فرهنگستان ريدل

خلاصه: سالازار اسلیترین [که معلوم نیست کِی از یه جادوگر قدرتمند باستانی به یک خداگونه‌ی اساطیری تبدیل شده بود ] تصمیم گرفته مدتی بین آدم‌های عادی، زندگی انسان‌گونه رو تجربه کنه. اما خوب... به جای آدم‌های عادی، با لات و لوت‌ها و جاهل‌های پایین‌شهر لندن بُر خورده! باهاشون سوار پیکان جوانان گوجه‌ای می‌شه و دور دور می‌کنه، می‌ره قهوه‌خونه برای قُل‌قُل، و با گودریک قرار دعوا با قمه می‌ذاره!
لرد که نگران آبروی خاندانشونه، از مرگخوارها می‌خواد سالازار رو تعقیب کنن و مراقب باشن دسته‌گل به آب نده.
حالا دلفی سالازار رو با رفیق جدیدش «شگی» توی قهوه‌خونه پیدا کرده و حواسشون رو از قمه‌کشی با گودریک پرت کرده؛ اما به وضعیتی بدتر: دلفی می‌گه دنبال خواستگاره. جاهل‌های قهوه خونه همگی آب از لب و لوچه‌شون آویزون می‌شه. سالازار غیرتی می‌شه و جمعیت برای این که نشون بدن حسن نیت دارن، می‌رن دنبال گل و شیرینی که آداب خواستگاری رو به جا بیارن!


چیزی نگذشت که اولین داش‌مشتی به قهوه‌خانه برگشت. با یک جعبه نون‌خامه‌ای در دست و یک عدد کاکتوس که با گلدان در جیب جلوی کتش جا داده بود. ترکیب کت تک مشکی، با شلوار شیش‌جیبِ دمپا زیپِ سبز لجنیِ طرحِ کُردی، و کتونی زیرنگی زدایکس سفید آدیداس با سه خط زرد که پشت ترمینال جنوب لندن یک جفتش را می‌دهند 240 چوق، دل از دلفی ربود!

- می‌بینین بابابزرگ؟ انقده دوسُم دِرِه که بِرِیِ مُو تیپ مت‌گالاییش ره زده!

در همین لحظه @ایوا موقعیت را مناسب دید تا دومین مرگخواری باشد که موقعیت سالازار را پیدا کرده و به سوژه می‌پیوندد. بدون این که نقش خاصی ایفا کند، نشست یک گوشه و با جعبه‌ی نون‌خامه‌ای مشغول شد.

- تو چرا لهجه گرفتی دختر؟
- اهم... نمی‌دونم. دیدم شما با این ابهتتون کفتری نشستین رو تخت و دارین حلقه می‌دین بیرون، گفتم منم یه تغییری بکنم.

دلفی خودش را جمع و جور کرد و دوباره توجهش را به خواستگاری داد که اکنون مقابل سالازار زانو زده بود و همزمان زیرچشمی دلفی را می‌پایید. کنج لبش را گزید و چادر گل‌گلی که همین حالا روی سرش ظاهر شده بود را جمع کرد تا رو بگیرد و سرش را با عشوه طوری پایین بیندازد که یعنی مثلا خجالت کشیده.

- آق سالازار! غلام ادبت که بودیم... مرحمت کن، ما رو به غلامی دختر جیگــــ... یعنی دختر نجیبت قبول کن، اجزه بده یه عمر نوکریش رو کنیم!

خواستگار به کلمه‌ی نجیب که رسید، ایوا پقّی زد زیر خنده. اما توجهی به سقلمه‌ی دلفی نکرد تا تمرکزش روی باقی نون‌خامه‌ای ها از بین نرود.
- هوم... نوکری؟ غلامی؟ آق شگی این چی می‌گه؟

سالازار داشت خوشش می‌آمد! شنیدن این کلمات با طبع و روحیه‌اش سازگار بود. دلفی نیز این ماموریت را حسابی می‌پسندید. انگار داشت بهترین رویایش را می‌زیست و همزمان برایش حق ماموریت می‌گرفت!

- جون تو داره خوشم میاد شگی جون.
- از چی سالی جون؟!

سالازار خوراکش بود! چه چیزی؟ این که نگوید و نشان بدهد! عمیق‌ترین افکار و ایدئولوژی‌هایش را چنان در دل رفتار و روایت بکارد که مخاطب اصلا نفهمد از کجا خورده و سال‌ها بعد، آن فکر در مغزش جوانه بزند!

- همین فاز غیرتی‌بازی و اینا! به نظرم که روشنفکر بازی این‌جا آنتن نمی‌ده و همین فرمون برم جلو بهتره. بله رو بگم غلامم شه؟

گفته بودم که سالازار احساسش را به این راحتی‌ها رو نمی‌کند.

- زکّی! یعنی سر اوّلی وا بدی؟!

- به نظر من که به لحاظ استراتژیک اصلا به صلاح نیست.

این جمله را ایوا در حالی گفت که به چارچوب در چشم دوخته بود. به خواستگار دوم که در آن ظاهر شد. به جعبه‌ی کیک یزدی که در دست خواستگار دوم بود.

دلفی لبخندی کشدار زد و سعی کرد اوضاع را جمع کند.
- منظورم اینه که... دست خالی دیگه! بالاخره آدم واسه خواستگاری باید یه چیزی بیاره. شیرینی، گل، حداقل یه جعبه شکلات.

قهوه خانه یک لحظه در سکوت غرق شد و بعد ناگهان منفجر شد.

- راست میگه!
- اِی داد بیداد، من دست خالی اومدم!
- مشتی توماس! دو کیلو نقل بده!
- من میرم گل‌فروشی سر کوچه!

در کمتر از ده ثانیه، نیمی از لات‌های قهوه‌خانه با سرعتی که جاروی پرنده هم بهش نمی رسید، از در بیرون دویدند.

سالازار در این میان، قیافه ای سنگ مانند و ناراضی به خود گرفت و زیرِ لب گفت:
- عجب!

شگی با افتخار سینه جلو داد.

- دیدی سالااار؟ بچه محلای ما بافرهنگن؛ خواستگارای آداب دارن!

سالازار سر تکان داد و به کنایه گفت:
-بله... کاملاً مشخصه چقدر ادب دارن.

گودریک که هنوز تیزی‌اش را دست گرفته بود، با عصبانیت داد زد:
-اوهوی! ما قرار بود دعوا کنیم یا بله برون بگیریم؟! نکنه ترسیدید و در رفتید؟

سالازار پقی زد زیرِ خنده؛ شگی برگشت سمتِ گودریک و با قیافه راضی از وضعیت سوژه که داشت به سمتِ ازدواج و محبت و دوستی می رفت، گفت:
-دعوا فراره داش، زندگیِ مشترک موندگاره!

سالازار نگاهی به دلفی انداخت و بعد نگاهی به قهوه‌خونه انداخت که همه به این صورت به دلفی خیره شده بودن و هر کدومشون شصت دستشون رو به زبون کشیده و بعد سیبیلشون رو باهاش صاف می‌کردن که قدم بردارن. سالازاری که با این صحنه روبه‌رو شد، غده‌ی غیرتش یه‌دفعه درد گرفت. غیرت؟ این احساس از کجا اومده بود؟ در طول این هزار سال عمرش چنین حسی تجربه نکرده بود. حس محدود کردن افراد رو همیشه می‌شناخت و حتی ازش لذت هم می‌برد، اما این یکی فرق داشت. انگار دوست داشت وانمود کنه که برای سرنوشت و آبروی خود دلفی پا پیش می‌ذاره و همه‌ی حاضرین رو نابود کنه، در حالی که در عمق ماجرا، نگرانی از این بود که ماجراجویی‌های دلفی به آبروی خودش در محل و بین اطرافیان لطمه بزنه. حس عجیبی بود. انتظار نداشت اولین احساسی که بعد از این تغییر تجربه می‌کنه، همچین چیزی باشه. با این حال، واقعیت این بود که غیرتی شده بود. همزمان به خودش قول داده بود که برای مدتی کسی، مخصوصاً ماگل‌ها، رو نکشه تا بتونه ازشون یاد بگیره. در نتیجه گیر کرده بود؛ چه بکنه که هم این حس آروم بگیره و هم کسی آسیب نبینه؟

اینجا بود که همچون این ایده‌ای به ذهنش رسید… اما قبل از اینکه بتونه ایده‌ش رو پیاده کنه، دلفی که ماموریتش رو کامل فراموش کرده بود و حالا با موجی از خواستگارها روبه‌رو شده بود، تصمیم گرفت مسیر داستان رو به‌تنهایی تغییر بده. (این ایده ناب سالازار، که قطعا خیلی هم هوشمندانه و جذاب بود، به خاطر دخالت دلفی برای همیشه از دسترس شما خواننده‌ها خارج شد. لطفاً شکایات خود را مستقیماً به خود دلفی ارائه دهید. )

- خب خب آقایون محترم، می‌خواین بیاین خواستگاری من... ولی وایسید ببینیم چرا همتون دست خالی‌اید؟

به نظر می‌رسید مشکلات لرد ولدمورت حالا دقیقاً دو برابر شده باشه. قبل از این فقط با سالازار طرف بود، و حالا دلفی هم به معادله اضافه شده. نتیجه؟ دو برابر دردسر، دو برابر سردرگمی.

باید دید این حس غیرتی تازه‌وارد سالازار، قراره به کجا برسه…

سالی ماردست لنگ قرمزش را در هوا چرخاند و ضربه ی شلاقی ای با آن به تخته ی زیرش زد.

- مرامتووو عشقههه!
- بشمووور!

دینگ

مشتی توماس دوبار زنگ قهوه خانه را زد این بار نه برای آنها. اوضاع خط خطی تر از آن شد که شگی و سالی انتظار داشتند. گودریک و بر و بچِ پیروی راه گودریک، باهم وارد قهوه خانه شدند. گودریک لحظه ای دم در ایستاد تا با نگاهش یک به یک چهره ها را شناسایی کند و در جایی که جست و جو می‌کرد فرد مورد نظرش را یافت.
- به بهه بیبینین کی اینجاس! سالی ماردست، تو کوجا این جا کوجا؟ مگه نگفتم دفعه بعد این دور و بر بیبینمت کاری میکنم تسترالای هِلی عقاب باز، به حالت گریه کنن؟ باز که اومدی!

سالی ماردست حتی سرش را هم بر نگرداند تا گودریک بوق نفس را نگاه کند. سری تکان داد؛ با یک دست سیبیل های پر پشتش را بالا نگه داشت و با دست دیگر چایش را بالا آورد و هورت کشید. شگی اما به عشق سالی ماردست به هوا خواهی او ایستاد.
- درست نشنفتم، چی واسه مار به سر ما، تاج سر ما، بلغور کردی؟

اما درست قبل آنکه دو طرف تیغی و تیزی بکشند، سالی مار دست بلند شد و دستی بر روی شانه ی شگی گذاشت.
- جون تو اگه بذارم. جواب عیالتو چی بدم اگه یه تار از سیبیلت کم شه؟
- تار سیبیل ما همش واس شوماس سالااار، نفرمااا. اصلا شوما جون بخواه ما همونجا میکنیم فدات، میخوریم برات تک تک غصه‌هات!

گودریک که تیزی اش را از توی کلاهش بیرون آورده بود و برق می انداخت، نیم نگاهی به سالی و شگی کرد که همچنان سیبیل و نفس و چشم هم دیگر را با تعارف از این دست به آن دست می‌کردند!
- تمام شد؟
- نه هنوز. ماچ به اون مار رو شونه هات. الهی تب کنم مارم تو باشی. خب حالا تمام شد.
- قربون داش شگی هفت خط. درآر تیزیو که انگار بدجور تن این گودریک بوق نفس میخاره!
- حملههههه!
- نه. عه! صبر کنیییید اینجا چه خبرههه؟ چی چیو حمله؟ شما اینجا چیکار میکنید پدرِ پدرِ پدرِ پدرِ پدرِ پدرِ...

دلفی که بعد از دریافت جغدی در راه از طرف لرد متوجه شده بود سالازار از خانه ریدل با رفیق نابابش بیرون رفته در به در همه ی لندن را گشت تا بلاخره جد بزرگش را در قهوه خانه، درحالی یافت که با گودریک گریفیندور برای هم شاخ و شانه میکشیدند. متحیر از اینکه آنجا چه خبر است لحظه ای ماتش برد اما وقت برای تلف کردن نبود پس او که تازه از راه رسیده بود نهایت سعیش را کرد که با طولانی صدا کردن جد بزرگش کمی وقت کشی کند تا بقیه از راه برسند. حتی با آنکه داشت نفس کم می آورد و رنگش همچون ذغال روی منقل شده بود، ادامه داد.
- پدرِ پدرِ پدرِ...
- کافیست دلفی چش قشنگ! نواده عزیزمون اینجا چیکار میکنی؟ قهوه خونه که جای ضعیفه نیست.

هرطور شده بود دلفی باید کمی بیشتر آنها را معطل میکرد تا بیش از این آبروی خاندان اسلیترین نرفته بود. به همین صورت اولین ایده ای که به ذهنش رسید بر زبان آورد.
- اومدم اینجا دنبال خواستگار بگردم! کجا بهتر از اینجا یه مرد واقعی پیدا میشه؟‌

خب کمی وقت تلف کنی فی‌البداهه دلفی خاص بود...زیادی خاص! شاید هم ذره ای آبروی اسلیترین را بیشتر برد.

چند کیلومتر آن‌سوتر از فرهنگستان ریدل - ناف جنوب لندن!

پیکان گوجه‌ای کفی‌ای با سیستم فراصوت در حال دور دور در میان کوچه‌های کثیف و دود آلود جنوب شهر بود. از ضبط ماشین آهنگ "به او بچه قرتی بگو امشو میخوام مست بکنم... امشو میرم محل‌شون یک شری بر پا می‌کنم... امشو قیامت می‌کنم!" با صدای بلندی در منطقه به گوش می‌رسید و خیابان را به لرزه می‌انداخت.

ناگهان پیکان مذکور، رو به روی یک قهوه‌خانه کهنه بید زده توقف کرد و دو مرد از داخل ماشین پیاده شدند.
- مارموسا راه نداره! اصلا تو مرام ما نیست بذاریم تو حساب کنی داش شگی!
- قربون مرامت برم آق سالی! خاک زیر پاتیم ما! پوست مارتیم اصلا! بریم داخل حالا بعدا فکر می‌کنیم کی حساب کنه جون تو!

دو مرد، همانطور که لُنگ قرمزی در دست داشتند و آن را تاب می‌دادند وارد مغازه شدند. صاحب قهوه‌خانه مش توماس، زنگوله زورخانه‌ای بالای سرش را به سلامتی ورود سالازار و داش شگی تابی داد و فریاد زد:
- سلامتی دو کس! آق شگی‌ و سالی ماردست!

سالازار با کت و شلوار سیاهش شانه‌ای لاتی بالا انداخت و جلوی کلاه جاهلی‌‌اش را کمی پایین کشید و همراه شگی که او هم کت و شلوار مشکی پوشیده بود، جلو رفتند و روی تخت چوبی‌ای نشستند. سالی مار دست، شلنگ قلیان وسط تخت چوبی را مانند ماری در دستش تاب داد و قبل از استعمال‌ آن، فری به سبیل قجری‌اش داد.
- دیرو این گودریک بوق نفسو دوباره کف خیابون دیدم. بهش گفتم اگر برا همه لاتی واسه ما شوکولاتی عمویی! امشب واسش قرار تیزی گذاشتم. گفتم بچه محلای اداییت رو جمع کن بیار بینم چند مرده شیر هستی شیر پاکتی! قرار دعوامونم جلوی خونه ریدله. می‌خوام نواده‌م ببینه و یاد بگیره با تیزی چطو شکم سفره می‌کنن!

شگی با شنیدن اسم گودریک تفی حسابی خلط‌دار بر زمین انداخت.
- جون تو انقده خاطرت برام عزیزه که امشب این گودریک بوق نفسو خط‌خطی نکنم شگی هفت‌خط نیستم!

به نظر می‌رسید فرهنگستان خانه ریدل با وجود این شرایط فرهنگی جدید سالازار اسلیترین و دوست نابابش شگی، کار سختی در پیش دارد.

سوژه جدید:


- بابابزرگ؟

لرد همین‌طوری در خانه‌ی ریدل قدم می‌زد و هرچقدر بیشتر طول می‌کشید سالازار اسلیترین را که چند شب پیش برای «سر زدن کوتاه» آمده بود پیدا کند، یک کریشیو نصیب یکی از مرگخوارانش می‌کرد.
- جد بزرگوار ما؟

این گردش در خانه کاملاً بی‌نتیجه بود. سالازار انگار در هیچ‌کجا حضور نداشت، حتی اثری هم از خودش باقی نگذاشته بود. این یعنی چه؟ کم‌کم عصبانیت لرد داشت به نقطه‌ای می‌رسید که خانه را به آتش تبدیل کند که ناگهان نگاهش به باسیلیسک افتاد. باسیلیسک حتماً می‌دانست.
- این ددی شما کجاست؟ قرار بود درباره‌ی بهترین روش درآوردن زبان از دهان دشمنان مشورت کنیم، به‌طوری که بیشترین درد رو داشته باشه.

باسیلیسک سرش را کمی کج کرد و با آرامش خاصی پاسخ داد:
- هیس هیس هیس… (دوستای جدیدش با یه پیکان تمیز سرخ اومدن دنبالش، رفت. )

لرد چند لحظه در سکوت ماند.
- دوست؟ جدید؟ … پیکان چیه دقیقاً؟

به نظر می‌رسید سالازار اسلیترین، در راستای مأموریت جدیدش برای تجربه‌ی زندگی‌های متفاوت، این بار دل به جوات‌های جنوب لندن سپرده بود. لرد با تصور اینکه این تصمیمات جدید چه بلایی ممکن است سر جنوب لندن، آبروی خاندان اسلیترین و ابهت ارتش تاریکی بیاورد، تنش مورمور شد. و وقتی تن لرد مورمور می‌شد، به‌صورت کاملاً اتوماتیک، تمامی مرگخواران در سراسر جهان متوجه آن می‌شدند و پیش از آنکه این مورمور به عصبانیتی بی‌انتها تبدیل شود، خودشان را مثل میگ‌میگ جلوی لرد ظاهر می‌کردند. البته اگر می‌دانستند مأموریت امروز شامل کنترل رفتارهای جوات‌گونه‌ی سالازار اسلیترین است، احتمالاً با این میزان از اشتیاق ظاهر نمی‌شدند.

لرد ولدمورت همچنان در سکوتی سنگین، میان دودهای بنفش سیبل و برق مصنوعی موهای لوسیوس، به فکر فرو رفته بود. نگاهش آرام از یکی به دیگری حرکت می‌کرد، انگار که نه فقط پیشنهادها، بلکه خودِ پیشنهاددهنده‌ها را وزن می‌کرد. هوای سالن کمی سنگین‌تر شده بود؛ مرگخواران نفس‌هایشان را آهسته‌تر می‌کشیدند، چون هر تصمیمی که گرفته می‌شد، می‌توانست سرنوشت چند نفر را به شکل جالبی تغییر دهد. ناگهان، لرد چوبش را کمی بالا آورد. همین حرکت کوچک کافی بود تا تمام زمزمه‌ها خاموش شوند و حتی دودهای سیبل هم انگار مؤدبانه‌تر در هوا پخش شوند.

–هر دو پیشنهاد... ارزش بررسی دارند.
صدایش آرام بود، اما آن آرامش همان چیزی بود که باعث می‌شد چند نفر ناخودآگاه صاف بایستند.
–ما یک رقابت برگزار می‌کنیم. هم فرهنگی... و هم ذهنی.

چشم‌هایش کمی باریک شد و لبخند محوی روی لبش نشست.
–هر مرگخواری که شرکت می‌کند، باید اثری ارائه دهد... اثری که هم خلاقیت داشته باشد، هم تأثیر. نمایشنامه، نقاشی، شعر، یا هر چیز دیگر... اما این اثر باید در دنیای واقعی هم ردپا بگذارد و داوری... توسط خود ما انجام می‌شود.

بلا که تا آن لحظه از شدت هیجان در حال لرزیدن بود، لبخندی کش‌دار زد. سیبل سیبیلش به شکل علامت سؤال درآورد. لوسیوس هم با رضایتی کنترل‌شده، چانه‌اش را کمی بالاتر گرفت. اما لرد هنوز تمام حرفش را نزده بود.
–و برنده... نه تنها پاداش می‌گیرد، بلکه به مرحله‌ای بالاتر دعوت می‌شود. مرحله‌ای که فقط افراد خاص به آن دسترسی دارند.

این‌بار سکوت، سنگین‌تر از قبل برگشت. حتی آن‌هایی که تا چند لحظه پیش هیجان‌زده بودند، حالا کمی محتاط‌تر به هم نگاه می‌کردند. چون «مرحله بالاتر» از زبان لرد، معمولاً یعنی چیزی فراتر از یک بازی ساده. چیزی که هم می‌تواند قدرت بیاورد، هم... دردسر.

لرد آرام برگشت و بدون اینکه منتظر واکنش بیشتری بماند، شروع به حرکت کرد. ردایش روی زمین کشیده می‌شد و مرگخواران خودشان را از مسیرش کنار می‌کشیدند.
–آماده شوید... ما انتظار داریم نتایج... دیدنی باشند.

با خروج او، سالن دوباره پر از صدا شد. بلا با حرص به سیبل نگاه کرد، سیبل همچنان در حال تفسیر آینده خودش بود، و لوسیوس با دقت داشت به این فکر می‌کرد که چطور این رقابت را به نمایشی کاملاً باشکوه تبدیل کند. هر کدام در ذهن خودشان نقشه‌ای می‌کشیدند اما هیچ کدام نمیدانستند که این رقابت هیچ برنده‌ای نخواهد داشت و همه به نوعی بازنده خواهند بود.

لرد درحال سبک‌سنگین کردن پیشنهاد سیبل بود. از یک طرف دلش نمی‌خواست کسی تو ذهن پیچیده و شیکش وول بخوره، از طرف دیگه جمله‌ی «ایده‌های تاریک و سیاه» به شدت جذاب بود. مخصوصاً اون‌جاش که گفت ذهن شما باز میشه! کسی چه می‌دونه، شاید پشت یه ذهن باز، یه نقشه‌ی کشتار جمعی خلاقانه هم پنهون باشه.

اما پیش از آن‌که لرد تصمیمی بگیرد، صدای خش‌خش‌مانند عبور یک موجود خوش‌پوش از میان جمع به گوش رسید. مرگخواران به طور غریزی خودشان را کنار کشیدند؛ چون کسی داشت می‌اومد که اگه پاتکش به ردای یکی از مرگخوارای بخت‌برگشته می‌خورد، طرف باید بقیه عمرش رو با نیش‌گون‌های ممتد زندگی می‌کرد.

ارباب…
صدایی صاف، کشیده، و همراه با طنین کلاس بالا بلند شد.
–اجازه بدید من پیشنهادی بدم... بدون دخالت تفاله‌های چای و بخارهای اسطوخودوس!

همه برگشتند. لوسیوس مالفوی مثل یک جلد مجله‌ی تبلیغاتی ویزنگاموت وارد صحنه شده بود. موهای صاف و براقش در نور سالن مثل آب‌نبات نعنایی می‌درخشید، و ردای سیاهش با هر حرکت مثل پرده‌ی تئاتر بالماسکه باز و بسته می‌شد.

–ما هم می‌خواستیم ببینیم کجا موندی! گفتیم نکنه وسط راه، برق مویتو قطع کرده باشن!

لوسیوس نگاهی از بالا به پایین به بلا انداخت، که داشت از حسادت دندان می‌سایید.
–ارباب، چه کاری فرهنگی‌تر از برگزاری یک رقابت رسمی، با نظم، داوری و امتیازدهی دقیق؟
او یک قدم جلو آمد و ادامه داد:
–ما می‌تونیم یک «جشنواره‌ی هنری مرگخواری» برگزار کنیم. نمایشنامه، نقاشی، آوازهای جادویی، و مثلاً… هنرهای مفهومی با اجزای بدن دشمنان!
(همان‌جا دو سه تا مرگخوار با اشتیاق خاصی پلک زدند.)

سیبل که همچنان دود اسطوخودوسش را به هوا می‌فرستاد، زیر لب زمزمه کرد:
–اما من دیدم که تو آینده قراره یه شعر عاشقانه از ارباب بخونید که...

–سکوت کن سیبل!
لوسیوس اخم‌ناکی نثارش کرد.
–جشنواره فرهنگی من با شعرهای تو خراب می‌شه. نمی‌خوام وسط اجرا یه‌دفعه بوی جوهر قهوه‌ای و تفاله‌ی نعناع بلند شه.

لرد آرام دست به چانه زد. معلوم نبود از پیشنهاد لوسیوس خوشش آمده یا داشت فکر می‌کرد بین این دو تا کیو اول کروشیو بزنه.
–رقابت فرهنگی؟ با نمایشنامه و آواز و اجزای بدن؟... ما علاقه‌مند شدیم!

جمع با صدای آه کشیده‌ای به نشانه‌ی هیجان واکنش نشون داد. بلا از شدت خشم موهاشو جوید. سیبل با دودهای بنفش رنگ، تصویر یه قلب شکسته تو هوا کشید. و لوسیوس، با لبخند متکبرانه‌ای، راضی از اینکه لرد نظرش رو پسندیده، کمی بیشتر یقه‌ی رداش رو مرتب کرد.

وقتی حرف و سخن از ذهن خونی به میون میاد، یک نام هستش که همیشه میدرخشه... یکی که همیشه میپره وسط و زمام کارو دست میگیره. میخواید بپرسید کی؟ واقعا میخواید بدونید کی؟ اصلا زشته که نمیدونید! اصلا هم به اینکه ندونستن عیب نیست، نپرسیدن عیبه اعتقاد ندارم. حالا که به اندازه‌ی کافی وقت تلف کردیم بریم سراغ دامه داستان.

بعد از پایان جمله‌ی لرد از اون انتهای صف مرگخواران در هم گره خورده، سری با موهای وزوزی با هر زوری که بود خودشو جلو میکشه.
- اربابا من بگم؟

الان میتونم تو چشماتون بخونم که همه فکر کردین این بلا بوده. ولی سخت در اشتباهین. چون این اصلا بلاتریکس نبود. یه مو وزوزیه دیگه بود به نام سیبل تریلانی!

سیبل در حالی که چهار تا گوی پیشگویی رو جلوی پای لرد پهن میکنه، یه فنجون چای اسطوخودوس رو زیر چونه لرد میگیره.

- این الان چیه دقیقا؟
- ارباب اینو بنوشید تا از تفاله های چایتون به آینده سیاهتون پی ببرم و هر چیزی که در ذهنتون میگذره رو برای بقیه بازگو کنم!
- ما نمیخوایم بیقه بدونن تو ذهنمون چی میگذره!
- ولی ارباب شما خودتون گفتید حدس بزنیم ایده تو ذهنتون چیه!
- گفتیم حدس بزنید ایده ما چیه نگفتیم توی ذهن ما وول بخورید!

اما سیبل فرصت به دست اومده رو حاضر نبود به این سادگی ها از دست بده. در حالی که با تلاش زیاد دود سفیدی که از زیر رداش بیرون میزد و مشخص بود یکی از افکت های خفن به نظر رسیدن پیشگویی هاشه رو به سمت لرد هدایت می‌کرد، دستش رو روی یکی از گوی های پیشگویی کشید و با صدایی گرفته و لحنی مرموز شروع به صحبت کرد.
- ارباب من دارم در آینده ی نزدیکی از شما نوشیدن یک فنجون اسطوخودوس میبینم. نوشیدنی که موجب میشه ذهن شما باز بشه و ایده های تاریک و سیاهی به ذهنتون بیاد!

به نظر میومد سیبل تونسته بود با ین حرف کمی لرد رو نرم کنه!

لرد خوشنود از جماعت مرگخواری که جلوش ردیف شده بودن و برای رسیدن بهش همدیگه رو زیر دست و پا له می‌کردن، دقایقی به مرگخوارانش وقت می‌ده تا نظم خودشون رو پیدا کنن و بعد...

خب این بعد هنوز نرسیده متاسفانه. از خوانندگان محترم تقاضا می‌کنیم کمی بیشتر صبر پیشه کنن. چون یکم مرگخوارا بیشتر از حالت معمول درگیر مرتب و منظم شدن، شدن. بالاخره جلوی اربابشون برای خدمت کردن حضور پیدا کردن کم چیزی نیست که.

اما شاید شما صبرتون زیاد باشه، ولی مال لرد نه! لرد که می‌بینه مرگخوارا خیلی دیگه دارن لفت می‌دن، با صدای بلندی گلوش رو صاف می‌کنه تا توجه همگان رو به خودش جلب کنه.

ولی همگان اونقد درگیر بودن که متوجه نمی‌شن!

پس لرد این‌بار خشن‌تر از قبل دوباره فریاد می‌زنه:
- مرگخوارانمان!

و این‌بار دیگه جوابه! مرگخوارا در کسری از ثانیه در همون جایی که هستن مرتب و منظم می‌ایستن و گوش به فرمان برای اجرای دستورات لرد می‌شن.
لرد برای بار دوم خوشنود می‌شه و آرامش به وجودش باز می‌گرده.
- مرگخوارانمان؟

مرگخوارا یک صدا جواب می‌دن:
- بله ارباب.

لرد حتی راضی‌تر از قبل هم می‌شه.
- ما ایده‌ای در ذهن برای انجام یک کار فرهنگی خفن داریم. کدومتون می‌تونه حدس بزنه ایده‌ی ذهن ما چیست؟