پرش به محتوای اصلی
جادوگرانخانه
جادوگران® | نخستین مرجع فارسی زبان هواداران هری پاتر
کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!
آنلاین‌ها
کارت قورباغه شکلاتی
شبکه پرواز

کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!

تصویر تغییر اندازه داده شده

آنلاین‌ها

131
نفر همین الان آنلاین‌اند 113 نفر در «انجمن»
0 عضو 131 مهمان
کجای سایت هستند؟
اعضای آنلاین

فعلاً عضوی آنلاین نیست؛ فقط مهمان‌ها.

45 عضو در ۲۴ ساعت گذشته وارد سایت شدند

کارت قورباغه شکلاتی

کارت قورباغه شکلاتی

پرافتخارترین اعضای سایت جادوگران

شبکه پرواز

شومینه‌های من

۴ مقصد

همهٔ شومینه‌ها

بیگ بن (ساختمان عظیم لندن)

نوع تاپیک: رول‌نویسی گروهی

مشاهده‌کنندگان این تاپیک: 1 کاربر مهمان
مرگخوار شاغل جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1396/07/22
آخرین ورود
دیروز ساعت 23:35
عضویت
1384/11/01
پست‌ها
3129
تصویر تغییر اندازه داده شده


ایگور از وقتی پژو وارد حیاط شده بود، پشت پرده سالن موضع گرفته بود تا در صورت شکست مذاکرات، دست‌کم یک نفر برای روایت فاجعه زنده بماند؛ اما با دیدن ماسک‌هایی که محفلی‌ها یکی‌یکی بیرون می‌آوردند، احساس کرد این جایگاه راهبردی امنیت کافی ندارد. نگاهش از صورت پوشیده لیلی به دهان چرب هاگرید و بعد به استخوان روی میز رفت و با نگرانی پرده را کمی بیشتر دور خودش پیچید.
- سرورم، اینها چرا ماسک می‌زنن؟
- چون از مواجهه با عظمت ما عاجزند.
- البته، سرورم. فقط جسارتا عظمت شما از راه تنفس منتقل می‌شه؟

لیلی ماسک اضافه‌اش را پشت کمر پنهان کرد، اما ایگور که تجربه قابل توجهی در تشخیص تجهیزات نجات داشت، حرکتش را دید و از پشت پرده بیرون آمد. اکنون که مدرکی علیه مهمان‌ها پیدا کرده بود، می‌توانست با اقتدار وارد ماجرا شود و شاید ضمن خدمت به ارباب، سهمی هم از وسایل ایمنی دشمن به دست بیاورد.
- همه دست‌ها بالا! هیچ‌کس بدون اجازه نفس نکشه! پاتر، اون ماسک رو تحویل بده!
- این مال خودمه.
- پس یکی از بقیه بگیر بده به من! داریم مذاکره می‌کنیم، همکاری کنین!

هاگرید آخرین تکه گوشت را قورت داد و دستش را روی شکمش گذاشت؛ صدای غرشی از زیر پالتویش بلند شد که باعث شد ایگور وسط کشیدن ماسک از دست لیلی، بی‌حرکت بماند. دامبلدور نگاهی امیدوارانه به هاگرید انداخت، وینکی مسلسلش را بالا آورد و لرد سیاه با اخمی عمیق‌تر به مهمان‌های ماسک‌دار خیره شد.
- کارکاروف، توضیح بده.
- سرورم، مذاکرات وارد مرحله شیمیایی شده. پیشنهاد می‌کنم شخصا از بیرون ساختمان بر روندش نظارت بفرمایین.
- تو می‌مونی.
- بله، سرورم. منظورم از بیرون، همین داخل بود.

ایگور ماسک را رها کرد و عقب رفت، اما پیش از رسیدن به پرده، چشمش به پنکه پایه‌بلندی افتاد که کنار شومینه بود. آن را با عجله مقابل هاگرید کشید و سرش را به سمت محفلی‌ها چرخاند؛ حالا اگر اتفاقی می‌افتاد، دست‌کم جریان هوا به نفع ارباب بود. بااین‌حال، وقتی دوشاخه را به پریز زد، پره‌ها حتی تکان نخوردند و وینکی، درحالی‌که سیم جویده‌شده را نشان می‌داد، شانه بالا انداخت.
- نجینی سیم دوست داشت!

هاگرید کمی روی صندلی جابه‌جا شد و ایگور دسته پنکه را محکم گرفت، گویی سپری در برابر فاجعه باشد؛ سپس نگاهش را میان وینکی مسلح، محفلی‌های ماسک‌دار و در خروجی چرخاند و با صدایی که دیگر چندان مقتدر نبود اعلام کرد:
- هر کسی بلده اینو بدون جادو راه بندازه، الان بهترین فرصته که وفاداریش رو ثابت کنه!
هر کسی جرات داره بیاد جلو (فقط از قبل اطلاع بده که اونجا نباشم )
مرگخوار شاغل جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1405/06/29
آخرین ورود
دیروز ساعت 21:01
عضویت
1405/06/29
پست‌ها
56
-از همین حالا گفته باشیم که ما مذاکره نمی‌کنیم!
-عه! همین پست پایینی گفتین مذاکره می‌کنین که...
-آره، درواقع مذاکره می‌کنیم اما مذاکره عادلانه نمی‌کنیم. همه چیز باید به نفع ما باشد. شما را هم درنهایت می‌کشیم.

دامبلدور که به تازگی کتابِ قدرت مذاکره‌ی عباس عراقچی رو خونده بود، با توجه به اصول و نکاتی که اونجا یاد گرفته بود، جلو اومد و با اقتدار عصاشو وسط کاشی های تالارِ ریدل ها کوبید.

-ما تن به زور و ستم نمیدیم، زور و ستم تن به ما میده! یا به ما پناه میدین یا پناهگاهتونو با وعده صادق پنج متلاشی می‌کنیم.

وینکی که توی اون جمع بیشتر از هرکسی از مسلسل و بمب و وعده های صادقه سر درمیاورد، مسلسلشو که تا اون لحظه فقط سر خودشو نشونه گرفته بود، به سمت دامبلدور چرخوند و برای اینکه تهدیدش بیشتر جواب بده، چندتا گلوله سوری رو هوا خالی کرد.

-وعده صادقتونو رو کنین تا اتم های هسته‌ایمون رو به سمتتون روانه کنیم!
-اتم هسته‌ای؟ آره باباجان؟ فکر کردی ما اتم نداریم؟ ما یه چیزی بالاتر از اتم داریم! کره ماه رو گوله می‌کنیم سمتتون شلیک می‌کنیم!
-کره ماه...؟ عه... خب... ما هم با تیکه های مریخ مسلسل بارونتون می‌کنیم.
-اینطوری نمیشه! مذاکره‌ی رو به رو جواب نمیده. پشت کنید که پشت به پشت مذاکره کنیم.

وینکی و لرد، به همراه همه‌ی محفلی های حاضر در خانه به همدیگه پشت کردن تا بتونن به مذاکره ادامه بدن. البته محفلی ها هیچکدومشون به قدرت مذاکره‌ی دامبلدور ایمان نداشتن، بلکه به قدرتِ هاگرید ایمان داشتن. آخه می‌دونین؟ هاگرید انقد گشنه‌ش شده بود که به سراغ همون پای نصفه خورده‌ی وینکی رفته بود و داشت با ولع پوست و گوشتشو می‌خورد. محفلی ها می‌دونستن که هاگرید بادِ معده‌ی خیلی قوی و کارسازی داره. فقط کافی بود غذا خوردنش تموم بشه تا با یه بادِ عظیم از سمت معده، بویِ وحشتناک و اسفناکی رو از خودش خارج کنه که تمامِ مرگخوار ها و زامبی ها و حتی سوسک های توی چاهِ دستشویی رو از خانه ریدل ها فراری بده. و اونوقته که خانه ریدل ها تبدیل به گریمولد بوگندوی شماره دو می‌شد.
لیلی برای اینکه خودشو آماده کنه، یکی از ماسک های ایمنی تمام صورتشو روی دهنش گرفته بود تا یهو از بوی بد بیهوش نشه. بقیه محفلی ها هم داشتن آماده می‌شدن. وعده صادقِ واقعی نزدیک بود! فقط کافی بود دامبلدور یکم دیگه سرِ لرد و وینیکشو گرم کنه.
صورتی رنگ عشق است و بس...!
شاغل وزارت سحر و جادو محفل ققنوس جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1405/02/07
آخرین ورود
امروز ساعت 13:02
عضویت
1405/02/07
پست‌ها
139

به او بچه قرتی بگو امشو می‌خوام مست بکنم
امشو می‌رم محله‌شان یه شری بر پا می‌کنم
امشو قیامت می‌کنم
هرچی می‌خواد بشه بشه...

این صدای 405 سفید کف‌خواب @آلبوس  اینها بود که هاگرید درحالی که با صدای نکره‌اش داشت با خواننده همخوانی می‌کرد، پشت فرمان نشسته بود و دامبلدور و هری هم کنار او، در صندلی کمک راننده چپیده بودند. از سمت دیگر @ریموس ، @سیریوس ، @لیلی و جیمز به زور چهارنفری خودشان را در صندلی عقب جا داده بودند و گوش‌هایشان را محکم با دست گرفته بودند تا با صدای بلند ضبط و همخوانی هاگرید کر نشوند. تنها کسی که این وسط گوش‌هایش را نگرفته بود، دامبلدور بود که همراه با هاگرید همخوانی می‌کرد و پلی‌لیست، او را به یاد خاطرات شطرنج بازی کردن، کوه و مزرعه رفتن‌هایش با @گلرت می‌انداخت.

جناب سروان ولم کن این وقت شو کمینم
آمدم روی دیوار عشقمو ببینم

جیمز با صدای بلندی گفت: «حالا مطمئنین که دادن پیشنهاد همکاری به مرگخوارها فکر خوبیه؟»

دامبلدور عینکش را روی چشمش مرتب کرد و سپس با تریپ مکش مرگ مایی گفت: «شده تاحالا من پیشنهاد بدی بدم جیمز؟»   

سیل خاطرات از ذهن اعضای درون ماشین گذشت. از نوشیدن آب سرد پس از خوردن قرص نعنا گرفته تا رانندگی هاگرید، همه و همه از پیشنهادات شخص آلبوس دامبلدور بودند. همین شد که لیلی، جیمز، ریموس و سیریوس به شکلی هماهنگ گفتند: «نه، نه اصلا.»   

هری که به سختی در تلاش بود روی دنده ننشیند و همزمان به دنبال راهی بود که آرنج آلبوس به سینه‌اش کوبیده نشود گفت: «ولی پروفسور، شما از کجا این‌قدر مطمئنی که این زامبی‌زدگی همگانی کار خود ولدمورت نباشه.»

دامبلدور که خوشش نمی‌آمد از او سوالی پرسیده شود که جوابی برایش ندارد، صدای ضبط ماشین را بیش‌تر کرد و همخوانی کرد که:

«طاقت شنیدن این حرفاتو من ندارم
خداحافظ ای گلم، جای دیگه قرار دارم»

هاگرید درحالی که صدای ضبط ماشین داشت باند پاره می‌کرد گفت: «الله‌بختکی شانس اوردیم از دسّ این زامبی مامبی‌ها سالم جستیم. این جیگر مث طیاره به دادمون رسید.»

جیمز می‌خواست اشاره کند که اگر از همان اول این آهن‌قراضه دیوارهای گریمولد را نشکسته بود، آنها مجبور نبودند این‌گونه در این ماشین ماگلی مچاله شوند و دست به دامن ولدمورت بمانند که حالا آیا پیشنهادشان را قبول می‌کرد یا قبول نمی‌کرد؟

همزمان، در خانۀ ریدل، @ولدمورت داشت @وینکی را با همان پای نیم‌خورده تنبیه می‌کرد و او را به سزای اعمال ناشایستش می‌رساند و وینکی پشت هر آخ و اوخ گفتنش پشت چشم نازک می‌کرد و می‌گفت: «وینکی جن خوب.»  در حالت عادی ولدمورت باید وینکی را می‌کشت اما از آنجایی که نخست‌وزیر ماگل‌ها به شکلی عجیب تمام مرگخوارهایش را از زیر تیغ گذرانده بود، ترجیح داد صرفا به تنبیه فیزیکی اکتفا کند. وینکی که دید اربابش دیگر از ضربه زدن به او لذت نمی‌برد، زانو زد و مسلسل خود را تقدیم ولدمورت کرد تا ولدمورت ادامۀ تنبیه را با آن مسلسل انجام بدهد.

ولدمورت داشت سر وینکی را هدف گلوله قرار می‌داد که ناگهان صدای آیفون تصویری او را از این عمل بازداشت. ولدمورت مسلسل را به وینکی سپرد و وینکی با آن مسلسل خودش به خودش شلیک کرد.

ولدمورت آیفون را برداشت: «بله؟»

- منم!

ولدمورت نمی‌دانست «منم» کیست. در مانیتور آیفون هم تنها یک دماغ با دون‌دون‌های سیاه و موی دماغ زمخت سفید مشخص بود. اما به هرحال کسی بود برای خودش که می‌گفت منم. پس دکمۀ آیفون را فشار داد تا در باز شود و یک پژو 405 سفید کف‌خواب درحالی که صدای ضبطش داشت ساختمان را فرو می‌ریخت، وارد خانۀ ریدل شد. 

ولدمورت با ناامیدی به دامبلدور خیره شد؛ دامبلدور هم به ولدمورت خیره شد و برایش دست تکان داد. ولدمورت به پشت سرش نگاه کرد و وینکی را دید که مدام به خودش شلیک می‌کند، زنده می‌شود و دوباره شلیک می‌کند. آهی از سر ناچاری کشید و گفت: «مذاکره می‌کنیم.»  

تصویر تغییر اندازه داده شده
شاغل جادوگر مدیر دیوان جادوگران جادوآموخته
تولد نقش
1405/07/13
آخرین ورود
امروز ساعت 16:41
عضویت
1405/07/13
پست‌ها
32
چند دقیقه بعد از اینکه لرد مرگخوارها رو از سالن بیرون انداخت، هر کسی از کنار خونهٔ ریدل رد می‌شد، چهار نفر رو می‌دید که توی چمن‌های خیس حیاط غلت می‌زنن و به سر و صورت هم گل و خزه می‌مالن. از نظر هر آدم عاقلی این صحنه عجیب بود، ولی مرگخوارها دلیل خودشون رو داشتن.

جادو خاموش بود. نه غیب و ظاهر شدنی در کار بود و نه پودر پروازی. تنها راه رسیدن به دفتر نخست‌وزیر، تاکسی و مترو بود و مشکل اینجا بود که توی این نه ماه، همهٔ راننده‌ها و مسافرهای لندن زامبی شده بودن. بارتی کراوچ می‌دونست زامبی‌ها فقط چیزی رو گاز می‌گیرن که بوی آدم زنده بده. پس چاره‌ای نبود جز اینکه مرگخوارها هم شبیه مرده‌ها بشن.

پیشنهاد اول هم مال خود بارتی بود. اون هنوز چند شیشه معجون مرکب توی جیبش داشت، ولی وقتی یه تار موی زامبی رو توی معجون انداخت و سر کشید، تنها اتفاقی که افتاد یه آروغ بلند بود. این شد که مرگخوارها مجبور شدن به روش قدیمی، با گل و خزه و برگ پوسیده، خودشون رو گریم کنن.

اولین تاکسی خطی‌ای که جلوشون ترمز کرد، یه زامبی پشت فرمونش بود که نصف صورتش رو جا گذاشته بود و با همون نصف دیگه داد می‌زد:
- وست‌مینستر! مترو! یه نفر جلو، سه نفر عقب!

جلو یه زامبی چاق نشسته بود و خیال پیاده شدن نداشت، پس هر چهار نفر عقب نشستن. رابستن بچه رو روی پاش گذاشت، آرنج بلاتریکس توی دندهٔ بارتی رفت و وینکی هم بین دو صندلی جلو گیر کرد. راننده نگاهی توی آینه انداخت.
- رفقا یه کم جمع‌تر، در بسته نمی‌شه. اون بچه هم کرایه حساب می‌شه ها!
- بچه نصف بودن می‌شه! بچه هنوز دندون درآوردن نشده!

راننده جواب نداد و بی‌آنکه از کسی بپرسه، مسیر رو کج کرد، از سه تا کوچه پیچید و جلوی یه قصابی ایستاد تا برای خونه چیزی بخره. وقتی برگشت، بارتی که دیگه پاهاش حس نداشت، زبونش رو روی لبش کشید و پرسید:
- ببخشید، مگه مسیر این‌وری بود؟
- مسیر رو من می‌دونم یا شما؟ کرایه‌ها رو بدین.

بلاتریکس یه گالیون طلا جلوی صورتش گرفت. راننده گالیون رو گاز زد، چند ثانیه با دقت جوید و بعد خم شد و از زیر صندلیش یه پای نیم‌خورده بیرون آورد و گذاشت کف دست بلاتریکس.
- خرد ندارم. اینو به جای بقیه‌ش داشته باش.

بلاتریکس چند ثانیه به پا نگاه کرد. پای نیم‌خورده هم انگار به اون نگاه می‌کرد. بعد وینکی پا رو با احترام از دستش گرفت و زیر لباسش گذاشت.
- وینکی هیچ‌وقت غذا رو دور نمی‌ریزه. وینکی برای شام ارباب نگهش می‌داره!

وقتی تیم ضربت مرگخوارا سَرِ Ministers از تاکسی پیاده شدن تا وارد ایستگاه مترو شهید تاچر بشن، نفس راحتی کشیدن. نصف راه، هرچند سخت، طی شده بود. اما به محض سوار شدن به قطار مد نظرشون، اوضاع بدتر شد!

مترو اون‌قدر شلوغ بود که مرگخوارها لازم نبود خودشون رو سرپا نگه دارن، جمعیت زامبی‌ها این کار رو براشون می‌کرد. قطار هنوز راه نیفتاده بود که اولین دست‌فروش، با یه سینی که به گردنش آویزون بود، خودش رو لای جمعیت جا داد.
- مسواک زامبی! مسواک زامبی! دیگه بعد خوردن آدما دهنتون بو نمی‌ده! 12 پوندِ مغازه، 6 پوندِ ماهواره، فقط 2 پوند! کسی خواست بدم خدمتش.

دومی از اون سر واگن پیداش شد.
- چسب دست و پا داریم! چسب دست و پا! هر چی ازتون افتاده، بیا ببر بچسبون! چسب اصل آمریکایی فقط و فقط 3 پوند. آی خونه‌دار، آی بچه‌دار زنبیلو بردار و بیار.

بلاتریکس که دستش بی‌اختیار به طرف چوبدستیش رفته بود، یادش افتاد کار نمی‌کنه و با حرص به سقف واگن خیره شد. بارتی ولی با علاقه یه بسته چسب برای روز مبادا خرید.

سومی مستقیم اومد سراغ رابستن و یه کتاب کوچیک رو جلوی بچه تکون داد.
- آقا برای بچه بگیر! «صد و یک غذای خوشمزه با مغز انسان» چاپ جدید، مصور، با جلد ضد آب!

رابستن کتاب رو گرفت، ورق زد، اخم کرد و برش گردوند.
- نـــــــــــه! بچه گیاه‌خوار بودن می‌شه!

کل واگن ساکت شد. صدها چشم زامبی به طرف پا چرخید. زامبی‌ها شروع کردن به پچ‌پچ کردن! مگه می‌شد یه زامبی گیاه‌خوار باشه؟

اما قبل از این‌که اوضاع بیش از این برای گروه ضربت مرگخوارا به هم بریزه، مترو با یه ترمز تسترالکی وایساد و صدای راننده از بلندگوها به گوش رسید.
- ایستگاه وست‌مینیستر! به علت نقص فنی این آخرین ایستگاهه!

مرگخوارها که بالاخره شانس بهشون رو کرده بود به شکل چهارنعل از قطار بیرون دویدن!

خیابون داونینگ، شمارهٔ ده.

نخست‌وزیر پشت میزش نشسته بود و صفحه‌کلید مشکوکش جلوش بود. وسط اتاق، روی همون صندلی آهنی که یه زمانی آرسینوس، سپس سیریوس و بعد به تریب هلگا و فاج روش بسته شده بودن، سیبل تریلانی نشسته بود و با دیدن چهار زامبی گِلی، لبخند زد.
- عزیزانم! دیشب ته فنجونم دیدم چهار تا زامبی میان نجاتم بدن! می‌دونستم اشتباه نمی‌کنم!

بلاتریکس بدون توجه به حرفای سیبل، با یه پرش روی میز نخست‌وزیر نشست و بهش زل زد!
- من چهارده سال توی آزکابان بودم! دیوانه‌سازها برام لالایی می‌خوندن! با همین ناخن‌هام چشم‌هات رو درمیارم و می‌ذارم کنار اون صفحه‌کلیدت!

نخست‌وزیر خمیازه کشید. بارتی آروم دور میز چرخید و زبونش رو روی لبش کشید.
- یه سال تموم کسی بودم که نبودم. شاید یه روز صبح جلوی آینه وایسی و کسی که اونجاست، تو نباشی...

وینکی یه مسلسل از توی روبالشی که پوشیده بود بیرون کشید.
- وینکی مسلحه! وینکی سوراخ سوراخت کرد! وینکی وظیفه‌ش رو انجام داد!

رابستن بچه رو بالا گرفت و صداش رو تا جایی که می‌تونست ترسناک کرد.
- من از سیاه‌چاله اومدن شدم! مغز من بزرگ بودن می‌شه! اگه وزیر رو پس دادن نکنی، مجبور شدن می‌شی پوشک این بچه رو عوض کردن کنی!

نخست وزیر درحالی که با یه خلال دندون، آشغال‌های جا مونده از ناهارش رو پاکسازی می‌کرد گفت:
- تموم شد؟ خیلی تأثیر گذار بود!

و یه دکمهٔ قرمز رو فشار داد.

دیوارهای اتاق باز شدن و ده‌ها مرد با پیرهن‌های چهارخونهٔ روی شلوار، کیف یه وری و ریش‌های یه‌اندازه بیرون ریختن. هیچ‌کدوم کارت شناسایی نداشتن و لازم هم نمی‌دیدن. به شکل بی‌معنایی چندتا شیشه نوشابه خالی هم دست هر کدومشون بود!

نیمه‌شب، خونهٔ ریدل.

لرد سیاه تنها پشت میز طویل نشسته بود که در بزرگ سالن آروم باز شد. یه جن خونگی گلی، با گریمی که نصفش پاک شده بود، تا وسط سالن دوید و جلوی پاهای اربابش روی زمین افتاد.

- ارباب... وینکی خبر آورد. خبر بد آورد. مردای چهارخونه‌پوش بانو بلاتریکس رو گرفتن، آقای کراوچ رو گرفتن، آقای رابستن رو هم با بچه‌ش گرفتن و همه رو کنار خانوم وزیر بستن. اما وینکی تونست در رفت! وینکی شیشه نوشابه دوست نداشت!

چند لحظه مکث کرد. می‌دونست که باید منتظر خشم بی‌امان اربابش باشه. پس دستش رو زیر لباسش برد و با احترام، پای نیم‌خورده رو روی میز جلوی لرد گذاشت.
- در عوض وینکی شام آورد.
شاغل محفل ققنوس جادوگر جادوگران پلاس جادوآموخته
تولد نقش
1405/03/04
آخرین ورود
جمعه 29 آبان 1405 22:52
عضویت
1405/03/03
پست‌ها
152
همان حوالی، خانه ی شماره ۱۲ گریمولد:
از آنجا که خانه ی گریمولد برای هیچ یک از زامبیان شهر لندن قابل نمایش نبود، اعضای محفل امن و امان بودند، چای مینوشیدند و خاطره تعریف میکردند. ریموس روی کاناپه لم داده بود و از گرمای شومینه ی مقابلش نهایت استفاده را میبرد. سیریوس نیز مانند بیشتر وقتها، در آشپزخانه مشغول تقویت مهارت آشپزی خود بود.

لیلی که فکر میکرد پسرش بازنشسته شده و در سواحل دریای مدیترانه با آب پرتقال درحال آفتاب گرفتن است، اکنون در رویاهایش به سر میبرد. از حالو روز بقیه افراد محفل برایتان نگویم که در یک دنیای دیگر سیر میکردند و در خیالاتشان آن دنیا را نجات میدادند. غافل از اینکه دامبلدور، هری و هاگرید، با همان پژو ۴۰۵ مدل ۸۲، به خانه ی شماره ی دوازده نزدیک و نزدیک تر میشدند.

تق!
طولی نکشید که صدای برخورد پژوی هاگرید با دیوار های نامرعی خانه به گوش رسید. خانه لرزید و همه‌شان را از خواب و خیال بیرون آورد. هاگرید دیوار را شکسته بود و از همان شومینه ای که ریموس جلوی آن لم داده بود به داخل راه پیدا کرده بود. پژو آنقدر محکم بود که نه تنها هیچ خطو خراشی روی آن نیوفتاد، بلکه از شکستن ستون فقرات دامبلدور نیز جلوگیری کرد.

ریموس از جا پرید، جیغی کشید که تمام ابهت این سالهایش را از بین برد و بعد از بررسی کردن نقاط سبز روی صورت هایشان به این نتیجه رسید که زندگی اش رو به اتمام است.
- زامبییی!

سیریوس و لیلی دوان دوان به سمت ریموس آمدند و با دیدن هری، هاگرید و دامبلدوری که از سالم ماندن خود خوشحال بود، همانند ریموس جیغ کشیدند. لیلی جلوی چشم های کوین را گرفت و به پهنای صورت اشک ریخت. دیدن پسر زامبی شده اش قلبش را دو تکه کرده بود.

دامبلدور صاف ایستاد، از درون شومینه ی خورد و خاکشیر شده بیرون آمد و با لبخندی دست هایش را برای آنها باز کرد.
- بابا جانیان! ما زنده ایم!
- کاش میمردین!

هاگرید به پر قبایش بر خورد و با قامتی ۴ برابر دامبلدور روبروی آن ها قرار گرفت.
- چیچی گفتی؟
- عه... عه عه خوبیت نداره مامانمه!

لیلی که در شوک زامبی شدن پسرش مانده بود و همچنان اشک میریخت از اینکه پسرش توانایی صحبت کردن خود را از دست نداده بود خوشحال شد. اما تا خواست خودش را به جلوی هری بیاندازد و با فداکاری بی حدو اندازه اش خودش را زامبی کند، تعداد بسیار زیادی زامبی واقعی، به درون خانه نفوذ پیدا کردند. خانه ی گریمولد، بعد از شکسته شدن دیوار هایش توسط پژوی هاگرید، حالا توسط تمامی زامبی های شهر لندن قابل شناسایی بود.

- بجمب دامبل جون! چوبدستیتو بردار بریم!

و بشنوید از آن طرف ماجرا، خانه ی ریدل، مرگخوار های از همه جا باخبر!

لرد سیاه جلسه ی فوری تشکیل داده بود و میز طویل وسط سالن جلسات پر بود از مرگخوار هایی که پچ پچ میکردند.
- دو دقیقه ساکت باشید! ببینید اینا همش نقشه های وزیر جدیده!
- وزیر جدید چه کسیست؟ چرا به ما خبر ندادید؟ ما فکر میکردیم وزیر ماگل ها همان فاج گنده ی خودمان را دزدیده

مرگخوار ها همگی سکوت کردند. اشتباه بزرگشان همین بود. لرد را بی خبر گذاشته بودند و حالا باید جواب پس میدادند.

- حالا که اینطوری شد، وزیر جدید را از چنگ ماگل ها در بیارید و برای ما بیاورید. بررسی بیشتر نیاز است.

لرد این را گفت و مرگخوار هارا به بیرون پرتاب کرد. حالا مرگخوار های بی چاره باید خودشان را وارد دنیای بیرون میکردند، با زامبی ها در می افتادند، خودشان زامبی میشدند، تا سیبل تریلانی، وزیر جدیدی که وزیر ماگل ها او را گروگان گرفته است را نزد لرد ببرند. و در آنطرف هم دامبلدور باید به دنبال چوبدستی قدرتمندی میگشت تا بتواند دنیا را نجات دهد. سرنوشتشان چه میشد؟
𝐿𝒾𝓁𝓎 𝑜𝒻 𝓉𝒽𝑒 𝒱𝒶𝓁𝓁𝑒𝓎
جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1398/05/26
آخرین ورود
امروز ساعت 14:32
عضویت
1382/10/21
پست‌ها
1727
خلاصه و ترمیم سوژه: شهر زامبی‌ها!


ویروسی بین مردمان شهر لندن پخش شده که آنها را به زامبی‌های سبزرنگ بی‌اعصاب و گرسنه تبدیل کرده. جادوگران هم این وسط از شر زامبی‌ها و این ویروس در امان نیستن.

دامبلدور، هری و هاگرید خودشون رو شبیه زامبی‌ها کردن تا بتونن در شهر تردد کنن و خودشون رو به محفل برسونن ولی از یه جایی به بعد زامبی‌ها فهمیدن و دنبالشون افتادن. اونا دارن به خانه گریمولد نزدیک می‌شن تا بلکه دامبلدور به یه چوبدستی درست و حسابی دسترسی پیدا کنه و دنیا رو نجات بده.

ارباب تاریکی و مرگخواران هم این وسط درگیری‌های خودشون رو دارن. ارباب و دخترش دلفی و نجینی و چند مرگخوار دیگه توی خانه‌ی ریدل‌ها دارن اوضاع رو بررسی می‌کنن. یکی از موضوعاتشون هم اینه که وزیر ماگل‌ها وزیر سحروجادو رو دزدیده و گروگان گرفته.

---------------------
هری، هاگرید و دامبلدور سوار بر پژو 405 مدل 82 که قسمت عقبیش بالا و جلوش چسبیده به زمین بود با سرعت 120 تا توی کوچه‌های باریک لندن از دست زامبی‌ها فرار می‌کردن.

دامبلدور: هری درست رانندگی کن اون پیرزن رو زیر گرفتی عزیزم.
هری: زامبی بود. اشکال نداره.
دامبلدور: زامبی بود ولی نعمت مرلینه پسرم. دیگه پیرزن زیر نگیر خب؟
هاگرید: مراقب باش غول‌تشن ماده هم زیر نگیری خب؟

هری که با خودش فکر می‌کنه الان باید بیشتر نگران زامبی‌ها باشه یا این دو تا دائم‌الهیز بیشتر پاشو روی گاز فشار می‌ده تا سرعت رو به 140 برسونه ولی پژو 405 با کسی شوخی نداره و در لحظه واشر می‌زنه و آمپر می‌چسبونه و پت پت پت زیر پای هری خاموش می‌شه.

هر سه با هم: NOOOOOO
زمان ما رسیده است، برادران و خواهران من! دیگر در خفا نخواهیم بود! صدایمان را خواهند شنید و این صدا کرکننده خواهد بود!

تصویر تغییر اندازه داده شده
شناسه بسته‌شده
تولد نقش
1397/07/13
آخرین ورود
چهارشنبه 3 شهریور 1395 13:00
عضویت
1395/01/17
پست‌ها
244
هاگرید درحالی که هری روی دوشش در حال هلاک شدن بود گفت:

- پروف...وسیله نقلیه ای چیزی نداری گازشو بگیریم بریم گریمولد؟!

- نه فرزندم...جادوم از کار افتاده.کر کنم باتری اش تموم شده! باید بزنمش تو شارژ!

دامبلدور، هاگرید و هری که روی دوش هاگرید واقع شده بود تا چشمشان به پایین جاده خورد وارد حالت" " و سپس وارد حالت" "شدند.حتماً در این لحظه از خودتان میپرسید که چه چیزی در پایین جاده واقع شده بود که دامبلدور را هم وارد این حالت کرده بود.جواب سوال شما زامبی است! آن هم از آن زامبی هایی که دلشان برای گوشت نیمه غول ضعف میرود.هری نعره زد:

- پروف چیکار کنیم؟!

اما پروف که هنوز در حالت ایست مغزی بود و مغزش هنوز این منظره زامبی وار را هضم نکرده بود.بنابر این خود هری دست به کار شد و به ماشینی که کنار خیابان پارک شده بود اشاره کرد.هاگرید دامبلدور را برداشت و بدو بدو به سمت ماشین دوید.به علت این که هاگرید حدود 4 برابر اندازه استاندارد مسافران ماشین را داشت و در در اتومبیل جا نمی شد، دامبلدور را در صندلی جلو و هری را پشت فرمان واقع کرد.
در همین لحظه زامبی ها هم متوجه شدند که دو انسان و یک غول در حال ور رفتن با یک ماشین هستند.حالا اگر گفتید می خواهند چه کار کنند؟!درست است! حمله ور میشوند به سمت ماشین.در اینجا بود که هاگرید خودش را به حالتی در عقب ماشین جاداد که سخف ماشین کنده و سر و پاهایش از دو طرف ماشین به بیرون زده شد!هاگرید نعره زد:

- ماشین رو روشن کن و بعد پاتو رو اون دکمه گنده ای که اون پایینه فشار بده!

هری سوییچ را که از قبل در محل مورد نظر واقع شده بود چرخاند و پایش را روی آن دکمه گنده ای که زیر پایش بود فشار داد و به این ترتیب، از دست زامبی هایی که حالا در فاصله 2 سانتی متری صورت هاگرید بودند را قال گذاشت و رفت!

خانه ریدل ها - عملیات نقشه کشی!

ولدرمورت یک کلاه ژنرالی بر سر گذاشته بود.همه چراغ های خانه بجزء یکی که بالای میز ناهارخوری واقع شده بود را خاموش کرده بود و در حال نقشه کشی بود.ولدرمورت با یک چوب به نقشه محل گیر افتادن آرسینوس اشاره کرد و گفت:

- ما باید خیلی حرفه ای عمل کنیم.هکتور با استفاده از معجون هایش در ورودی را باز کرده و ماگل های داخل آن را بیهوش میکند.دلفی هم که مسئول دیدبانی است.رودولف با قمه هایش آرسینوس را آزاد میکند و از گاومیش باروفیو هم به عنوان دژ شکن استفاده میکنیم.سوالی است؟

هیچکس چیزی نگفت!

افرادی که لایک کردند

شناسه بسته‌شده
تولد نقش
1395/12/19
آخرین ورود
دوشنبه 25 تیر 1397 22:49
عضویت
1391/06/13
پست‌ها
1513
لرد در عرض چند ثانیه تک به تک کلمات و حروف آخرین دیالوگ دلفی را در مغز خود، تا اندازه اتم تجزیه کرد.
- گفتی ماگل ها جادو رو از کجا انداختن؟
- دقیقا همینطوره سرورم.
- بعد نخست وزیرشون که اون تابلو متحرک بی ریخته رو میدید، شلوارش به رنگ سس خردل در میومد وزیر سحر و جادو رو گروگان گرفته؟
- اینم درسته سرورم.
- بعد انتظار داری عفوت کنیم؟
- بله درسته سرورم... البته اینا همون دیالوگ من بود، منتها شما برعکسش کردید.
- و این نشان از هوش سرشار و قدرت های بی پایان ما داره. الان هم وسیله نقلیه رو روشن کن برگردیم مقر. نقشه بکشیم که نخست وزیر مشنگارو خوراک نجینی کنیم، آرسینوس رو هم به عنوان دسر بدیم به نجینی.

دلفی به سرعت یک عدد تلمبه مخصوص لاستیک را از جیب خود بیرون کشید، سپس آن را در حلق مار بخت برگشته فرو کرد.


طرف دیگر شهر:

دامبلدور، هری و هاگرید به ناچار برای شناخته نشدن به یک مغازه لباس فروشی که البته فروشنده اش نیز زامبی شده بود دستبرد زدند و صد البته که برای ساکت کردن زامبی، تنها به دلیل اینکه گالیون قبول نمیکرد، هاگرید را رویش انداخته بودند. البته زامبی هم پس از این اتفاق مثل یک ورق کاغذ مهربان و خوب یک عدد گالیون طلایی را که مستقیم به صورتش برخورد کرده بود، پذیرفت.

دامبلدور که شال گردن زمخت و پشمینی را با ریش های پشمی اش مخلوط کرده بود، شلوارک زردی با طرح های گل بنفشه، کلاهی حصری، تیشرتی بنفش و گل من گلی را به همراه دمپایی لا انگشتی پوشیده بود، با صدایی خفه گفت:
- کسی تعقیبمون نمیکنه که فرزندان روشنایی؟

هاگرید که لباس هایش هفت برابر کوچک تر از خودش بودند و به دلیل فشار لباس ها کبود شده بود، عینک آفتابی اوریجینال و مرفه بی دردی خود را تکانی داد.
- چرا پروفسور... یه گروه زامبی دارن از پشت سر میان... ولی قیافه هاشون خعلی مهربون میزنه!

دامبلدور که به دلیل سن زیاد و البته کارت بازی کردن با انیشتین بسیار باهوش و با مغز شده بود، بدون آنکه سرش را برگرداند به نیمه غول بی مغز گفت:
- هری رو بزن زیر بغلت و بدو!

او پس از این حرف، نیترو زد و در حالی که ردی از آتش به دنبال خود به جا میگذاشت و آسفالت خیابان را تکه تکه میکرد و حسابی خرج روی دستان زحمت کش شهرداری میگذاشت دوید. هاگرید هم در حالی که با هر قدم آسفالت زیر پایش ترک بر میداشت، به سرعت هری پاتر را که مشغول خوردن ذرت مکزیکی بود زیر بغل زد و دوید. البته به موجب این حرکت، ذرت مکزیکی ها نیز از چشمان هری زدند بیرون و حسابی کوفتش شد و ملت هم هار هار بهش خندیدند که دیگر در ماه رمضان روزه خواری نکند.

و بدین ترتیب سه محفلی که ارتشی از زامبی ها پشت سرشان روانه بودند، دویدند و دویدند و البته متوجه شدند که قرار نیست به این سادگی ها برسند به خانه شماره دوازده گریمولد.

افرادی که لایک کردند

شناسه بسته‌شده
تولد نقش
1397/07/13
آخرین ورود
شنبه 2 بهمن 1395 21:17
عضویت
1383/06/06
پست‌ها
54
آقای نخست وزیر با چهره تمسخر آمیز به داخل شومینه نگاه میکنه و نیشخندی تحویل وزیر جادوگران میده که بدون هیچ اتفاقی همچنان داخل شومینه منتظر ایستاده بود و نتونست جابجا بشه.

آرسینوس که متوجه نشده بود چه اتفاقی در حال رخ دادن است، مجددا مقصدش را تکرار کرد اما باز هم اتفاقی نیافتاد. با عصبانیت ته مانده پودر پروازش رو فوت کرد تو هوا، از داخل شومینه بیرون جست و جلوی میز نخست وزیر ظاهر شد...

نخست وزیر: «بله آقای وزیر. ما هم راه ها و تکنولوژی های خودمون رو داریم که چطور علیه خرابکاری های شما مقاومت کنیم. همیشه مارو دست کم گرفتین. »

خون وزیر جادوگران به جوش آمده بود. متوجه حرفهای نخست وزیر نمیشد. تا همین چند لحظه قبل تونسته بود با جادو در دفتر او ظاهر شود اما حالا حتی چوبدستی اش هم کار نمیکرد. سینوس شاکی میشه و داغ میکنه، میره که محکم ماسکشو از روی صورتش برداره که به دلیل اتصال طولانی مدت، کلا صورتش با جا کنده میشه و عروق خونیش مثل اسپاگتی اطراف دک و دهنش آویزون میشن.

«آقای وزیر. خواهش میکنم آسیب نرسونید به خودتون. شما رو زنده لازم دارم.»

پیش از آنکه وزیر جادوگران بتواند کلامی دیگر از حلقومش خارج نماید، با اشاره انگشت آقای نخست وزیر روی صفحه کلید مشکوک مقابلش، از ناکجا یک صندلی آهنین ظاهر میشه زیر سینوس و دست و پاش بسته میشه بهش...

فراسوی قهقهه مضحک و بچه گانه نسخت وزیر بریتانیای کبیر، کبوتری که پشت پنجره دفتر وی نشسته بود، به رسم یادبود کمی محصولات لبنی/بدنی پروبیوتیک بسیار پرچرب و غلیظ و البته کاذب میپاشه روی شیشه و وسط بوم سفیدش با نوک علامت مرگخواران رو ظاهر میکنه. بعدم یه قر گربه ای میده به ایربگ های پشتش و بال میزنه سمت اتاقک ساعت مستقر در بالای برج بیگ بن.

ناگهان، چشمان نافذ شما که با امید ادامه درخشان سوژه، داره بال بال زدن و پرواز پر ابهت کفتر رو از ناحیه لگن موجود تماشا میکنه، با شتابی باور نکردنی و با زاویه نود درجه ای عمود میشه بر سنگفرش خیابون وست مینیستر که هر سوی اون زامبی های مشغول ارائه خدمات امعاء و احشائی به ملت و یکدیگر بودند. از اونجایی که تخم جفت چشمان شما به علت سقوط از این ارتفاع کلا دچار ترومای عمه دوست میشن و تبدیل به دو تا سکه شدن رسما و بعد سوم به فنا رفت، منظره خونین زامبی بازی سانسور میشه و شما دید ندارین به پشت تون. در عوض روی محیط در حال غلتیدن به داخل چاهک آب کنار خیابون هستید.

شما حسابی به زیر زمین غل خوردید و به زندگی خصوصی زیر زمینی ها سرک های فراوان کشیدین، خیانت ها دیدین و رفاقت ها، جنایت ها دیدین و محبت ها، و رازدار ده ها نفر در فاضلاب و غیره شدید و سر انجام تصادفا روی سکوی مترو ظاهر شدید، جایی که در میان انبوه جمعیت زامبی ها، یک زامبی ریشو و یک زامبی کله زخمی در تلاش بودند تا به سختی خود را داخل واگن قطاری جا دهند که راهبر آن هم یک زامبی بود. با صدای آروغی کوتاه و ممتد در بلندگو، درب قطار بسته شد و به راه افتاد و اون طرف هم تعدادی دست و پا و استخوون پرت شدن روی سکو. شما هم خوشبختانه داخل شدید در بین اون جمعیت و در نقش دو چشم سکه مانند چسبیدین به سقف واگن.

«پیشت. پیست. پروف.»
«هووومک؟»
«فکر کنم این آقاهه ناهار کود ترول خورده. »

این را هری پاتر با صدایی بسیار آرام در نزدیکی گوش پیرمرد ریشو زمزمه کرد. عینک کج روی صورت سبز شده و خونینش را با دقت صاف کرد، طوریکه اثر رنگ مصنوعی آن از بین نروند. سپس به آرامی با انگشت به پشتش اشاره کرد. دامبلدور هم با متانت جوری که ماسک خیارش دچار خدشه ای نگردد، سری چرخاند و امتداد اشاره انگشت هری را دنبال کرد و به دو عدد پا رسید که به آنها تکیه زده بودند و کمر به بالایش روی سقف واگن بالای کله دامبل و هری تا خورده بود. غول میانسال تنومند با لب و لوچه ای تلفیق شده از خامه و خون که از گوشه دهنش تکه ای ظاهرا شبیه به روده آویزن بود، مدام خمیازه های بسیار بد بویی روی کله آن دو می کشه و هر از گاهی انگشتش را تا مچ توی دهنش می کنه و باقی مونده غذاش رو بیرون میاره و به گوشه لباس هری می ماله.

دامبلدور در گوش هری پچ پچ میکنه:
«یعنی میگی اینم مثل ما جادوگره و خیلی رفته توی نقش؟ به نظرت رنک بهترین نویسنده رو میبره؟ راستی پسرم. تو کی کود ترول خوردی که بوشو اینقدر خوب تشخیص دادی؟»

هری: «پروف ما هم دوران کله خر بازی زیاد داشتیم، رولینگ و ارشاد مشترکاً سانسورمون کردن. پروف. این هگریده.»

دامبل: «بله. متوجه شدم. ولی دیگه از این کودا نخور پسرم. از من به تو نصیحت. اگه کود برات ارزش مالی-غذایی داشت، فقرا مخزن نداشتند.»

قطار چند دقیقه بعد در ایستگاه متروی میدان گریمالد متوقف میشه و به غیر از سه زامبی ریشو و کله زخمی و غول، هیچ تحرک دیگه ای رویت نمیشه. سه محفلی زامبی نما با دقت و سرعت قصد دارند پیاده بشن ولی کوهی از زامبی جلویشان قد کشیده. به زور از بین توده های چربی و ماهیچه رد میشن. یک زامبی شروع به تجسس و انگشت نگاری می کند و یکی دیگر می خواهد دکمه جیب شلوار هری رو باز کنه و کیفشو بیرون بکشه ولی موفق نمیشه و هر سه موفق میشن که پیاده بشن. با آروغی-سوتی دیگر درب قطار بسته میشه و سه نفر روی سکو ولو میشن و نگاهی به کنسرو ساردین زامبی ها میندازن .پیرمرد زامبی از پشت شیشه واگن لبخند چرکینی تحویل آنها می دهد و قطار رفته رفته از مقابل دیدگان محو میشود و شما هم همونجا در نقش سکه به سقف واگن چسبیدین و با قطار میرین.

دامبل پا میشه و انبوه ریش خونین هگرید رو از داخل یقه آخوندیش بیرون میکشه و ماسک خیار روی صورتشو باهاش پاک میکنه و میگه:
«پاشید بریم مقر. شاید چوبدستی یکی کار کرد اونجا و من باز بشر رو نجات دادم خودم. »

----------

صدها متر آن طرف تر، دو چشم نافذ سکه نمای شما با منظره ای نوتلایی و به هدایت و رهبری نسیم دل یک زامبی الکلی و مست و بی ناموس و لخت و بی شلوار و غیره در خیابان منتهی به برج بیگ بن وارد جریان هوا میشن و میرن بالا و بالاتر به امید اینکه بعد از عوام بزنن دوباره لایه ازون رو پاره پوره کنن ولی کور خوندن دو چشم شما و درست در امتداد ساعت بزرگ اما از کار افتاده برج بیگ بن، می چسبن به ایربگ همون کفتر فوق الذکر که با انتظاری عجیب روی ایوان اتاقک ساعت چمباتمه زد.

مار عظیم الجثه با زحمت آخرین پله برج یعنی پله صد و هفتادم را میخزه و جلوی کبوتر ولو میشه و بعدش کلا بادش خالی میشه و تبدیل به کرم خاکی میشه. چهره مغرور و پر ابهت ارباب تاریکی از حالت مات در میاد. بویی میکشه و بعد چشمانش رو باز میکنه. از حالت چارزانو و یوگا و توهم پرواز در میاد و از کول مار لهیده و بدبختش پیاده میشه و رو به کفتر با عصبانیت میگه:

«هوووم. گزارش بده دلفی. چه خبر شده؟ چرا چوبدستی من کار نمیکنه؟ سینوس کجاست؟ چرا من نمیتونم برای یه بارم که شده درست و حسابی با خشاب نامحدود رزیدنت اویل بازی کنم؟ این چه وضع چوبدستیه. چرا چوبدستی من کار نمیکنه. چرا هیچی کار نمیکنه. پای کی رو سیم سروره؟ حرف بزن کفتر!»

کفتری که دلفی نام داشت در میان انوار طلایی تبدیل به دختر خوشمزه و کیوت و نازی میشه که دو بال پشتش داره. دخترک مقابل لرد زانو میزنه و با چشمانی پر از اشک میگه:

«سرورم. عفو کنید. نخست وزیر، سینوس رو گروگان گرفت. ماگل ها جادوها رو از کار انداختن. »

افرادی که لایک کردند

ویرایش شده توسط دلفی در 1395/3/27 22:06:58
ویرایش شده توسط دلفی در 1395/3/27 22:08:25
ویرایش شده توسط دلفی در 1395/3/27 22:10:05
ویرایش شده توسط دلفی در 1395/3/27 22:11:44
ویرایش شده توسط دلفی در 1395/3/27 22:29:38
با من مپیچ که تلخم...
ماگل
تولد نقش
1396/05/08
آخرین ورود
جمعه 11 تیر 1400 12:55
عضویت
1395/02/09
پست‌ها
110
همان زمان، جلوی کاخ باکینگ هام:

یک مشت آدم که سبز شده بودند و با دهن های باز و کف کرده از این ور به اون ور می رفتن و برای این که از آمادگی نیافتن و بدنشون گرم بمونه گه گاهی یک گازی از هم می گرفتن. یک زنی هم بود در پشت صحنه که گه گاهی جیغ می زد که همچنان همه چیز حس و حال خفن داشته باشد و هی توی دل نخست وزیر را خالی می کرد...

نخست وزیر هم که خودش پشت شیشه پنجره دفتر کارش به این موجودات خیره نگاه می کرد، هی جو گیر می شد و می خواست برود و مثل بازی های مشنگی توف! توف! همه این زامبی ها را بکشد و کیفش را ببرد! اما هی یادش می آمد نخست وزیر است و زشت است و او فقط باید به عنوان یک مقام مسئول حرف بزند.

در همین گیر و دار بود که یکی از پشت سر رئیس جمهور داد زد و گفت: اوهوی!

نخست وزیر برگشت که ببیند کی بوده که هیچکسی را ندید و بعدش هم هی گفت، کیه؟ کیــه؟! کیــــــه؟

بعد متوجه شد در اتاقش فقط همان تابلو زشته است که گاهی یک چیزهایی می گوید و بعد یواشکی نگاه می کند می خندد و این ها کلا با سرکار گذاشتن ملت کیف می کند. بعدش هم نخست وزیر که مشنگ بود و خودش هم نمی دانست که مشنگ است خواست تیز بازی در بیاورد و پرید جلوی تابلو و گفت: سک سک!

اما کسی توی تابلو نبود و نخست وزیر خیلی ضایع شد! بعد که یکی از پشت سر زد پس کله اش خیلی این حس در وجودش عمیق تر شد و بعد تازه وقتی همانی که لباس سیاه و ماسک داشت از پشت ماسک یک جور بدی نگاهش کرد و حس عمیق تر شد و چون با عمیق تر شدن این حس رسوایی ها به بار می آمد و شاید حتی به اخراجی ها و بعدش به معراجی ها ختم می شد، دیگر کاری با آن حسّه نداریم.

آرسینوس نخست وزیر را برداشت و گذاشت پشت میزش و سر لجش هم آمد و آب رخت چرک های خانه ریدل ها را روی فرش خیلی گرون نخست وزیر خالی کرد و گفت: این زامبیا رو ما درست کردیم و دلمون خواست! حالا حالا ها هم جمشون نمی کنیم! همه چی زیر سر خودمون بوده.
- عـــَخی! یعنی این چند وقت پیشم سیل اومد تقصیر شما بود؟
- سیل، خب آره اونم کار ما بود.
- عــــــــَخی! بعد کاوه رضایی هم رفت پرسپولیس تقصیر شما بود؟
- اون رو آره! صد در صد کار خودمون بود!
- عـــــــَخی! بعد این دشّویی خونه ما گاهی... یجویی می شه هم تقصی شماس؟

آرسینوس کمی ماسک اش را خاراند و کمی اندیشید...

- آره اونم کار ماست!
- نـــــــــاموســـــــــا! آقا بیا درستش کن خو دو هفته لنگیم! ما! شما خو جادوگری! بیا دوتا آوادا و وینگاردیووم لوی!عو!سا! بزن درستش کن خو! این زامبی مامبیاتون هم یا جمع کنید یا لاعقل! رنگ لبویی شون...

آرسینوس هم که دید نخست وزیر در حال چرت و پرت گفتن است، پرید توی شومینه و داد زد: وزارت سحر و جادو!

افرادی که لایک کردند

دوباره اومدم، اگه این بار هم نباشی...
دوباره می رم.

نصب جادوگران روی آیفون

  1. در Safari دکمه «اشتراک‌گذاری» (Share) را بزن.
  2. گزینه «Add to Home Screen» (افزودن به صفحه اصلی) را انتخاب کن.
  3. روی «Add» بزن. آیکن جادوگران به صفحه اصلی اضافه می‌شود.