقتایی هم میرفتم و سفارش کسایی که پشت میز نشسته بودنو میگرفتم. ولی کار زیادی نبود برای همین بیشتر نشسته بودم و آدما رو نگاه می‌کردم.

ظهر شده بود. داداشی نوشیدنی یکی دیگه از مشتریا رو داد و اومد کنار من نشست.
- خب... برای مهمونی کسی ازت دعوت کرده؟
- نه...
- خودت دوست داری که بری؟
- اوهوم...
- می‌خوای برگردی هاگوارتز که آماده بشی؟

به ساعت نگاه کردم. ۳ ساعت دیگه مهمونی بود.

- مطمئنی من برم مشکلی پیش نمیاد؟
- آره! برو خوش بگذرون!

و با دستش به پشتم زد. بعد از این که از داداشی خدافظی کردم برگشتم هاگوارتز و آماده‌ی مهمونی شدم.

بذارین خلاصه تعریف کنم، اگه تنها نبودم بهم خوش می‌گذشت! ولی خب من همیشه تنهام... سالن عمومی رو تزئین کرده بودن و خوراکی و موسیقی و همه چیز بود. ولی هیچ کدوم از اینا تنهایی لذتی نداره. بعضیا دوتایی بودن و بعضیا با گروهای دوستیشون. نمی‌دونم با خودم چه فکر کردم که اومدم مهمونی. می‌دونستم که آخرش بازم تنها می‌مونم. می‌موندم کافه حداقل پیش داداشی بودم... فکر نکنم دیگه هیچ وقت بخوام اینجوری برم مهمونی.

هاگوارتز، ساعت سه‌ی صبح. همه‌چیز ساکت بود، از اون سکو‌ت‌هایی که حتی سایه‌ی خودت جرات نمی‌کنه ازت جلو بزنه. تنها صدایی که میومد، صدای قطره‌ی یخی بود که از نوک مجسمه‌ی مرلین چکید پایین و افتاد تو سطل زباله‌ی کنار دیوار.
تق.
و درست همون لحظه، در فریزر بزرگِ آشپزخانه‌ی هاگوارتز، با صدای نچندان آرومی باز شد. نه از سر عجله. بیشتر شبیه آهی کشدار، انگار کسی نمی‌خواست بیرون بیاد... ولی داشت میومد.
اول مه بیرون خزید. بعد یه شال‌گردن. بعد دو تا چشم دکمه‌ای، با نگاهی که انگار نصف‌ش غم بود، نصف‌ش کنجکاوی. و بعد: بم.
آدم‌برفی‌ای با بدنی تکه‌تکه، چوب‌هایی به جای دست، و صورتی که مرکز ثقلش هویجی بود که با وسواس تمام، با زاویه‌ی خاصی، روی صورتش نشسته بود.
خودش رو کشید بیرون، همون‌طور که کسی از دل خواب، خودشو به دنیای بیداری پرت می‌کنه، نه با رغبت، بلکه چون چاره‌ای نیست. از توی یخچال صدایی خزید. نازک، خسته، اما دوست‌داشتنی.
- بم؟ بازم خواب بد دیدی؟

بم مکث کرد. هنوز شال‌گردنش بین رنگ آبی و صورتی بالا پایین می‌رفت.
- آره. اون خواب لعنتی رو. همون که وسط آفتاب گیر کردم. همون که… شروع کردم به بخار شدن. صدای هیچ‌کس نمی‌اومد. فقط صدای آب شدن خودم رو می‌شنیدم.

از توی قوطی بستنی، کرمی یخی خزید بیرون – با چشمانی گرد، پوست بلوری، و دندون‌هایی که برق می‌زدن از سرمای خالص. کرموفیز. دوست وفادار، هم فریزی، و شنونده‌ای بی‌قضاوت.
- ولی بخار شدن یعنی آزادی. یعنی بالا رفتن. یعنی... پرواز.

بم لبخند زد. نه اون لبخندهایی که دلت رو گرم می‌کنه. نه. لبخندی یخی. لبخندی از جنسی که توش بقا خوابیده، نه امید.
- آره... ولی من همیشه دوباره یخ می‌زنم. برمی‌گردم پایین. می‌چسبم به زمین. چون... کسی باید آدم‌برفی باشه.

سکوت کوتاهی بینشون نشست. سکوتی از اون جنس‌هایی که چیزی رو تموم نمی‌کنه، فقط نگه می‌داره. بم دستش رو دراز کرد، به سمت یک قفسه‌ی بلند. پرید بالا –با زانویی از برف، با یخی که از مفصل جدا شد و دوباره جا افتاد– و از بالاترین قفسه، شال‌گردنشو برداشت. رنگش لحظه‌ای قرمز شد، بعد برگشت به آبی.

- کلاس دفاع در برابر جادوی سیاه رو یادت نره.
- شومینه روشنه؟
- از اونجایی که صدای انفجار اومد... آره.

بم به آینه‌ی یخ‌زده‌ی روی در نگاهی انداخت. خودش رو دید. نه اون‌طور که بقیه می‌دیدنش –موجودی بی‌احساس با بینی هویجی– بلکه موجودی که پشت اون چشم‌های دکمه‌ای، بارها پاشیده شده، دوباره چیده شده، و هر بار که دوباره ساخته شده... یه‌ذره کمتر خودش بوده.
ولی هنوز ایستاده بود. و هنوز، صدایی از دوردست وجود داشت که صداش می‌کرد. صدای شیری از جنس نور. صدای پاترونوس. صدایی که هربار که ظاهر می‌شد، حتی شومینه هم خفه می‌شد. بم آهی کشید.
- کرموفیز؟
- هوم؟
- اگه یه روز کاملا بخار بشم... دنبالم میای؟

کرموفیز دم یخشو پیچید دور بازوی چوبی بم.
- تا اون بالا بالاها. تا بخار بشی. تا بارون شی. تا دوباره برگردی روی زمین، روی پنجره‌ی همین فریزر.

بم، آرام در تاریکی راه افتاد. شال‌گردنش، حالا کمی بنفش شده بود. و جایی توی ذهنش، اون شیر سفید –که شبیه آفتاب ظهر تابستون بود– قدم می‌زد، بین مه. منتظر. بی‌صدا. محافظ.
همه توی هاگوارتز، بم رو به خنده‌هاش می‌شناختن. ولی هیچ‌کس واقعاً نمی‌دونست پشت اون دکمه‌ها، پشت اون لبخند… یخ‌هایی بودن که صد بار ترک برداشته بودن، و هنوز… هنوز نریخته بودن.

- خوبی... خوبی... خوبی... آها مرگخوار خوبی ام!

سو نوک قلمش را به کاغذ نزدیک کرد؛ اما پیش از آنکه اثری از جوهر روی کاغذ بیفتد، آن را عقب کشید. حالت ذوق زده‌ی چهره‌اش به سرعت به افسوسی عمیق تبدیل شد و نگاهش به ساعد چپش خیره ماند.
- خب حداقل مرگخوار خوبی بودم. ولی مطمئن نیستم اینم حساب بشه.

دوباره چرخید و به چیزی چشم دوخت که تمام یک ساعت گذشته را بر آن سپری کرده بود. شانس آورده بود که قبل از نوشتن، به یادش آمد که این مورد هم از خوبی‌هایش محسوب نمی‌شود؛ به اندازه کافی خط خوردگی روی کاغذ دیده میشد.
- تا حالا کسی اینقدر دفترچه خاطرات هاگوارتز رو داغون کرده بود؟

یک دستش را زیر چانه گذاشت و دست دیگر، مشغول رقصاندن قلم بین انگشتان شد.
- آخرش هم نذاشت از بالش یه قلم خوشگل درست کنم. خسیس! من که فقط نصف یکیشو لازم داشتم.

با یادآوری دوست آبی رنگ کوچکش، لبخند کمرنگی روی لبش نشست.
- سوار جارو هم میشد! هر موقع هم می‌گفتم تو که بال داری، جارو می‌خوای چه کار؛ می‌گفت تو مسابقه بالام خسته میشه کپتن. اونوقت تو جشن قهرمانی دو ساعت با همون بال‌ها تو هوا مونده بود و جام به اون سنگینی رو می‌چرخوند.

در میانه‌ی خنده و دلتنگی، لحظه ای به فکر فرو رفت.
- منم بازیکن خوبی بودما... یا شاید هنوزم هستم!

لبخند عریضی روی لبش نشست و مشغول یادداشت شد؛ درست زیر ستونی که با عبارت "خوب‌ها خوبی‌ها" مشخص کرده بود و بر خلاف ستون دیگر، به جز چند خط خوردگی، چیزی در آن دیده نمیشد.

در خاطراتش به دنبال روزهایی می‌گشت که خودش را دوست داشت... یا دیگران دوستش داشتند.
- من مسئولیت پذیرم. مثل اون روز که گوی سیبل رو براش برق انداختم تا بهم بگه کلاه نامرئیم رو کجا جا گذاشتم و... نگفت!

در ستون بدی ها حافظه ضعیف را اضافه کرد.
- یعنی چی که چون نامرئیه نمی‌تونم توی گوی ببینمش... تازه می‌گفت همینجوری تصور کن رو سرته. انگار از سر راه آورده بودمش که بیخیال بشم. آها!

قلم را در جوهر فرو برد و ادامه داد.
- برای وسایلم ارزش قائلم.

به یاد روزی افتاد که ساعد گابریلا را گاز گرفته بود و تا زمانی که توت فرنگی‌های کلاه میوه‌ای اش را پس نداده بود، رهایش نکرد.
- سه ساعت سختی بود، ولی ارزشش رو داشت... پشتکار بالایی دارم!

این را هم نوشت. قصد داشت دندان‌های تیز را هم اضافه کند که چیز دیگری به ذهنش رسید.
- یه بار کلاه بافتنی دوازده سال پیشم رو دادم به بم... اصلا حواسم نبود که من انقدر بخشنده ام!

حالا ستون خوبی‌ها کمی بلندتر از ستون بدی‌ها شده بود و این، وسواس سو را تحریک کرده بود.
- من که اصلا بدی ندارم.

اعتماد به نفس را اضافه کرد ولی با دیدن بدی‌هایی که تا قبل از آن نوشته بود، عدم صداقت را هم در ستون مقابل نوشت.
هنوز ستون خوبی‌ها بلندتر بود.

زنگ ساعت کتابخانه، پایان زمان حضورش در آنجا را اعلام کرد. دفترچه را زیر بغلش زد و بی سر و صدا به سمت درب خروج قدم برداشت. اگر خانم پینس مچ او را در حال بردن دفترچه خاطرات هاگوارتز می‌گرفت، امکان نداشت به موقع به کلاس معجون سازی برسد.
نتوانست جلوی خودش را بگیرد و همانطور که سرش را زیر ردایش برده بود، وقت‌شناسی و امانت نداری را در دو ستون مقابل هم یادداشت کرد.
سرش را بالا گرفت و از اینکه با موفقیت کتابخانه را ترک کرده بود، احساس آرامش کرد. البته آرامش بادوامی نبود...
- کلاس معجون سازی... از کدوم طرف بود؟

حالا می‌توانست طول دو ستون را یک‌اندازه کند.

"تالار اصلی، ولی من نیستم"

تالار اصلی همیشه پره.
پرِ آدم، پرِ نور، پرِ صدا.
یه دیگ پره‌ی خوراک، صدای خنده‌ی پسرا از ته میز گریفیندور، دخترای ریونکلاو که دارن وردای پروازو با دست توضیح می‌دن، معجون‌های دست‌ساز هافلپاف که گاهی منفجر می‌شن و همه می‌خندن...
ولی من همیشه...
یه جایی وسط اینا هستم، که هیچ‌کسی نمی‌بینتم.
نشستم ته میز، نزدیک دیوار.
نه خیلی دور که عجیب باشه، نه اون‌قدر نزدیک که کسی بخواد صدام کنه.
نه کسی می‌پرسه "مارکوس چه خبر؟"،
نه کسی می‌پرسه "مارکوس، چته؟"
نه کسی حتی می‌فهمه من اونجام.
قاشقم توی ظرف غذا گم شده، ولی دهنم بوی حرف نزدن می‌ده.
همه دارن یه چیزی می‌گن.
یه خاطره، یه شوخی، یه دعوا، حتی یه ورد جدید.

من؟
من فقط صداهارو می‌شنوم، نه کلماتو.
چون انگار اصلاً تو دایره‌ی حرفا نیستم.

یه‌بار، یه شب، یه بشقاب افتاد از میز.
همه برگشتن سمت صدا.
منم اون‌جا بودم.
چیزی نگفتم.
نگاه نکردم.
فقط دیدم... همه دور همن.
و من با فاصله.
گاهی حس می‌کنم شاید یه بار امتحان کنم، یه چیزی بگم وسط خنده‌ها.
ولی وقتی صدام درمیاد، یا کسی نمی‌شنوه،
یا با اون نگاهِ "الان وقتش نیست" جوابم می‌ده.

همیشه وقت من دیر می‌رسه.
همیشه کسی جلوتر از منه.
همیشه "جای من" سر این میز نیست.

یه بار بشقابم خالی بود.
یادشون رفت برام غذا بکشن.
منم چیزی نگفتم.
بلند نشدم، نرفتم بگم.
همون‌طور نشستم،
و تظاهر کردم سیرم.

چون اگه بگی گرسنه‌ای، باید صدا بزنی.
و من… دیگه بلد نیستم کسیو صدا بزنم.
اینا دردناک‌تر از تنهایی تو خوابگاهه.
چون توی تالار، توی شلوغی، تنهایی زخم می‌زنه.
زخمش بی‌صداست،
ولی عمیق‌تر از هر جادوی سیاهیه که تاحالا یاد گرفتیم.
و من می‌دونم،
اگه فردا نیام تالار،
صندلیم پر می‌شه.
غذام بین بقیه پخش می‌شه.
و هیچ‌کس نمی‌پرسه:
«مارکوس کجاست؟»

چون واسه اونا، من
هیچ‌وقت واقعاً این‌جا نبودم.

دوست دار شمایی که افتخار خوندن دادی!!!

مارکوس فنویک

در دفتری که هر برگ آن داستانی از زندگی دانش‌آموزان هاگوارتز را در خود جای داده، خاطرات من نیز به ثبت رسیده است. این دفتر به نوعی گنجینه‌ای از احساسات، دوستی‌ها و ماجراجویی‌هاست که در طول سال‌های تحصیلم در این مدرسه سحرآمیز به وجود آمده‌اند.

**صفحه اول: اولین روز در هاگوارتز**

به یاد دارم که چگونه با دلهره و هیجان به ایستگاه کینگز کراس رسیدم. وقتی که از قطار هاگوارتز اکسپرس پیاده شدم، احساس می‌کردم که به دنیای جدیدی پا گذاشته‌ام. قلعه‌ی بزرگ و تاریک با برج‌های بلند و نورهای جادویی، قلبم را به تپش انداخت. در آن لحظه، فهمیدم که اینجا جایی است که می‌توانم خودم را پیدا کنم. در حیاط قلعه، صدای خنده و گفت‌وگوهای دانش‌آموزان به گوش می‌رسید و من با دلهره به سمت دروازه‌ی بزرگ قلعه قدم برداشتم.

**صفحه دوم: دوستی‌های جدید**

در کلاس‌های جادوگری، با دوستانی آشنا شدم که هر کدام داستان خاص خود را داشتند. یکی از آن‌ها، آلیس، دختری با موهای قرمز و روحیه‌ای شجاع بود. او همیشه در جستجوی ماجراجویی‌های جدید بود و من را نیز به دنیای خود دعوت کرد. ما با هم در کتابخانه‌ی بزرگ ساعت‌ها می‌گذرانیدیم و در مورد جادوها و موجودات جادویی بحث می‌کردیم. یکی از بهترین خاطراتم، شب‌هایی بود که دور آتش نشسته و داستان‌های ترسناک را برای هم تعریف می‌کردیم. خنده و ترس در آن لحظات، دوستی‌ام را با آن‌ها عمیق‌تر کرد.

**صفحه سوم: چالش‌های جادویی**

یادآوری اولین امتحان جادوگری‌ام هنوز هم مرا می‌خنداند. وقتی که در کلاس جادوهای دفاع در برابر جادوهای سیاه، با یک مخلوق جادویی روبرو شدم، تمام تلاشم را کردم تا از جادوهایم به درستی استفاده کنم. آن مخلوق، یک شبح سیاه و ترسناک بود که به سمت من می‌آمد. با وجود ترس و استرس، موفق شدم و این تجربه به من یاد داد که هر چالشی می‌تواند فرصتی برای یادگیری باشد. وقتی که در نهایت توانستم بر آن مخلوق غلبه کنم، احساس پیروزی و اعتماد به نفس در من شعله‌ور شد.

**صفحه چهارم: شب‌های پرستاره**

شب‌های هاگوارتز، با آسمان پرستاره و سکوتی دلنشین، همیشه برایم خاص بوده است. در یکی از این شب‌ها، با دوستانم به بالای برج رفته و به ستاره‌ها نگاه کردیم. آلیس با چشمان درخشانش گفت: "هر ستاره یک آرزو است. بیایید آرزو کنیم که همیشه با هم باشیم." آنجا بود که تصمیم گرفتیم که هر کدام از ما یک آرزو کنیم. این لحظه، نه تنها به ما امید داد، بلکه دوستی‌ام را با آن‌ها مستحکم‌تر کرد. در آن شب، احساس کردم که ما نه تنها دوستان، بلکه خانواده‌ای هستیم که در این دنیای جادویی به هم پیوند خورده‌ایم.

**صفحه پنجم: لحظه‌های خداحافظی**

وقتی که سال تحصیلی به پایان رسید، احساس غم و شادی توأمان داشتم. غم از اینکه باید از این مکان سحرآمیز و دوستانم دور می‌شدم، و شادی از اینکه یادگاری‌های بی‌نظیری را با خود به خانه می‌بردم. در آخرین روز، همه دور هم جمع شدیم و قول دادیم که هرگز یکدیگر را فراموش نکنیم. آلیس با چشمان اشک‌آلود گفت: "ما هر کجا که برویم، همیشه در قلب یکدیگر خواهیم بود." این جمله در من طنین‌انداز شد و به من یادآوری کرد که دوستی واقعی هیچ‌گاه پایان نمی‌یابد.

**صفحه ششم: بازگشت به هاگوارتز**

سال‌ها بعد، وقتی که به عنوان یک جادوگر جوان به هاگوارتز بازگشتم، احساس کردم که اینجا خانه‌ام است. با هر قدمی که به سمت قلعه برمی‌داشتم، خاطرات گذشته زنده می‌شدند. در حیاط، بچه‌های جدید را می‌دیدم که با هیجان و دلهره به سمت دروازه‌ها می‌رفتند. یاد آلیس و دیگر دوستانم در قلبم زنده بود و تصمیم گرفتم که به آن‌ها کمک کنم تا تجربه‌های مشابهی را داشته باشند.

**صفحه هفتم: انتقال تجربیات**

به عنوان یک معلم جادوگری، سعی کردم تا روحیه‌ی دوستی و همکاری را در دانش‌آموزانم تقویت کنم. هر روز در کلاس‌ها، داستان‌هایی از ماجراجویی‌هایم را برای آن‌ها تعریف می‌کردم و به آن‌ها یادآوری می‌کردم که دوستی و همدلی مهم‌ترین جادوها در زندگی هستند. وقتی که می‌دیدم دانش‌آموزانم با هم همکاری می‌کنند و از یکدیگر حمایت می‌کنند، قلبم پر از شادی می‌شد.

**صفحه هشتم: میراث هاگوارتز**

این دفتر، نه تنها یادآور خاطرات من از هاگوارتز است، بلکه نشان‌دهنده‌ی رشد و تغییر من به عنوان یک جادوگر و یک انسان است. هر صفحه از این دفتر، داستانی از دوستی، شجاعت و یادگیری را روایت می‌کند و من همیشه به آن‌ها افتخار می‌کنم. در نهایت، فهمیدم که هاگوارتز تنها یک مدرسه نیست، بلکه یک خانواده است که در آن عشق، دوستی و جادو همیشه زنده است.

داستانش را محکم در آغوش گرفت. فرزند عزیزش، فرزندی که بی اعتنایی دیده، تحقیر شده و همچو موجودی بی جان، به طرف صورتش پرتاب شده بود.

با وجود این که یکی دو ساعت می‌گذشت، انگار همین دو سه دقیقه پیش بود که پدرش، به صورتش سیلی می‌زد و داستان هایش را به سمتش پرت می‌کرد. صدای خشن و زمخت مرد، به وضوح در گوشش می‌پیچید:
- اینا چه آت و آشغالایین که می‌نویسی؟ خجالت نمی‌کشی که خاندان بلک رو بدنام می‌کنی؟

به روشنی مادرش را به خاطر می‌آورد که وحشت زده، گوشه‌ای ایستاده بود و هر چند با پدرش همراه نمی‌شد، ولی از او حمایت هم نمی‌کرد.

داستانش را جلوی چشمانش گرفت. می‌دانست چندان خوب ننوشته، اما همچو مادری بود که با وجود این که می‌داند فرزندش زیاد چیز جالب توجهی نیست، باز هم از تماشایش سیر نمی‌شود.

اما حتی خواندن داستانش هم نمی‌توانست در فراموش کردن آن داد و هوار، به او یاری برساند، چون با خواندن هر کلمه، صدای لبریز از استهزای پدرش را می‌شنید که داستانش را بلند بلند می‌خواند و گاهی اظهارنظر تحقیر آمیزی می‌کرد:
- دخترک قیچی را در موهای آتشینش فرو برد، می‌شه بگی چرا باید عین ماگل ها از اون وسیله تیز و احمقانه استفاده کنه؟ آهان یادم اومد، تو درباره یه ماگل کثافت نوشتی. نباید می‌گذاشت برادر بیمار یا پدر فرتوتش به اجبار به میدان نبرد برده شوند... والبورگا، می‌بینی؟ باورم نمی‌شه که پسری که خون خاندان بلک تو رگاشه، چنین چرندیاتی نوشته.

- باید از بسیاری از خوشی هایش می‌گذشت. از دوستانش، از مجالس رقص، از پوشیدن لباسهای ابریشمی رنگارنگ. برای خانواده‌اش، برای کشورش.

انگار این جملات، از دید اوریون بلک احمقانه تر از آن بودند که قابل تحمل باشند، برای همین، داستان عزیز ریگولوس، چیزی که بخشی از روحش را در خود داشت، پاره پاره کرد و روی زمین انداخت.

پس از رفتن پدرش، مادرش آمد. کنارش زانو زد و می‌کوشید لحنش مادرانه باشد.
- ریگولوس، پدرت هر چی می‌گه به خاطر خودته. اون نمی‌خواد وقتت رو با نوشتن چرندیات تلف کنی.

پس از گفتن این جملات، دستی بر سر پسرش کشید و رفت.

ریگولوس قطعات کاغذ پوستی را از روی فرش مخمل زمردی رنگ جمع کرد. گویی با پاره شدن آنها، قلبش نیز قطعه قطعه شده بود.

آنها را کنار هم قرار داد و زمزمه کرد:
- ریپارو.

داستان ترمیم شد، اما آیا ترمیم کردن قلب شکسته ریگولوس به آسانی گفتن یک ورد بود؟

فرزند تازه ترمیم یافته‌اش را به قلب پاره پاره شده‌اش فشرد حالا سیریوس را درک می‌کرد. حالا می‌فهمید چرا فرار کرده. چه کسی می‌خواست در آن جهنم زندگی کند؟