زمین كوییدیچ هاگوارتز

ریونکلاو
vs
هافلپاف

خشت اول!

ـ ما اشتباهی اومدیم؟
ـ امیدوارم...

هیچ‌کدوم از بازیکنا بعد از باز شدن در وارد زمین نشدن. نه به خاطر اینکه راه بسته بود؛ اتفاقاً راه کاملاً باز بود. درواقع اونقدر باز بود که می‌شد چند فرسنگ اون‌طرف‌تر رو دید؛ نه حلقه‌ای وجود داشت، نه دروازه‌ای. تمام زمین زیر یه لایه خاک تیره پوشیده شده بود و وسطش چندین توده خشت با نظم عجیبی کنار هم قرار گرفته بودن. چندتا بیل، ماله و یه فرغون هم کنار خشت‌ها افتاده بود.

درواقع، بیشتر از اینکه زمین کوییدیچ به نظر برسه، شبیه محوطه‌ای بود که قرار بود از فردا یه ساختمون توش بالا بره.

چند ثانیه همه همون‌جا ایستادن و به منظره خیره شدن. حتی ربکا یه قدم جلو رفت، خم شد و با نوک کفشش خاک رو کنار زد؛ شاید امیدوار بود زیر این همه خاک، یه تکه چمن یا حداقل یه خط سفید پیدا کنه. چیزی پیدا نشد. فقط خاک بود و خشت.

هیچ‌کس حاضر نبود اولین نفر باشه که سؤال می‌پرسه، چون جواب هرچی که بود، احتمالاً قرار نبود خبر خوبی باشه. بالاخره داور که انگار اصلاً متوجه قیافه‌های ناباور تیم نشده بود، از کنار در صدا زد:
ـ بالاخره اومدین... به زمین کوییدیچ خوش اومدین!

آدنا بدون اینکه حتی برگرده سمت داور، به خشت‌های جلوی پاش اشاره کرد.
ـ مثل اینکه درست اومدیم.

آدنا چند لحظه دیگه هم به خشت‌ها خیره موند، بعد سرش رو بلند کرد.
ـ اینجا زمین بازیه؟

داور خیلی آرام سر تکون داد.
ـ متأسفانه بله. گویا یکی دیروز زمین رو ناپدید کرده... اما خوشبختانه هاگوارتز کم نمیاره! ما اینجا حتی با کمترین امکانات هم ادامه می‌دیم، پس هیچ نگران نباشید.

آدنا به داور نگاه کرد، بعد به بیلی که روی زمین افتاده بود و دوباره نگاهش رو به سمت داور برگردوند.
یکی از بازیکنا خم شد، بیل رو برداشت و چند لحظه بهش نگاه کرد؛ بعد بدون هیچ حرفی دوباره گذاشتش سر جاش.
ـ اون‌وقت دقیقاً کی می‌خواد اینا رو درست کنه؟

داور با لبخند به خشت‌ها اشاره کرد؛ طوری که انگار جواب این سؤال از اول هم کاملاً واضح بوده.
ـ شما.
ـ ما؟
ـ بله شما!
ـ ما بازیکنیم.
ـ بله. ساختن زمین هم یه جور فعالیت بدنیه.

آدنا چند لحظه بهش خیره موند.
ـ اونجوری ما چطور برای فردا آماده بشیم؟
ـ به خاطر همین یه روز جلوتر اینجایین! می‌تونین بعد ساختن زمین، وقت باقی‌مونده رو صرف تمرین کنید! در جهت کمک به شما، یه اجرا شماره هست که بچینینشون و...

آدنا دهنش رو باز کرد و از قیافه‌ش کاملاً معلوم بود که قرار نیست اعتراض کوتاهی باشه. احتمالاً قرار بود توضیح مفصلی درباره‌ی این موضوع بده که چرا بازیکن کوییدیچ با بیل و ماله کاری نداره و چرا به جای تمرین باید زمین مسابقه رو بسازه.
اما قبل از اینکه حتی یه کلمه از دهنش بیرون بیاد، موهاش شروع کردن به جیزجیز کردن.
جرقه‌ی کوچیکی از بین موها پرید بیرون و مستقیم خورد به داور.

ـ ماع! داورو جزغاله کردی!
ـ اوم... ببخشید، از دستم در رفت...
ـ داشت توضیح می‌داد!
ـ دیگه گفتنیا رو گفته بود دیگه. حالا چیزی نشده که...

ربکا چند لحظه نگاهش کرد، بعد تصمیم گرفت ادامه‌ی بحث ارزش سوختن دوباره رو نداره.

بالاخره آدنا یه نفس کشید و به زمین نگاه کرد.
ـ خب... شروع کنیم؟

این بار کسی مخالفت نکرد.
خشت ها از قبل کنار زمین مشخص شده بودن. اما بین توده‌های خاک و مصالح پخش شده بودن و هرکدوم یه شماره داشتن که معلوم نبود دقیقاً کجاست.

پنه‌لوپه اولین توده‌ی خشت‌ها رو زیر و رو کرد. ربکا رفت سراغ فرغون. کاساندرا شماره‌های روی خشت‌های نزدیکش رو یکی‌یکی چک می‌کرد و آبرفورث هم بیل رو برداشت و بدون اینکه بدونه دقیقاً باید چه کار کنه، شروع به کنار زدن خاک کرد.
چند دقیقه‌ای نگذشته بود که صدای نورا از اون طرف محوطه بلند شد:
ـ پیدا کردم!

همه سر برگردوندن.
نورا از پشت یه توده خاک بیرون اومد و یه خشت رو بالای سرش گرفته بود.
ـ شماره‌ی یک!

خشت رو جلو آورد. واقعاً روش عدد یک حک شده بود.
ـ من پیداش کردم!

همون لحظه باد شدیدی وزید و نورا هنوز فرصت نکرده بود واکنش نشون بده که باد لباسش رو گرفت و خودش هم چند قدم از زمین بلند شد.
- وایسا!

ربکا دستش رو دراز کرد، اما فقط نوک انگشت‌هاش به لباس نورا خورد و رد شد.
خشت هم درست جلوی چشم همه، همراه باد از زمین فاصله گرفت. نورا و خشت، هر دو، چند متر اون‌طرف‌تر رفتن. آدنا دستش رو سایه‌بان چشم‌هاش کرد و به نقطه‌ای که نورا کم‌کم داشت کوچیک می‌شد نگاه کرد.

ـ خودش با نسیم بعدی میاد.

چند نفر چند لحظه به افق نگاه کردن و کاساندرا شونه بالا انداخت.
ـ بریم سراغ دو.
ـ دو رو که پیدا کنیم، یک خودش برمی‌گرده؟
ـ امیدوارم.


خشت شماره‌ی دو هنوز پیدا نشده بود، اما حالا دست‌کم یه مشکل کمتر داشتن؛ شماره‌ی یک همراه نورا جایی در افق بود و فعلاً هیچ‌کس قرار نبود دنبالش بره.

پیدا کردن شماره‌ی دو هم به همون اندازه‌ای که انتظار می‌رفت، راحت نبود.

هر بار یکی از بین خاک‌ها چیزی پیدا می‌کرد، همه امیدوار می‌شدن که بالاخره خشت بعدی باشه، اما بیشتر اوقات یا شماره‌ای بود که هنوز بهش احتیاج نداشتن، یا اصلاً شماره نداشت.
آدنا که داشت با ماله خاک اطراف یه ردیف خشت رو کنار می‌زد، سرش رو بلند کرد.
ـ خشت دو!

همه برگشتن.

این بار واقعاً خشت شماره‌ی دو بود.
پیدا شدنش باعث شد بقیه هم جدی‌تر دنبال شماره‌های بعدی بگردن. خشت‌ها کم‌کم از زیر خاک بیرون کشیده می‌شدن و کنار هم قرار می‌گرفتن. بعضی‌ها خاک جابه‌جا می‌کردن، بعضی‌ها خشت می‌چیدن و بعضی‌ها هم فقط سعی می‌کردن بفهمن چیزی که دارن می‌سازن قرار بوده از اول چه شکلی باشه.

فرغون هم خیلی زود تبدیل شد به وسیله‌ی اصلی کار.
ـ اینو کجا بریزم؟
ـ اونجا.
ـ اونجا کجاست؟
ـ کنار اون یکی خاکه.
ـ اینجا که خودش خاکه.
ـ خب همون‌جا بریز.

کم‌کم دیوارهای کوتاه دور محوطه بالا رفتن و سطح زمین هم صاف‌تر شد. هرکس که خسته می‌شد، نفر بعدی جای اون رو می‌گرفت و کار بدون توقف ادامه پیدا می‌کرد.
البته هر چند دقیقه یک بار، یکی هم سرش رو بلند می‌کرد و به آسمون نگاه می‌کرد.

و بالاخره زمین تا غروب آماده شد.
البته «آماده» کلمه‌ی نسبتاً خوش‌بینانه‌ای بود، چون اگه قرار بود زمین رو از روی نقشه و اصول درست‌وحسابی بررسی کنیم، احتمالاً باید از همون اول دوباره برمی‌گشتیم سراغ خاک و خشت‌ها. ولی خب، برای تیم ریونکلاو همین که یه سطح نسبتاً صاف وجود داشت و می‌شد روش ایستاد، حکم ورزشگاه پنج‌ستاره رو داشت.

وسط زمین، خشت‌های شماره‌دار یکی‌یکی کنار هم چیده شده بودن و دیوارهای کوتاه دور محوطه بالا رفته بود. یه لایه چمن تازه هم روی خاک‌ها پهن کرده بودن؛ چمنی که هنوز اون‌قدر تازه بود که بوی خاک و سبزی می‌داد و از دور واقعاً شبیه یه زمین کوییدیچ معمولی به نظر می‌رسید.

تقریباً همه‌چی سر جاش بود.
تقریباً.

چون درست همون لحظه، ربکا متوجه شد بز وسط زمین ایستاده.
بز بدون هیچ توجهی به زحمت چند ساعته‌ی تیم، سرش رو پایین انداخته بود و با آرامش تمام داشت چمن‌های تازه رو می‌جوید.

ربکا چند لحظه بهش خیره موند.
ـ هی!

بز حتی سرش رو هم بلند نکرد.
ـ این چمنه، یونجه نیست!

بز یه تیکه‌ی دیگه از چمن رو کند.
ربکا رفت سمتش و یقه‌ش رو گرفت تا بکشدش کنار، ولی بز یقه نداشت پس چهار تا پاهاشو محکم روی زمین گذاشت و تکون نخورد. در نتیجه ربکا کشید و بز هم خورد.

آبرفورث از اون طرف زمین گفت:
ـ ولش کن. شاید داره کیفیت چمن رو بررسی می‌کنه.
ـ با خوردن؟
ـ ظاهراً روش کارشه.

بز دوباره یه تیکه‌ی بزرگ‌تر از چمن رو کند و آبرفورث چند ثانیه به زمین نگاه کرد.
ـ ما سه ساعت برای این چمن زحمت کشیدیم.
ـ اونم سه دقیقه‌ست داره زحمت‌مون رو می‌خوره.

هیچ‌کس فرصت نکرد بیشتر درباره‌ی این مسئله بحث کنه، چون یکی از بچه‌ها با صدای بلند از اون طرف زمین فریاد زد:
ـ حلقه‌ها آماده‌ان!

سه حلقه‌ی تمرینی که از وسایل باقی‌مونده پیدا کرده بودن، سر جاشون قرار گرفته بود. البته یکی‌شون کمی کج بود، یکی دیگه با یه تکه طناب به پایه بسته شده بود و سومی هم ظاهراً هرچی که بود قرار نبود حلقه باشه، ولی کسی نپرسیده بود دقیقاً چی بوده.

آدنا چند قدم جلو رفت و به حلقه‌ی کج نگاه کرد.
ـ این حلقه‌ها کجه؟
ـ صافشون کردیم.
ـ اینا صافه؟
ـ قبلش کج‌تر بود.

آدنا دوباره به حلقه نگاه کرد و به این نتیجه رسید که بهتره همین مقدار پیشرفت برای امروز کافی باشه.
همون لحظه باد نسبتاً شدیدی وزید.
حلقه‌ی کج یه صدای «تق» کرد و چند سانتی‌متر جابه‌جا شد. باد دوباره وزید ولی این بار حلقه تقریباً یه متر به سمت چپ رفت.

در نهایت، زمین کوییدیچ ریونکلاو آماده شده بود.
چمن‌ها سر جاشون بودن، دیوارها ایستاده بودن، حلقه‌ها هنوز قابل استفاده بودن و بیشتر خشت‌ها هم بالاخره سر جای خودشون قرار گرفته بودن.
فقط یه مشکل کوچیک باقی مونده بود.

هیچ‌کس هنوز نمی‌دونست فردا قراره روی این زمین دقیقاً چه بلایی سرشون بیاد.

---

زمین کوییدیچ
-و بازی شروع می‌شه. تد زودتر از همه صاحب کوافل می‌شه. با نزدیک شدن کاساندرا، اون رو به انابل می‌سپره. انابل هم معطل نمی‌کنه و توپ رو به مرگ می‌رسونه. مرگ از بین بازیکنان ریونکلاو عبور می‌کنه و به سمت دروازه می‌ره؛ درست قبل از دروازه، کاساندرا و پنه‌لوپه راهش رو سد می‌کنن.

گزارشگر برای نفس گرفتن مکثی می‌کنه.

ـ مرگ توپ رو به انابل برمی‌گردونه و از بین مدافعان عبور می‌کنه و به سمت دروازه‌ی ریونکلاو می‌ره!

انابل توپ رو به سمت دروازه شوت می‌کنه، اما پیش از اینکه حتی توپ به آدنا یا دروازه برسه، به دست پنه‌لوپه می‌افته. پنه‌لوپه با یه پاس بلند توپ رو به آبرفورث در اون سمت زمین می‌ده و آبرفورث با بالاترین سرعتی که بز زیر پاش می‌تونست پرواز کنه، به سمت دروازه پیش می‌ره.

ـ آبرفورث توپ رو با سرعت هرچه تمام به سمت دروازه می‌فرسته! توپ به سمت دروازه می‌ره و درست از زیر دست پرنتیس عبور می‌کنه.

اما درست در آخرین لحظه، دروازه جابه‌جا می‌شه و توپ از زمین خارج می‌شه.

ـ اوه! مثل اینکه امروز زمین با ریونکلاو لج کرده و نمی‌ذاره که گل بزنن!

توپ به دست تد می‌افته و با سرعت جلو می‌ره. به طرز ماهرانه‌ای باقی بازیکنان رو رد می‌کنه.
جسمی نسبتاً کوچک از حاشیه‌ی زمین به سمت پنه‌لوپه حرکت می‌کنه، ولی پنه‌لوپه با یه چرخش تمیز اون رو رد می‌کنه.

ـ اوه! اون دیگه چی بود؟

جسم روی زمین می‌افته خشت کوچکیه با شماره‌ی یک روی اون.

ـ خشت اول؟! از کجا اومد؟

خشت گوشه‌ای از زمین می‌افته و بازیکنان تقریباً بدون توجه بهش به بازی ادامه می‌دن.

‐توپ به دست یکی از بازیکنان هافلپاف می‌افته و با سرعت به سمت دروازه‌ی ریونکلاو حرکت می‌کنه. چند پاس بین بازیکنان رد و بدل می‌شه و توپ دوباره به سمت دروازه می‌ره.آدنا دستش رو بالا میاره و توپ به دستش برخورد می‌کنه و مسیرش منحرف می‌شه. توپ با زاویه‌ای عجیب به سمت دروازه می‌ره، اما همون لحظه یکی از حلقه‌ها کج می‌شه.

توپ به لبه‌ی حلقه می‌خوره، یک دور می‌چرخه و واردش می‌شه.
ـ گل!

همون لحظه بلاجر شماره‌ی یک از کنار زمین رد می‌شه و مستقیم وارد توالت می‌شه.
صدای کشیده شدن سیفون میاد و بلاجر با فشار آب از توالت بیرون پرت می‌شه و به سمت فنجون چای هافلپاف می‌ره. فنجون درست در لحظه‌ی آخر جاخالی می‌ده و آب جوش روی بز آبرفورث می‌ریزه.

آبرفورث با عصبانیت به بز نگاه می‌کنه.
ـ می‌خوای بز منو آب‌پز کنی بخوری؟ سریع‌ترین بز منو؟!
ـ نه به مرلی... یااا مرلین...

صدای گزارشگر دوباره بلند می‌شه:
ـ مثل اینکه این بار خشت اولمون فنجان چای رو هدف گرفته! اما فنجان بانو هلگا خوشبختانه کمر باریکه و خوب جا خالی می‌ده! کوافل دوباره به دست هافلپاف افتاده!

تد با قدرت جلو می‌ره و آدنا این بار آماده‌ست و توپ رو با هر دو دست مهار می‌کنه.

-ضدحمله‌ی ریونکلاو بلافاصله شکل می‌گیره؛ آدنا توپ رو به آبرفورث می‌سپره، آبرفورث به کاساندرا و کاساندرا با یه پاس سریع پنه‌لوپه رو راه می‌اندازه.

پنه‌لوپه از کنار مرگ رد می‌شه و شوت می‌کنه.
ـ بلاجر داره به سمت انابل که مقابل توپ ایستاده می‌ره، اما فنجان زودتر به بلاجر می‌رسه و با آب‌جوش ریختن روی اون باعث می‌شه بلاجر اوف‌اوف‌کنان تغییر مسیر بده!

اما پنه‌لوپه توپ رو با یه پاس به سمت کاساندرا می‌فرسته و انابل رو رد می‌کنه. کاساندرا جلو می‌ره، توپ رو شوت می‌کنه...

ـ گل!

گزارشگر لحظه‌ای مکث می‌کنه تا نفس بگیره، بعد دوباره داد می‌زنه:

ـ یه گل تمیز!

گلوش رو صاف می‌کنه.

ـ ریونکلاو و هافلپاف حالا هردو مساوی هستن!

بازی مجدداً شروع می‌شه و تد توپ رو از وسط زمین می‌گیره و به انابل پاس می‌ده. انابل به مرگ می‌رسونه و مرگ دوباره توپ رو به انابل برمی‌گردونه
انابل این بار خودش شوت می‌کنه.

ـ آدنا جلو می‌ره، دستش رو بالا میاره و درست قبل از رسیدن توپ به حلقه، اون رو مهار می‌کنه.اما توپ از دستش رد می‌شه و از حلقه عبور می‌کنه.
گل! بیست ـ ده! دوباره هافلپاف جلو زد!

همون لحظه، پرنتیس و ربکا اسنیچ رو پیدا می‌کنن
هر دو با تمام سرعت اوج می‌گیرن.
ربکا کم‌کم جلو می‌افته.

-دستش رو دراز می‌کنه. انگشت‌هاش فقط چند سانتی‌متر با اسنیچ فاصله دارن که ناگهان خشت اول از کنار زمین پرواز می‌کنه و مستقیم بهش می‌خوره. ربکا منحرف می‌شه اما دستش هنوز دراز شده‌ست.

خودش رو برمی‌گردونه، دوباره اوج می‌گیره و یک لحظه‌ی دیگه به اسنیچ نزدیک می‌شه.

این بار اسنیچ درست کف دستش فرود میاد.

ـ گرفتش!

گزارشگر با تمام توان فریاد می‌زنه:

ـ ربکا اسنیچ رو گرفت!

گریفیندور VS اسلیترین

در میان هیاهوی تماشاچیان و فریاد های طرفداران، بازیکنان در آسمان مه آلود با جاروهایشان ارتفاع می‌گرفتند. همیشه همین‌گونه بود. هرچه اکتبر نزدیک و نزدیک تر می‌شد، هوا نیز بیشتر لج می‌کرد. گاهی اوقات، آنقدر می‌بارید، تا بازیکنان را مجبور کند در همان هوای سرد و بارانی به بازیشان ادامه دهند. درست همانند دشمنان خونی و رقیب های سرسخت که برای لحظه ای زندگی می‌جنگند، آنها نیز سخت می‌کوشیدند تا ذره ای نا امیدی، روشنایی قلبشان را تاریک نکند.

اما تنها چیزی که حالا لیلی به آن امید داشت، این بود که می‌تواند در آن مه عجیب و غریب، اطرافش را ببیند. و تنها چیزی که کل وجودش را در بر گرفته بود، گرمای قلبش بود. در غیر این صورت، دست هایش یخ کرده بودند و اگر آن لباس های یکی دو لایه را نپوشیده بود، از سرما همانجا جان می‌داد. البته نیمی از آن احساسات، از اضطراب پایان ناپذیرش نشأت می‌گرفتند.

هرچه می‌گذشت، مه تمام محوطه را در بر می‌گرفت. حالا حتی تماشاچیان نیز نمی‌توانستند چیزی از بازی بفهمند. در میان صدای تشویق ها و یا اعتراض ها، صدای جیغی در مه پیچید. جیغی بلند تر از صداهای محیط. اما به نظر می‌رسید، تنها بازیکنان بودند که می‌توانستند صدایش را بشنوند. در همان لحظه، تمام سرها به اینطرف و آنطرف چرخید، تمام گوش ها تیز شد و تمام بازیکنان دست از بازی کشیدند. انگار منتظر بودند صدا دوباره تکرار شود.

کمی بعد، وقتی لیلی در دنیای افکار خود به سر می‌برد، جارویی به سرعت از جلویش گذشت و اورا وادار کرد دور خود بچرخد. قبل از اینکه از روی جارو به پایین پرت شود، دستی اورا بالا کشید.
- باید مراقب باشی.
- ا... اوه رز... ممنونم... اون دیگه چی بود؟

لیلی تعادلش را به خوبی روی جارو حفظ کرده بود. دست هایش را از روی چوب سرد جارو بلند کرد و با آنها شانه هایش را بغل کرد. مه حالا مانند دیواری فولادین، دور زمین بازی را گرفته بود. صداها از بیرون و درون قطع شده بودند و کسی نمیتوانست موقعیتش را درک کند. وقتی دیگر حتی صدای یک نفر هم از آن بیرون به گوش نرسید، ترس تمام وجودشان را فرا گرفت.

- هی شماهم شنیدین؟
- اینجا... اینجا! صدای جیغ از سمت حلقه ها میاد!

بازیکنانی که آنطرف تر، در مه روی جاروهایشان معلق بودند هم، ادعا میکردند که صدای جیغی را در اطرافشان شنیده اند. باری دیگر، صدای جیغ از کنار گوش لیلی رد شد. صدا آنقدر یکدست و عمیق بود، که تنو بدن اورا به لرزه انداخت. درست لحظه ای بعد، روزالین نیز دست هایش را روی گوش های گذاشت و محکم فشرد.
- چ... چه اتفاقی داره میوفته...

ثانیه به ثانیه، افراد حاضر بیشتری در معرض صدای جیغ قرار می‌گرفتند. آنها نیز مانند لیلی و روزالین، هیچ کجا را نمی‌دیدند. تنها صداها بودند که می‌توانستند آنها را راهنمایی کنند. اما به نظر می‌رسید، حالا صداهاهم دیگر قابل اعتماد نیستند. یک بار دیگر صدای جیغ از میان مه شنیده شد. اما اینبار، نه آنقدر عمیق بود و نه آنقدر یکدست. اگر با دقت به آن گوش می‌دادی، میفهمیدی درست متعلق به یکی از بازیکنان اسلیترین است. لیلی هنوز نظریه اش را در این باره مطرح نکرده بود که صدای بازیکن اسلیترینی، آن را در ذهنش ثابت کرد.
- کی اونجاست! بیا بیرون!

دختر دوباره جیغ کشید. چشم های لیلی، دورو اطرافش را بررسی می‌کردند. مه غلیظ، درحال حالت گرفتن بود. چشم های انسان، برجستگی بینی و لب و حتی گوش ها نیز در آن شکل می‌گرفتند. روزالین هم حالا متوجه این موضوع شده بود. پس دست لیلی را گفت و اورا سمت خود چرخاند.
- به مه نگاه نکن...
- آخه چرا؟
- اونا دارن بهمون نگاه میکنن لیلی...

لیلی می‌توانست قسم بخورد در دیوار مهی پشت روزالین، خودش را دیده است که به خودش نزدیک می‌شود. اما برای جلوگیری از توهم بیشتر، پلک هایش را محکم روی هم فشرد.

- فکر کنم... داره خودشو شبیه ما میکنه... بازیش گرفته؟...

دستی گردن لیلی را قلقلک داد و درست بعد از آن صدای خنده ی کودکانه ای چشمان اورا باز کرد.

- هاهاها!
- چی؟ همین الان دست از شوخی کردن بردار روزالین!
- چی داری میگی... شوخی؟

صدای خنده دوباره کنار گوشش پیچید. اینبار آنقدر نزدیک بود که انگار، کودکی درست کنار لیلی میخندد. لیلی سرش را برگرداند. هیچ کس نبود. روزالین همچنان دست اورا با دست های سردش می‌فشرد و به اطرافش توجه میکرد. باری دیگر سعی کرد دنبال صدا بگردد.
- کی اونجاست!

هیچکس. هیچکس آنجا نبود. اما مه عجیب و غریب، دوباره داشت شکل می‌گرفت. حالا شبیه روزالینی شده بود که از جارو به پایین پرت می‌شود. چشم های لیلی از تعجب گرد شد. به روزالین که سالم و استوار روی جارویش نشسته بود چشم دوخت و منتظر ماند. مدتی که گذشت، درست همانطور که مه به او نشان داده بود، چیزی مانند یک جاروسوار تند و تیز از کنار روزالین گذشت، و باعث شد او به پایین پرت شود. روزالین جیغ کشان پایین و پایین تر رفت و لیلی، هرچقدر با سرعت به دنبال او رفت نتوانست اورا بگیرد. سرانجام، روزالین در اعماق مه ناپدید شد.

سیل نگرانی به سمت لیلی هجوم آورد. اگر مه خودش را درحال مردن به خودش نشان می‌داد چه؟ در آن صورت باید قید زندگی و آرزوهایش را می‌زد و مانند روزالین در اعماق مه ناپدید می‌شد. شاید حتی بعد از آن هم کسی جنازه اش را پیدا نمی‌کرد. اگر این یک خواب بود، چرا او سریع تر بیدار نمی‌شد؟ حتما باید این عذاب را در عمق وجودش حس می‌کرد و بعد چشم هایش را باز می‌کرد؟ خودش را محکم نیشگون گرفت. اما آخ بلندی که بعد از آن از دهانش خارج شد، به او بیدار بودنش را ثابت کرد.

صدای خنده ی بچه، باز در گوش هایش پیچید. حالا عصبانیت، جایش را به تمام نگانی های او داده بود. با تمام توانش، دستش را درون یکی از اشکالی که روبرویش درحال ساخته شدن بود فرو برد و دست کوچکی را محکم گرفت. بدون توجه به اینکه این یک دست واقعی است نه یک شکل ساخته شده توسط مه، دست را کشید. دست مقاومت می‌کرد و خود را به عقب می‌کشید. اما لیلی آنقدر اراده اش را قوی کرده بود که در نهایت، بچه ی کوچکی که آنطرف مه درحال خندیدن و مقاومت کردن بود را به طرف خود کشاند. چشمانش را چندین بار بازو بسته کرد و با تعجب به کودکی که اینبار داشت بلند بلند گریه میکرد نگاه کرد.

- دستمو از جا درآوردی خاله...

کودک هق هق، و لیلی اورا تماشا میکرد. حالا که مطمئن شده بود با یک بچه طرف است نه یک موجود غیر عادی یا یک هیولای شاخ دار پ ترسناک، ابروهایش را در هم کشید و به او اخم کرد.
- مامانت بهت یاد نداده بقیه رو اذیت نکنی؟

کودک با همان چشم های خیس، لحظه ای از گریه کردن دست کشید و به متعجب به او نگاهی انداخت.
- مامان؟
- اوه... حتما مامان نداری... پس اسمت چیه؟
- چی؟
- اوه... حتما اسم هم نداری...

آن کودک، پسر بچه ای بود 4-5 ساله، با موهای طلایی روشن، و صد البته، بی هویت که در میان مه و غبار بازی می‌کرد، هنرنمایی می‌کرد و دیگران را آزار می‌داد. اگر می‌خواست می‌توانست با یک بشکن، دیوار مهی که ساخته بود را از بین ببرد و حتی روزالین بیچاره را نجات دهد. اما چه می‌شد کرد؟ بازیکنان باید به ساز این پسر بچه ی بی هویت می‌رقصیدند و یک دست کوییدیچ برایش بازی میکردند تا به آنها اجازه بدهد از آنجا خارج شوند.

لیلی یقین داشت، داشتن یک خانواده ی درست و حسابی، به بچه ها اجازه نمی‌دهد هرکاری که دوست دارند و دلشان میخواهد را بکنند.

اسلیترین VS گریفیندور

سوژه: بی‌هویت




زمین کوییدیچ زیر آسمانی ابری و گرفته، در سرمایی که از لابه‌لای لباس‌ها نفوذ می‌کرد، آماده‌ی شروع دومین بازی بود.

بازیکن‌های اسلیترین یکی‌یکی از رختکن بیرون آمدند. جاروهایشان را محکم در دست گرفته بودند و ردای سبز و نقره‌ای‌شان زیر وزش باد تکان می‌خورد.

سوروس اسنیپ، کاپیتان تیم، درست جلوی صف ایستاده بود. چهره‌اش مثل همیشه سرد و بی‌احساس بود؛ با نگاهی که انگار می‌توانست بدون گفتن حتی یک کلمه، تمام تیم را ساکت کند، آخرین دستورها را مرور می‌کرد.

کنارش، ویندا روزیه و دراکو مالفوی سوار جاروهایشان شدند و آماده‌ی پرواز بودند.
اما درست وسط صف...
یک بازیکن جدید ایستاده بود.

کسی که هیچ‌کس دقیقاً نمی‌دانست کیست.
چهره‌اش مبهم بود؛ نه به این معنا که پوشیده باشد، بلکه انگار نور روی صورتش نمی‌ایستاد. چشم هرکس که سعی می‌کرد بیشتر از چند ثانیه به او خیره شود، ناخواسته منحرف می‌شد.
لباس تیم را پوشیده بود و جارو در دست داشت. درست مثل بقیه؛ اما انگار هویتی نداشت.

بالای سکوها، دیانا کارتر تنها نشسته بود؛ دور از جمعیت و دور از بقیه‌ی اسلیترینی‌ها.

دست‌هایش را زیر چانه گذاشته بود و با نیشخندی کج که گوشه‌ی لبش نشسته بود، زمین را تماشا می‌کرد.

روی شانه‌اش، پروانه‌ی آبی کوچکی نشسته بود.

آقای نمیریان، بال‌هایش را آرام تکان می‌داد؛ بی‌قرار، انگار فقط منتظر یک فرمان بود.

دیانا زیر لب زمزمه کرد:
- بذار ببینیم امروز چی میشه...

بعد دستش را به‌آرامی تکان داد و پروانه شروع به پرواز کرد.
آقای نمیریان اوج گرفت و مستقیم به سمت زمین پرواز کرد؛ درست به سمت جایی که بازی تا چند لحظه‌ی دیگر آغاز میشد.


دفتر تیم اسلیترین سرد و ساکت بود.

سوروس اسنیپ پشت میزش نشسته بود و فهرست بازیکنان مقابلش قرار داشت و نگاهش روی برگه ثابت مانده بود.

دیانا روبه‌رویش ایستاده بود؛ دست‌به‌سینه و منتظر.

اسنیپ بدون آن‌که سرش را بالا بیاورد، گفت:
- بعد از خرابکاری هفته‌ی پیش، تصمیم گرفتیم برای این بازی روی نیمکت بشینی.

دیانا حتی پلک هم نزد.
- دارین حذفم می‌کنین؟

-ذخیره.
اسنیپ با همان لحن بی‌روح اصلاحش کرد.
- تا وقتی ثابت کنی دوباره قابل‌اعتمادی.

دیانا چیزی نگفت؛ فقط برگشت و از دفتر بیرون رفت. اما چیزی در ذهنش شکل گرفته بود.
و این‌بار، خیرخواهانه نبود.
اگر قرار نبود خودش در زمین باشد...
پس یکی دیگر باید جایش را پر می‌کرد.
کسی که ظاهرا برای تیم بازی کند، اما در حقیقت از درون نابودش کند.

یک بازیکن خراب‌کار.

کسی که اگر تیم به خاطرش می‌باخت، هیچ‌کس نمی‌توانست سرزنشش کند.
چون اصلا وجود نداشت.
آن شب، در گوشه‌ی تاریک کتابخانه، میان قفسه‌ی کتاب‌های ممنوعه‌ای که دیانا همیشه سراغشان می‌رفت، بالاخره طلسمی را پیدا کرد که دنبالش بود.

یک جادوی قدیمی، خطرناک و البته ناقص.
دقیقا چیزی که به کار دیانا می‌آمد.

چشم‌هایش روی خطوط کتاب حرکت کرد و لبخند محوی روی لبش نشست.
- اگر من نمی‌تونم تو زمین باشم، حداقل می‌تونم مطمئن بشم بدون من می‌بازن.



حالا، روی زمین کوییدیچ، صدای سوت آغاز بازی در هوا پیچید.

چهارده جارو تقریباً هم‌زمان از زمین کنده شدند.

و بازیکن بی‌هویت...
بدون حتی یک لحظه تردید، شیرجه زد.
آن‌قدر سریع که نفس جمعیت برای لحظه‌ای بند آمد.

آقای نمیریان از بالا، از فاصله‌ای نزدیک، همه‌چیز را زیر نظر داشت.
سرعت غیرمنتظره‌ی بازیکن، دقتش، حرکت‌های حساب‌شده‌اش برای عبور از دفاع گریفیندور.

یک بار، یکی از هافبک‌های گریفیندور سعی کرد مسیرش را ببندد.
بازیکن فقط یک لحظه جارو را چرخاند.
با حرکتی ناگهانی از زیر او رد شد و توپ را درست به سمت دراکو مالفوی فرستاد.
دراکو که هنوز با تعجب نگاهش می‌کرد، به‌سختی توانست پاس را بگیرد.
اما گرفت و گل زد.

صدای تشویق جمعیت بلند شد.

بالای سکوها، نیشخند دیانا آرام‌آرام از روی لبش محو شد.

این... دقیقاً برعکس چیزی بود که می‌خواست.

دست‌هایش مشت شدند.
- داری چیکار می‌کنی؟

کلمات را زیر لب و با خشم غرید.

کنار زمین، سوروس اسنیپ هم با اخم بازی را تماشا می‌کرد؛ اما این‌بار اخمش از نگرانی نبود.
چیزی در نگاهش تغییر کرده بود.
چیزی مانند یک تحسین ناخواسته.

ویندا روزیه با صدای بلند فریاد زد.
- کی این‌و آورده تو تیم؟! عجب چیزیه!

خنده و تشویق بازیکنان اسلیترین پاسخ سؤالش شد.

گریفیندور خیلی تلاش کرد بازی را برگرداند.

گله‌زنشان چند بار تا مرز گرفتن امتیاز پیش رفت، اما هر بار بازیکن بی‌هویت از جایی سر می‌رسید و جلویشان را می‌گرفت.

انگار هم‌زمان در چند نقطه از زمین حضور داشت.

جمعیت هنوز هم اسمش را نمی‌دانست.
اما دیگر اهمیتی نداشت، هر حرکتش با موجی از هورا و تشویق جواب داده می‌شد.

و خشم دیانا...

لحظه‌به‌لحظه بیشتر می‌شد.

از برد تیمی که خودش می‌خواست ببازد.

و شاید بیشتر از آن، از این‌که چیزی که خودش ساخته بود، حالا داشت محبوب‌تر از خودش می‌شد.

بالاخره طلایی‌یاب گرفته شد.

سوت پایان در سراسر زمین پیچید.

اسلیترین با اختلافی قاطع برنده شده بود.

بازیکن بی‌هویت وسط زمین ایستاده بود و بقیه‌ی اعضای تیم دورش جمع شده بودند. صدای تشویق و خنده‌ی بازیکنان فضا را پر کرده بود.

و درست همان لحظه...

بازیکن شروع به محو شدن کرد.

اول لبه‌های بدنش، بعد جارو زیر پایش و بعد تمام وجودش؛ تا این‌که دیگر چیزی باقی نماند.

فقط یک جای خالی‌ای در هوا، درست وسط تیمی که هنوز داشت برایش دست می‌زد.

سکوت عجیبی حاکم زمین بازی شد.

اسنیپ با اخم به فضای خالی خیره شد و دراکو و ویندا با گیجی به یکدیگر نگاه کردند.

بعد نگاهشان به بقیه‌ی تماشاچی‌ها افتاد.

پچ‌پچ‌ها از هر طرف بلند شد.

یک سؤال میان همه تکرار می‌شد:
«اون کی بود؟»

بالای سکوها، دیانا کارتر ساکت نشسته بودو همهمه‌ی پایین را تماشا می‌کرد.

در نگاهش هنوز خشم بود، اما هرچه بیشتر به چهره‌های کنجکاو اطرافش نگاه می‌کرد، چیزی تازه در ذهنش شکل می‌گرفت.

یک فکر جدید.

یک فرصت جدید.

گوشه‌ی لبش دوباره بالا رفت.

این‌بار نه بخاطر نقشه‌ای که جواب داده بود...

بلکه بخاطر نقشه‌ای که شکست خورده بود و حالا می‌توانست به چیزی بسیار جالب‌تر تبدیل شود.

آقای نمیریان بی‌صدا دوباره روی شانه‌اش نشست.




آن شب، تالار عمومی اسلیترین پر از پچ‌پچ بود.

تقریباً تمام بازیکنان دور آتش جمع شده بودند و هنوز درباره‌ی بازیکن ناپدیدشده حرف می‌زدند.

اسنیپ کمی دورتر ایستاده بود، بازوهایش را به سینه زده بود و بدون دخالت در بحث، به حرف‌هایشان گوش می‌داد.

ویندا با هیجان گفت:
- من عمرم همچین بازیکنی ندیده بودم! از کجا پیداش شد آخه؟

دراکو سر تکان داد.
-هرکی بود، حیف شد که فقط یه بازی موند، من تاحالا بین بچه‌های اسلیترین ندیده بودمش، اما اونموقع فکر میکردم میشناسمش!

- منم‌همینطور!

صدای قدم‌هایی از سمت پله‌ها آمد.
دیانا درحالی که آقای نمیریان روی شانه‌اش نشسته بود، آرام پایین آمد.

برای لحظه‌ای همان‌جا ایستاد و به جمع نگاه کرد و بعد لب باز کرد.
-می‌خواین بدونین اون کی بود؟

تمام سرها به سمتش چرخید.
ویندا با تعجب پرسید:
- تو می‌دونی؟

دیانا نفس عمیقی کشید.
طوری که انگار قرار بود رازی سنگین را از روی دوشش بردارد.
- آره خودم ساختمش.
- اون طلسم، اون بازیکن... همه‌ش کار من بود.

سکوتی در تالار پیچید تا اینکه ویندا با ناباوری خندید.
- شوخی می‌کنی؟!
- نه، شوخی نمی‌کنم.

نگاه دیانا ثابت بود.
- بعد از این‌که حذفم کردین، یه طلسم پیدا کردم و... خب، بقیه‌ش رو که دیدین.

دراکو با تحسین سر تکان داد.
- باید بگم، کارتر... این یکی از خفن ترین کارایی بود که تو این مدرسه دیدم

اسنیپ چیزی نگفت.
فقط برای لحظه‌ای کوتاه، ابروهایش بالا رفت.
و برای کسی مثل سوروس اسنیپ...
همین، نزدیک‌ترین چیز به تحسین بود.
اما این موضوع هنوز باید یک راز بین اعضای تالار میماند چون ممکن بود این را یک تقلب حساب بیاورند.

دیانا با دیدن نگاه تحسین آمیز هم تالاری هایش لبخند کوچکی زد اما چیزی نگفت.
هیچ‌کس نمی‌دانست واقعاً چه چیزی در ذهنش گذشته بود؛ هیچ‌کس نمی‌دانست نقشه‌اش شکست خورده بود.

نمی‌دانست از برد تیم ناراحت بود.

نمی‌دانست تمام مدت با خشم به موفقیت چیزی نگاه کرده بود که خودش ساخته بود تا شکست بخورد.

حالا اما...

به‌جای دختر اخراج‌شده‌ای که می‌خواست تیمش را زمین بزند، باهوش‌ترین دختر مدرسه به نظر می‌رسید.

تحسین‌هایی که دریافت می‌کرد، برای کاری بود که هیچ‌وقت قصد انجامش را نداشت.

اما همین که تحسین‌ها را گرفته بود...

دیگر اهمیتی نداشت چرا شروعش کرده بود.

گریفیندور VS اسلیترین

زمین بازی کوییدیچ_ یک روز قبل از بازی اصلی

انگشت‌هایش چند سانتی‌متر با جایی فاصله داشتند که چند لحظه پیش اسنیچ را از دست داده بود. باد سرد دستش را بی‌حس می‌کرد، اما پایینش نمی‌آورد. انگار اگر دستش را جمع می‌کرد، مجبور می‌شد قبول کند که دیگر دیر شده؛ مجبور می‌شد بپذیرد که باعث باخت تیم شده و این، برای روزالین اورست با مرگ برابری می‌کرد.

- رز… نمی‌خوای بیای پایین؟
صدای فلور در گوشش پیچید، اما رز حتی جرئت نمی‌کرد به هم‌تیمی‌هایش نگاه کند. چند لحظه پیش باعث شده بود تیم ببازد و حالا باید برمی‌گشت و وانمود می‌کرد اتفاقی نیفتاده است.

-میام.
صدایش آن‌قدر آرام بود که فلور به‌سختی شنید.

دسته‌ی جارو را محکم‌تر گرفت و آرام پایین رفت. هرچه به زمین نزدیک‌تر می‌شد، بیشتر دلش می‌خواست دوباره به بالا برگردد؛ نه برای گرفتن اسنیچ. برای چند ثانیه‌ی قبل، پیش از آن‌که دستش را دراز کند و آن را از دست بدهد.

-رز…
فلور صدایش کرد، اما رز سرش را پایین انداخت و به سمت رختکن راه افتاد.

قدم‌هایش کند بود، دلش نمی‌خواست برسد. نمی‌دانست اگر بقیه چیزی بگویند، چه جوابی باید بدهد.

اگر کسی بگوید.
- اشکالی نداره، این یه بازی تمرینیه.

چه جوابی داشت؟ لبخند می‌زد؟ تشکر می‌کرد؟ باورش می‌کرد؟ هیچ‌کدام.
کاش یکی عصبانی بود. کاش یکی می‌گفت باختشان تقصیر او بوده. آن وقت می‌توانست عذرخواهی کند و تمامش کند، اما هیچ‌کس چنین چیزی از او نمی‌خواست.

رز قدم‌هایش را آهسته‌تر کرد. اگر دست خودش بود، همان لحظه برمی‌گشت و تا شروع بازی اصلی تمرین می‌کرد، اما می‌دانست این کار می‌تواند برایش جریمه داشته باشد.
روبه‌روی در رختکن ایستاد و نفس عمیقی کشید. هوای سرد و گزنده ریه‌هایش را سوزاند.

- هی رز، اصلا نیاز نیست این‌قدر سخت بگیری.
پیش از آن‌که بتواند جواب بدهد، فلور بازویش را گرفت و او را به داخل کشید.

گرمای نسبی رختکن به صورتش خورد. بوی لباس‌های خیس و چرم جاروها فضای را پر کرده بود و صدای خنده و حرف زدن بچه‌ها فضای کوچک اتاق را پر کرده بود.

یکی از مدافع‌ها روی نیمکت نشسته بود و حوله‌ای روی سرش انداخته بود. برآمدگی کوچکی روی پیشانی‌اش داشت؛یادگاری از لحظه‌ای که چند دقیقه پیش توپ به سرش برخورد کرده بود.
-خب من سعی کردم بلاجر رو دور کنم، ولی با سرم دورش کردم. چه فرقی میکنه!

چند نفر خندیدند، مدافع هم دستش را روی پیشانی‌اش گذاشت و خندید. دلش می‌خواست می‌توانست همین‌طور باشد؛ اشتباه کند و بعد، بدون این‌که مجبور باشد تا ساعت‌ها عذابش را با خودش حمل کند بخندد، اما اشک هنوز پشت چشم‌هایش بود و برای پنهان کردنش، سرش را پایین انداخت.

-رز، خوبی؟
صدای هاول بود.

رز آستین ردایش را محکم در دستانش فشرد.
-آره، خوبم. هاول... ببخشید. من واقعا نمی‌خواستم…
-نیاز نیست معذرت‌خواهی کنی. تو که کار اشتباهی نکردی.

رز آستینش را بیشتر در مشت گرفت، هاول همیشه همین‌طور بود طوری حرف می‌زد که انگار اشتباه کردن، اتفاق مهمی نیست.

-خب… من باعث شدم ببازیم.

هاول خنده‌ی کوتاهی کرد و با انگشتش ضربه‌ی آرامی به سر روزالین زد.
-این بازی تمرینی بود، رز. این‌قدر به خودت سخت نگیر.

هاول نگاهی به صورتش انداخت. چشم‌های قرمز رز چیزی برای پنهان کردن باقی نگذاشته بودند.
-الان برو خوابگاه استراحت کن برای فردا، باشه؟
-نه. من می‌خوام باز تمرین کنم.
-این‌قدر سعی نکن خودتو به بقیه ثابت کنی، رز.

رز جواب نداد، فقط جارویش را برداشت و از رختکن بیرون زد. با تمام سرعت راه قلعه را در پیش گرفت. چند بار سر پیچ‌ها نزدیک بود پایش بلغزد. موهایش به پیشانی و صورتش چسبیده بودند و صورتش غرق گریه بود. دست‌هایش از سرما می‌لرزیدند. از هاول عصبانی بود،شاید از خودش بیشتر.

جارو را در دستش جابه‌جا کرد. شانه‌اش درد گرفته بود و پاهایش از چند ساعت تمرین بی‌حس شده بودند، اما همچنان از پله‌ها بالا می‌رفت. چشمش برای لحظه ای به انعکاس خودش در پنجره های قلعه افتاد؛ چشم‌های قرمز، موهای به‌هم‌ریخته و صورتی که هنوز رد گریه روی آن مانده بود.

پله‌ها بالاخره تمام شدند، رز دستش را روی نرده گذاشت و چند لحظه چشم‌هایش را بست. خستگی تمام بدنش را گرفته بود. دلش می‌خواست فقط به تختش برسد، در را ببندد و تا صبح هیچ‌کس را نبیند.

وقتی به ورودی برج گریفیندور رسید، قدم‌هایش کند شد. دستش را روی صورتش کشید تا رد اشک‌ها را پاک کند، چند ثانیه همان‌جا ایستاد و بعد وارد شد. سالن عمومی آرام بود، رز جارو را کنار دیوار گذاشت و از پله‌های خوابگاه بالا رفت. پاهایش دیگر رمق نداشتند، اما خودش را تا بالا کشید. در اتاق را باز کرد، تاریکی و سکوت همان چیزی بود که می‌خواست. وارد خوابگاه شد و در را آرام پشت سرش بست. چند لحظه همان‌جا، پشت در ایستاد و چشم‌هایش را روی هم گذاشت.

چرا باید این‌طور با او رفتار می‌کردند؟ چرا باید طوری رفتار می‌کرد که انگار هنوز همان بازیکن همیشگی است، وقتی خودش بهتر از هر کسی می‌دانست که امشب افتضاح بوده؟

از خودش خسته بود، از این‌که هر اتفاقی می‌افتاد، باید تا ساعت‌ها آن را در ذهنش مرور می‌کرد. از این‌که نمی‌توانست یک اشتباه را همان‌جا رها کند و از کنارش بگذرد. انگار همیشه کسی در سرش نشسته بود که هر کاری می‌کرد، می‌توانست دلیل تازه‌ای برای سرزنش کردنش پیدا کند.

امشب حتی خستگی هم نمی‌توانست آن صدا را ساکت کند، کاش فقط برای چند ساعت، این صدا نبود. در ابتدا فقط ذهنش را لمس کرد، اما هر لحظه ریشه‌هایش را عمیق‌تر در افکارش دواند.
دیگر لازم نبود بهترین باشد، لازم نبود چیزی را ثابت کند، لازم نبود تمام اشتباهاتش را با خودش تا صبح به دوش بکشد.
اگر خودش نبود، هیچ‌کدام از این‌ها معنایی نداشت، نگاهش روی تاریکی اتاق ثابت ماند.

جادو می‌توانست برای چند ساعت چهره‌ی فردی را تغییر دهد. حتی می‌توانست باعث شود بتوانی خودت را جای فرد دیگری جا بزنی؛ پس حتما می‌توانست به رز کمک کند که خودش نباشد. این هویت آزاردهنده را برای چند ساعت از خودش جدا کند. فقط برای چند ساعت...روزالین اورست نباشد.




رز پلک زد، تصویر خوابگاه از ذهنش کنار رفت و دوباره قفسه‌های بلند کتابخانه مقابلش ظاهر شدند. فشار دستش بر لبه‌ی میز آن‌قدر زیاد بود که بند انگشت‌هایش سفید شده بودند. نگاهش روی خطوط کتابی ثابت مانده بود که حتی نمی‌دانست چرا آن را باز کرده است. نفسش را آرام بیرون داد، افکار دوباره به سرش هجوم آوردند، سرش را پایین انداخت.
-فقط برای چند روز، مشکلی پیش نمیاد رز! اینقدر ترسو نباش.

قرار نبود برای همیشه خودش را از دست بدهد. فقط می‌خواست برای چند روز از آن صدای لعنتی فاصله بگیرد؛ همان صدایی که هیچ‌وقت خسته نمی‌شد، همان صدایی که هر اشتباه کوچک را به مدرکی برای سرزنش او تبدیل می‌کرد.

اگر جادویی وجود داشت که می‌توانست آن صدا را خاموش کند، چرا نباید از آن استفاده می‌کرد؟
رز می‌دانست جادویی که دنبالش بود تاریک است، وقتی از بخش ممنوعه رز را صدا کرده بود تاریکی اش به قلبش نفوذ کرده بود و سیاهی اش را صادقانه به او نشان داده بود. بالاخره خستگی اش به ترسش غلبه کرد.
-فقط همین یه باره، قول میدم.


حروف تیره‌ی صفحه زیر نور کم‌ سوی شمع ها برق می زدند، رز شروع به خواندن کرد. کلمات جادو را یکی‌یکی بر زبان آورد و با هر کلمه احساس می‌کرد چیزی درونش آرام‌تر می‌شود؛ نه از جنس آرامشی که بعد از گریه پیدایش می شود، بلکه شبیه خالی شدن اتاقی که سال‌ها در آن سر و صدا بوده است و حال تمام افراد در آن اتاق را کشته اند.

آخرین کلمه را خواند و ناگهان… سکوت تمام وجودش را تسخیر کرد. رز منتظر ماند تا دوباره صدای سرزنشگر بیدار شود و به او یادآوری کند که کافی نیست، به او بفهماند که هر تصمیمی که در زندگی اش می‌گیرد احمقانه است.
صدای هیچ چیز نمی‌آمد، همه ترس ها رفته بودند و جایش را... جایش را هیچ چیز گرفته بود، رز هویتش را از دست داده بود. دلش میخواست بترسد، میخواست فریاد بکشد، دلش میخواست ملانی را صدا کند و از او‌ کمک بخواهد ولی هیچ چیز نبود. هیچ احساسی نداشت، نمی ترسید، خوشحال نبود، نگران نبود. برای پشیمان شدن هم دیر بود، گرچه رز احساس پشیمانی هم نداشت.

به جادوی سیاهی که در کتاب نوشته شده بود خیر شد و سعی کرد احساساتش را به یاد بیاورد؛ همان حس بدی که همیشه بعد از انجام یک کار اشتباه سراغش می‌آمد، همان اضطرابی که اجازه نمی‌داد شب‌ها راحت بخوابد، اما خبری از آن ذهن قضاوتگر نبود.

-خیلی خب… سلام رز جدید!
آرام گفت و کتاب را بست، صدای بسته شدنش در بخش ممنوعه پیچید. رز چوبدستی‌اش را برداشت و از جا بلند شد. نگاه کوتاهی به اطراف انداخت. می‌دانست اینجا بودنش خلاف قوانین هاگوارتز است. می‌دانست اگر کسی پیدایش می کرد، از گریفنیدور امتیاز کم می شد. قبلا حتی فکرش هم می‌توانست حالش را خراب کند اما حالا حتی اگر گیر می‌افتاد حتما کسی بود که درستش کند.

از میان قفسه‌ها گذشت و به راهروی تاریک بخش ممنوعه رسید، قدم‌هایش روی سنگ‌های سرد می‌پیچیدند.هیچ عجله‌ای نداشت؛ حتی وقتی صدای چیزی از انتهای راهرو آمد، فقط سرش را بلند کرد و بعد دوباره به راهش ادامه داد.
ذهنش ساکت بود، او همیشه از تاریکی می ترسید و از سکوت واهمه داشت؛ اما نه حالا که خودش عضوی جدا نشدنی‌ از این تاریکی و سکوت مطلق بود. آن شب برای اولین بار در عمرش، بدون آنکه با ذهن قضاوتگرش در جنگ باشد به خوابی عمیق فرو رفت.

نور صبح از میان پرده‌ها روی صورتش افتاد، رز چشم‌هایش را باز کرد، هیچکس در خوابگاه نبود و ساعتش به موقع بیدارش نکرده بود. باید قلبش فرو می‌ریخت، دستانش از استرس می لرزیدند ولی خبری از اضطراب نبود. دلش میخواست نگران باشد، اما نمی توانست. حس می کرد در کابوسی گیر افتاده که باید جیغ بکشد تا نجات پیدا کند، اما کسی جلوی دهنش را گرفته است.

بدون اینکه نگران باشد یا حس بدی داشته باشد با آرام ترین سرعتی که میتوانست شروع به آماده شدن کرد، حتی اگر دیر می رسید هاول بازیکن جایگزین داشت، چه نیازی به حضور رز بود وقتی بقیه جایش را می گرفتند و او میتوانست فقط کمی دیگر بخوابد.

رز به آرامی شروع به بستن بند کفشش کرد که صدای کوبیدن در خوابگاه بلند شد.
-روزالین؟!

صدای تیز و مضطرب لیلی از پشت در آمد.
-روزالین کجایی؟ چرا نمیای؟ منتظرتیم!
-الان میام، لیلی. نگران نباش.

نگاه متعجب لیلی از سر تا پای رز چرخید.
-تو…خوبی؟ من فکر کردم از استرس شاید حالت بد شده باشه.

رز ابرویش را بالا انداخت.
-نه فقط خواب موندم.

-تو خواب موندی؟
لیلی نمی‌دانست باید تعجب کند یا داد بزند.

-من آدمم و پیش میاد. آره خواب موندم.
رز شنلش را برداشت و بدون توجه به لیلی از کنارش رد شد.

چیزی در ظاهرش تغییر نکرده بود، اما آن سرمای درونی را می‌شد از فاصله‌ی چند قدمی‌اش حس کرد. انگار بخشی از وجودش خاموش شده بود و خودش هنوز متوجه خاموشی‌اش نبود.

راهروهای قلعه برای صبح زود بیش از حد شلوغ بودند و شور بازی تمام جادوآموزان و اساتید هاگوارتز را به وجد آورده بود. همه، به جز روزالین .
وقتی به زمین کوییدیچ رسیدند، بازی تقریبا آماده‌ی شروع شدن بود. بازیکنان گریفندور روی جاروهایشان منتظر بودند و هاول با دیدن رز برای لحظه‌ای مکث کرد. رز دیر کرده بود؛ آن‌قدر دیر که دیگر فرصتی برای پرسیدن چیزی باقی نمانده بود. سوت داور از آن سوی زمین به گوش رسید و چند ثانیه بعد، تمام بازیکنان از زمین فاصله گرفتند. صدای تشویق طرفداران هر دو تیم ورزشگاه را پر کرد.

-بالاخره! بازیکنان گریفندور و اسلیترین وارد زمین می‌شن!

صدای گزارشگر در سراسر زمین پیچید.
-این یکی از مهم‌ترین بازی‌های فصل برای هر دو تیمه! هر دو تیم برای پیروزی به این بازی احتیاج دارن و با توجه به جایگاهشون، این مسابقه می‌تونه نتیجه‌ی جدول رو حسابی تغییر بده!

بازیکنان در جای خود پخش شدند.
-سه مدافع، دو مهاجم و جست‌وجوگرهای دو تیم در ارتفاع در حال پرواز هستن! کوافل آماده‌ی رها شدنه و بلاجرها هم بی‌صبرانه منتظرن تا دردسر درست کنن!

داور سوت شروع بازی را زد.
-و بازی شروع می‌شه! داور کوافل را به بالا پرتاب میکنه و مهاجم گریفندور با یک حرکت خودش رو به توپ می رسونه. کوافل در اختیار گریفندور! چه شروع سریعی! مهاجم به سمت حلقه‌های اسلیترین پرواز می‌کنه، دو بازیکن اسلیترین از دو طرف بهش نزدیک می‌شن!

بازی با سرعتی بیشتر از چیزی که تماشاگرها انتظار داشتند پیش رفت. کوافل چند بار بین بازیکنان جابه‌جا شد و در نهایت مهاجم گریفندور خودش را به حلقه‌ها رساند.


دروازه‌بان اسلیترین خودش را به سمت حلقه کشید، اما دیر رسید.
-گلللل! ده امتیاز برای گریفندور!

صدای فریاد تماشاگران بلند شد، رز از ارتفاع بالا فقط به پایین نگاه می‌کرد. نه خوشحال شد، نه هیجان‌زده. چند دقیقه بعد، این بار اسلیترین حمله کرد. یکی از مهاجمان از میان دو مدافع گریفندور رد شد و کوافل را به سمت حلقه پرتاب کرد، هاول خودش را جلوی حلقه رساند. بلاجر درست همان لحظه از کنار سرش رد شد و هاول با یک چرخش سریع خودش را از مسیرش کنار کشید. کوافل با فاصله‌ی کمی از دستش رد شد، اما هاول در آخرین لحظه دستش را دراز کرد و توپ را گرفت.

-چه سیوی از دروازه‌بان گریفندور! هاول اجازه نمی‌ده اسلیترین به امتیاز برسه!
تشویق تماشاگران دوباره بلند شد.

کوافل بار دیگر در هوا چرخید و چند دقیقه بعد، مهاجم گریفندور دومین گل را وارد حلقه‌های اسلیترین کرد.
-بیست بر صفر! گریفندور داره اختلاف رو بیشتر می‌کنه!

اما رز سر جایش مانده بود، دست‌هایش شل دور دسته‌ی جارو قرار گرفته بودند و نگاهش بی‌هدف روی زمین می‌چرخید. بازیکنان مثل نقطه‌هایی رنگی در میان زمین حرکت می‌کردند؛ یکی به دنبال کوافل می‌رفت، و‌ دیگری از بلاجر فرار می‌کرد.

ناگهان چیزی طلایی از گوشه‌ی چشمش گذشت، اسنیچ. چند متر جلوتر، جست‌وجوگر اسلیترین آن را دیده بود. با یک چرخش تند مسیرش را عوض کرد و به سمت اسنیچ شیرجه زد.
-اوه! جست‌وجوگر اسلیترین اسنیچ رو دیده! مستقیم به سمتش پرواز می‌کنه!

رز هنوز همان‌جا مانده بود، صدای تشویق تماشاگرها بلندتر شد.

-رز!
صدای هاول از پایین زمین به گوش رسید.

-اسنیچ!

رز دوباره به جلو نگاه کرد، اسنیچ چند متر دورتر می‌درخشید و جست‌وجوگر اسلیترین داشت به آن نزدیک می‌شد.
رز دسته‌ی جارو را کمی چرخاند و آرام به سمتش رفت. باد صورتش را کنار می‌زد و هیچ عجله‌ای نداشت. جست‌وجوگر اسلیترین زودتر از او به اسنیچ نزدیک شد.
رز سرعتش را بیشتر کرد. اسنیچ درست مقابلش بود. رز می‌توانست دستش را دراز کند و آن را بگیرد. می‌توانست کاری کند که همه‌ی آن تمرین‌ها، تمام آن شب بی‌خوابی و آن اشتباه معنایی پیدا کنند. دستش را جلو برد، جست‌وجوگر اسلیترین همزمان خودش را به سمت اسنیچ کشید. فاصله‌شان آن‌قدر کم شده بود که رز می‌توانست صدای نفس‌های تندش را بشنود.
پیش از آنکه به جست و جوگر اسلترینی فرصت فکر کردن بدهد، دسته‌ی جارویش را به سمتش کج کرد و شانه‌اش را محکم به او کوبید. ضربه به اندازه‌ای شدید بود که تعادل جست‌وجوگر اسلیترین را به هم زد. دستش از دسته‌ی جارو جدا شد و برای لحظه‌ای در هوا معلق ماند، پیش از آنکه بدنش از روی جارو سر بخورد و به سمت پایین سقوط کند.

صدای تماشاگرها یک‌باره بالا رفت.
-چی کار کرد؟!

صدای گزارشگر برای اولین بار از هیجان خالی شد و جای آن را ناباوری گرفت.
-جست‌وجوگر گریفندور به بازیکن اسلیترین ضربه زد!

رز حتی نگاهش نکرد، اسنیچ هنوز جلوی صورتش می‌چرخید. دستش را جلو برد. انگشت‌هایش تقریبا به بال‌های طلایی آن رسیده بودند و فقط کافی بود خودش را کمی جلو بکشد. اما جارو دیگر زیر بدنش ثابت نبود. بعد از برخورد، با سرعت به سمت پایین متمایل شده بود و وزنش روی یک طرف افتاده بود. می‌توانست اسنیچ را بگیرد، اما اگر دستش را درازتر می‌کرد، از روی جارو سقوط می کرد. پایین را نگاه کرد. برای اولین بار، انتخاب کردن برایش ساده بود. دستش را پس کشید. بدنش را روی جارو جمع کرد و دسته را محکم گرفت. اسنیچ از میان دستانش پرواز کرد.

-جست و جوگر گریفنیدور اسنیچ رو از دست داد!
صدای گزارشگر دوباره در زمین پیچید.

در همان لحظه، صدای پرواز کردن از پشت سرش آمد. جست‌وجوگر اسلیترین که خودش را از سقوط نجات داده بود، دوباره سوار جارو شده بود و حالا با تمام سرعت به سمت اسنیچ می‌رفت.
-جست‌وجوگر اسلیترین دوباره برگشته! خودش رو جمع‌وجور کرده و داره با سرعت به اسنیچ نزدیک می‌شه!

رز فقط نگاهش کرد.جست‌وجوگر از کنارش گذشت و دستش را دراز کرد.
-گرفتش!

صدای گزارشگر در تمام ورزشگاه پیچید.
-اسلیترین اسنیچ رو گرفت! بازی تمومه!

فریاد طرفداران اسلیترین ورزشگاه را پر کرد. پرچم‌های سبز و نقره‌ای میان سکوها به حرکت درآمدند و صدای تشویقشان از هر طرف بلند شد؛ اما رز فقط به دست‌های خالی‌اش نگاه کرد. منتظر بود قلبش فرو بریزد. منتظر بود گلویش بسوزد، اشک‌هایش راه بیفتند و همان صدای آشنا در سرش فریاد بکشد که دوباره خراب کرده است.

سعی کرد خودش را مجبور کند ناراحت شود.
-ما باختیم.

چند لحظه صبر کرد.
-من اسنیچ رو از دست دادم و باعث شدم ببازیم.

رز به صدای شادی اسلیترین گوش داد. بعد به زمین نگاه کرد؛ به بازیکنان گریفندور که آرام‌آرام از پرواز برمی‌گشتند. حتی باخت هم دیگر معنایی نداشت. منتظر حس همیشگی و آشنای درونی‌اش ماند؛ همان خشم آشنایی که همیشه بعد از یک اشتباه به جانش می‌افتاد، همان صدایی که هیچ‌وقت فرصت نمی‌داد از خودش دفاع کند. منتظر ماند سرش پر شود از اگر و کاش و تمام راه‌هایی که می‌توانست بهتر عمل کند, اما ذهنش همچنان ساکت بود.

در همان ارتفاع، برای لحظه ای به هاول که از زمین خارج می شد نگاه کرد. نگاه هاول دیگر شبیه همیشه نبود. ناامیدی در چشم‌هایش نشسته بود. انگار برای اولین بار، هاول به او نگاه می‌کرد و نمی‌توانست رز را در آن دختر پیدا کند. حتی دیدن ناامیدی هاول هم نتوانست سکوت ذهنش را بشکند. نگاهش را از او گرفت و به آسمان خیره شد.

رز دیگر از سکوت ذهنش نمی‌ترسید؛ از این می‌ترسید که چیزی برای ترسیدن در قلبش باقی نمانده باشد. رز سعی کرد آن شب را به یاد بیاورد؛ قفسه‌های تاریک کتابخانه را، نور شمع را، صدای خودش را که کلمات جادو را یکی‌یکی می‌خواند. حتی می‌توانست جمله‌ای را که پیش از خواندن طلسم در ذهنش گذشته بود، به خاطر بیاورد. اما آن دختر را نمی‌شناخت. دختری که از خودش خسته بود. دختری که برای یک اشتباه ساعت‌ها گریه می‌کرد و از خودش متنفر می‌شد. دختری که تمام زندگی‌اش را با ترس از کافی نبودن گذرانده بود. می‌دانست که آن دختر خودش بود. فقط جادوی سیاه، هویتش را از او دزدیده بود.

سوژه: خشت اول

- ما همون روزی خشت اول رو کج گذاشتیم که اینو کردیم مدافع تیم ریونکلاو!

آدنا این جمله رو درحالی گفت که بدون جارو و با یه دست از حلقه دروازه ریونکلاو آویزون بود و با دست دیگه‌ش سعی می‌کرد با کوبیدن روی کله‌ش، حریق موهای سوزانشو اطفاء کنه.

- کمک!

اینم صدای نورا بود که از افق دور آسمون هاگوارتز به گوش تماشاچیا می‌رسید. نورا ریزنقشی که با برخورد یه بلاجر عین توپ هوا رفته بود و هیچکس نمی‌دونست دقیقا تاکجا رفته بود.

بقیه اعضای تیمم شرایط بهتری نداشتن. بز‌های آبرفورث وسط ورزشگاه، آواره و بی‌چوپون مونده بودن و خودشونم نمی‌دونستن اصلا اونجا چیکار می‌کنن. وقتی تماشاگرا بیشتر دقت کردن متوجه شدن که اتفاقا خود آبرفورثم بین بزاش لباس بزی پوشیده و از ترس اینکه شکار بلاجرای تیم حریف بشه داره راستی‌راستی چمن می‌خوره!

جالب اینجاست تو این ماجرا، تنها کسایی که به‌نظر نمی‌اومد هیچ مشکلی با بلاجرا داشته باشن، خود مدافعا بودن؛ همون مدافعایی که ناسلامتی قرار بود جلوی بلاجرا رو بگیرن و از تیم دفاع کنن، اما...

- لعنت به روحت میرتل! تیمو به فنا دادی!

ربکا با جارویی که بخاطر برخورد بلاجر، سرسیلندر سوزنده بود و دود می‌کرد و با کلاغی که نصف پراش ریخته بود، این نفرینو به زبون آورد.

میرتل وسط هوا با اخمی نشسته بود روی توالت ملقب به فرنگی، مدافع دیگه تیم و هردو اخم کرده بودن.
- شماها بهم دروغ گفتین! بهم احساس ناکافی بودن دادین! انتظار داشتین ازتون دفاع هم کنم؟
- باشه حالا... فقط یه دروغ کوچیک بود! خب دیگه چیکار می‌کردیم بیای توی این بازی شرکت کنی؟مجبور بودیم یه طوری ترغیبت کنیم دیگه!
- یه دروغ کوچیک؟

فلش‌بک به روز قبل، رختکن ریونکلاو...

- ببین میرتل، تو همیشه توی توالت و حموم سدریکو دیدی و زیاد بهت توجه نکرده! این‌دفعه به عنوان بازیکن کوییدیچ می‌بیندت بعد یه دل نه صد دل عاشقت می‌شه!
- واقعا میگی؟
- صددرصد. اصلا ما خواستیم توی بازی با هافلپاف، تو باشی که بتونی سدریکو ببینی.
- من حتی شنیدم سدریک بازیکن کوییدیچ فیتیشه!

با این جمله همه افراد داخل رختکن، به آدنا زل زدند.

- خب راست میگم دیگه... چو چانگ نمونه‌ش.
- منطقیه!
- کاملا!
- پس شرکت می‌کنی دیگه؟

میرتل با تردید به اعضای تیم ریونکلاو نگاه کرد.
- هممم... باشه پس. فقط چرا خود سیبل شرکت نمی‌کنه این بازی؟

ابری از افکار مشترک روی سر اعضای تیم ظاهر شد که میرتل اونو نمی‌دید. داخل ابر، سیبل با لباسی پر از بند‌های آویزون، برای اکتشاف درمورد پیشگویان مصر باستان با ضد آفتاب و عینک آفتابی، روی یکی از اهرام ثلاثه داشت آفتاب می‌گرفت که پاش رفت روی یکی از بندهای لباسش و از هرم صاف پرت شد پایین توی مقبره آمن‌‌بریج چهارم؛ آمن‌بریج چهارمم که مکدر شده بود خدای مصریان باستان رو از آمون به خدای سبیل هیتلری تغییر داد تا مدل سبیل سیبل رو به سخره بگیره و تحقیر کنه. سیبلم که بهش برخورده بود، گفت:
- من دیگه یک ثانیه هم توی این مدرسه هرم نمی‌مونم و استعفا می‌دم. بعد از من ابرهای سیاه بر شما خواهد بارید... طوفانی از فلاکت شما را غرق خواهد کرد و زندگی‌ای پر از رنج...

اما یهو یکی دیگه از مومیایی‌ فراعنه مصر باستان به نام آلبوس‌آتون سر رسید.
- بگیر بشین سرجات بابا تو هم را به راه قهر می‌کنی! حالا انگار سال پنجم و شیشم قهر کردی، کسی توی کتاب به پشم تسترالش گرفت که حالا ما به باندمون بگیریم!

و همون‌لحظه چندتا مومیایی با باندهاشون سیبل رو به هرم بستن و وادارش کردن بشینه براشون کف‌بینی انجام بده اما از اونجایی که کل دستاشون باند بود سیبل فقط تونست براشون پیشگویی کنه که زندگی اون دنیایی خیلی در هم تنیده و پیچیده‌ای خواهند داشت. آخرم بخاطر این پیشگویی‌های نه‌چندان رضایت‌بخشش بهش حکم حبس ابد توی هرم دادن که متاسفانه شامل کیفیت‌های مخففه نشد و سیبل هم از بازی جا موند.

ابر ناپدید شد.

- اهم... شرکت نکرد فقط بخاطر تو میرتل عزیز. اگر شرکت می‌کرد فرصت طلایی دیدن سدریک رو از دست می‌دادی. بعد تا ابد در عشق سدریک می‌سوختی و می‌ساختی! ببین چقدر دلسوز توییم.
- وای چقدر شما مهربون و به فکرم هستین... پس فقط بخاطر دیدن گل روی سدریکم شرکت می‌کنم.

پایان فلش‌بک - زمان حال، حین بازی ریونکلاو و هافلپاف...

نقل قول:

- سدریک کوش؟ سدریــــــک من کـــــوش؟!

اعضای تیم ریونکلاو آهی از سر تاسف کشیدن.

آبرفورث سرشو از پوست بز بیرون آورد و همون‌طور که اضطراب برخورد بلاجر به پس کله‌ش در عمق چهره‌ش مشخص بود گفت:
- بس کن میرتلعلی! این بلاجرا که جرمون دادن رو جمع کن تا کل تیم ریونکلاو رو بخاطر یه سدریک منقرض نکردی.
- نچ... نمی‌خوام... نمیام.
- ای تف تو روح... آلبوس! بیا حالا اون چوب بیسبال رو دستت بگیر شاید بین جمعیت یکی بهتر از سدریک پیدا کردی زن حسابی! اصلا من خودم یه بز دارم...

میرتل شروع به گریه شدیدتر کرد.
- واقعا که! الان داری بهم احساس ناکافی بودن می‌دی؟ می‌گی برم با بز ازدواج کنم؟! فکر کردی من از اوناشم که با حیوانات...
- چی میگی دیوانه؟! می‌گم یه بز دارم شیرش فراکافوریزه‌س. بیا از سرچشمه بخور بلکه سدریک یادت بره!
- داری الان بهم احساس ناکافی بودن می‌دی که یه روحم و نمی‌تونم از سرچشمه بزات شیر بخورم؟
- میرتل انقدر زر نزن دیوانه‌م کردی! این بز به روحام می‌تونه شیر بده! فقط بمک! خب؟ فقط بـــــمک!

بعد یه بز سیاه رو به زور از بین گله‌ش کشید بیرون و میرتل هم که خسته شده بود از فراق سدریک، رفت زیر خانم بزی و از شیرش مکید. لحظه‌ای بعد قرنیه چشم‌های روحیش گشاد شد. عین ملوان زبل بازوهاش عضلانی شد و با یه لبخند کجی به تماشاچیا نگاه کرد.

- عالیه. می‌دونستم جواب می‌ده. همیشه یک بز همه مشکلات رو حل می‌کنه. خب دیگه میرتل... چوب رو دستت بگیر و ثابت کن که خشت اول که نهد معمار کج تا ثریا نمی‌رود دیوار کج!

ریونکلاوی‌های حاضر در استادیوم که تموم مدت بازی مضطرب و غمگین بودند با دیدن چهره مصمم میرتل و دست عضلانیش که به سمت چوب کتک‌زن بلاجرا می‌رفت، کف و سوت زدند. می‌دونستن این میرتل دیگه اون میرتل سابق نیست و قراره در رقابت‌های کوییدیچ امسال تاریخ‌ساز بشه. میرتل، برترین مدافع تاریخ ریونکلاو. همه می‌خواندند:
- میـــرتل، عشق تیم ما! میــــرتل خوشتیپ ما! همیشه هستی تو، کوییدیچ ندیده مثل تو!

حقم داشتن... واقعا هم کوییدیچ ندیده بود مثل میرتل! مخصوصا اون لحظه استثنایی که میرتل در میون کف و سوت حضار، دستشو به سمت چوب بیس‌بال مانند برد و چوب از بین دستش عبور کرد و همچنان روی زمین باقی موند، یکی از بهترین لحظات تکرارنشدنی کل تاریخ کوییدیچ جادوگران بود!

حضار:

اعضای تیم هافلپاف با دیدن این صحنه از خنده روی زمین ولو شدند. باله‌های دم پری‌دریایی‌‌ای آنابل از خنده می‌لرزید.
- حتی منم که پا ندارم می‌تونم با دستام از تیمم دفاع کنم... آخه این چجور بازیکن انتخاب کردنه؟ حداقل قبل بازی یه تست ازش می‌گرفتین!

حتی مرگم که اصولا اونقدر زمان در این دنیا سپری کرده بود که هزاران مسابقه کوییدیچ دیده باشه و احساساتی توی چهره‌ش بروز نده، نیشخندی روی صورت گرگیش نشست.

کارگردان مسابقه که انگار منتظر همین لحظه درامایی‌طور بود، سریع آهنگ سریال کلید اسرار رو از بلندگو‌های ورزشگاه پخش کرد.

- میدونستم. از اولشم می‌دونستم این مسابقه رو برگزار کردین فقط برای اینکه بهم احساس ناکافی بودن بدین. تحقیر یک روح پژمرده و شکسته خیلی لذت‌بخشه نه؟ کی اهمیت می‌ده وقتی میرتل بدبخت نتونه از تیمش دفاع کنه و جلوی کل ورزشگاه تحقیر بشه چه احساسی پیدا می‌کنه؟
- من!

همه ورزشگاه با تعجب به سمت صدا نگاه کردند اما هیچی ندیدن. تا اینکه صاحب صدا به میرتل نزدیک‌تر شد و انعکاس درخشان‌تر نور خورشید از بدن میرتل روی فنجون هلگا هافلپاف افتاد که روی جاروی کوچیکش نشسته بود.
- میرتل، منم مثل تو دست ندارم! اونا منم مثل تو به این بازی کثیف کشوندن تا تحقیرم کنن. بهم گفتن تو بهترین جستجوگر دنیا می‌شی و چون طلایی هستی گوی‌زرین خودش میاد پیشت. ولی کوش؟ کو گوی زرین؟ منو تبدیل به یه فنجون خالی و افسرده کردن.
- ای وای فنجون! تو هم مثل منی که!
- میت!
- فنج!

و احساسات بین فنجون و میرتل انقدر شدید شد که کار به نوشیدن از فنجون و جای رژ لب میرتل روی لبه فنجون رسید و اونا در حالی که به طور مجازی در بغل هم بودند پرواز کردند و از ورزشگاه خارج شدند و به خوبی خوشی تا ابد باهم شیر بز نوشیدند و غم‌هاشونو شریک شدند.

هپلی اور افتر...

- وایسا چیشد الان؟ بازی چیشد؟ الان کی برنده شد؟

اونش دیگه مهم نبود. صحنه محو شدن فنجون و میرتل، این دو نوگل خوشبخت انقدر تاثیرگذار بود که تماشاگرا کلا بازی رو فراموش کردند و تیم ریونکلاو عاجز از بلاجر و تیم هافلپاف بی‌جستجوگر رو به حال خودشون رها کردند تا در اولین فرصت، به هزاران رمان عاشقونه تاریخ از جمله لیلی و مجنون، میرتل و فنجون هم اضافه کنن!

پایان‌کار احداث دیوار کج!

سوژه : طناب پوسیده
نمی دانم چه شد که گیلدروی لاکهارت از ریوون کلا هدایت تیم گریفیندور را بر عهده گرفته بود اما گریفیندوری ها تصمیم گرفته بودند از او و رهنمودهایش کمک بگیرند تا بتوانند تیم بدجنس اسلیترین را شکست بدهند که در بازی قبل بدجوری هافل پاف را در هم کوبانده بود.

- من نقطه ضعفشون رو بلدم دوستان. باور بفرمایید طوری شکست بخورند که تا یک هفته رویشان نشود سر میز شام توی تالار اصلی آفتابی بشوند.
- گیلدروی تو مطمئنی؟ ما روی تو حساب کردیم و هیچ نقشه ای برای این بازی نکشیدیم.
- تا حالا دیدی من کاری کرده باشم و موفق نبوده باشم؟ اگر باور نداری برو جلد چهارم از مجموعه کتابم درباره قهرمانی کوییدیچ با گیلدروی لاکهارت رو بخون تا باورت بشه.

گیلدروی دندان های براقش را با لبخندی گشاد نشان داد تا دیگر همه بازیکنان گریفیندور خیلی خوب باورشان بشود او می تواند مربی باشد.

روز مسابقه به توصیه گیلدروی همه بازیکنان گریفیندور از غذای جدیدی که او برایشان پخته بود خوردند: کله پاچه تسترال.
- بخورید خوشگل های من. با این غذا اونقدر جون می گیرید که اگر بازی دو روز هم طول بکشه هنوز انرژی دارید.
- آقای لاکهارت؟
- به من بگو آقای مربی عزیزم.
- بله بله... آقای مربی؟ این چرا شبیه مغزه؟
- خب مغزه دیگه عزیزم. بخور که مغزت توی مسابقه کار کنه.

بازیکن گریفیندوری که نزدیک بود آن چیزهایی که خورده بود را یکجا پس بدهد جلوی دهانش را گرفت و دوان دوان از تالار خارج شد.

نیم ساعت بعد همه در زمین مسابقات کوییدیچ هاگوارتز جمع بودند. یکدست قرمزپوشان گریفیندور با شکم های ورم کرده یک طرف سوار جارو بودند و یکدست سبزپشان اسلیترین با سیکس پک ها و پوزخندهایشان در طرف دیگر با جاروهایشان دور می زدند و گرم می کردند.
مادام هوچ گفت:
- هر دو تیم آماده؟ توپ ها آزاد می شوند!
به همین راحتی مسابقه شروع شد. از گوشه چشمم داشتم گیلدروی لاکهارت را می دیدم که عینک آفتابی برند که خیلی بهش می آمد زده بود و در کنار پروفسورها گریفیندور را تشویق می کرد.
- تاکتیک هایی که بهتون گفتم یادتون نره!
صدایش به کسی نمی رسید اما گریفیندوری ها تاکتیک ها را خوب یاد گرفته بودند. قرار شده بود هفت نفره دور سه حلقه خودشان جمع بشوند تا نگذارند اسلیترین گل بزند.
این تاک تیک یک ده دقیقه دوام آورد و باعث شد اسلیترینی ها کلافه بشوند.

- این گریفیندوری ها امروز چرا اینطوری بازی می کنن؟
- نمی دونم. اتوبوس رو گذاشتن جلوی دروازه ولی ما می تونیم گل بزنیم. یه نقشه دارم.

چند تا از اسلیترینی ها به دروازه گریفیندور نزدیک شدند و دو دستشان را دو طرف دهانشان گرفتند تا کسی نبیند دارند چه می گویند.
نتیجه این شد که سه تا از گریفیندوری ها عصبانی شدند و به سرعت دنبال آن دو نفر پرواز کردند تا او را بگیرند و بابت فحشی که داده بود بیچاره اش کنند. مسئله این بود که گریفیندوری ها به خاطر کله پاچه حسابی سنگین شده بودند و هم نتوانستند آن دو اسلیترینی را بگیرند هم پراکنده شده بودند و یکی از حلقه ها خالی مانده بود.
- گل! گل برای اسلیترین! این می تونه بازی رو جذاب کنه.
این صدای گزارشگر بازی بود. گریفیندوری ها که از شکست تاکتیکشان عصبانی بودند به گیلدروی لاکهارت نگاه کردند. او هم با خوشحالی بالا پایین پرید و گفت حالا برعکس حالا برعکس. هفت نفره حمله کنید.
گریفیندوری ها دوباره به تاکتیک گیلدروی اعتماد کردند و این بار حلقه ها را رها و هفت نفره به سمت دروازه های اسلیترین حمله بردند.
- خودشه. فقط کافیه توپ رو ازشون بگیریم.

همینطور هم شد. اسلیترینی ها بعد از نزدیک شدن قرمزها توپ را از دستشان در آوردند و با سرعت به سمت حلقه هایشان رفتند. باز هم به خاطر کله پاچه تسترال گریفیندوری ها حال و حوصله برگشتن به زمین خودشان را نداشتند و دروازه کامل خالی در اختیار سبزها بود.
- یه گل دیگه برای گریفیندور! به به چقدر این گریفیندوری ها امروز... بله پروفسور خیلی هوا خوبه.

هر بار گریفیندوری ها یک گل می خوردند به سراغ گیلدروی می رفتند و او تاکتیک دیگری به آنها می گفت و باز می رفتند اجرا می کردند و گل می خوردند. گریفیندور 300 امتیاز از دست داد بدون آنکه حتی یک بار به اسلیترین گل بزند.
- و بالاخره اسنیچ طلایی! بازیکن جستجوگر گریفیندور اسنیچ رو می گیره!

گیلدروی لاکهارت از خوشحالی روی سرش ایستاد به شکل هلی کوپتری چرخید و خوشحالی کرد. اما این پرچم اسلیترین بود که در آسمان تکان می خورد و برنده را اعلام می کرد.
- اسلیترین 300، گریفیندور 150!

گریفیندوری ها آن روز درس مهمی را یاد گرفتند: دیگر هرگز با طناب پوسیده گیلدروی لاکهارت به چاه نمی رفتند.

اسلایترین
VS
گریفیندور

سوژه : ترکیبی

زمین کوییدیچ هاگوارتز، ساعت ۴:۱۷ عصر، هوای ابری و سنگین

سوروس اسنیپ، سوار بر جاروی استاندارد مدرسه، در ارتفاع چهل فوتی از سطح زمین، با چشمانی که مثل دو تکه یخِ سیاه می‌سوختند، نظاره‌گر دومین مسابقه‌ی کوییدیچ فصل بود. این بار، حریف، گریفیندور بود؛ همان گروهی که اسنیپ از تهِ دل از آن متنفر بود، نه به خاطرِ رنگ‌هایشان، بلکه به خاطرِ یادآوریِ چهره‌ی جیمز پاتر که در هر یک از بازیکنانشان، به نوعی تکرار می‌شد.

اما چیزی در فضا بود که حتی نفرتِ اسنیپ را هم تحت‌الشعاع قرار می‌داد. چیزی که از زمین بازی، از میانِ تماشاگران و حتی از خودِ جاروها به مشام می‌رسید: بوی بی‌هویتی. نه یک طلسم، نه یک نفرین، بلکه یک حسِ عجیب که انگار همه‌چیز و همه‌کس، هویتِ خود را از دست داده بودند.

---

نیمه‌ی اول: سایه‌هایی بدون نام

از همان دقیقه‌ی اول، اسنیپ متوجه شد که گریفیندورها غیرعادی رفتار می‌کنند. نه به خاطرِ شور و شوقِ همیشگی‌شان، بلکه به خاطرِ این که انگار هیچ‌کسی نمی‌دانست که خودش کیست. تعقیب‌کننده‌هایشان، با حرکاتی مردد و بی‌هدف، به سمت حلقه‌ها حمله می‌کردند؛ گویی که حتی نامِ خود را هم فراموش کرده بودند.

· «این چه وضعیتی است؟» اسنیپ با خودش فکر کرد. «آیا دامبلدور باز هم دست به کار شده تا اسلایترین را با یک نقشه‌ی احمقانه شکست دهد؟ یا این، کارِ خودِ گریفیندورهاست که تصمیم گرفته‌اند قبل از بازی، هویت‌شان را در رختکن جا بگذارند؟»

او با نگاهی به نیمکتِ گریفیندور، متوجه شد که حتی مربی‌شان، دملزا رابینز، با چشمانی خیره به زمین، انگار نه انگار که دارد یک مسابقه را از دست می‌دهد، زیر لب اسمِ خودش را تکرار می‌کرد: «دملزا... دملزا... این اسم برای چه کسی بود؟»

اسنیپ لبخند سردی زد و با خودش گفت: «اگر آن‌ها نمی‌دانند که چه کسی هستند، پس من به جای آن‌ها تصمیم خواهم گرفت که چه کسی برنده است.»

---

نیمه‌ی دوم: طنابِ پوسیده‌ی هویت

در نیمه‌ی دوم، وضعیت بدتر شد. گریفیندورها نه تنها هویتِ خود، بلکه حتی هویتِ یکدیگر را هم فراموش کرده بودند. یابنده‌ی گریفیندور، که ظاهراً فکر می‌کرد خودش اسنیپ است، مدام به سمت حلقه‌های اسلایترین حمله می‌کرد و فریاد می‌زد: «من سوروس اسنیپ هستم! حق با من است!»

اسنیپ با نگاهی از سرِ تحقیر، گفت: «اگر تو اسنیپ هستی، پس من باید جیمز پاتر باشم. و این، آخرین باری است که چنین مقایسه‌ی احمقانه‌ای را تحمل می‌کنم.»

اما در میانِ این بی‌هویتیِ همه‌گیر، اسنیپ متوجه چیزی شد: یک طنابِ پوسیده که از جارویِ یکی از بازیکنانِ گریفیندور آویزان بود. طنابی که نه فقط جارو، بلکه هویتِ هرکسی که به آن دست می‌زد را پوسیده می‌کرد. اسنیپ با چشمانی تیزبین، متوجه شد که این طناب، منبعِ اصلیِ بی‌هویتیِ زمین بازی است.

· «پس این، رازِ این مسابقه‌ی بی‌مزه است.» اسنیپ با خودش گفت. «یک طنابِ پوسیده که هویت‌ها را می‌دزدد. بسیار خوب، اگر این طناب، هویت‌ها را می‌دزدد، پس من، هویتِ خودم را با یک طلسمِ معکوس، از چنگِ آن نجات خواهم داد.»

---

پایان بازی: بازپس‌گیریِ هویت

اسنیپ با یک حرکتِ سریع، به سمت جارویِ گریفیندور شیرجه زد و طنابِ پوسیده را با چوبدستی‌اش برید. ناگهان، همه‌چیز تغییر کرد. گریفیندورها، که ناگهان هویتِ خود را بازپس گرفته بودند، با گیجی به هم نگاه کردند. یابنده‌ی گریفیندور فریاد زد: «چه شد؟ من کجا بودم؟»

اسنیپ با خونسردی پاسخ داد: «شما در یک بی‌هویتیِ جمعی گرفتار بودید که به لطفِ یک طنابِ پوسیده، هویت‌تان را دزدیده بود. اما حالا که من آن را نابود کردم، می‌توانید به بازی ادامه دهید. البته اگر هنوز یادتان باشد که چطور بازی کنید.»

بازی، با سوتِ پایان به صدا درآمد و اسلایترین، با اختلافِ ۳۰ امتیاز، برنده شد. اسنیپ، در حالی که جارویش را روی زمین می‌گذاشت، نگاهی به طنابِ پوسیده‌ی بریده‌شده انداخت و زیرلب گفت:

· «بی‌هویتی، ترسناک‌ترین طلسمی است که می‌توان بر علیه یک جادوگر استفاده کرد. اما خوشبختانه، من هرگز هویتِ خودم را فراموش نمی‌کنم؛ چون اگر این کار را بکنم، چه کسی از دانش‌آموزانِ بی‌دقت در کلاسِ معجون‌سازی مراقبت خواهد کرد؟»

---

پایان پست کوییدیچ

گریفیندور در برابر اسلیترین
سوژه‌ها:
بی‌هویت - طناب پوسیده


ریونکلاو در برابر هافلپاف
سوژه‌ها:
کرکس - خشت اول

زمان ارسال پست‌ها: تا پایان روز 15 شهریور


توضیحات تکمیلی:

* هر بازیکن از بین سوژه‌های بازی تیمش، یک سوژه را انتخاب کرده و پستی با آن سوژه می‌نویسد که حول محور مسابقه‌ی کوییدیچ بین دو تیم باشد و در این تاپیک ارسال می‌کند.

* هر تیم حداقل سه پست
* هر تیم حداکثر یک پست از اعضای قدیمی

* امتیاز هر تیم، میانگین امتیازات پست‌های بازیکنانش خواهد بود
* پست‌های هر بازی، توسط داوران دو گروه مقابل داوری خواهد شد

بلاجر بزنید و کوافل بیفکنید... ولی اسراف نکنید!

لطفا داورها حداکثر تا پایان روز ششم شهریور، از طریق پیام شخصی، امتیازاتی که برای پست‌های بازی دو تیم رقیب در نظر گرفتن رو به معاون مدرسه اطلاع بدن. امتیاز هر پست یک عدد طبیعی (غیر اعشاری) تا سقف 100 می‌تونه باشه. همچنین در کنار امتیاز هر پست، به صورت مختصر و بدون شرح، به موثرترین عوامل مثبت و منفی در تعیین امتیاز پست از دید خودتون اشاره کنید.


داورهای معرفی شده توسط ریونکلاو و گریفیندور -> امتیازدهی به پست‌های بازی دو تیم هافلپاف و اسلیترین
داورهای معرفی شده توسط هافلپاف و اسلیترین -> امتیازدهی به پست‌های بازی دو تیم گریفیندور و ریونکلاو

@هرپوی کثیف @مرلین @گلرت گریندلوالد @نیکلاس فلامل

هافلپاف




از هدیهٔ‌های آسمانی-اهل سنت مرلین به یاد داریم کمک کردن به دیگران، از جمله صفت شایستهٔ انسان‌هاست که ارزش خیلی از باخت‌ها را دارد. قضیه این است که فرق زیادی بین خوب بودن با دیگران چون واقعا خوب هستی و خوب بودن چون توانایی بد بودن را نداری وجود دارد. اسلایترینی‌ها هم که کاملا متوجه بودند در بردن ناتوانند، تصمیم گرفتند آن روز خطاهایشان را با خوب بودن و لطف کردن به هافلپافی‌ها ماست مالی کنند.

اسلایترینی‌ها با خود اندیشیده بودند:
همه می‌دانند جام از آن کدام گروه است، پرچم کدام گروه سربلند است و کدام گروه بیشترین طرفدار را دارد. روزهاست که تمرین کرده‌ایم اما ده روز تمرین ما، به اندازهٔ ده دقیقه تمرین هافلپافی‌ها هم ارزش ندارد. مرلین هم که با آن‌ها یار است و هزار و سیصد و خورده‌ای طلسمی که خواستیم اجرا کنیم جواب نداد. تازه ساحره‌هایشان همه از ساحره‌های ما قشنگ‌ترند و جادوگرانشان هم خوشتیپ‌ترند- که البته این ربطی به کویدییچ ندارد اما درگیری همیشگی ذهن یک اسلایترینی است. پس مشخص است که می‌بازیم؛ حداقل جوری ببازیم که بقیه فکر کنند عمدی باخته‌ایم و به هافلپافی‌ها لطف کرده‌ایم!

آن‌ها از روزها پیش برای این نقشه تلاش کرده بودند. اسنیپ سر این موضوع از عزای لیلی درآمد و به جای اینکه ردای کاملا مشکی بپوشد، دو روبان به رنگ‌های سبز و زرد به اطراف ردایش دوخت و روی تی‌شرتش عبارت هافلپاف اند اسلایترین آر برادرز را چاپ کرد. لوسیوس مالفوی روی عصایش به جای مار، گورکنی از جنس طلا گذاشت و نارسیسا هم دکور خانه را به زرد و مشکی تغییر داد.

بالاخره روز مسابقه فرا رسید. زمین بازی به خاطر باران دیشب نمناک و خوشبو بود و آفتاب در بهترین حالت ممکن روی آسمان لم داده بود؛ نه آن‌قدر بالا که سوزناک باشد و نه آن‌قدر پایین که تاریک. هافلپافی‌ها که این بازی برایشان مثل دستگرمی بود، با بی‌حوصلگی سوار جاروهایشان شدند و مورد استقبال اسلایترینی‌ها قرار گرفتند. داور سوت را زد و مسابقه شروع شد.

کوافل بین اعضای هافلپاف دست به دست شد تا اینکه به مرگ رسید که سوار داسش شده بود. از خوبی‌های بازی هافلپاف این است که می‌دانی در این مدت کسی در دنیا نمی‌میرد؛ چون مرگ سرش با کوافل‌ها و بلاجردها گرم است. مرگ کوافل را محکم به سمت دروازه پرتاب کرد اما اینبار روندادروازه‌بان اسلایترینی؛ ویندا، آن‌را اتفاقی گرفت. تدی می‌خواست ای بابای کشداری بگوید و به پیشانی‌اش سیلی بزند که دروازه‌بان لبخند خشکی زد و توپ را از دروازهٔ خودش عبور داد.
- بفرمایید! برد شما برد ما هم هست.

اعضای هافلپاف با تعجب به هم نگاه کردند. به نظر آن‌ها یک جای کار زیادی می‌لنگید... با این حال بازی از سر گرفته شد. از آن طرف دروازه‌بان هافلپاف؛ آنابل، داشت جلوی دروازه نیمرو سرخ می‌کرد. رو به هم گروهی‌هایش غر زد:
- بچه‌ها حوصله‌م سر رفت، حداقل خودتون یه پاس به من بدین...
- تو اونجا یکم استراحت کن، ما هم فقط داریم گرم می‌کنیم دیگه... اشکال نداره، دیشب موقع تمرین خیلی خسته شدیم...

روند بازی مشخص بود، کوافل‌ها از دست لیلیث به مرگ می‌رسید و مرگ هم گل می‌زد. تدی هم آن اطراف با بی‌حوصلگی دنبال گوی زرین می‌گشت. پس از چند دقیقه در گوشهٔ زمین ایستاد تا یقیهٔ لباسش را درست کند که دیانا؛ جستجوگر تیم حریف کنارش آمد تا با او گپی اجباری دوستانه داشته باشد. تد به محض اینکه سرش را بلند کرد درخششی زیبا و طلایی را کنار گردن دیانا دید که آرام بالا و پایین می‌رفت...

دیانا نگاه تد را دنبال کرد و در یک آن دستش را بلند کرد و گوی زرین را گرفت. شاید تحقیر و اجبار تمام شده بود... شاید دیگر مجبور نبودند برای پنهان کردن ناتوانی‌شان نقش خوب را بازی کنند... شاید برای اولین بار در تاریخ اسلایترین از هافلپاف می‌برد...

داور سوت پایان مسابقه را زد. دیانا با افتخار دستش را بالا برد. تد با نگرانی به مرگ نگاه کرد که داسش بیشتر از همه وقت می‌درخشید. لیلیث گوشهٔ لبش را گزید و اخم کرد، نکند زیادی مغرور بوده‌اند؟ آنابل هم... لقمهٔ دیگری گرفت و در دهانش چپاند.

- ۱۶۰، ۱۵۰ به نفع هافلپاف! تیم گورکن‌ها برد!

ناگهان فریاد شادی از جایگاه زرد بلند شد و اعضای هر دو تیم با ناباوری به هم نگاه کردند. البته! گوی زرین تنها صد و پنجاه امتیاز دارد، اما مرگ و لیلیث از قبل شانزده گل زده بودند!

(پند داستان: در پست‌هایتان هیچ هافلپافی را مورد تمسخر قرار ندهید.)