کافه تفريحات سياه!

خلاصه: ماجرا از جایی شروع شد که کاتانا با نقاشی‌هاش به‌جای محفلی‌ها، مرگخوارها رو یکی‌یکی به کشتن داد و کافه تفریحات سیاه عملاً تبدیل شد به قبرستون مرگخوارها. لیسا و تلما برای برگردوندن اوضاع به حالت قبل، از کاتانا خواستن یه نقاشی جدید به سبک «شام آخر» بکشه و مرگخوارهای مرده رو داخلش زنده نشون بده، به این امید که مهندسی معکوس جواب بده و واقعاً برگردن.
محفلی‌ها که فهمیدن چه نقشه‌ای در جریانه، تصمیم گرفتن قبل از کامل شدن نقاشی خرابش کنن. برای همین کوین رو با وعده‌ی بستنی فرستادن تا یواشکی بره سراغ کاتانا. البته کوین اول فقط اعداد یک و دو رو بلد بود، ولی بعد از یه سری آموزش‌های خیرخواهانه، با عدد «هزار» هم آشنا شد و در نهایت با وعده‌ی هزارتا بستنی مأمور شد نقاشی رو خراب کنه. کوین هم در حالی که زیر میزها و صندلی‌ها جلو می‌رفت، خودش رو به نقاشی رسوند و یه قلموی قرمز برداشت. درست همون موقع کاتانا متوجه حضورش شد.

کاتانا به کوین نگاه کرد. بعد به قلموی قرمز نگاه کرد. بعد دوباره به کوین نگاه کرد.

کوین هم که فهمیده بود کاتانا یه مقدار زیادی به قلموی توی دستش علاقه‌مند شده، سریع قلمو رو پشتش قایم کرد. البته این نقشه شاید اگه توسط یه جادوگر حرفه‌ای اجرا می‌شد، جواب می‌داد. ولی کوین سه سال و نیمش بود، قلمو تقریباً نصف قدش بود و یه تیکه‌ی بزرگش هم از بالای سرش بیرون زده بود.

- چی رو پشتت قایم کردی؟

کوین چند لحظه فکر کرد.
- هیچی.

کاتانا به دسته‌ی قلمو اشاره کرد.
- اون چیه پس؟

کوین سرشو بالا گرفت و تازه متوجه شد وسایل بلند، برای کارای مخفیانه انتخاب خیلی خوبی نیستن.
- این؟
- آره.
- قلموئه.

کاتانا پلک زد.
- پس چرا گفتی هیچی؟
- چون پرشیدی چی قایم کردم. این که قایم نشده.

کاتانا چند ثانیه ساکت موند. استدلال کوین یه جوری بود که هم غلط به نظر می‌رسید، هم هیچ راهی برای ثابت کردن غلط بودنش وجود نداشت.

لیسا که تا اون لحظه داشت با دقت اوضاع رو نگاه می‌کرد، جلو اومد.
- کوین جان، اون قلمو رو بده به کاتانا.

کوین قلمو رو محکم‌تر گرفت.
- نمی‌شه.
- چرا؟
- چون لاژمش دارم.

تلما اخم کرد.
- برای چی؟

کوین به نقاشی نگاه کرد. ماموریتش رو یادش بود. باید نقاشی رو خراب می‌کرد. یه ماموریت سری و فوق‌العاده مهم که برای انجامش هزارتا بستنی بهش قول داده بودن. یا شاید سه تا. کوین هنوز توی اعداد بزرگ خیلی خوب نبود، در نتیجه مطمئن نبود!

در نهایت تصمیمش رو گرفت و با جدیت به یه قسمت سفید نقاشی اشاره کرد.
- اونژا هنوژ رنگ نداره.

کاتانا سریع برگشت سمت بوم. راست می‌گفت. یه گوشه‌ی میز شام هنوز سفید مونده بود. کمی جلوتر رفت و چشم‌هاشو ریز کرد که با دقت بیشتر ببینه.
- هووم... اشتباه نمی‌گی، باید این قسمت یه کم...

اما همینقدر برای کوین کافی بود.

ناگهان صحنه آهسته شد. کوین قلمو رو بالا برد. لیلی از اون طرف کافه چشم‌هاشو گشاد کرد، گادفری دستمالی که تو دستش بود رو از شدت استرس جر داد، کاتانا جیغ بنفش طولانی‌ای کشید و لیسا و تلما هم هم‌زمان به سمت کوین دویدن.

همه همزمان با هم داد زدن:
- نـــــــــــــــــه!

قلمو به بوم خورد.

یه خط قرمز از گوشه‌ی میز شروع شد، از روی یکی از بشقاب‌ها رد شد، رفت روی لباس یکی از مرگخوارا و درست وسط صورتش تموم شد.

سکوت.

کوین یه قدم عقب رفت و شاهکارش رو نگاه کرد.

- الان قشنگ‌تر شد.

هیچ‌کس جواب نداد. همه فقط به نقاشی زل زده بودن.

چند ثانیه گذشت و هیچی نشد.

لیلی نفسشو با خیال راحت بیرون داد. لیسا دستشو گذاشت روی سینه‌ش. تلما هم زیر لب یه چیزی گفت که بهتر بود کوین توی این سن و سال نشنوه.

کاتانا در حالی که برای برخورد خشن آماده می‌شد، خیلی آروم سرشو به سمت کوین چرخوند، ولی قبل از این که چیزی بگه، از بین مرگخوارای مرده‌ی کف کافه یه صدا اومد.

- هاپچووو!

همه خشکشون زد.

یکی از مرگخوارا، همون که روی نقاشی صورتش خط قرمز خورده بود، بدون این که چشم‌هاشو باز کنه دستشو آورد بالا و دماغشو خاروند.

چند نفر خیلی آروم سرشونو برگردوندن سمت نقاشی و بعد دوباره سمت مرگخوار.

یه خط قرمز درست وسط صورتش ظاهر شده بود.

کوین از زیر این میز بدان میز و از میان این صندلی بدان صندلی عبور همی‌کرد تا خویشتن را بدان نگاره رساند. بستنی عروسکی خویش نیز همچنان در دست داشت و هر چند گامی، یک بار زبان بر آن می‌نهاد و جرعه‌ای... نه، لیسه‌ای از آن برمی‌گرفت. چه کوین را مأموریتی بود، لیک داشتن مأموریت سبب نمی‌شد که بستنی از برای او آب شده و از بین برود. اگر قرار بر آن بود که کوین به‌سبب مأموریتی بستنی را بر زمین نهد، لیلی می‌بایست سه عدد بستنی مگنوم را از صندوق محفل بازپس گیرد و اقتصاد محفل ققنوس از حالت وابستگی بر سه عدد درآمده و به مرحله‌ای رسد که بزرگان اقتصادی از ذکر نامش نیز شرمسار گردند.

کوین پس پشت پایهٔ صندلی جلوس نمود و اوضاع پیرامون خویشتن را به دقت بنگریست. کاتانا مشغول نقش‌آفرینی بر بوم بود و لیسا در جانب راست وی ایستاده بود و تلما در جانب چپش. هر سه تن چنان در کار خویش جدی می‌نمودند که هر کس از دور بدانان نظر می‌افکند، گمان می‌برد که اینان نه در کافهٔ تفریحات سیاه، بل در تالاری از تالارهای وزارت سحر نشسته‌اند و دربارهٔ آیندهٔ جهان و سرنوشت نوع بشر به شور و رایزنی مشغول‌اند. البته آیندهٔ جهان در این مورد، قطعه‌ای پارچهٔ سفید بود که بر آن رنگ مالیده می‌شد و ابزار جنگ نیز قلمویی بود که از شدت اهمیت، هر لحظه ممکن بود تقاضای میز مخصوص نماید.

کاتانا بر سبیل خویش سبیلی بسیار پرپشت داشت، هرچند معلوم نبود سبیل را برای نقاشی افزوده‌اند یا نقاشی را برای سبیل. کلاه فرانسوی بر سر نهاده و هیبت و شمایل نقاشان نامدار را به خود گرفته بود و قلمو را چنان در دست می‌فشرد که گویی اگر نوک آن به اندازهٔ نیم بند انگشت جابه‌جا شود، قرن‌ها بعد موزهٔ لوور دعوی مالکیت بر روح وی اقامه خواهد کرد. نوک قلمو بر بوم می‌لغزید.

ویژ.

یک خط.

ویژ.

خطی دیگر.

کاتانا در هنر خویش چنان استاد بود که اگر سیبی رسم می‌کرد، سیب از شدت واقع‌نمایی به خویشتن هجوم می‌آورد و خودش را می‌خورد. اگر گلابی می‌کشید، گلابی از بوم بیرون آمده و از صاحب خویش می‌پرسید که این چه وضع و هیبت گلابی‌بودن است. اگر درختی نقش می‌کرد، درخت برایش سایه می‌گسترد و شاید در پایان از او تقاضای مالیات می‌نمود.

لیک این بار کاری بس بزرگ‌تر در پیش داشت.

وی می‌بایست «شام آخر» را به تصویر کشد؛ شامی که قرار بود مرگخواران را از مرگ برهاند و ایشان را از آن سوی بدبختی به این سوی بدبختی انتقال دهد. تنها مشکلی بسیار کوچک در میان بود؛ هر کس آن نگاره را می‌دید و بدان گمان می‌برد که خویشتنِ خویش در آن است، درجا جان از تنش جدا می‌شد.

و این مشکل به‌قدری کوچک بود که تا آن دم نیمی از کافه به‌سبب همین کوچکی از میان رفته بودند.

کوین همچنان که بستنی خویش را تناول می‌کرد، اندکی دیگر پیش خزید. یک پای خود را کنار پایهٔ میز نهاد. سپس پای دیگر را. آنگاه مکث نمود. عجله از خصال کوین نبود. کوین حتی در آن هنگام که می‌دوید، به‌گونه‌ای می‌دوید که گویی در نیمهٔ راه ناگاه به یاد خواهد آورد که آیا بستنی‌اش هنوز سر جای خویش هست یا خیر و ناگزیر باید جهان را برای بررسی این امر متوقف کند.

پس خویشتن را بدان فاصله رسانید که از آن می‌توانست نگاره را ببیند، لیکن آن‌قدر نزدیک نبود که کاتانا بتواند قلمو را به قصد جواب‌گویی بر سرش فرود آورد.

نقاشی تقریباً به انجام رسیده بود. میزی کشیده شده بود و گرداگرد آن چند صندلی قرار داشت. بر میز جام بود و بشقاب بود و نان بود و چیزی گرد نیز بود که کاتانا امید می‌برد سیب‌زمینی باشد، لیک سیب‌زمینی در این روزگار آن‌قدر مورد بی‌احترامی قرار گرفته بود که کوین ترجیح داد در این خصوص اظهار نظر ننماید.

مرگخواران نیز یکی پس از دیگری بر نگاره جای می‌گرفتند. کاتانا در کار خویش چنان مهارت داشت که اگر کسی عقل خویش را در خانه نهاده و از دور بدان بنگریست، بی‌گمان می‌پنداشت جماعتی از مردم بر گرد سفره نشسته‌اند و شام می‌خورند.

فقط یک تن در میان آنان سرش به اندازهٔ گلدانی بود.

و دیگری به‌جای دست، دو شاخه داشت.

و یکی نیز چنان دراز کشیده بود که معلوم نبود قرار بوده انسان باشد یا پایهٔ میز.

لیک این‌ها جزئیات بود.

و هنر، اساساً با جزئیات ساخته می‌شد.

گاه نیز جزئیات، هنر را خورده و خود جای آن می‌نشستند.

کوین دست خویش را به سوی قلمویی دراز نمود که بر لبهٔ میز قرار داشت. آن را برگرفت. بالا آورد. به نوک آن نگریست.

سرخ بود.

به نگاره نظر افکند.

سفید بود.

کوین اندکی اندیشید و بدان نتیجه رسید که هر امر سرخ‌رنگی می‌بایست علتی برای سرخ‌بودن داشته باشد و اگر قرار نبود سرخی آن در نگاره جایی مصرف شود، از اساس چرا مرلین متعال رنگ سرخ را آفریده بود؟

که ناگه، کاتانا کوین را مشاهده کرد.

کوین نیز سعی نمود تا خود را شخصیتی عادی جلوه دهد؛ تلاشی مذبوحانه و نافرجام...

ـ پش جنابتان موافق می‌باشید که این شرخی بشیار ژروری‌تر اژ آن چیژی اشت که نخشت گمان می‌بردیم.

اما جای ذکر دارد که کوین یک کودک بود؛ کودکی که فقط مفهوم اعداد یک و دو را میدانست.
کوین نمیدانست که سه چه مقدار است، یا چهار، یا هزار.
دایره لغات و درک کوین از اعداد، در سه مفهوم خلاصه میشد:
هیچی، یکی، دوتا، خیلی.
و در این دسته بندی، سه تا و هزارتا، هردو در کتگوریِ "خیلی" قرار‌میگفتند و یک مفهوم داشتند.
بنابراین محفلی ها با به کار انداختن مخشان، دریافتند که به راحتی میتوانند با دادن سه تا بستنی به کوین او را قانع کنند تا برود و بیشتر سر از کار مرگخواران و کاتانا‌ی نقاش در‌بیاورند.

_ببین کوین، هزارتا خیلی مقدار زیادیه. اما چون برای ما این موضوع خیلی مهمه، خیلی خب. برات هزارتا بستنی میگیریم.

کوین درحالی که چرخ زنان دست و پاهای تپلش را در هوا تکان میداد هورا کشید.
_آخجون بشتنی خوشمژه!

مرگخوارها با تصور اینکه محفلی ها را گیر کوین انداخته اند، سرشان به کار خودشان و کاتانایی بود که ماهرانه، داشت طرح اولیه‌ی شام آخر با حضور‌ مرگخواران را پی‌ریزی میکرد. به امید آنکه تک تکشان از مرگ برخیزند.

لی‌لی با خوشحالی تصمیم‌گرفت سه بستنی مگنومِ دابل‌چاکلت برای کوین بگیرد، اما چون گران بود، با سه تا عروسکیِ طرح جن‌خانگی بازگشت.
_میبینی عزیزم؟ این هم هزااااارررررتا بستنی تو! واقعا زیاده. حتی از دوتا هم‌ بیشتره.

کوین بی‌آنکه ذره ای بو ببرد، با خرسندی بالا و پایین پرید و دور لب هایش را لیس زد.
لی‌لی درحالی که روکش اولین بستنی را برای کوین باز میکرد، مانند مادری که بچه‌اش را زبان میگیرد ادامه داد:
_اینم برای کوین عزیزم. ببین... فقط تو باید بری و ببینی که اونجا دارن چی کار میکنن. همونطور که میبینی لیسا و تلما شدیدا دارن از کاتانا و نقاشیش مراقبت میکنن.
برو راهی پیدا کن که وقتی حواسشون پرت بود، نقاشی رو خراب کنی. منم سعی میکنم باقی محفلی ها رو خبر کنم تا این‌مرگخوارای مرده رو دستگیر کنیم... قبل از اینکه بتونن زندشون بکنن. آفرین بچه‌ی نازم.

کوین درحالی که بستنی‌اش را لیس میزد، از زیر میز و صندلی های آنجا، به سمت مرگخوار ها رفت.

لیلی که انگار برقِ سه‌فاز بهش وصل کرده بودند، چشماش از حدقه زده بود بیرون. گادفری هم داشت با استرس یه تکه دستمال سفره رو ریز و ریز می‌کرد. کوین، با چشم‌هایِ براق و دهانی که معلوم بود آب ازش داره سرازیر می‌شه، منتظر بود لیلی تأیید کنه که قراره تویِ دریایِ «هزارتا بستنی» غرق بشه.

لیلی یه نفسِ عمیق کشید، عینکش رو یه ذره جابجا کرد و با صدایی که سعی می‌کرد بلرزه، گفت:

«ببین کوینِ عزیز… هزار… عددِ… خیلی… بزرگ و غیرقابلِ تصوره! هر کسی نمی‌تونه هزارتا بستنی بخوره. اگه بخوری، ممکنه یهو تبدیل به یه کوهِ یخِ متحرک بشی! یا بدتر… ممکنه اون‌قدر تنت یخ بزنه که مجبور بشیم با جادویِ آتشِ ققنوس گرمت کنیم، که اونوقت بستنی‌هات تبدیل به یه عالمه شیرکاکائو داغِ قل‌قل‌کننده می‌شن!»

کوین یه لحظه مکث کرد. خب، شیرکاکائو داغ هم خیلی بد نبود، ولی هدفِ اصلی‌اش چیزِ دیگری بود. در همین حین، لیسا که از خنده داشت غش می‌کرد، با صدایِ بلندتر گفت:

«نه لیلی‌جان! اتفاقاً هر کی هزارتا بستنی بخوره، می‌تونه رویِ آب راه بره! یا حتی اگه خیلی خوش‌شانس باشه، می‌تونه پرواز کنه! مگه نه تلما؟»

تلما که حالا متوجه شده بود قضیه چیه و باید چه نقشی بازی کنه، با هیجان سر تکون داد و با آب و تاب گفت:

«دقیقاً! و تازه، اون کسی که هزارتا بستنی خورده باشه، می‌تونه تمامِ درها رو با یه اشاره باز کنه و هر چی دلش می‌خواد رو غیب کنه! یعنی… یعنی کوین می‌تونه همین الان مرگخوارا رو برایِ همیشه از صحنه محو کنه!»

کوین چشماش مثلِ دو تا فانوسِ دریایی شروع کرد به درخشیدن. این دیگه فقط بستنی نبود؛ این یک مأموریتِ فوق‌سری برایِ قهرمان شدن بود! با خوشحالی داد زد:

«پس اگه هزارتا بشتنی بخورم، می‌تونم اون نقاشیِ ژشتو پاک کنم و همه‌شون رو برایِ همیشه بفرشتم به یه دنیایِ دیگه؟»

لیسا و تلما که از خوشحالیِ این بازیِ کثیف لبخندِ پیروزمندانه‌ای می‌زدند، سر تکان دادند.

لیسا که شنیده بود کوین چی به بقیه گفت، فکر شیطانی ای به سرش زد. رفت و کنار تلما ایستاد و با صدای بلند، جوری که کوین بتونه بشنوه گفت:
- هی تلما، به نظرت این پنج تا انگشتام چندتا انگشتر میخواد!؟
توجه همه به لیسا جمع شده بود. تلما که نمیفهمید چه خبره، نگران سلامتی روان لیسا شد.
- لیسا؟ عزیزم؟ حالت خوبه؟ وسط این اوضاع به فکر انگشتری؟

- هیسسس! هیچی نگو. الان شنیدم کوین فهمیده نقشه امون رو و از محفلی ها بستنی خواست تا بهشون بگه چی دیده. منتها تا دو بیشتر بلد نیست و اونا نمیخوان زیاد خرج کنن. برو کلی عدد بالاتر از دو بگو اون یاد بگیره بیشتر بستنی بخواد.

ویولا و دلفی با لبخند انگشت شصتشون رو به لیسا نشون دادن و بحث جدیدی راه انداختن.
- دلفی؟ من روز اولی که وارد شدم کلی چمدون داشتم ولی الان هفت تا ازشون نیست!
- ای وای. چرا؟ من اونروز یه ده تایی دم در دیدم. شاید جزو اونا بوده!

حالا کل ملت داشتند اعداد بیشتر از دو رو میگفتن. کوین که تعجب کرده بود با صدای بلند پرسید:
- اینا که میگید چی هشتن؟
- کوچولو، اینا عددن.
- ولی...ولی ما فقط...یک و دو داریم.
- وا! این حرفا چیه. ما کلی عدد دیگه داریم که از دو بیشترن. مثل سه، چهار، پنج، شیش و...
- ما حتی تا هزار هم داریم

محفلی ها با نگرانی به همدیگه نگاه کردن و بعد به کوین که داشت با اخم بهشون نگاه میکرد و اب دهنش رو قورت داد.
لیسا و تلما مشتشون رو به هم زدن و با لبخند خبیث به اونا نگاه کردن.

- نژرم عوض شد. هزارتا بشتنی میخوام.

خلاصه: مرگخوارها که خسته از ماموریت‌هاشان در کافه تفریحات سیاه دور هم جمع شده بودند، متوجه 3 محفلی یعنی کوین، لیلی و گادفری در آن کافه می‌شوند. لیسا برای اینکه آن‌ها را اذیت کند، هر سه نفر را به بازی "بِکش و بُکش" دعوت می‌کند. طبق توضیح لیسا این بازی به این صورت است که یک نفر تصویر شخصی را می‌کشد و آن شخص می‌میرد. قرار بود که این یک شوخی باشد ولی با نقاشی‌ای که کاتانا کشید همه چیز تغییر کرد. هر مرگخواری که نقاشی را می‌دید و حس می‌کرد شبیه اوست در جا می‌مرد. حال از مرگخواران فقط لیسا و تلما زنده مانده‌اند. آن‌ دو از کاتانا خواستند که با کشیدن تابلویی شبیه شام آخر این روند را برعکس کند و مرگخواران را زنده!

- ← !

بنظر می‌رسید که چشمه‌ی هنر کاتانا به جوشش افتاده است. بوم را جلوی خود قرار داد. با دستش پیچشی به سیبیل پرپشتش داد. کلاه فرانسوی‌اش را کج‌تر کرد تا هنری‌تر به نظر برسد. با دست کوچکش قلمو را برداشت و برای کشیدن اثر هنری خودش که قرار بود مرگخواران را به زندگی برگرداند، آماده شد.

در این بین کوین که تنها محفلی‌ای بود که مردن مرگخواران را باور کرده بود، در نزدیکی دو مرگخوار باقی‌مانده کمین کرده بود تا اطلاعات به دست آورد و آن اطلاعات را در عوض بستنی وانیلی و شکلاتی با لیلی و گادفری به اشتراک بگذارد.

او که حالا از نقشه‌ی لیسا و تلما باخبر شده بود با فکر به بستنی‌هایی که قرار بود صاحب شود گفت:
- نباید بذارم این اتفاق بیفته. باید شریع برم بهشون اطلاع بدم.

با پاهای کوچکش دوان دوان به سمت میز همراهانش رفت.
- کلی چیزای خفن فهمیدم!
- چی؟
- نمی‌گم!
- چرا؟
- بشتنی!
- چندتا؟

کوین که تا الآن این سوال از اون پرسیده نشده بود، بسیار ذوق‌زده شده و بزرگ‌ترین عددی که می‌دانست را به زبان آورد.
- دوتا!

لیلی سعی کرد فرم چهره‌اش را حفظ کند تا تمام تلاش محفلی‌ها برای یاد نگرفتن اعداد توسط کوین را خراب نکند. زیرا اگر این اتفاق می‌افتاد و کوین می‌فهمید که دو بزرگترین عدد نیست، اقتصاد محفل ققنوس به خطر می‌افتاد.
- قبوله. حالا بگو ببینم چی فهمیدی.
- فهمیدم که حق با من بوده و مرگخوارا واقعا مردن. الانم تشمیم گرفتن که با کشیدن یه نقاشی دیگه اونا رو برگردونن. حالا می‌شه بشتنی منو بدین؟

لیلی به فکر فرو رفت. اگر واقعا این اتفاق افتاده بود باید جلوی زنده شدن مرگخواران را می‌گرفت. نباید می‌گذاشت که آن نقاشی به اتمام برسد. ولی وجود لیسا و تلما در کنار کاتانا، که سخت مشغول نقاشی کردن بود، کار را برای او سخت می‌کرد. باید درخواست کمک می‌کرد. ولی آیا تا زمانی که کمک می‌رسید وقت داشتند؟

-چی مثلا؟!

لیسا گیج بود، تلما هم همینطور؛ نگاه هر دو از نقاشی های مرحوم استاد آکی سوگیاما به چهره محفلی ها و از چهره محفلی ها به کاتانا می رسید.

ـ !

کاتانای بیچاره عذاب وجدان گرفته بود. این چند وقت اون به جز درست کردن سالاد و ریز ریز کردن صف طویل خواستگار های دلفی،  خون هیچ جادوگر و حتی ماگلی رو نریخته بود. وقتی به چهره تک تک مرگخواران مرحوم و مرحومه نگاه می کرد، اول از همه به سامورایی لعنت می فرستاد، دوم از همه به سامورایی لعنت می فرستاد و سوم از همه باز هم به سامورایی لعنت می فرستاد.

ـ ← ←←.

پیام واضح بود "من اینا رو نکشیدم، سامورایی ملعون کشته!." ولی آیا کسی باور می‌کرد؟!

کاتانا در کسری از صدم ثانیه با لعنت بر سامورایی محبوب،  دخل عذاب وجدان خودش رو هم آورد و انگار نه انگار که اتفاقی افتاده باشه، به گوش کافه میره، داریوش پلی می کنه و همراه با بقال آقا به صحنه خیره می‌شه.

در حین اینکه داریوش در غم آن سروران از دست رفته پخت و پز می‌کرد؛ نورون های خونی لیسا گرم میشن و انواع و اقسام افکار رو در باغچه ذهن اون پرورش می‌دن. داریوش داشت به آخر قطعه می‌رسید که لامپ کم مصرف پنجاه وات روی سر لیسا پدیدار می‌شه.

ـ کاتانا تو می‌تونی این سروران از دست رفته رو جوری بکشی که انگار هنوز زندن؟! مهندسی معکوس باید جواب بده.

ـ ایده بدی نیست! نظرت در مورد تابلو شام آخر مرگخواران اثر کاتانا چیه؟!

نگاه لیسا، تلما، بقال آقا و داریوش به سمت کاتانا برگشت. آیا واقعا شام آخر جواب می‌داد؟

بنابراین قضیه اینطوری می‌شه که بازی‌ای که قرار بود بزنه سه محفلی‌ای که جرات کردن پا به کافه تفریحات سیاه بذارن رو شپلخ کنه، برعکس داشت خود مرگخوارا رو شپلخ می‌کرد!

مرگخوارانی که یکی یکی از هر سوی کافه با فریادِ "منو کشیده؟" به سمت نقاشی دویده بودن، حالا هرکدوم یه گوشه مرده افتاده بودن و زبونشون از دهنشون زده بود بیرون و چشماشونم به حالت ضربدری در اومده بود که حتی از فاصله‌ی زیاد هم کسی نتونه بزنه زیرش که اینا مردن. کافه تفریحات سیاه عملا تبدیل شده بود به قبرستان مرگخواران!

از بین سه محفلی داستان، کوین که در آغوش لیلی جای گرفته بود، با هر صدای تلپی که میومد و مرگخواری پخش زمین می‌شد، یه دور از شدت ذوق از خود بیخود می‌شد و کف دست هورا راه می‌نداخت که هم‌چون کشیدن سوهانی بر روح مرگخوارانِ زنده بود که حقیقت تلخ ماجرا رو درک کرده بودن و زبون بر دهن گرفته بودن.

ولی اوضاع برای لیلی و گادفری مشابه با کودک شاداب نبود. اون دو تا علی‌رغم تمام شواهد، فکر می‌کردن مرگخوارا دارن فیلم میان و به بازی گرفته شدن. بنابراین هر دو دست به سینه به نمایش مثلا جذابی که مرگخوارا براشون ترتیب داده بودن نگاه می‌کردن و هر از گاهی با چهره‌ی نارضایتی خودشونو نشون می‌دادن.

اما اگه می‌دونستن... فقط اگه می‌دونستن که مرگخوارا واقعا دارن میفتن و می‌میرن، چه جشنی که به پا نمی‌کردن! تازه ازونجایی که محفلی بودن احتمالا هرکدوم چندین تا پاترونوس راهیِ محفلیا در سرتاسر جهان می‌کردن تا اونا هم بیان و شاهد این‌چنین منقرض شدن مرگخوارا به دست خودشون باشن. ولی خب نمی‌دونستن و وای به حالشون که چه فرصتی رو از دست دادن. بعدها قطعا کلی حسرت این لحظات رو خواهند خورد.

تلما که مشکوک بودنش به کمکش اومده بود و در تمام مدت در شک و تردید بود که آیا واقعا این نقاشی خودشه یا نه و برای همینم هیچی نگفته بود و جون سالم به در برده بود از صاعقه‌های مرئی‌ای که مرگخواران رو از پا در میاورد، رو به لیسا می‌کنه.
- لیسا این چه بازی‌ای بود؟ یه تنه زدی نسل‌کشی مرگخواران راه انداختی که.
- به ریش مرلین قرار نبود اینطوری بشه.

تلما دستشو به اطراف تکون می‌ده و جاهای مختلف کافه رو نشون می‌ده.
- شاید کافه حرفاتو اشتباه تعبیر کرده. تو الان صاحب کافه‌ای! یه چیز دیگه ازش بخواه بلکه زنده شن اینا.

نه مرگخوارها و نه محفلی‌ها و نه صاحب کافه تفریحات سیاه و نه مشتریانش و نه بقال‌آقا ممد سر کوچه که اسمش بقال بود و شغلش ممدی و نه حتی کجول هات و پسرعمه‌اش راستول کولد که آدم بود و رئیس ناسا بود و آی‌کیواش از پارو بالا می‌رفت نمی دانستند آکی سوگیاما، کاتانا و کاتاناکش قهار، عنفوان کودکی‌اش را در جوار استاد اسپلینتر، استادِ لئوناردو داوینچی، صرف یادگیری کلیهٔ رازها و فنون نقاشی کرده‌بود. آکی سوگیاما خیلی بلد بود. آکی سوگیاما هرکه را که می‌کشید، یارو نمی‌دانست خودش خودش است یا نقاشی‌اش. گلابی که می‌کشید، می‌تانستید زبانتان را بکشید رویش و دانه‌هایش را مزه کنید. دشت سبز و خوشحال که می‌کشید، درختانش جوک تعریف می‌کردند. پیپ که می‌کشید، ceci est une pipe می‌شد. خمیازه که می‌کشید خوابتان می‌برد و چیژ که می‌کشید پلیس می‌افتاد دنبالش. کی می‌تانست جلوی آکی سوگیاما را بگیرد؟ کی می‌تانست توسط آکی سوگیاما کشیده نشود؟

رعدی هوا شکاند توی گوش ملت و کافه تفریحات سیاه سرشار از ابرهای تیره و خطرناک شد. تکه‌ای نور از زیر میز تابید و قیافهٔ آکی را مهیب کرد. نفس‌ها با یک عالمه سر و صدا توی سینه‌ها حبس شدند و حتی با وثیقه هم نیامدند بیرون. لبخندی شنیع صورت آکی را شکافاند و وحشت فضا را قورت داد. حتی گادفری میدهرست، آن شهسوار یکه‌تاز دشت‌های خون، هم ترسیده‌بود. نوری که قیافهٔ آکی را روشن می‌کرد یک نگاه انداخت ببیند خوب می‌تابد یا یک کم برود آن‌ورتر، اما همین که چشمش به آکی افتاد سنکوپ کرد. دوست‌هایش آمدند تنفس مصنوعی بدندش و پایش را ببرند بالا و آب بزنند به صورتش ولی آن‌ها هم که آکی را دیدند افقی شدند. این وسط فقط بقال‌آقا ممد بود که نترسیده‌بود. هیچ چیز بقال‌آقا ممد را نمی‌ترساند. بقال‌آقا ممد ستونی بود برای خودش. دست‌خوش آقا، دست‌خوش.

باقی این روایت و رویداد را از زبان بقال‌آقا بشنویم:
- جونوم گویه که ما اینجا کافه‌هه بودیم که داشتیم شِربت سکینجبینه‌مونه می‌خوردیم. عجب شربتی هم بوده‌ها. کافه تفریحات سیاهه رودستی که نداره تو شربت سکینجبینش. یهو دیدیم که شب شد تو کافه‌هه. عجیب شب شدا. وسط روز! ما نگاهه ره کردیم دیدیم این ساموراییه بوده‌هه، چاقو بلندشه برداشته داره یه چیزی نقاشی می‌‌نه رو میز. کنده‌کاری می‌کرده ها! همین‌طوری ویژ ویژ می‌کشید. دورش هم همه که مات و مبهوت. ما کنجکاویمون گل کرد. رفتیم دیدیم این چی می‌شه. دیدیم چِش چِش دو ابرویه. ما اول فک کردیم خودمونه کشیده، بلند شدیم بزنیم پس کله‌ش که صدا خر بده، دیدیم یهو افتاد و مُرد! باورتون مشه؟ دستمونه رو هوا مونده‌بود هنوز، این مُرد! بعد که بیشتر نگاه کردیم دیدیم نههه. این نقاشیه که ما نی‌ایم. بعد همون‌جا یکی دیگه از اینا بلند شد که کله‌ش درخت بود. شاخه داشت ها! گفت: این منم؟ منه کشیده؟ بعد اینم در جا مُرد! بعد اینجا خیلی عجیب بود. بقیه‌شونه همین‌طور. می‌گفتن منه کشیده؟ بعد می‌مردن. ما اینجا فهمیدیم مثکه هر که اینه نقاشیه ره ببینه فکر می‌نه نقاشی خودشه، بعد می‌میره! ولی مثکه رو هر کسی هم جواب نیه‌ها. فقط رو اینا که رو بازوشون یه علامته بود: اسکلت و مار. سه نفر بودن سر میزشان اینا که نداشتن این علامته ره. اینا نمردن. مو هم نداشتیم. مو هم نمردیم. ولی اونا که بودن همینطوری مشغول بودن به مردن که ما حوصله‌مان سره ره رفت دیگه. برگشتیم شربتمانه بخوریم.

محفلی‌ها چند نگاه سوسکی با یکدیگر رد و بدل کردند. هیچ محفلی نمی‌توانست در یک کافه متعلق به مرگخواران که عکس لرد سیاه به دیوارش زده خوش بگذراند.
- نه ممنون، تمایلی به شرکت نداریم...
- مگه شهر هرته؟

ویولا پاکوبان جلو رفت و یقه لیلی را دو دستی چسبید.
- بلند می‌شین میاین توی قلمرو ما انتظار دارین هر چی گفتین بگیم باشه؟ نه! از این خبر مبرا نیست. همینی که گفتم! یا میاین بازی می‌کنین یا همینجا همین لحظه خاکتون می‌کنم!

محفلی‌ها خوف کرده، و مرگخواران بیشتر خوف کرده بودند. هیچکس تا به حال چهره لات ویولا را ندیده بود.

سه فرد مذکور با نگاهی به جمعیت عظیم مر‌گخواران خسته که می‌خواستند خستگی‌شان را سر کسی خالی کنند، متوجه اوضاع خراب شدند، و با لبخندی مصنوعی، دعوت به بازی را قبول کردند.

- خب، ده بیست سی چهل می‌کنیم، هر کی انتخاب شد، باید نقاشی رو بکشه.

سپس کجول که در عمر طولانی‌اش تعداد زیادی شعر برای گرگی و قایم موشک و امثالهم یاد گرفته بود، شروع به خواندن کرد.
- ده بیست سی چهل پنجاه شصت هفتاد هشتاد نود صد، خال خالی پدرسگ، صد تا به من لگد زد، خسته شدم داد زدم، بیشتر زد و بیشتر زد، حرف منو گوش نداد، کشتمش و واق زدم.

شعر بی ربط و بدون پایه و اساس کجول تمام شد و فردی که انتخاب شده بود، کسی نبود جز کاتانا!