شاغل
جادوگر
مدیر دیوان جادوگران
جادوآموخته
- تولد نقش
- 1405/07/13
- آخرین ورود
- امروز ساعت 19:52
- عضویت
- 1405/07/13
- پستها
- 31
شبی به ما خبر دادند که یتیمخانهٔ قدیممان را خراب خواهند کرد. فرمودیم: «به یاد نداریم چنین امر کرده باشیم.» گفتند: «شهرداری شکر اضافه خورده.» پرسیدیم: «به کدام بهانه؟» گفتند: «احداث پارکینگ.»
در کار این جماعت تأمل کردیم. ما سالیان در طلب تسخیر جهان بودیم و ایشان جهان را تسطیح میکردند، خط میکشیدند و ساعتی چهار پوند میستاندند. طریقتی بود کمزحمت و پرمنفعت. گویی جماعت ماگل، به سان جنهای خانگی، جادویی مخصوص خود ابداع کردهاند.
بارتی را فرمودیم یادداشت کند. یادداشت کرد. فرمودیم اندیشه کند. در این مرحله درماند. مبهوت نگشتیم، ولی مغموم چرا.
اما خبر را ذیلی بود: اسناد یتیمخانه به بایگانی منتقل میشد؛ از جمله دفتری که نام تام ریدل در آن مضبوط بود.
این را نپسندیدیم.
نام پدر از خویش زدوده، صورت مادر از خاطر سترده و روح به چند پاره سپرده بودیم؛ آنگاه جماعتی ماگل، ما را در قفسهٔ «ر»، میان «ریچاردز» و «رینولدز»، جا داده بودند. ما را! وارث اسلیترین را! آن هم به ترتیب الفبا؛ چنانکه گویی عظمت ما تابع حرف پیش از خویش است.
عزم لندن کردیم. بلاتریکس به پایمان افتاد که همراه شود.
گفتیم:
- خلوت میطلبیم.
گفت:
- جانم فدای خلوتتان!
گفتیم:
- از همین روی، در آن جایی نداری. چون بازآییم، تا صبح مجال خدمت خواهی داشت.
پس تنها رفتیم و به یتیمخانه رسیدیم. بر حصارش نوشته بودند: «با همکاری شما، آیندهای بهتر میسازیم.»
چوبدستی برکشیدیم و «با همکاری شما» را سوزاندیم. باقی عبارت را پسندیدیم.
پیرمردی در اتاق بایگانی نشسته بود و دفترها در صندوق مینهاد. چون درآمدیم، بیآنکه سر بردارد گفت:
- تعطیلیم.
گفتیم:
- به خاطر نداریم تعطیلتان کرده باشیم.
سر برداشت.
این بار ما را دید؛ از سفیدی رخ تا سرخی چشم، از چوبدستی تا دستی که آن را گرفته بود. رنگش رفت، عینکش لغزید و دهانش گشوده ماند. باری، آثار فهم در او پدیدار شد.
گفتیم:
- دفتر نام کودکان را بیاور.
گفت:
- کـ... کدوم سال؟
سال را گفتیم. برخاست، به قفسه خورد، دفتری افکند، عذر خواست، آن را برداشت، دفتری دیگر افکند. مدتی نظاره کردیم. اگر مقصودمان یافتن دفتر نبود، خودش و خاندانش را میفکندیم.
عاقبت پرسید:
- اسم؟
گفتیم:
- تام ریدل.
در جستوجو ایستاد.
- تام؟ من تام رو یادمه.
خوش نداشتیم که چنین آسان یادش باشد. مردمان سزاوار بود برای به یاد آوردن ما نخست بلرزند، سپس بنشینند و اگر جانی ماند، چیزی بگویند. این یکی لبخند نیز زد.
ـ من اون موقع اینجا تعمیرات میکردم. بچهٔ عجیبی بود. وسایل بقیه گم میشد، بعد از کمد اون درمیاومد.
گفتیم:
- از صغر سن به تجمیع منابع اشتغال داشتیم.
- یه بار هم خرگوش یکی از بچهها...
گفتیم:
- دفتر.
شتابان آورد و بر میز نهاد. گرد از جلدش برخاست. به افسون زدودیم و گرد بر صورت پیرمرد نشست. سرفه کرد.
گفتیم:
- فروخور.
فروخورد. دانستیم که تعلیمپذیر است.
دفتر گشودیم. نام آنجا بود: تام ماروولو ریدل. پیش رویش شمارهای نوشته بودند و زیر آن شرحی کوتاه.
- کودک در ارتباط با همسالان مشکل دارد.
گفتیم:
- همسال نداشتیم.
- به تذکر مسئولان اعتنا نمیکند.
گفتیم:
- مسئول نداشتیم.
- اشیای متعلق به دیگران را مال خود میداند.
اندکی مکث کردیم. این یکی را درست نوشته بودند. از انصاف نگذشتیم.
پیرمرد با صدایی نازک گفت:
- شما... خودشین؟
چشم برداشتیم.
- کدام خود؟
به نام اشاره کرد.
نوک چوبدستی بر انگشتش نهادیم.
- این نام را بار دیگر بر زبان آوری، به اشاره نیز محتاج نخواهی بود.
دست پس کشید و در آستین پنهان کرد. لرزان لرزان عارض شد:
- به زبون نیوردم. اشاره کردم.
فرمودیم:
- در هر اشارتی کلام است و در هر کلامی اشارتی.
گفت:
- زیبا بود، با اجازه اد تو استوری میکنم.
اراجیفش را به کتف چپ و دفتر را به آتش سپردیم.
پیرمرد جیغی کشید و از جا جست.
- وای! اینو اسکن نکرده بودیم!
شعله را نگه داشتیم.
- چه نکرده بودید؟
گفت:
- میگم یعنی نسخه پشتیبان نداشت.
شعله را آزاد کردیم.
- پشتیبانی که در برابر ما توان پشتیبانی یابد به چشم ندیدیم.
دفتر خاکستر شد. گفتیم:
- دیگر چه داری؟
گفت:
- سر سوزن ذوقی.
نگاهش کردیم.
گفت:
- شوخی کردم فضا عوض شه!
نگاهش کردیم.
گفت:
- بابا شعر سهرابه! روزگارم بد نیست، تکه نانی دارم، خرده هوشی، سر سوزن ذوقی!
همچنان نگریستیم.
گفت:
- مادری دارم...
تکانی به چوبدستی دادیم. مادر مذکور به عزایش بنشست. با رضایت عزم رفتن کردیم. بلاتریکس در خانه چشم به راه بود. به ناگاه دستگاهی در گوشه اتاق چراغش چشمک زد، چرخی در اندرونش گردید و برگی سپید از دهانش بیرون آمد.
از پیرمرد پرسیدیم: «چیست؟»
نه لبی جنبید و نه نوایی آمد. مردگان را توان پاسخ نبود.
ورق را به دست طلبیدیم. بر بالایش نوشته بود:
«صورتجلسهٔ امحای اسناد ـ پروندهٔ تام ماروولو ریدل.»
زیرش جای امضا بود.
مدتی به ورق نگریستیم. سپس به دستگاه. سپس به جنازه پیرمرد.
دستگاه مذکور را بررسی نمودیم و مطمئن بودیم فاج دستاندرکار ساخت آن بوده است. لکن این حجم از بروکراسی مسبوق به سابقه نبود.
پاسخی نبود ولی هوش و درایت ما روال کار را از بر بود.
از ساختمان که بیرون آمدیم، آتش از پنجرههای یتیمخانه مذکور برمیخاست. پیرمرد را در اتاق نهادیم تا والدهاش وی را نیمپز تحویل گیرد؛ به اصطلاح اهل فرنگ، مدیومرِر، و به اصطلاح ما، ختم رسیدگی.
در کنار حصار، مردی با کلاهی زرد به بنا مینگریست و به تلفن فریاد میزد:
- آتیش گرفته! ساختمون آتیش گرفته!
پرسیدیم:
- مگر قصد تخریب نداشتید؟
- داشتیم، ولی هنوز کارای اداریش انجام نشده بود.
فرمودیم:
- پس بنویسید پیش از موعد مقرر تخریب شد.
گفت:
- برای اونم باید فرم پر کنین.
دانستیم فاج نمرده است؛ تکثیر شده است.
در کار این جماعت تأمل کردیم. ما سالیان در طلب تسخیر جهان بودیم و ایشان جهان را تسطیح میکردند، خط میکشیدند و ساعتی چهار پوند میستاندند. طریقتی بود کمزحمت و پرمنفعت. گویی جماعت ماگل، به سان جنهای خانگی، جادویی مخصوص خود ابداع کردهاند.
بارتی را فرمودیم یادداشت کند. یادداشت کرد. فرمودیم اندیشه کند. در این مرحله درماند. مبهوت نگشتیم، ولی مغموم چرا.
اما خبر را ذیلی بود: اسناد یتیمخانه به بایگانی منتقل میشد؛ از جمله دفتری که نام تام ریدل در آن مضبوط بود.
این را نپسندیدیم.
نام پدر از خویش زدوده، صورت مادر از خاطر سترده و روح به چند پاره سپرده بودیم؛ آنگاه جماعتی ماگل، ما را در قفسهٔ «ر»، میان «ریچاردز» و «رینولدز»، جا داده بودند. ما را! وارث اسلیترین را! آن هم به ترتیب الفبا؛ چنانکه گویی عظمت ما تابع حرف پیش از خویش است.
عزم لندن کردیم. بلاتریکس به پایمان افتاد که همراه شود.
گفتیم:
- خلوت میطلبیم.
گفت:
- جانم فدای خلوتتان!
گفتیم:
- از همین روی، در آن جایی نداری. چون بازآییم، تا صبح مجال خدمت خواهی داشت.
پس تنها رفتیم و به یتیمخانه رسیدیم. بر حصارش نوشته بودند: «با همکاری شما، آیندهای بهتر میسازیم.»
چوبدستی برکشیدیم و «با همکاری شما» را سوزاندیم. باقی عبارت را پسندیدیم.
پیرمردی در اتاق بایگانی نشسته بود و دفترها در صندوق مینهاد. چون درآمدیم، بیآنکه سر بردارد گفت:
- تعطیلیم.
گفتیم:
- به خاطر نداریم تعطیلتان کرده باشیم.
سر برداشت.
این بار ما را دید؛ از سفیدی رخ تا سرخی چشم، از چوبدستی تا دستی که آن را گرفته بود. رنگش رفت، عینکش لغزید و دهانش گشوده ماند. باری، آثار فهم در او پدیدار شد.
گفتیم:
- دفتر نام کودکان را بیاور.
گفت:
- کـ... کدوم سال؟
سال را گفتیم. برخاست، به قفسه خورد، دفتری افکند، عذر خواست، آن را برداشت، دفتری دیگر افکند. مدتی نظاره کردیم. اگر مقصودمان یافتن دفتر نبود، خودش و خاندانش را میفکندیم.
عاقبت پرسید:
- اسم؟
گفتیم:
- تام ریدل.
در جستوجو ایستاد.
- تام؟ من تام رو یادمه.
خوش نداشتیم که چنین آسان یادش باشد. مردمان سزاوار بود برای به یاد آوردن ما نخست بلرزند، سپس بنشینند و اگر جانی ماند، چیزی بگویند. این یکی لبخند نیز زد.
ـ من اون موقع اینجا تعمیرات میکردم. بچهٔ عجیبی بود. وسایل بقیه گم میشد، بعد از کمد اون درمیاومد.
گفتیم:
- از صغر سن به تجمیع منابع اشتغال داشتیم.
- یه بار هم خرگوش یکی از بچهها...
گفتیم:
- دفتر.
شتابان آورد و بر میز نهاد. گرد از جلدش برخاست. به افسون زدودیم و گرد بر صورت پیرمرد نشست. سرفه کرد.
گفتیم:
- فروخور.
فروخورد. دانستیم که تعلیمپذیر است.
دفتر گشودیم. نام آنجا بود: تام ماروولو ریدل. پیش رویش شمارهای نوشته بودند و زیر آن شرحی کوتاه.
- کودک در ارتباط با همسالان مشکل دارد.
گفتیم:
- همسال نداشتیم.
- به تذکر مسئولان اعتنا نمیکند.
گفتیم:
- مسئول نداشتیم.
- اشیای متعلق به دیگران را مال خود میداند.
اندکی مکث کردیم. این یکی را درست نوشته بودند. از انصاف نگذشتیم.
پیرمرد با صدایی نازک گفت:
- شما... خودشین؟
چشم برداشتیم.
- کدام خود؟
به نام اشاره کرد.
نوک چوبدستی بر انگشتش نهادیم.
- این نام را بار دیگر بر زبان آوری، به اشاره نیز محتاج نخواهی بود.
دست پس کشید و در آستین پنهان کرد. لرزان لرزان عارض شد:
- به زبون نیوردم. اشاره کردم.
فرمودیم:
- در هر اشارتی کلام است و در هر کلامی اشارتی.
گفت:
- زیبا بود، با اجازه اد تو استوری میکنم.
اراجیفش را به کتف چپ و دفتر را به آتش سپردیم.
پیرمرد جیغی کشید و از جا جست.
- وای! اینو اسکن نکرده بودیم!
شعله را نگه داشتیم.
- چه نکرده بودید؟
گفت:
- میگم یعنی نسخه پشتیبان نداشت.
شعله را آزاد کردیم.
- پشتیبانی که در برابر ما توان پشتیبانی یابد به چشم ندیدیم.
دفتر خاکستر شد. گفتیم:
- دیگر چه داری؟
گفت:
- سر سوزن ذوقی.
نگاهش کردیم.
گفت:
- شوخی کردم فضا عوض شه!
نگاهش کردیم.
گفت:
- بابا شعر سهرابه! روزگارم بد نیست، تکه نانی دارم، خرده هوشی، سر سوزن ذوقی!
همچنان نگریستیم.
گفت:
- مادری دارم...
تکانی به چوبدستی دادیم. مادر مذکور به عزایش بنشست. با رضایت عزم رفتن کردیم. بلاتریکس در خانه چشم به راه بود. به ناگاه دستگاهی در گوشه اتاق چراغش چشمک زد، چرخی در اندرونش گردید و برگی سپید از دهانش بیرون آمد.
از پیرمرد پرسیدیم: «چیست؟»
نه لبی جنبید و نه نوایی آمد. مردگان را توان پاسخ نبود.
ورق را به دست طلبیدیم. بر بالایش نوشته بود:
«صورتجلسهٔ امحای اسناد ـ پروندهٔ تام ماروولو ریدل.»
زیرش جای امضا بود.
مدتی به ورق نگریستیم. سپس به دستگاه. سپس به جنازه پیرمرد.
دستگاه مذکور را بررسی نمودیم و مطمئن بودیم فاج دستاندرکار ساخت آن بوده است. لکن این حجم از بروکراسی مسبوق به سابقه نبود.
پاسخی نبود ولی هوش و درایت ما روال کار را از بر بود.
از ساختمان که بیرون آمدیم، آتش از پنجرههای یتیمخانه مذکور برمیخاست. پیرمرد را در اتاق نهادیم تا والدهاش وی را نیمپز تحویل گیرد؛ به اصطلاح اهل فرنگ، مدیومرِر، و به اصطلاح ما، ختم رسیدگی.
در کنار حصار، مردی با کلاهی زرد به بنا مینگریست و به تلفن فریاد میزد:
- آتیش گرفته! ساختمون آتیش گرفته!
پرسیدیم:
- مگر قصد تخریب نداشتید؟
- داشتیم، ولی هنوز کارای اداریش انجام نشده بود.
فرمودیم:
- پس بنویسید پیش از موعد مقرر تخریب شد.
گفت:
- برای اونم باید فرم پر کنین.
دانستیم فاج نمرده است؛ تکثیر شده است.




از اول بخون.کاریت ندارم