جادوگرام

هعی. عجب دورانی بود.
اون زمان که شما جوونا نبودید ببینید چه شد. پدر ما تصمیم داشت به یه سفرِ خطرناک بره و منم فرزند ارشد خانواده بودم. شرایط طوری شده بود که با یازده سال سن، باید چنتا کارِ بزرگ میکردم:
۱. حرفای پدرم رو که همون روز رسیدنِ نامه راجع به دلیل رفتنش بهم گفت، هضم میکردم.
۲. قیدِ حضور و تحصیل در هاگوارتز رو میزدم! منِ طفل اصیل‌زاده‌ی یازده ساله!
۳. کسب‌وکارِ پدر رو در کوتاه مدت یاد میگرفتم و ادامه میدادم؛ و تا نگذارم در نبودِ پدر، شغل خانوادگی‌مون و اعتبارمون لکه‌دار بشه.

منِ طفل معصوم، همه‌ی این کارارو کردم، ولی اینا از تحصیل محرومم نکردن؛ بخاطرِ آموزش‌های مادرم بود، هیچ ماده‌درسی‌ای توی هاگوارتز نبود که من ازش سردرنیارم!

تصویر هم مربوط به زمانیه که پدر برای اینکه دلمِ درگیرِ هاگوارتز نشه، قبل رفتنش نامه‌ی دعوت رو هم برداشت و با خودش برد. اونموقع یکم از دلخور شدم؛ ولی بعد که توضیح داد و منم بزرگتر شدم، تصمیمش رو تحسین میکردم.

#روزی_که_جادو_شروع_شد البته برای من، شکل دیگه‌ای داشت:)

راستش نمی‌دونم روز اولی که کل فامیل منو از توی جعبه چوب‌کبریتم‌ بیرون کشیدن تا ورودم به هاگوارتز رو تبریک بگن باید بخاطر خدشه‌دار کردن خوابم می‌گرفتم می‌زدمشون یا صرفا جواب تبریکشون رو با سر میدادم، ولی اون موقع خواب‌تر از اونی بودم که بتونم هیچ‌کدوم از این دو مورد رو انجام بدم.
#روزی-که-جادو-شروع-شد

طریقه‌ی مهوتوکورو بر این است که پس از پنج سال تحصیل روزانه، پذیرش‌نامه‌ای از مسئولین مدرسه به سوی جادوآموز پرواز کند تا نشانی باشد از این که فرد چنان نیرویی داشته که بتواند به طود شبانه‌روزی تحصیل کند.

خاطرم هست که در زادروز یازده سالگی‌ام، قلبم در قفسه‌ی سینه به تپش درآمده بود‌. در ظاهر کتاب می‌خواندم؛لیکن دیدگانم به پنجره دوخته شده بودند و انتظار پرواز کبوتر نامه‌رسان را می‌کشیدند. هراس داشتم که مبادا نتوانم به تحصیل شبانه‌روزی بپردازم.

چند ثانیه؟ چند ساعت؟ باری، کبوتر سپیدبا رقعه‌ای به دستم رساند که خبر از پذیرشم می‌داد. کبوتر با نغمه‌اش والدینم را مطلع کرده بود تا بیایند و دریابند که اکنون، جادوآموز شبانه‌روزی مهوتوکورو به شمار می‌آیم. تبسم بر لبم نقش بسته بود و به گمانم، تا نخستین آزمون شبانه‌روزی رخت بر نبست.

در آن اوان، گمان می‌بردم چرخ گردون همواره به ابتسام و شکرخند خواهد گذشت. در گذر سال‌ها، زندگی را درد و رنج بی‌پایان می‌پنداشتم و اکنون...نمی‌دانم، نمی‌دانم!
#روزی که جادو شروع شد.

نوشتن و امضا کردن صد ها و صد ها نامه قبل از شروع هر ترم در هاگوارتز ، بله قربان زمان ما قلم تند نویس نبود و تک تک نامه ها دونه به دونه نوشته میشدن . و این وظیفه خسته کننده بر سر من افتاده بود که هر سال قبل از شروع سال جدید تحصیلی صد ها نامه را بنویسم و امضا کنم .
البته هنگامی که دانش آموزان سال اولی را که بسیار از آمدن به هاگوارتز خوشحال هستن را میدیدم ، خستگی را فراموش میکردم

#روزی_که_جادو_شروع_شد

عکس اپلود نشد
اون روز رو به خوبی یادمه رون در حالی که داشت به ما پز میداد که رفیق هری پاتر جغد خونمون صاف رفت تو پنجره
پرسی جغد بیچاره رو برداشت و گذاشت داخل قفسش و نامه هارا ازش گرفت
وقتی داشت نامه هارا نگاه میکرد دید که نامه هاگواتز منم هست و گفت هی جینی امسال داخل هاگواتز قراره ببینمت شیطونی نکنی
منم نیم ساعت بعد دوزاریم افتاد بعدش به افتخار من و اینکه احتمالا قراره یک گریفندوری دیگر به خانواده اضافه بشه جشن گرفتیم
#روزی_که_جادو_شروع_شد

فرزندانم، شاید با خودتون فکر کنید که عکاسی در دوران مرلین وجودی نداشته، اما نگران نباشید. قلموهای جادویی، نقاشی‌های بسیار بسیار رئالی را از لحظه به لحظه زندگیمان به تصویر می‌کشیدند.
این تصویر از دور‌ترین خاطرات این پیرمرد بوده و هست. به عنوان کسی که از اولین افرادیست که نامه‌ی هاگوارتز رو دریافت کرده، به هیچ وجه تصور نمی‌کردم که در دورانی که جادوگر بودن جرمی نابخشودنی قلمداد میشد، زیر نظر استادی بزرگ همانند سالازار اسلیترین به چنین مرلینی تبدیل بشم.

#روزی_که_جادو_شروع_شد

خاطراتم مخدوش است اما این یکی فرق دارد. در مدتی که در آزکابان بودم، یکی از معدود خاطراتی بود که تلاش می‌کردم به آن چنگ بیاندازم و ذره‌ای و فقط ذره‌ای در برابر دیوانه‌سازها مقاومت کنم.

جغد سیاه‌رنگ با چشم‌های زردرنگ به من زل زده بود تا از من تشویقی بگیرد. تکه‌ای از موشی که مادرم برای معجون آزمایشی1ش قطعه‌قطعه کرده بود به او دادم و پرواز شادمانه‌ی او را دیدم. ابتدا متوجه نبودم نامه‌ای که این جغد آورده، برای من است. پدرم پشت میز کارش گرفتار کارهای وزارتخانه بود؛ اما مادر با ذوق و شوق فراوان نامه را به دستم داد تا خودم لذت باز کردن و خواندنش را تجربه کنم.

تاریکی شب و باران و ابرهای سیاه آن بیرون حتی ذره‌ای از شادی‌ام کم نمی‌کرد. من به هاگوارتز دعوت شده بودم.

راستش روزی که نامه هاگوارتز به دستم رسید، یکی از اون روزهاییه که جزئیاتش هنوز توی ذهنم مونده. یادمه توی تالار اصلی قصر بودم؛ همون تالار بزرگ با سقف‌های بلند، پنجره‌های عظیم و نور سردی که از بین کوه‌ها می‌اومد و روی سنگ‌های سفید کف می‌افتاد. پدرم هم کنارم بود و طبق معمول با همون آرامش خاص خودش مشغول کارهای خودش بود.

صدای بال زدن جغد که پیچید، سرم رو بلند کردم. جغد اومد و نامه رو درست جلوی من انداخت. چند لحظه فقط به پاکت نگاه کردم؛ مُهر هاگوارتز رو که دیدم، تازه فهمیدم چی به دستم رسیده. راستش نمی‌دونم چرا، ولی اون لحظه یه حس عجیبی داشتم؛ انگار یه در تازه جلوی روم باز شده بود.

پدرم وقتی نامه رو دید، واقعاً خوشحال شد. حتی بیشتر از چیزی که انتظار داشتم. از اون لبخندهای کوچیکی زد که فقط وقتی واقعاً خوشحال باشه روی صورتش میاد و گفت:
_ بالاخره نوبت تو هم رسید.

منم نامه رو باز کردم و شروع کردم به خوندنش. شاید از بیرون خیلی آرام به نظر می‌رسیدم، ولی توی سرم هزار تا سؤال می‌چرخید:
_ هاگوارتز چه شکلیه؟ قراره با چه آدم‌هایی آشنا بشم؟ چه چیزهایی اونجا یاد می‌گیرم؟ و اصلاً زندگی بیرون از این قصر و کوهستان قراره چه شکلی باشه؟

فکر کنم اون روز برای اولین بار فهمیدم، با اینکه قرن‌هاست این کوه‌ها خونه‌ی من بودن، شاید دنیا خیلی بزرگ‌تر از چیزی باشه که از پنجره‌های قصر می‌دیدم.

#روزی_که_جادو_شروع_شد

شنیدم اینجا پول میدن چیزه یعنی اومدم براتون خاطره تعریف کنم:
این عکس زمانیه که نامه هاگوارتز اومد،ما جد در جد ریونکلاویی بودیم و خونمون شبیه یه کتابخونه خیلی بزرگ با ظاهر عمارت بود، یعنی همه جا کتاب بود.
اینجا من یازده سالم بود ولی همون زمانم، خوشتیپ و قد بلند بودم.(چشم نخورم)
اون پشت هم سپید، جغد خوشگلم( که هری از من اسکی رفت جغد سفید خرید ) هستش ، اون پشت هم عمارت بابا بزرگم ایناست.
از اون موقع همه میدونستیم من میفتم ریونکلاو از همه نشونه هام معلوم بود.
دلم واسه اون دوران تنگ شد.
#روزی_که_جادو_شروع_شد

یه وقتایی یه عکس ساده می‌تونه آدمو پرت کنه وسط یه عالمه خاطره. این یکی از هموناس؛ تصویر یکی از مهم‌ترین روزای زندگی من.

هنوز یادمه اون روز چه غوغایی توی خونه افتاده بود. یه جغد اومده بود و نامه‌ای رو تحویل داده بود که قرار بود مسیر زندگی منو عوض کنه. اسم هاگوارتز که روی نامه بود، برای چند ثانیه فقط بهش خیره شده بودم... و بعد، خب، طبیعتاً اولین واکنشم خیلی هم عمیق و فلسفی نبود. "بالاخره فهمیدن دخترای حسود بوبتان چشم دیدن زیبایی منو ندارن؟"
#روزی_که_جادو_شروع_شد