میخانه دیگ سوراخ (دوئل)

- سرتو بدزد!

نور قرمز رنگ با سرعت زیادی از بالای موهای خرمایی رنگش عبور و پس از طی مسافت کوتاهی به تخته سنگ پشت سرش برخورد کرد و باعث انفجار شدیدی شد. مرد هشدار دهنده چند متری به عقب پرتاب شد و بی هوش بر روی زمین افتاد.

- فرانک!

دختر بدون توجه به میدان نبرد خودش را به پیکر او رساند. دو جین جادوگر مشغول نبرد خونینی برای حفظ جان خود بودند و دختر بی تفاوت به همه آنها سعی میکرد زخم روی شکم فرانک را با دستانش بپوشاند. صدای فریاد مرد کهنسال را به وضوح شنید:
- لعنت خدا بهت سسیلی. اگه همین الان بلند نشی و اون چوبدستی کوفتیت رو تکون ندی هیچکس دیگه ای زنده نمیمونه که جنازه فرانک رو ببره خونه!
- اون زندست حرومزاده، داره نفس میکشه!

سسیلی بالاخره صورتش را بلند و از اندک مانده قوایش برای فریاد زدن بر سر پیرمرد استفاده کرده بود. خون بر روی پیشانی اش به سمت چشم چپ سرازیر شده بود و یکی از آن چشمان قهوه ای را کور کرده بود. اگر فرانک نفس می‌کشید پس باید ازش مراقبت می‌شد و سسیلی این وظیفه را با جان و دل به عهده گرفته بود.
نگاهی به پشت سرش و میدان نبرد انداخت. پرتو های قرمز، زرد و سبز همه جا بودند. در پشت آنها، قطاری که از ریل خارج شده بود دیده می‌شد. شاید در یک نبرد منصفانه مهاجمان آنچنان شانسی نداشتند ولی غافلگیری در یک قطار مسافری همیشه دردسر ساز بود.
علاوه بر فرانک، جادوگر دیگری در چندین متری آنها روی زمین افتاده بود. بنظر زخم جدی ای نداشت ولی قفسه سینه اش دیگر بالا و پایین نمیرفت.
گدلوت و چهار جادوگر دیگر مشغول مبارزه با مهاجمینی بودند که از لحاظ نفرات برتری داشتند. سسیلی ناامیدانه فریاد زد:

- گدلوت!

-------------------------------------------------------------

- بنظرت این بلیطا رو درست خریدم؟

فرانک در حالی که هفت بلیط را دستانش تکان میداد سعی کرد از دانش گدلوت در زبان آلمانی بهره ببرد.

- بذار ببینم، اممممم، هالشتات؟ اینارو اشتباه خریدی فرانک. مگه قرار نیست بریم مونیخ؟
- آره.
- میدونی هالشتات توی اتریشه دیگه؟ هالت؟

گدلوت، هالت را فراخواند تا او را مسئول خرید بلیط های قطار کند. فرانک سرش را پایین انداخت و به حاشیه جمع ملحق شد.

- میشه یبار کارتو درست انجام بدی؟
- خفه شو سسیلی. همینکه که اولش به من اعتماد کرد خودش پیشرفته.

فرانک در دل میدانست این حرف فقط یک دروغ دیگر است. با اینکه دو ماهی میشد به گروه جستجوی گدلوت پیوسته بود ولی تا الان کار های زیادی را با موفقیت به پایان نرسانده بود. آخر مگر یک تازه فارغ التحصیل چقدر توانایی داشت؟

- ایناهاش! بجنب هالت، کدوم سکو؟

گدلوت حتی زحمت چک کردن بلیط ها را به خودش نداد. میدانست می‌تواند چشم بسته به هالت اعتماد کند.

- سه! سه! بجنبین فقط 10 دقیقه تا حرکت مونده!

گروه جادوگران ناگهان به جنب و جوش افتادند. نیاز به حرف بیشتری نبود، سریعاً چمدان ها را در دست گرفتد تا راهشان را در شلوغی ایستگاه قطار به سمت سکوی سه باز کنند.

سسیلی تک فرزند یک خانواده با سطح متوسط در ساردینیا بود. خانواده تمام ماگل او در بهترین منطقه توریستی جنوب ایتالیا به کمک خدمات به مسافران کسب درآمد می‌کردند. پدر راننده ماشین های لاکچری در هتل بود و مادر در یک بار کار می‌کرد. سسیلی هم گاهی به مادرش کمک میکرد تا اینکه یک حامل از مدرسه جادوگران کاتولیک واتیکان سر رسید و او را از خانواده جدا کرد. هر چند که پذیرش این موضوع برای والدین او سنگین بود و در ابتدا مخالف حضور سسیلی در مدرسه جادوگری بودند. آنها تنها همین دختر را داشتند و وابستگی زیاد بعد از 11 سال جدایی را سخت تر می‌کرد. هرچند سسیلی در صبح خداحافظی قول داده بود برای کریسمس و تابستان به خانه برگردد ولی حرفش تنها 3 سال اعتبار داشت و بعد از آن در قالب برنامه تبادل جادوآموز به هاگوارتز رفت و از همانجا با کریستوفر و محفل ققنوس آشنا شد.
روز پروازش به لندن، پدر او را کنار کشید و گفت:

- سسیلی، تو تنها دختر خانواده زاویونی هستی، این خون برات پشتکار و همت میاره و میدونم که خودت هوش کافی رو هم داری. پس مطمئنم توی انگلستان هم موفق خواهی شد. یادت باشه اینجا همیشه منتظر اخبار موفقیت هات هستیم.

سسیلی هم حرف های پدر را جدی گرفت چون میدانست این خانواده با همان همت زاویونی شکل گرفته بود. با عمری پارک کردن ماشین ها و پر کردن لیوان های خالی.

چند دقیقه بعد، داخل کوپه.

چند دقیقه ای از شروع حرکت قطار گذشته بود. گروه به رهبری گدلوت بار هایشان را داخل محفظه چمدان گذاشته بودند و حالا با دقت به طراح گروه، کریستوفر، گوش می‌دادند.

- پس یبار دیگه مرور می‌کنیم.

نگاهی معنادار به فرانک انداخت.
- ماموریت ساده است. بعد از اینکه توی مونیخ پیاده شدیم از همدیگه جدا میشیم و دوباره توی هتل همو می‌بینیم. برای اینکه مطمئن بشیم کسی با معجون مرکب بهمون نفوذ نکرده کلمه محافظ رو بهم دیگه میگیم. همه کلمه رو یادشونه؟

تمامی اعضا سرهایشان را به نشانه تایید تکان دادند.
- روز بعد میریم به محل ملاقات، باقی مونده گروه مرگخواران رو شناسایی میکنیم و مستقیم میریم به زوریخ تا گزارش بدیم.

گدلوت سریعا اضافه کرد.
- یادتونه باشه شکار مرگخوارا به عهده ما نیست. فقط شناسایی و پشتیبانی. حالیتون شد؟

-------------------------------------------------------------

سسیلی فرانک را توی صف دستشویی آخر واگن پیدا کرد. قطار بعد از طی کردن قوس یک تپه به نقطه بالایی رسیده بود و کم کم راه خودش به سمت پایین را پیدا می‌کرد. هوای شمال اروپا کمی سرد بود برای همین هر دو جادوگر پالتو های بلند به همراه داشتند که علاوه بر گرم کردن، به پنهان کردن چوبدستی های همیشه آماده هم کمک می‌کرد.

- برای بار چهارم؟
- هان؟
- بار چهارمه که میری دستشویی. مطمئنی دل و رودت سر جاشه پسر؟

سسیلی نیشگونی از بازوی فرانک گرفت. فرانک، لعنتی زیر لب گفت ولی خوب می‌دانست سسیلی بیشترین کمک را به اون در جا افتادنش توی گروه کرده است. از ماموریت مراکش که نتوانسته بود بعد از 12 ساعت مقر محفل ققنوس را پیدا کند تا کارهای دفتری و گزارش ها. البته که این خواسته خود فرانک بود تا بعد از فارغ التحصیلی از هاگوارتز به محفل ققنوس بپیوند. هرچند نمیخواست به این زودی وارد واحد های میدانی شود ولی نمره های درخشانش توجه هری پاتر را به خودش جلب کرده بود.

- نترس، تا مقصد دووم میارم.
- من که فکر نمی‌کنم گل بچه.

فرانک حس کرد باید اینجا خودی نشان بدهد. برای همین از صف دستشویی خارج شد و در طول راهرو چندین متر پیش رفت تا از پنجره قطار منظره بیرون را نگاه کند.

- اوهو! چطور شد مرد ما یهویی قدرت خودش توی شکستن دادن فاضلاب دل و رودش رو به رخ کشیده؟

سسیلی با خنده ای این را گفت و در کنار فرانک ایستاد.

- میدونی بعضی وقتا اونطوری که میخوای نمیشه؟
- برای تو همیشه؟

سسیلی خنده ای مستانه سر داد که البته بعد از دیدن قیافه مغموم فرانک سریع خودش را جمع و جور کرد. ظاهراً زمان خوبی برای گفتن حرف های خنده دار نبود.

- نه همیشه. من توی هاگوارتز خیلی موفق بودم. ارشد خوابگاه بودم و همه امتحانام رو هم عالی میگرفتم. عضو باشگاه دوئل بودم و باور کنی یا نه نفر اولِ اونجا. کسی که همه بهم احترام میذاشتن. حالا ببین به چه روزی افتادم که نمیتونم بلیط درست رو بخرم.
- یه چیزایی ازت شنیده بودم. بین سال بالایی ها همیشه میگفتن یه یارویی توی ریونکلاو هست که کارش ردیفه. هرچند من خیلی دنبال نمیکردم اخبار رو.
- چرا؟
- خو برای یه دختر روستایی ساده از ایتالیا این چیزا خیلی جذاب نیست. میدونی، ما بیشتر به پیتزا و شراب اهمیت میدیم.

طعنه سسیلی لبخند ریزی را به صورت فرانک آورد ولی او را از ادامه دادن این مکالمه منصرف نکرد. معلوم نبود دوباره کی بتواند او را تنها و در آرامش گیر بیاورد.

- از واتیکان بگو.
- قشنگه!
- همین؟
- اگه میخوای واست حرف بزنم خیلی میتونم روده درازی کنما! اولاً که هوا عالیه، درست بر خلاف این قبرستون دره ای که داریم میریم، اونجا کلی آفتاب داریم. تازه اگه آخر هفته ها یه سر بری سمت غرب میتونی توی ساحل شنی دراز بکشی و استراحت کنی.
- میذارن آخر هفته ها برید؟
- واستا دارم حرف میزنم. معلومه که میذارن! فکر کردی همه جا مثل بریتانیای "کبیر" سیستم برده داریه؟ نخیر گل پسر، تازه بعد از ساعت رسمی مدرسه میتونیم بزنیم بیرون برا نوشیدنی، به شرطی که تا قبل غروب برگردیم که توی تابستون میشه ساعت 9 شب، اینطوری خیلی تایم داریم. سطح آموزش مدرسه هم بدک نیست. خوشم میومد ولی توی هاگوارتز همه چی جدی تره برای همین چیزای بیشتری برای یادگرفتن هست.
- پدر و مادرت چی؟
- چی چی؟ میخوای بیای خاستگاری؟
- نه معلومه که نه! فقط می...
- معلومه که نه؟ ینی اینقدر ضایعم؟
- منظورم این نبو...
- حالا که پرسیدی و منظورت رو هم فهمیدم. ولی باشه، از پدرم برات میگم که بدونی به این راحتی ها دختر به کسی نمیده.

دختر بزرگتر آنچنان سریع جملات را به سمت فرانک پرتاب می‌کرد که حتی به او فرصت سرخ شدن از خجالت رو هم نمیداد.

- پدرم 10 ساله شوفره. یارو با فراری میاد دم هتل، سوییچو میده بهش بعدشم یه بیست یورویی میذاره کف دستش. بابامم میره پارکش میکنه. همین و تمام.
- اوه! بنظر نمیاد خیلی راضی باشی از این کار پدرت.
- نه بابا شرلوکِ زمانه؟ معلومه که کسی خوشش نمیاد باباش راننده باشه.
- پدر منم شغل آنچنان خفنی نداشت.
- احمق!
- چرا؟
- معلومه که به پدرم افتخار میکنم. سالهاست داره شرافتمندانه کار میکنه. اون زمانی که هیچ محلی ای توی ساردینیا نموند و همه مهاجرت کردن به ناپل، پدرم بخاطر عشقش به مادرم وایساد و جنگید، برام غذا تامین کرد و منو فرستاد مدرسه. یادت باشه هیچوقت این حق رو به کسی ندی که در مورد پدر و مادرت بد بگه. مخصوصاً خودت.

فرانک حالا واقعاٌ احساس شرمساری میکرد. فکر نمیکرد سسیلی همچین احساساتی داشته باشد.

- حالا درست و حسابی برام از پدرت بگو.

آقتاب به میانه آسمان رسیده بود. حالا صف دستشویی خالی شده بود ولی فرانک حس می‌کرد که وظیفه دارد تا از آبروی پدرش دفاع کند. آبرویی که همین چند لحظه پیش خودش آن را ریخته بود. کمی افکار خودش را جمع و جور کرد، جملاتی که همیشه به بقیه میگفت را دور انداخت و سعی کرد با سری بالا از پدرش تعریف کند.

- اون فیلمبردار مسابقات کوییدیچه.

صدای چند بچه از کوچه انتهای واگن تنها چیزی بود که سسیلی در یک دقیقه بعدی شنید.

- خب دِ بنال دیگه! بقیش؟

فرانک فهمید که این بار هم خراب کرده. چیز دیگری به ذهنش نمیرسید تا در مورد او بگوید.

- چجوری؟
- هان؟
- چجوری از اون مسابقه لعنتی فیلم میگیره؟
- خب خیلی سادست. روی جارو میشینه و یه دوربین رو به سرش وصل میکنه. مثل... مثل یه کلاه! بعد میره بالا و سعی میکنه توپ رو دنبال کنه و ازش فیلم بگیره. البته باید حواسش باشه چون بلاجر ها ممکنه بیان سمتش برای همین یه سری محدوده خاص وجود داره برای اینکه بتونه توش پرواز کنه.
- همین یه فیلمبرداره کلاٌ؟
- نه، هر تیم رو ده نفر جداگانه ساپورت میکنن. هر کس وظیفه خاصی داره. مثلاً بابای من اکثرا باید بره دنبال مهاجما.
- و توی دست و پاشون نباشه؟
- آره.
- و با بقیه تیم فیلمبرداری هماهنگ باشه؟
- آره.
- و اندازه یه باریکن کوییدیچ و حتی بیشتر روی جاروش تسلط داشته باشه. تازه یه دوربین گنده هم همیشه رو سرشه؟

فرانک جواب آخر را نداد. فهمید سسیلی چه نیتی دارد. نکات پنهان بسیاری توی این کار بود که او خیلی راحت از کنار آنها گذشته بود. حالا سینه را ستبر کرده بود و با صدای رسا از پدرش حرف میرد.

- تازه اون فیلمبردار نیمه نهایی مسابقات جام جهانی پارسال هم بوده!
- نه بابا؟ شوخی میکنی؟

چند دقیقه بعد به گفتگو و گاهی خنده سپری شد. از قضا پدر فرانک وظیفه بسیار سخت و در عین حال جذابی را بر عهده داشته و فرانک حالا با نطق های آتشین خودش داشت کمی پر و بال به داستان های پدرش می‌داد. هرچند که بعد از جمله " میبینی گل پسر؟ جزئیات خیلی مهمن، برای ما توی ماموریت هم داستان همینه، باید حواسمون به جزئیات باشه." از سسیلی خاموش شد.

- بنظرت میتونم...
- آره!
- پدرم بهم گفت هرجایی که برم، از مونیخ و پاریس تا قاهره و کیپ تاون آخرش خونمون توی لندن مقصده و اونجا منتظرمه. بعد از گزارشمون توی زوریخ میخوام برگردم پیشش. تو چی؟
- نوچ. میدونم اگه برم ایتالیا دیگه برنمیگردم. زیادی دلم تنگ شده.
- خیلی دل و جرئت میخواد این کار!
- نه گمونم. بنظرم بزدلم.
- این که بخاطر انجام وظیفه نمی...

جمله فرانک هیچوقت تموم نشد.

-------------------------------------------------------------

- گدلوت!

صدای گرفته سسیلی در بین انفجار ها و فریاد طلسم ها به گوش پیرمرد رسید.
- باید برگردیم عقب. فرانک هنوز زندست!

گدلوت یک طلسم بی هوشی به سمت مرگخوار رو به رویش فرستاد و با دست دیگر یقه کریستوفر را کشید تا او را از اشعه سبز رنگ دور کند.

- لعنت هر چی خداست به تو سسیلی. پاشو بجنگ لعنتی، هیچکس عقب نمیکشه وگرنه مردیم!

نگاه دختر خسته بود و دیگر اثری از شوخ طبعی در آن دیده نمیشد. به سمت صورت پسر برگشت، واضحاً نفس می‌کشید اما به سختی. هشدار به موقع او باعث شده بود تا سسیلی زنده بماند و حالا کاری از دستش برنمی‌آمد. در عقل می‌دانست حق با گدلوت است و اگر نجنگد همه چیز از بین میرود. اما در قلب میخواست پیش پسرک بی پناه بماند تا درمانش کند، تا او را به خانه پدرش برگرداند و شاید گفتگویی هم در مورد مسابقات کوییدیچ داشته باشد؛ حتماٌ آنجا خانه قشنگ و گرمی بود.

ولی الان برای آنها فقط پیام آور مرگ فرزندشان بود!

- من یه بزدلم فرانک. همیشه وظیفه رو به احساساتم ترجیح دادم.

موهایش را از جلوی صورتش کنار زد. دستش محکم تر از قبل چوبدستی را گرفت و بلند شد تا به صحنه نبرد بپیوندد. بلند شد تا به فرانک و آرزوهایش پشت کند.

شروع مکمل پایان است؛ هر شروعی در انتها به پایان می رسد و هیچ پایانی بدون شروع ممکن نیست. هر مسیر نیز انتهایی دارد و انتها و آخرین مقصد زندگی هر شخص مرگ است و با سررسیدن این پایان، زندگی شخص به پایان می رسد.

زمانی که هیزل کوچک بود و تنها پنج سال داشت شاهد آخرین مقصد از زندگی خواهر بزرگترش، لونا استیکنی بود. وی از هرکسی به هیزل نزدیکتر بود و برای او بسیار عزیز بود. اسم هیزل اتخاب خواهرش بود؛ نامی که به معنای درخت فندق بود و لونا وقتی چشمان قهوه ای روشن زیبای هیزل کوچولو را دید این نام را برای او برگزید. به عقیده لونا، هیزل، شایسته ترین اسم برای او بوده است.

لونا دختری بسیار ساکت، مهربان و دلسوز بود اما هیچ چیز مانع او برای طرفداری از اصالت خود نمیشد؛ او همیشه به هیزل می‌گفت:
-اصالت، از هر چیز دیگری در دنیا مهم تره؛ پس اصالتتو درک کن، بهش افتخار کن و براش بجنگ!

لونا برای جنگیدن برای اصالت به گروه مرگخواران پیوست و همیشه به خواهرش توصیه می‌کرد که وقتی که او هم بزرگ شد همین کار را بکند. این شد که هیزل هدف بزرگ زندگی خویش را پیدا کرد؛ جنگیدن برای اصالت!

او قبل از مرگ خواهرش دختری سرزنده و بانشاط و کنجکاو بود؛ اما پس از مرگ خواهرش تمام امید خود را از زندگی از دست داد و فکر می‌کرد که زندگی او نیز به پایان رسیده؛ اما سخت در اشتباه بود چرا که اتمام مسیر زندگی خواهرش به منزله اتمام مسیر او نبود و مسیر زندگی او هنوز در جریان بود. اما این جریان دیگر مانند گذشته را نداشت؛ چگونه می توانست بدون خواهر عزیز و گرامیش مثل قبل زندگی کند؟

پس از مرگ لونا، خواهر هیزل، وی مصمم شد که به هر قیمتی که شده قاتلین خواهر خود را پیدا کند؛ و این باعث شد که رفته رفته شخص کینه‌توزی شود و نسبت به هرچیز و هر شخص کینه به دل بگیرد. مرگ خواهر هیزل تغییر بزرگی در زندگی او ایجاد کرد اما این تنها یک انتهای مسیر بود؛ یک انتهای به ظاهر کوچک اما بسیار بزرگ.

اکنون 30 سال از آن اتفاق خوفناک و تغییر مسیر در زندگی هیزل گذشته و هیزل 35 سال دارد؛ وی اکنون با پسرعموی خود کای استیکنی ازدواج کرده و به آرزوی دیرینه خود رسیده است؛ آرزو جنگیدن برای اصالت و عضویت در گروه بزرگ مرگخواران. او اکنون یک مرگخوار کارکشته و ماهر است که حاضر است هر کاری برای محافظت از ارباب خود و نشان دادن اهمیت اصالت به تمامی دنیا انجام دهد.

محفلی ها دنبال او هستند؛ او توانست اطلاعات بسیار محرمانه انها را پیدا کند و بدزدد، اما این به قیمت از دست دادن چوبدستی اش تمام شد.

- اکسپلیارموس!

این وردی بود که هری پاتر و پشت دیوار به او پرتاب کرد؛ او که غرق در نوشته های پاکت اطلاعات شده بود اصلا متوجه این حرکت هری نشد. آخر اطلاعات پاکت خبر از حادثه در 30 سال قبل می‌داد. حادثه ای که برای دختر مرگخوار جوان لونا استیکنی افتاده بود.

- چوبدستیم! پسش بده پاتر! اگه پسش بدی شاید بزارم زنده بمونی وگرنه...
- هیچ کاری نمی‌تونی بکنی استیکنی! شما مرگخوارا بدون چوبدستی‌هاتون هیچی نیستین!
-هی!

سپس به هری حمله‌ور می شود.
- حرفتو پس بگیر پاتر وگرنه نمی‌زارم زنده بمونی!
- نمی‌گیرم! به نظرم این یه حقیقت محظه و حرف حق رو پس نمی گیرن.

هیزل به هری حمله می کند و او به به زمین می اندازد.
- اگه این‌طوره تو هم بدون چوبدستیت هیچی نیستی پاتر!
- ولی این اشتباهه! چون من دوستامو در کنارم دارم؛ در همه شرایط.

ناگهان هیزل متوجه می‌شود که محفلی ها او را محاصره کرده‌اند.
- دیگه نمی‌تونی جایی بری استیکنی!
- چرا می تونم!

سپس به سرعت از میان دو محفلی رد می شود و به سمت در می رود و از ساختمان خارج می شود.

- وایسا! برگرد همینجا!

اما هیزل بسیار سریع میدوید همان طور که محفلی ها هم دنبال او می دویدند. چون که او پوشه ای از اطلاعات محرمانه محفل را در دست داشت؛ پوشه ای در رابطه با مرگ خواهر عزیزش.

ساختمانی که هیزل از آنجا بیرون آمد ساختمانی بسیار دور افتاده و متروکه بود و اولین آبادی نزدیک به آنجا هفتصد مایل از آنجا فاصله داشت. هیزل که نه چوبدستی داشت نه جارو چگونه می توانست خودش را به آنجا برساند؟

ناگهان هیزل چیزی به خاطر آورد؛ خانه اجدادی اش! خانه ای که در آن بدنیا آمد و بزرگ شد، خانه ای که در آن شاهد مرگ خواهر عزیزش بود. آنجا تنها هفت مایل آن طرف تر بود.

پس از مدتی دویدن به خانه اجدادی خود رسید.خانه ای که دیگر شخصی در آن زندگی نمی‌کرد؛ پس از مرگ لونا هیزل نوانست مرگ او را تحمل کند، او هر شب کابوس می دید و گریه می کرد و خانواده استیکنی پس از دو سال به مکان دیگری اسباب کشی کردند و آن خانه خالی از سکنه ماند.

آنجا عمارتی بزرگ با حیاطی به وسعت جنگل بود. دور تا دور خانه را گل های بنفشه پر کرده بودند و عطر گل ها تمام فضا را پر می‌کرد. عمارت بلند آنها دو طبقه داشت که اتاق قدیمی هیزل درطبقه دوم قرار داشت؛ درست در کنار اتاق لونا.

هیزل وارد خانه شد. کاملا مشخص بود که خانه از آن موقع دست نخورده باقی مانده است؛ هیچ چیز تغییر نکرده بود؛ حتی لمینت کهنه خانه.

هیزل به طبقه بالا رفت. اول به اتاق قدیمی خودش رفت که کاملا خالی شده بود و تنها چیزی که در آنجا باقیمانده بود تخت بود و نامه ای رویش!

هیزل به سرعت به سمت تخت رفت و نامه را برداشت، با کارد کوچکی که در جیب داشت باز کرد و آن را خواند:
نقل قول:

همان طور که نامه را می‌خواند اشک از چشمانش سرازیر می‌شود.
-لونا، خواهر عزیزم!

نمی تواند جلوی گریه اش را بگیرد. خواهرش حتی قبل از مرگش هم به فکر او بوده و برای او نامه نوشته و چوبدستی اش را برای کمک به او به جای گذاشته است.

- لونا، من رو ببخش. من رو ببخش.

به اتاق لونا می رود. همینجا بود که او را از دست داد، همینجا بود که خواهرش ترکش کرد و زندگی اش تباه شد. کشوی اول را باز کرد و چوبدستی آبی روشن خواهرش را برداشت و دستی روی آن کشید. به خوبی به یاد داشت که وقتیچهار سال داشت لونا با چوبدستی اش او را بالا می برد و هیزل بلند بلند می خندید. او همیشه به هیزل می گفت که او هم وقتی بزرگ شد صاحب یک چوبدستی می شود؛ چوبدستی ای که فقط به خود هیزل تعلق دارد.

- حالا وقت جسم‌یابیه.

نامه و پاکت را در دست دارد، چشمانش را می بندد و جسم یابی را انجام می دهد.
وقتی هیزل چشمانش را باز می کند رو‌به‌روی خانه خود است. خانه ای بزرگ در وسط باغی زیبا. عمارتی باشکوه و پر آوازه در میان جادوگران. پرندگانی که در گوشه و کنار باغ پرواز می کردند، پروانه هایی که دور گل ها میچرخیدند همه و همه شروع بهار را به هیزل یادآوری می کردند. چشم هیزل به آلاچیق خانه افتاد. جایی که همسر و پسرعمویش کای آنجا نشسته بود.

کای پسری آرام و ساکت اما ماجراجو بود. او درست مانند هیزل دوست داشت که چیزهای جدیدی را کشف کند و حاضر بود برای رسیدن به اهدافش هر کاری کند؛ او بزرگترین ریسک ها را هم به جان می‌خرید تا موفق شود به خواسته هایش برسد. این ویژگی یکی از ویژگی های ارثی در خاندان استیکنی بود.

- کای! من اومدم!
-هیزل!

کای از روی صندلی آلاچیق بلند شد و به سمت هیزل رفت. موهای سیاهش در میان نسیم خنک بهاری تکان می‌خوردند. هیزل که محو چشمان سیاه زیبا و درخشان کای شده بود گفت:
-کای... به کمکت نیاز دارم.
- برای چی؟
- این نامه رو بخون.

سپس نامه لونا و پاکت اطلاعات محرمانه محفل را به او داد.
- اینها مربوط به مرگ لوناست. این نامه رو هم روی تخت داخل اتاقم توی خونه قدیمیمون پیدا کردم.
- برای چی رفته بودی اونجا؟
- داستانش مفصله. عدا برات تعریف می کنم. فعلا باید این نامه رو به گوش جادوگران سراسرجهان برسونیم. محفل اونقدرا هم که بقیه فکر می کنن خوب نیست. همه فکر می کنن که مرگخوارا بدجنس و شرورن و محفلی ها مهربون و دلسوز اما این اطلاعات ثابت می‌کنه که می تونه خلاف اینم باشه... محفل خواهر منو به آخرین مقصد زندگیش رسوند! حالا نوبت منه که آخرین مقصد محفل رو جلوی چشماش بیارم!
-هیزل میدونم از محفل بخاطر کشتن خواهرت عصبانی هستی اما...
-اما چی؟ نکنه تو هم می‌خوای از اون خائنین به اصالت طرفداریکنی؟
- نه... نه... اما...
- برای من بهونه نیار کای! من برم گزارش ماموریت رو به گوش ارباب برسونم.

همانطور که هیزل از کای دور می شد کای خود را بابت ناراحت کردن هیزل سرزنش می‌کرد. به موهای بلوند زیبای او که در باد حرکت می کرد زل زده بود و شجاعت او را ستایش می‌کرد.

-حتی اگه دادگاه وزارت سحر و جادو آخرین مقصد زندگیم هم باشه اون قاتلین رو به سزای عملشون می رسونم. نمی‌ذارم کسایی که تو رو به آخرین مقصدت رسوندن آزادانه توی این دنیا بچرخن. بهت قول می‌دم لونای عزیز من!

- بهم بگو هاسکر... شجاعانه‌ترین کاری که تا حالا کردی چی بوده؟

صدای جیر جیر لوله‌های آب قدیمی، سنگینی زنجیر دور مچ پاهایش و هوای خشک و غبارآلود انبار کلافه‌اش کرده بود، اما هیچکدام به بدی این سوال نبود. صدای پشت بلندگو با جادو تغییر داده شده بود و نمی‌شد آن را شناسایی کرد. اما شرارتی درونش موج می‌زد که برای هاسک آشنا می‌نمود.

صدای تکان خوردن زنجیر از گوشه‌ای دیگر، باعث شد سرش را بلند کند. تقریبا فراموش کرده بود که تنها نیست. مرد بخت‌برگشته‌ی دیگری هم آنجا بود. دو روز بود که آنجا زندانی بودند. تنها ارتباطشان با دنیای بیرون، صدایی بود که هر روز از هردوی آنها سوالات عجیبی می‌پرسید.

برای مرد هم‌بندی‌اش راحت‌تر بود. هربار داستان‌هایی از شب‌های سخت دشت و صحرا و حفاظت از گله‌ها می‌گفت و هیچ جوابی دریافت نمی‌کرد.
هاسک هیچ داستانی نداشت. نه ماجرای شجاعانه‌ای و نه جوابی برای سوالات دیگرش. صدا هم دیگر پاپیچش نمی‌شد.

- نظرت چیه تو‌ هم یه چیزی بهش بگی؟ شاید دست از سرمون برداره.

صدای خش‌دار و لحن تند مرد هاسک را وادار به جواب دادن می‌کرد. دهانش را باز کرد اما قبل از اینکه شروع کند، صدای گوشخراشی از بلندگو به گوش رسید.

- اگه اینجا اینقدر ناراحتید، چرا فرار نمی‌کنید؟

هاسک با ناباوری به بلندگو خیره شد. اتاقکی که در آن زندانی بودند، سه دیوار سنگی داشت و به جای دیوار چهارم میله‌های فلزی راه بیرون رفتنشان را بسته بودند.

- فکر می‌کنید چی اینجا زندانیتون کرده؟ من؟ این زنجیرا و این میله‌های آهنی؟

هاسک دندان‌هایش را روی هم فشار داد و با تمسخر غرید.

- چی اینقدر عصبانیت کرده هاسکر؟ فکر نمی‌کنی به خاطر یه چیزی داری مجازات میشی؟
- یه جوری حرف می‌زنی که انگار منو از پشت همون بلندگو شناختی.

در یک حرکت غریزی برگشت و نگاهی به پشت سرش انداخت. چیزی نبود. موهای پشت گردنش سیخ شده بودند و احساس می‌کرد یک جفت چشم از تاریکی به او خیره شده‌اند.

- اینقدر بقیه رو مقصر ندون. آدمایی که سرشون کلاه گذاشتی و توی شرط‌بندی بهشون کلک زدی... هیچوقت فکر کردی ممکنه دنبالت بگردن؟ ممکنه فکر کرده باشی که...
اشتباهاتت یه جایی گیرت می‌ندازن؟

صدای خنده‌اش در اتاق طنین‌ انداخت.
- شاید اینطوری باشه... تا حالا فکر کردی که همه‌ی این اتفاقا ممکنه توی سرت درحال افتادن باشه؟ همه‌ی گناهات... همه‌ی عذاب وجدانی که داری... این اتاق باشه؟

همه‌ی گناهانش. همه‌ی عذاب وجدانش. هاسک سرش را به دیوار تکیه داد و زودتر از آنچه که فکرش را می‌کرد، به عالم خواب پناه برد‌.



با صدای هق‌هق مردی که حالا می‌دانست نامش جعفر است، از خواب پرید. نمی‌دانست چقدر زمان گذشته یا آخرین باری که غذایی خورده‌اند، کِی بوده. آرام سر جایش نشست و در اتاق نیمه‌تاریک، شانه‌های جعفر را دید که از شدت گریه می‌لرزند.

- خوشحالم که کم‌کم داریم حرف همدیگه رو بهتر می‌فهمیم کدوالادر. مطمئنم این خاطره رو فراموش کرده بودی. خاطره‌ی خوابی که توش آزاد شدی.

خاطره؟ اصلا فکر نمی‌کرد آدمی مثل جعفر با یک خاطره به گریه بیفتد اما خودش هم وضعیت بهتری نداشت.
گرسنگی، تشنگی، گیجی و منگی نشأت‌گرفته از بی‌خبری کم‌کم داشت هردوی آن‌ها را از پا درمی‌آورد و موجود پشت بلندگو خوب می‌دانست چطور به روحشان نیش بزند. گاهی احساس می‌کرد با هر کنایه‌ی سنگینش، جمعیتی به او و جعفر می‌خندند.

- پایک... این سوال رو از خودت می‌پرسم. چه حسی داشتی وقتی خانواده‌ی اصیل و مغرورت فهمیدن با ماگلا سر و سری داری؟

هاسک چشمانش را تنگ کرد و به بلندگو چشم دوخت.
- خوبه‌‌... همون نگاه شجاع توی چشمات رو می‌خوام. همیشه ناله می‌کنی و ناامیدی...

مکث بین جملاتش یک ابدیت طول کشید.

- ولی ته دلت... تو هم دوست داری نجات پیدا کنی. نه؟

لبخند بدخواهانه‌ش را حتی از نحوه‌ی ادای کلماتش حس می‌کرد‌.

- چیه که تو رو زندانی کرده؟ یه توهم؟ به نظرت این زندان چقدرش واقعیه؟ گرسنه‌ای؟ سردته؟ اگه بهت بگم کلید ممکنه یه جایی توی همین اتاق باشه، چیکار می‌کنی؟

با شنیدن این حرف، هاسک و کدوالادر هر دو صاف سر جایشان نشستند. روی میز خالی گوشه‌ی اتاق چیزی دیده می‌شد. هاسک به هر زحمتی بود خودش را به میز رساند و با دیدن یک چاقوی شکاری بلند و یک اسلحه خشکش زد.

- هاسک... منظور یارو... از کلید چیه؟

هاسک بدون هیچ حرفی به لبه‌ی تیز چاقو خیره شد. برق عجیبی داشت. انگار تنها چیز حقیقی در آن اتاق بود. خودش، جعفر و تمام فضای اتاق کدر و بی‌رنگ بودند و درمقابل، چاقو درخششی بنفش داشت.

جعفر با سرعتی که هاسک انتظارش را نداشت، تفنگ را از روی میز قاپید. می‌خواست دستش را بالا ببرد و از او فرصت بخواهد اما جعفر بی‌درنگ زنجیری که پابندهایش را بهم متصل کرده بودند، هدف گرفت.

صدای شلیک در اتاق پیچید و هاسک حاضر بود قسم بخورد برای لحظاتی گرمای گلوله را احساس کرده.

زنجیر هیچ آسیبی ندیده بود.

- لعنتی. باید می‌دونستم‌ جادوییه.

هاسک حتی فرصت سرزنش کردن مرد را هم پیدا نکرد. بی‌اختیار جیبش را در جستجوی یک بطری نوشیدنی لمس کرد اما چیزی نبود.

این‌بار هم صدا هردوی آنها را حسابی دست انداخته بود.
پیش از آنکه دوباره روی زمین سفت به خواب برود، سعی کرد با نوک چاقو زنجیر دور پایش را باز کند.



- هاسک؟ بیدار شو. ببین یه فکری دارم‌.

به یاد نمی‌آورد فرو بردن آب دهانش هیچوقت اینقدر سخت بوده باشد. گلویش خشک و خراشیده بود و حتی حرف زدن را هم برایش دردناک می‌کرد.

- تا حالا خوابی درمورد مُردن دیدی؟

هاسک سرش را به نشانه‌ی نفی تکان داد.

- یه شب توی خواب... توی یه غاری زندانی بودم. همه‌ی گوسفندام بیرون غار متنظرم بودن. صدای بع‌بعشون رو می‌شنیدم.

هاسک اخم‌هایش را درهم کشید. چوپان دیوانه شده بود؟

- هرکاری می‌کردم، نمی‌تونستم از غار بیام بیرون. تا اینکه...

صدایش می‌لرزید.

- سرم رو کوبیدم تو دیوار. خیلی زیاد. اونقدری که دیگه حس می‌کردم چیزی از سرم باقی نمونده. بعدش... از خواب بیدار شدم.

دل هاسک با شنیدنش زیر و رو شد. برای لحظه‌ای خودش را روی تخت اتاق مادام پامفری در هاگوارتز تصور کرد. مرز بین چیزی که آن را رویا فرض می‌کرد و واقعیتی که شاید درونش بود، کمرنگ شد. هاسک دانش‌آموز سال پنجم هاگوارتز، بعد از حمله‌ی موجودی ناشناخته‌ بیهوش روی تخت افتاده بود. دوستانی داشت که صدایش می‌کردند. باید دوباره چشمانش را باز می‌کرد. دوباره داستان جعفر را به یاد آورد و باز هم دلش بهم ریخت. حتی نمی‌خواست به امتحان کردنش‌فکر کند.

- داری بهش فکر می‌کنی، نه؟ اگه بهت بگم فکرت درسته چی؟ فرار می‌کنی؟

در این لحظه نه هاسک و نه کدوالادر نمی‌دانستند کدامشان مخاطب صدا هستند اما اهمیتی نداشت. انگار افکار مشترکی در سر هردویشان چرخ می‌زد. هاسک دوباره سرش را روی بازویش گذاشته بود و چرت می‌زد. به حدی از گرسنگی و تشنگی رسیده بود که دیگر احساسشان نمی‌کرد.
- پایک... با وجود اینکه... خوش‌صحبت نیستی... ولی خوشحالم که اینجا تنها نبودم... یه کابوس مشترک دیدیم... یه کابوس... عجیب.

هاسک به طور غریزی نیم‌خیز شد و نگاهش به جعفر افتاد که اسلحه را در دست گرفته.
- منظورت چیه که... آروم اونو بذار روی میز. قبلا خودت امتحانش کردی. واقعا شلیک می‌کنه...
- یه هفت‌تیره... قبلا یه بار باهاش شلیک کردم... یه بار تو به میله‌های آهنی شلیک کردی. هنوز ۵ تا تیر دیگه-
- ها!

صدای جیغ بلندگو باعث شد چشمان هاسک ناخودآگاه بسته شوند.

- کی بهتون گفته توش هفت‌تا تیره؟ صرفا چون اسمش هفت‌تیره؟ تو خشابش سه تا تیر گذاشته بودن. پس با این حساب الان...

هاسک به هر زحمتی بود به سمت جعفر پرید اما قطرات خونش زودتر به صورت هاسک رسیدند. جعفر بلافاصله بر روی زمین افتاد و پیش از آنکه هاسک بتواند جسمش را نگه دارد، رها شد.

بدنش سنگین بود و صورتش دیگر در رنج به نظر نمی‌رسید. بلاخره.‌.. فرار کرده بود؟

هاسک اسلحه را از میان انگشتان بی‌جان مرد بیرون کشید و رو به سمت سر خود گرفت. ماشه را کشید اما تیری باقی نمانده بود. نگاهش به دنبال چاقو گشت اما روی میز نبود. درمانده نفس‌نفس می‌زد و سعی می‌کرد با تفنگ خالی به خودش شلیک کند.

برخوردِ دستی با سرشانه‌اش باعث شد برگردد و این بار، با همان چشمی رو‌به‌رو شد که همیشه احساس می‌کرد در تاریکی به او خیره شده.
این بار مردی روبه‌رویش ایستاده بود که کت قرمز رنگی به تن داشت و لبخند دندان‌نمایی بر لب. صمیمانه دستش را به سمت هاسک دراز کرد و گفت:
- الستور هستم و از ملاقتتون بسیار خوشوقتم! شما هم اولین برنده‌ی مسابقه‌ی رادیویی جدید من، یعنی«فرار نجات‌بخش»، هستین. حسابی هیجان‌انگیز بود نه؟ باید بگم طرفدارا هم توی تشویق کردنت کم نذاشتن. رقابت نفس‌گیری بود!

هاسک بدون هیچ حرفی به دست مرد خیره شده بود. بدنش بی‌اختیار می‌لرزید و خون جعفر هنوز بر روی صورت و دستانش گرم بود.

- اسمش خیلی جالبه، نه؟ یه نفر فرار می‌کنه و یه نفر نجات پیدا می‌کنه. آدما همیشه فکر می‌کنن فرار همون نجات پیدا کردنه. ولی به گمونم تو حالا فرقشو خوب می‌دونی، هاسکر.
به نظرت شنونده‌های من دوست دارن فرار کنن یا نجات پیدا کنن؟

"دوست دارین فرار کنین یا نجات پیدا کنین؟"

تلما هلمز

آرام راه می رفت، هیچ عجله ای برای رسیدن به مقصد نداشت زیرا به هر حال شخصی منتظر او نبود.

صدای گفت و گوی مبهم مردم که در گذشته او را به هیجان می انداخت اکنون مانند صدای طوفانی بود که تنها از بین برنده سکوتی بود که او را هر لحظه در بر می گرفت.

پاهای کوچکش به دلیل این که کفشی به پا نداشت به سرخی می زد، البته اگر رنگ تیره و دودی ای که هدیه ی خیابان های خاموش و دور افتاده شهر بود را نادیده بگیریم.

چشم هایش تاریک و سیاه بودند، درست مانند سیاهچاله ای که نور و هر چیز دیگری را که اطرافش بود می بلعید، حتی احساسات خود دخترک را.

مو های نیمه بلندش اطراف و روی شانه هایش ریخته بودند، سیاهی آنها او را به زاغی کوچک و خسته بدل می کرد اما صورت سفید و رنگ پریده اش به شبحی می مانست که محکوم است تا ابد سرگردان باشد.

آنجا در زاغه ها، جایی که هیچ کس اسم او را نمی پرسید، مکانی پر از نا امیدی و تنهایی؛ جایی که به آن حس تعلق داشت بی هیچ هدفی راه می رفت.

خستگی رد پای سیاهی روی صورت کوچکش گذاشته بود اما با این وجود هوشیار به نظر می آمد، شاید اگه به خاطر جثه اش نبود او را با یک بزرگسال اشتباه می گرفتند.

این مکان محلی نبود که کودکان عادی در آن قدم بزنند چه برسید به آنکه زندگی کنند.

-هی دختر کوچولو گم شدی؟

صدایی بم و مردانه که خش آن مانند کشیدن صدای ناخن روی تخته سیاه نفرت انگیز بود پرسید، گویی جثه کوچکش این اوباش احمق را به اشتباه انداخته بود.

-اگه مامان و بابات هم پول خوبی برای آزاد کردنت ندن میتونم با فروختن اعضای بدنت پول خوبی به جیب بزنم، بازار سیاه پول خوبی برای یه قلب جوون و سالم میده.

مرد لبخند کریهی زد که زندان های زرد و نامنظمش را همراه بوی تعفن به نمایش گذاشت.

-شایدم کلیه ها، قرنیه ها، ریه ها، لوزمعده، مغز استخوان و بقیه جاهات هم بد به فروش نره. تو بازار خارجی خیلی خواستار دارن و وقتی بدن تو رو هم بگیرم با اون ده بدن قبلی حسابی منو ثروتمند می کنی!

اما حرف مرد با خیره شدن آن دو گوی سیاه و خالی دختر روبرویش بریده شد، حس وحشت سراسر بدنش را فرا گرفته بود و حس میکرد نمی تواند حرکت کند.

-ا...این چه کوفتیه؟

دختر کتی را به طور قطع چندین ساز برای بزرگ تر بود و روی شانه هایش انداخته بود آروم رها کرد و اجازه داد روی زمین سقوط کند.

مرد تنها توانست برق چیزی را که با سرعتی باور نکردی از آستین لباس دختر به سمت بیرون لیز خورد ببیند. دستش را بالا آورد تا با قدرت او را به هر شکل از خود دور کند اما ابتدا سوزش چیزی را حس کرد و بعد آغوش سرد و محکم زمین را.

تنها چند ثانیه طول کشید که خون سرخ از شاهرگ بریده شده ی مرد شروع به رنگی کردن زمین کرد.

دختر کتش را از روی زمین برداشت ، مانند یک شئ گرانبها خاکش را می تکاند و با احتیاط روی شانه هایش برگداند. چاقویی که در دستان دختر بود آغشته به خون بود و قطره های خون روی صورتش نقش بسته بود.

مرد نیمه جان نگاهی با وحشت به دختر انداخت، پلک هایش سنگین می شد و خون سرخی و گرمی که بدنش را ترک می کرد او را هر لحظه به سمت خوابی ابدی می برد. با این حال آخرین کلمات را بریده بریده و به سختی ادا می کرد.
-تو، تو دیگه کیه هستی...؟

نگاه بی تفاوت دختر که مشغول پاک کردن چاقویش با قسمتی از پیراهن مرد که هنوز با خون رنگی نشده بود بود به چشم های رو به زوال مرد خیره ماند.
-این جا هر روز هزار نفر میمیرن، حتی نیرو های نظامی و پلیس یا هر شخص دیگه ای علاقه یا جرعت اومدن به این نقطه رو نداره و جسدت تا زمانی که بپوسه همینجا میمونه. هیچ کس به یاد نمیاره کی بودی یا چه کار کردی چون اینجا همه مثل روح های سرگردانیم، پس برات چه فرقی میکنیه اسم من رو بدونی؟

دختر پرسید و خم شد، صورتش را روبروی صورت مرد گرفت، نور زندگی در چشم های مرد هر لحظه کمرنگ تر می شد و آگاهی اش رنگ می باخت.
-تو حتی لیاقت نداری اسم قاتلت رو بدونی، همون طور که اسم مقتول های خودت اهمیتی نداشت. امیدوارم روحت در عذات باشه اگه اصلا همچین چیزی داشته باشی.

دختر لیوان نوشیدنی کره ای اش را روی میز کوبید، خاطراتی که سعی داشت با نوشیدنی آنها را از یاد بررد اشتباها پر رنگ تر شده بودند. اگر همین طور پیش میرفت امشب از خواب خبری نبود.

در حالی که با سردر شدیدش که ناشی از کم خوابی بود از جایش بلند شد، نفهمید چگونه خود را به مرکز شهر رسانده بود، شاید سیل جمعیت ماگل ها او را به این سمت اورده بود یا ذهنش می خواست او را بازی دهد. نمیدانست، شاید هم خود را غیب کرده بود و در مکانی دیگر ظاهر شده بود.

با دیدن مو های نارنجی رنگ آشنایی ناخودآگاه جلو رفت و بدنش کم رمقش را درون شخص ناشناس رها کرد، پسر با چشم هایی که اندازه ی فنجان شده بودند به جس خسته و چهره ی تب دار و بیهوش اش خیره شد.
-باورم نمیشه، لعنتی. حتی وقتی حالت خرابه هم بدنت مثل یه قطل نما تو رو جلوی من ظاهر میکنه. اگه فقط اون روز اسمتو ازت نمیپرسیدم شاید هرگز این بدبختیا شروع نمی شد.

پسر چشم هایش را بست، دختر کیلومتر ها بدون اینکه بفهمد جابجا شده بود تا فقط به او برسد، شخصی که بعد از کشتن ان مرد با او روبرو شده بود. پسری با مو های نارنجی تیره مانند سرخی اتش و چشم های آبی همچون دریا.

او حتی فکر نمیکرد اصرار به پدرش برای اینکه با او به منطقه ای ساکت برای قدم زدن بروند و گم شدنش، موجب دیدن دختری آغشته به خون در نزدیکی یک جسد شود و پرسیدن یک سوال ساده او را یک عمر درگیر کند.

دست زندگی کار های عجیبی می کند، درست مثل آشنا از آب در امدن آن دختر. اسمش را آرام زمزمه کرد تا شاید هوشیاری اش را باز یابد اما دختر ۱۹ ساله چشم هایش را باز نکرد.
-هوی ساکورا، خیلی سنگینی نمیتونم ببرمت!

اما هیچ فایده ای نداشت، آرام دستش را دور بدن دختر حلقه کرد و او را بلند کرد.
-عوضی، همیشه روی اعصابمی.

بر خلاف حرف هایش لبخند کوچکی روی لب هایش شکل گرفت، پدرش با دیدن این دختر قطعا شوکه می شد و دیدن این لحظه باید بسیار جالب باشد درست مثل همان روز.
-دردسره عشق خودکشی.

دختر غیر ارادی و با چشم هایی کاملا بسته زمزمه کرد.
-هویجه کوتوله.

صورت پسر کاملا قرمز شد، شاید باید او را همینجا وسط خیابان رها میکرد تا بمیرد و راحت شود ولی او نمی توانست با همکارش چنین کاری کند.

هاسک پایک در مقابل کدوالادر جعفر

فرار

آفتاب با بی‌رحمی تمام، در میان آسمان پرتو می‌افکند و با غرور به همه موسم تابستان را گوشزد می‌کرد. کسی از خانه‌اش بیرون نمی‌آمد که مبادا با نور خورشید تن‌ به تن شود و در این زورآزمایی نابرابر با طبیعت، رنجی اضافه‌تر از چیزی که باید را متحمل شود. مطمئنا آسایش تن در پناه خنکای سایه‌ای در آن گرمای طاقت فرسای روز، می‌توانست هر کاری را بی‌ارزش جلوه دهد.

چوبش را در دست گرفته بود و به تنهایی در معابر قدم می‌زد. آنقدر دیوانه بود، که تازیانه های بی امان آفتاب در نظرش، نوازش هایی امیدآور پدیدار شوند. هر دکه و مغازه‌ای را در گوشه و کنار مسیر از نظر می‌گذراند و در میانشان، به‌دنبال شخص مشتاقی چون خودش می‌گشت که با عشق و علاقه مغازه‌اش را باز نگه دارد، حتی اگر کسی نباشد تا به دنبال مغازه‌ی باز، پا به دهکده بگذارد.

اما کسی نبود که عطش چشمان جست‌وجوگرش را بخواباند و همچنان خودش مجبور بود با ناامیدی در آتش امیدش بدمد. آتشی که برروی دستش نگه داشته بود و مجبور بود برای محافظت از خاموش شدنش از همه چیز و همه‌کس فرار کند تا بتواند همچنان شعله‌ور باقی بماند. آتشی که خود هیزمش شده بود و ذره ذره وجودش را می‌سوزاند تا سرمای بیرون دامن‌گیرش نشود.

سنگینی وزن کیسه‌ای که حمل می‌کرد، دستش را خسته و بی‌حس کرده بود. لحظه‌ای از راه رفتن ایستاد و جای چوب و کیسه را بین دو دستش عوض کرد و با پشت دستی که حالا چوب درش قرار داشت، عرق روی پیشانی و گونه هایش را پاک کرد و بار دیگر به مقصدش نگاه کرد. تنها مغازه‌ای که در آن گرما و تابش نور خورشید و در خلوت ترین زمان روز، باز بود. برنامه ها و هدفش را بار دیگر در ذهنش مرور کرد و به راهش ادامه داد.

ذهن پر جنب و جوشی داشت. پر از ایده، اما فراموش‌کار و برای فرار از فراموشکاری، بارها مجبور بود برنامه‌ها و هدف‌هایش را در ذهنش مرور کند تا چیزی را از قلم نیندازد. همیشه درحال فرار از واقعیت های تلخ به دنیای ذهنش و از افسارگسیختگی ذهنش به دنیای واقعی بود و چون نه ذهنی که داشت و نه واقعیاتی که با آنها روبرو بود پناه مناسبی برایش بودند، او یک فراری باقی مانده بود.

به دم در کافه رسید. نگاهی به تابلوی قدیمی و زوار در رفته‌‌ای انداخت که رَوِش حروف چینی‌ رویش آنقدر نامطمئن بود که نتوانسته بود همه حروف های متصل به تابلو را در جای خودشان نگه دارد. اگر جای خالی حروف های کنده شده را در ذهنش به درستی پر می‌کرد، می‌توانست به عنوان اصلی کافه که "سه دسته جارو" بود، برسد. اما تابلو آنقدر کهنه بود که می‌بایست کل تابلو را در ذهنش بازسازی کند که به رضایت برسد.

با خودش فکر کرد اگر سه دسته جارو مثل گذشته‌اش شلوغ بود، می‌توانست از ذهن پرهیاهو و مشکلاتش، لحظاتی به این کافه فرار کند و با معاشرت با آدم‌های جدید و نوشیدن، از فکر کردن به چیز هایی که نباید خلاص شود. اما بلافاصله به این فکر افتاد که حتی اگر مثل گذشته کافه پر از جمعیت بود، ترس و بدبینی‌اش نسبت به آدم‌ها او را از رفتن به کافه فراری می‌‌داد.

وارد کافه شد. تمام میز و صندلی‌های کافه خالی بود و حتی چندین صندلی را روی میزهایشان چیده بودند. اما انگار به دنبال جایگاه خاصی می‌گشت و از کنار چندین صندلی رد شد. بالاخره پس از مدتی، صندلی‌ای را کنار یک میز در گوشه‌ای در نقطه‌ی کور کافه انتخاب کرد و بدون آنکه گرد و غبار میز و صندلی برایش مهم باشد، چوبش را در کنارش و کیسه را بروی میز گذاشت و روی صندلی ولو شد.

کافه‌چی که با خودش فکر کرده بود متوهم شده و صدایی شنیده، از راه‌پله پایین آمد و به وسط سالن اصلی کافه نگاهی انداخت، اما وقتی با سالن خالی روبرو شد از اینکه با خوش خیالی فکر کرده بود مشتری دارد ناامید شد و با تاسف سری تکان داد و چرخید که به مکان قبلی‌اش برگردد.

- دوتا کره‌ای بیار اینجا لطفا! یکیش رقیق باشه.

متوجه گذر زمان و اینکه کی دو نوشیدنی آماده شده بودند و کی کافه‌چی بالای سرش آمده بود و صدایش می‌زد" آقا، سفارشتون!" نشد. خستگی ناشی از فکر و فرار از فکر و البته کمی جنب و جوش، در نگاهش مشخص بود.
- توهم کنارم بشین. یکی‌اش مال خودته!

کافه‌چی با تعجب به مشتری غریبه‌اش نگاه کرد. وسط گرمای عذاب آور تابستان یک مشتری در این اوضاع کساد بازار به کافه بیاید و او را به یک نوشیدنی مهمان کند اتفاقی نبود که هرروز برایش رخ دهد. پس خیلی به اینکه این دعوت را بپذیرد فکر نکرد، سینی نوشیدنی ها را بر روی میز گذاشت، روی صندلی کنار غریبه نشست و نصف لیوان نوشیدنی‌اش را لاجرعه سر کشید.

- با اینکه خودت کافه‌چی هستی، خیلی برای نوشیدن یه نوشیدنی تشنه بودی!

کافه‌چی، که ظاهرا نوشیدنی خنک در آن گرما بهش چسبیده بود و از پیدا کردن یک هم‌صحبت جالب و جدید خیلی بدش نیامده بود، با پشت دست دهانش را پاک کرد و گفت:
- وضع جدید کافه خیلی دل و دماغ نوشیدن رو به آدم نمیده...

سپس درحالیکه خاطرات ناخوشایندی در ذهنش پدیدار می‌شدند، از سر اجبار به مرور خاطرات تن داد، دستانش را روی پاهایش گذاشت، به نقطه‌ای در وسط میز خیره شد و آماده یک درد و دل شد که مدت طولانی‌ای بود که می‌خواست با فرد مناسبش در میان بگذارد. اما فعلا تنها فرد مناسب یک غریبه عجیب و غریب بود.

- خیلی وقته اوضاع همینه! کافه‌ی خالی... ساختمون متروک... میز و صندلی شکسته... یه مشتری هم نداریم که دلمونو بهش خوش کنیم! چند وقت پیش درخواست یه کمک خرج کردم، از کدخدای جدید. اما مثل اینکه سرش با مشغله های خودش گرمه! معاون وزیر بودن یه طرف، کدخدا بودن هم طرف دیگه، تازه درگیر گله خودش هم هست... اما اگه اون کمک خرج رو بهم بده، شاید بتونم کافه رو از این وضع در بیارم! اینطوری هرکی اینجارو ببینه از ترس فرار میکنه!

درحالیکه با یک دست لیوان نوشیدنی‌اش را نوازش می‌کرد و دست دیگرش را به چوبش می‌کشید، محیط کافه را از زیر نظر گذراند و سپس نگاهش را به کافه‌چی داد.
- آره! هرکی اینجارو با این وضع ببینه فرار می‌کنه.

و بعد درحالیکه دستانش را از چوب و لیوان می‌کشید، دو آرنجش را برروی میز قرار داد و کف دستانش را روی کیسه گذاشت. سپس صورتش را به کافه‌چی نزدیک‌تر کرد و با لحنی آرام و دوستانه گفت:
- تو از چی فرار می‌کنی؟!

کافه‌چی از سوال مشتری غریبه و عجیبش یکه خورد. می‌دانست که او فردی عادی نیست و کمی هم در دلش از او هراس داشت، اما با اینحال سوال مرد در دل و ذهنش نفوذ کرد. به وضعیت الان کافه‌اش فکر کرد. یادش آمد زمانی که کافه‌اش در شلوغ ترین وضع ممکن قرار داشت، این فکر که روزی برسد که هیچ مشتری‌ای نداشته باشد خیلی آزارش میداد و همه‌اش از این فکر فرار می‌کرد. اما حالا که این فکرش به واقعیت مبدل شده بود، دیگر چیزی جز واقعیت نبود که بخواهد ازش فرار کند.

- این کیسه و پولای توش مال توعه.

چوبش را برداشت و صندلی‌اش را عقب داد و از روی صندلی بلند شد. پول دو نوشیدنی را از جیبش در آورد و روی میز، در جایی بین کیسه و دستان کافه‌چی اما در نزدیکی دستان کافه‌چی قرار داد. با گذاشتن پول روی میز، افکار کافه‌چی در هم شکست و به لیوان نوشیدنی دست نخورده مشتری و سپس به خود مرد که حالا به نزدیکی در رسیده بود نگاه کرد.
- تو کی هستی؟

رویش به سمت در بود و قبل از اینکه با دست خالی‌اش در کافه را باز کند، لحظه‌ای مکث کرد.
- یه چوپان ساده!

در را پشت سرش بست و رفت و کافه‌چی هرگز نشنید که مرد زیر لب گفت:
- یه چوپان ساده که از خودش فرار می‌کنه!

پروتی در حالی که پشت هاله ای از اشک به دامبلدور نگاه میکرد با صدایی به لرزه افتاده از تردید، پرسید:
_یعنی این تنها راهه؟
_شاید تنها راه نباشه اما در حال حاضر بهترین راهه...
_پس، پس باید انجامش بدم؛ به هر قیمتی...
_نه من نمیخوام هر قیمتی رو برای این کار بپردازی؛ قیمتش نباید زندگیت باشه...
_پروفسور همیشه به یه حرف شما خیلی اعتقاد داشتم؛ عشق جادویی فراتر از جادوی ماست. دارم میرم برای نجات انسان هایی که عاشقشونم...
_تو تک به تک لحظاتت که نمی دونم چه قدر برات میگذره یه چیزو فراموش نکن؛ اینجا افراد زیادی منتظرتن...

پروتی پلک هایش را روی هم نشاند و قطره ی لجوج اشکی از دست مژهایش در رفت و خود را به دست گونه های دختر جوان سپرد.دامبلدور دریای چشم هایش خیره ی اشکی پر اندوه بودند که پروتی گفت:
_من بر می گردم.

و از اتاق خارج شد.از پله های تاریک دوازدهمین خانه ی گریمولد بالا رفت تا به اتاقی که به خودش، کتی بل و جینی ویزلی تعلق داشت رسید.در اتاق را باز کرد و با دیدن سکوت لبخند زد، سر و صدای مغزش خیلی زیاد بود و حالا فقط یکم سکوت میخواست، یکم ارامش...
چند دقیقه ای روی تختش نشست و به ماموریت سختی فکر کرد که پیش روش بود.قرار بود به جنگل هفت گانه برود و این جنگل ها بزرگترین معمای تاریخ جادو بودند.دستی در موهای بلندش کشید و آروم زمزمه کرد:
_باید شما رو هم بذارم کنار، تا اخر این سفر کوتاه باشید.
موهای سیاه و مواج پروتی اروم شروع به کوتاه شدن کردند.از روی تخت بلند شد و به سمت کمد لباس ها رفت؛ چند دست لباس ضروری برداشت و در کوله پشتی اش مرتب چید.تمام وسایلی که احتمال داشت در این سفر به دردش بخورد در کیف بود پس بدون تامل از اتاق خارج شد و به آشپزخانه رفت.
صدای پچ پچ اعضای محفل از پشت در آشپزخانه به گوشش رسید و لبخند زد؛ نگرانش بودند و شاید حق داشتند. خود او هم نگران بود نگران راهی که هیچ اطلاعی از آن نداشت.در زد و وارد شد؛ چشم های نگران زیادی به سمتش برگشتند. در برابر آن ها لبخند پر آرامشی زد؛ گویا نگرانی هایش پشت در آشپزخانه او را تنها گذاشته بودند.
_من آمادم.
_پروتی جان مطمئنی میخوای بری؟
_بله مالی جون من میخوام این کار رو انجام بدم.
_پروتی، ما منتظرتیم.
_برمی گردم جینی، نگران نباش.
_دوشیزه پاتیل میخوام برای آخرین بار تذکر بدم.فراموش نکنید که شما به زمان اینجا و این دنیا فقط بیست و چهار ساعت زمان دارید. ما نمی دونیم زمان در جنگل های هفت گانه چطور برای شما میگذره ولی ازتون خواهش میکنم تلاشون رو بکنید تا زودتر برگردید چون اگر حتی یک ثانیه از بیست و چهار ساعت شما بگذره شما اسیر اون دنیا می شید و هیچ راهی برای بازگشتتون وجود نداره.
_بله متوجه شدم پروفسور.

پروتی با تک تک اعضای محفل خداحافظی کرد و برای دقایقی خواهرش را در آغوش گرفت.حتی علم مشنگ ها هم ثابت کرده بود؛ دو قلو ها درد یکدیگر را حس میکنند.پادما آرام در گوش خواهرش زمزمه کرد:
_ثانیه به ثانیه کنارتم...

پروتی هم به او پیوست و هر دو گفتند.
_تو قلبت...

پروتی از آغوش خواهرش بیرون آمد به چش هایش که هیچ تفاوتی با چشم های شبرنگ خودش نداشت نگاه کرد، چشم هایی که اشک داشتند؛ درد داشتند و شاید بیشتر از همه نگرانی داشتند.گونه اش را بوسید و گفت:
_حتی اگر برنگشتم تو منو حس میکنی.خوب باش نذار دردتو حس کنم.

از خواهرش دور شد و به اشکی که از چشم های پادما به راه افتاد نگاه نکرد.رو به روی دامبلدور ایستاد؛ حتی دریای نگاه پیرمرد هم نگرانی را موج میزد. چشم هایش به گوی زمان دوخت.هر دو دستش را جلو برد و همزمان با تماس سر انگشت هایش به گوی چشم هایش را بست.گوی جادویی که در رگ به رگ پروتی جریان داشت آزمود و با حس قوی بودن آن دیگر دخترک در خانه ی گریمولد نبود.
حس جابه جا شدنش مثل آپارات یا حتی پرواز نبود بلکه پروتی حس کرد در جادوی شیرینی غرق شده؛ چشم هایش را که باز کرد در دشت بزرگی قرار داشت که از هر سو تا چشم کار میکرد فقط خاک بود و خاک...
روی زمین نشست و به دشت خاکی که رو به رویش بود فکر کرد.این جا هرچه بود،جنگل نبود. هیچ اثری از زندگی در این خاک به چشم نمی خورد.کلافه به اطرافش نگاه کرد. هیچ راهنمایی ای نبود، هیچ اثری از موجودی زنده و حتی حیات نبود. او بود و دشتی بی انتها خاک و آسمانی که جز خورشید هیچ چیزی نداشت، حتی یک تکه ابر...

_من چی جوری باید طلسم تو رو بشکنم؟
صدای غمگین پروتی سکوت دشت را در هم کوبید اما هیچ جوابی نبود. او تنها بود.
دستش را روی خاک کشید، مکث کرد و دوباره حرکت کرد...
_این خاک، جادو... جادو داره...
قطره ای اشک از چشم هاش چکید. رد انگشت های پروتی سبز شده بود، خاک جادوی وجود پروتی را میخواست تا سبز شود.پروتی از این بازی خوشش آمد؛ صورتش غرق اشک بود اما لبخند زد و خطی دیگر با دستش روی زمین کشید. جوانه ی کوچکی از دل خاک ظاهر شد.

_پس تو شیره ی وجود منو میخوای! طلسمت فداکاری درسته؟

احمقانه نبود؛ حرف زدن پروتی با فضایی خالی از موجود زنده احمقانه نبود چون جادو حتی در مولکول های هوا هم جریان داشت.پروتی خوشحال از اولین موفقیتش بدون اینکه به عواقب از دست دادن بخشی از جادوش فکر کند کف جفت دستش را روی زمین گذاشت.خاک مثل کویری که سال ها انتظار بارون را میکشیده و هر قطره را با ولع در خود میکشد جادو را دست های پروتی مکید.
پروتی با چشم هایش میدید که با جادوی درونش دشت خاک به جنگلی سر سبز تبدیل می شود.کم کم حس رخوت کرد و آروم بر روی زمین سرسبز کنارش از حال رفت.قاصدکی بر روی گونه اش نشست و پروتی از جنگل خاک به جنگل آب کشیده شد.طلسم خاک فداکاری بود.
پروتی چشم هایش را که باز کرد با موهای بلند شده اش مواجه شد که نوکش در آب چشمه ای به بازی گرفته شده بود. سعی کرد موهایش را کوتاه کند اما نمی توانست. از کوله پشتی اش کش سری درآورد و ماهی سیاهش را که تا زانوهایش می رسید به زحمت بافت. به اطرافش نگاه کرد، کنارش چشمه ی آبی بود که زلال ترین آبی را داشت که پروتی در عمرش دیده بود.دستش را در آب فرو برد تا کمی آب به صورت خسته اش بپاشد اما حس کرد.جادو را در اب حس کرد. از کنار چشمه بلند شد دستش را به تنه ی درختی چسباند جادو در آوند های درخت بالا می رفت.
_دنیای آّب، طلسم آب رو باید شکست. اینجا سرزمین آب هاست.

کوله پشتی اش را از روی زمین برداشت و در جهت حرکت آب چشمه به راه افتاد.پیاده روی طولانی ای کرد حتی چند بار در کنار پیوستن جویبار های دیگر استراحت کرد و دوباره به راه افتاد.کم کم داشت شک میکرد به انتخاب تصمیم دنبال کردن آب تا اینکه صدای موسیقی دل انگیزی سکوت ترسناک جنگل را شکست.پروتی چند دقیقه ایستاد و به سحر انگیزترین نوای زندگیش گوش داد.
حالا علاوه بر آب موسیقی را هم دنبال میکرد؛ جریان هر دو به یک سمت بود.

آب و موسیقی؟
این یک طلسم بود؟! یک جادو؟! یک نفرین؟!
اما پروتی در اعماق وجودش موسیقی را احساس کرد.
قطعه قطعه؛ قطره قطره از وجودش به مانند یک جام از موسیقی پر میشد. این نوا هرچه که بود مثل یک ابزار راهنما هدایتش میکرد.
به هر حال با هر شک و شبهه به راهش ادامه داد.
از میان درختان گذشت.

بعد از مدتی پروتی متوجه شد تراکم درختان این جنگل، مثل جنگل اول نیست. بسیار زیباتر بود. طبیعت این جنگل وحشی نبود. در واقع مثل یک باغ که خورشید مغربش آخرین انوار جاوید خود را با مهربانی بر گستره ی درختان میتاباند.
چاله هایی کوچک از آب در هر طرفش به چشم میخورد.

پروتی میدانست؛ میفهمید که مقصد اینجا نیست.
با بدنی کرخت به خاطر جادوی جنگل قبلی، از تپه ها بالا رفت تا به تپه ای بزرگ با شیبی تند رسید. گیاهان خودرو از بالا تا پایین شیب، مثل آبشار روییده بودند.
پایین تپه چشمه ای بزرگ و درخشان قرار داشت که جوششی عجیب از ترکیب موسیقی و آب در آن حس میشد.
پروتی با تعجب فکر کرد:
- چطور میتونم معمایی رو حل کنم که خودش رو به من نشون نمیده؟

به سمت چشمه رفت و قدم درآن گذاشت.
خنکای آب چشمه، ذهن و بدن پروتی را به هوشیاری کامل رساند. پس ساکت و ساکن در آب کم عمق ایستاد، آخرین انوار خورشید بازتاب چهره اش را منعکس کرد.
پروتی با خود فکر کرد که: "مقصد اینجاست. پس جواب هم اینجاست.من حسش میکنم".

با خیره شدن به عکس خود درآب، نا خودآگاه سوالش را به زبان آورد.
-معمای این چشمه چیه؟
-خودت باید پیداش کنی!

چهره اش در آب با تبسمی به او خیره شد.پروتی با دهانی باز مانده گفت:
-اما من برای جواب اینجا هستم!
-قلب تو جواب دهنده است، اما سوال مناسب رو ذهن میپرسه.

پروتی با خطی بر چین پیشانیش که نشان از تفکر او بود گفت:
-راز بین موسیقی و آب؛ نتیجه ترکیب اونها چیه؟
-این سوال مناسبه دختر.
-جنگل اول شیره ی جادوی من رو گرفت. احساس ضعف میکردم. بدنم خالی از انرژی و حیات شده بود... حیات!
-آب حیاته و موسیقی جادو. پس ترکیب این دو...

پروتی کم کم به قسمت عمیق چشمه رفت. آب داشت بالا می آمد و آنقدر بالا آمد که تا بالای سر پروتی رسید/
جواب آنجا بود.
آب و موسیقی؛ حیات و جادو؛ جادوی پاکی که از دل زمین میجوشید و قلب ها را جلا میداد.
پس هیچکس ذاتا طرفدار سیاهی و سفیدی نیست و این دو با هم جاودانگی رو تشکیل میدن.
در حال تفکر و پذیرش این مطلب بود که از حال رفت...

گیبن و دوستش اریسنوس با هم در حال قدم زدن در کوچه ی دیاگون هستند. صدای فروشنده ای به گوش میرسد.

-معجون دارم. معجون! معجون حقیقت و عشق ! تله پورت کن این ور بازار.

گیبن با دستش به پهلوی ارسینوس میزند و توجه اش را به معجون فروش جلب میکند.
-بریم بزنیم ارسی؟
-نمیدونم... شاید... فردا کلی کار تو وزارت خونه دارم. گیبن...کو...کجا رفتی؟

ارسینوس گیبن را میبیند که با دو معجون در دستش به سمت او می اید.
-تو منتظر جوابم نشدی!
-بیا بزن تو رگ. حقیقت یا عشق؟
-نمیدونم. تو کدومو میخوای؟
-هر کدومو که تو نخوای!
-اینقدر منو به حرف نکش. برای شخصیتم خوب نیست.

و کراواتش را سفت کرد. گیبن چشم هایش را بست ، دستش را دراز کرد و یکی از معجون هارا برداشت. ارسینوس هم دیگری را برداشت. و هر دو با هم سر کشیدند.

-آی...داداش یادته یه سری مدارک از دفتر کارت گم شد. همشونو من برداشته بودم.
-اشکالی نداره عزیزم! میبخشمت بیا با هم قدم بزنیم!

صدای دیگری به گوش میرسد. این دفعه زن است.
-ببخشید اقایون. این ادرسو بلدید؟

-بله. بله که بلدیم. اصن اگه سخته میخواید من تا اونجا شما رو ، رو پشتم ببرم.
-چه قدر دماغش گندس!

خانوم دنبال ادرس به گیبن اخمی کرد و به ارسینوس لبخند زد و با چشمک کوچکی از طرف زن، گیبن ارسینوس را دید که همراه با زن پشت دوشش دوان دوان میدوید و از او دور میشد.
هوا کم کم رو به تاریکی میرفت. گیبن قبل زنگ شام باید در تالار میبود. پس خمیازه ای کشید و دم در تالار هافلپاف تله پورت کرد.

در تالار را به ارامی باز کرد. هر چه در بیشتر باز میشد سرصدای هیجان انگیز بچه ها بیشتر به گوش میرسید و بوی غذایی که تازه در حال سرو شدن بود.

-سلام به همه. لاکریتا امروز از همیشه چاق تری. املیا تلسکوپ قبلیتو جسیکا شکوند.

املیا که داشت کتاب میخواند با شندین این حرف کتاب را به طرفی پرت کرد.
-چی؟ جسیکا!؟

جسیکا که داشت ناخن هایش را میجویید، به املیا که چشمانش سرخ شده بود نگاه میکرد. ناگهان از روی میز پرید و به سمت خوابگاه رفت و املیا هم با عصبانیت به دنبالش رفت و در خوابگاه با صدای محکمی بسته شد.

رزو که تازه امده بود و داشت تکالیف بچه هارا نگاه میکرد. از روی میز گلدانش را قل داد تا به این سر میز رسید و بعد با یک پرش روی شونه ی گیبن پرید و با برگ هایش گوشش را پیچاند.
-این چه کاری بود کردی؟
-کدوم کار؟

تیغ های ریزی روی برگ های رزو پدیدار شدند و صدای گیبن درامد.
-اخ خ خ خ ! باور کن دست خودم نبودم. معجون راستی خوردم باز.
-دوباره؟ مگه نگفتم کسی از اونا نخوره مگر تو موقعیت های خاص!

رز ویزلی با اخم به گیبن نگاه میکرد.
-حالا به خاطر جریمه ی کارت باید تو راهرو بخوابی.
-قبوله!

رز از روی گیبن به روی میز پرید و گیبن به سمت در رفت.

-گیبن؟ راستی! تو نمیدونی کی سیبیل های گورکنو قیچی کرده؟

با شنیدن این حرف چند تا از بچه های تالار شروع به لرزیدن کردند و با نگاهشان ملتماسه به گیبن گفتند که چیزی نگوید.

-من نمیدونم.

بچه ها اول فکر کردند که اثر معجون از بین رفته اما کمی که فکر کردند دیدند اصلا گیبن ان موقع انجا نبوده پس دیگر نلرزیدند و حتی در دل خندیدند. گیبن در تالار را باز کرد که بیرون برود همان لحظه آدر وارد شد.

-سلام به همه. دورا ، املاین! مرسی بابت سیبیل های گور کن خیلی به دردم خورد.

گیبن در را روی جمعیتی که یخ کرده بودند و آدر که با سرخوشی میخندید و رز که از عصبانیت برگ هایش خشک شده بود بست و کف راهرو دراز کشید و به خواب رفت.

لیدی فیگ

میس ویلیامز

خانه جاییست مکعب شکل، ساخته شده از سقف و کف و دیوار! این آشنایی کوتاهیست که باید درباره ی مکان مهم قرن، خانه، بدانیم! کاربرد های آن بعضا برای افراد خانواده بسی متفاوت است! برای پدر خانواده که نقش هتلی چهار ستاره دارد! مکانی که می‌آید، غذا میخورد، میخوابد و میرود! برای مادران خانه دار، حکم قفسی را دارد که در آن گیر افتاده‌اند! بچه ها را هم که آدم حساب میکند؟ از نظر خوانند‌ه‌ی عزیز کشور هم: خونه خوبه خونه! بوی مامانمو میده! گویا خانه ی ما بوی پدر بزرگمان را میدهد!

از حق نگذریم، ساخت خانه دلایل خود را دارد! روزی را در نظر بگیرید که برف و بوران یا حتی باران از آسمان میبارد و هوا بسیار سرد است. شما ترجیح میدهید با حداکثر لباس های زمستانی، فور اور در خیابان و بی هیچ سر پناهی بمانید یا در رخت خواب گرم و نرم خود، بغلتید و کف پاهایتان را با شوفاژ و بخاری گرم کنید؟ این مسئله برای تابستان و کولر نیز صدق میکند.. در ضمن خانه مکانی برای جمع شدن افراد خانواده در کنار هم نیز هست. البته اگر دستگاه های مشنگی فرصت و اجازه بدهند!

پس از آشنایی، کاربرد و دلایل ساخت؛ به انواع خانه میرسیم. خانه های رویایی که در انواع جعبه های مشنگی، که تلوزیون نامیده میشوند، دیده میشوند و خانه های معمولی خودمان که در آنها زیست می نماییم.برای بررسی این دو خانه، مدل اول خانه ای بزرگ، با بروز ترین وسایل خانگی، خوشرنگ ترین اسباب و... است که تاثیر بسیاری در قیافه اعضای خانواده میگزارد. افراد در این خانه ها پوستی خوشرنگ، قدی بلند، اندامی بی نقص و چشمانی اغلب سبز و آبی دارند که لنز نیست! گروه دوم هم که دقیقا برعکس گروه اول هستند.

از مبحث اصلی خارج نشویم. خانه ها! خانه های امروزی طی مقایسه‌ای با خانه های قدیمی دچار باختی بزرگ میشوند. خانه های قدیمی، با حوضی آبی رنگ در وسط حیاط که درونش چند ماهی قرمز به دور سیب های سرخ میچرخند، همان حیاط بزرگ و کاشی های سنتی‌اش بسیار جذاب تر از خانه های امروزی، که اندازه لانه مرغ هم نمیشوند، بودند. بیشتر خانه های قدیمی و امروزی را زیر میکروسکوپ قرار بدهیم. خانه هایی که به جای مبل، پشتی داشتند و پنجره ها سبز و زرد و قرمز بودند نه قهوه ای و یا شفاف! تعداد خانواده ها کمتر از نه نمیشد و خاله و عمو ...همه با هم زندگی میکردند.

هر کس در رویایش خانه ی خود را به گونه ای میسازد که موضوعی قابل بحث درباره ی مسئله خانه است. بعضی خانه خود را در بالا ترین طبقه ی برجی در امارات تصور میکنند. افرادی احساساتی خانه خود را تماما چوب که از سمتی به دریا و از سمت دیگر به جنگل راه دارد، در قعر افکارشان میسازند. گروهی هم هستند که واقع بینانه خانه ی خود را با توجه به جیبشان بنا میکنند! حتی برخی خانه خود را تمام شیشه هم میسازند.

پس از این مراحل به اجزای خانه میرسیم که بسیار مهم است! اعضای خانواده همیشه، با بخشی از خانه مشکل دارند حتی اگر در کاخ سفید اقامت کنند. مادران با طول و عرض و در واقع مساحت آشپزخانه درگیر هستند. فرزندان با تعداد اتاق ها مشکل دارند، حتی اگر هر کدام اتاقی شخصی داشته باشد. در اینجا یادی هم بکنیم از پدران که خانه برایشان نقش هتل را دارد و فقط با طعم غذا و میزان مرتبی خانه درگیر هستند.

اساسا، هر خانه همینجوری خانه نمیشود! بلکه با آدم ها و لوازمش خانه میشود. حتی مواردی هم بوده که ایجناب خانه کسی را نه به خاطر شخص بلکه بخاطر صندلی گهواره ای آنجا دوست داشته‌ام! اگر فکرتان به سمت مادی پسند بودن بنده برود، شخصا رنجیده خاطر میشوم. خلاصه که هر خانه از اسبابی بر پا میشود که رابطه ی مستقیمی با جیب صاحب خانه دارد. فرضا وینکی جن خوب، در خانه اش ممکن است آب میوه گیری با بهترین مارک را داشته باشد که از ذکر مارک به دلیل تبلیغات معذوریم، و آملیا فیتیله صرفا عدسی تلسکوپش را بر روی لیمو فشار دهد تا آبلیمو ایجاد کند.

هر خانه ای مسئولیت هایی نیز دارد. رسیدگی ها، از نظر مالی با پدر خانواده میباشد. از لحاظ خریدن، تعمیر کردن و هر چیز دیگری که به طور مستقیم با جیب ارتباط دارد. مادر خانواده مسئول تمیزی، تمیزی و تمیزی میباشد تا خانه را بو بر ندارد. بچه ها اغلب سعی میکنند با این نظریه که ما هیچ وقت تو تصمیم های اساسی حضور نداشتیم، از کار خانه در بروند که مطمئنا سودی ندارد.

حال میرسیم به یکی از لذت هایی که میتوان از خانه برد. فرض را بگیرید خانه ای دو طبقه دارید و عصر امتحان طلسم ها و ورد ها دارید! در بالکن طبقه دوم نشسته اید که نورگیر پنجره داری در آن قرار دارد. بوی قرمه سبزی خوش طعمی پیچیده که هوش و حواس شما را از تمام تئوری های جهان ربوده و درگیر خود کرده است. شما از صبح مشغول مطالعه هستید، به همسایه کلماتی نا درست میگویید و همین طور از ته قلبتان آرزو میکنید که در حقتان لطف کند و کاسه ای برایتان بیاورد. حدود نیم ساعت بعد، مادرتان صدایتان میکند تا برای صرف ناهار پایین بروید. شما با بی میلی دل از بوی قرمه سبزی می کنید و به طبقه ی پایین میروید. در صحنه ای جالب، رو در رویتان، قرمه سبزی میبینید! بله، بوی غذای خودتان بوده است! و اینجاست که به بوی غذایی که در خانه میپیچد، میرسیم.

در نهایت، خانه مکانی برای استراحت و همین طور تجمع خانواده است. خانه مکانی کاملا شخصی است که به وسیله دیوار ها از خانه دیگران جدا شده است. خانه محل آرامش است، محل لذت بردن! همیشه به این داشته ها فکر کنید و لذت ببرید. هرگز فکر مقایسه خانه خود با دیگران نباشید. از قدیم گفتند:
_هیچ جا خونه ی خود آدم نمیشه!

خرابکاری در هاگوارتز

- اون آجرو بنداز بیاد بالا دیگه!

آجر بلافاصله بر فرق سر مرد فرود آمد. وی آن را برداشت، در جای خود گذاشت و محل را با سیمان محکم کرد؛ سپس دستی به ریش سرخش کشید، عرق پیشانی اش را پاک کرد و گفت:
- سالی، مطمئنم بهتر از اینم میتونی پرتاب کنی.

مردی که با نام "سالی" مورد خطاب قرار گرفته بود، نیشخند موذیانه ای زد، ردای سبزش که با زمرد تزئین شده بود را تکاند و گفت:
- موضوع اینه که آیا میخوام بهتر پرتاب کنم گودی؟

گودریک گریفیندور که داشت بالای داربست ها کار میکرد، کاملا بیخیال اصول ایمنی و اینکه حدود سه طبقه بالاتر از بقیه است، شد و شمشیرش را کشید.
- یه بار دیگه زبون درازی کنی میزنم پدرتو در میارما!

سالازار شانه ای بالا انداخت و با بیخیالی به سوی قسمتی از زمین که گود شده بود تا راهی به سوی دخمه های قلعه باشد، رفت.
- منم نیازی نمیبینم که دیگه واست آجر پرت کنم. میتونی از روونا یا هلگا بخوای اینکارو بکنن!

گودریک پوکرفیس شد. او اصلا اینطوری نمیتوانست. برایش افت داشت که از زن جماعت بخواهد کار برایش انجام دهد. پس چوبدستی اش را بیرون کشید، صدایش را صاف کرد و گفت:
- اکسیو آجر!

آجرها از خدا خواسته روی هوا به پرواز در آمدند و با تمام قدرت در چشم و چال و حلق گودریک جای گرفتند، و البته صدای برخورد گودریک به زمین، در میان شلیک خنده سالازار که در حال ورود به دخمه های نیمه ساز قلعه بود، گم شد.

سالازار از پله های سنگی که به صورت دورانی به سوی عمق زمین میرفتند، به دخمه ها وارد شد. دخمه ها را هفته قبل به کمک هلگا کنده کاری کرده بودند، تنها باید ظاهرش را درست میکردند که البته آن را هم بر عهده خود سالازار گذاشته بودند.
سالازار نفس عمیقی در هوای دخمه ها کشید، اما فقط بوی خاک وارد بینی اش شد و عطسه کرد.
وی قصد داشت دفتر کارش و همچنین دانش آموزان تحت تعلیمش را در همین محل اسکان دهد.

موسس گروه اسلیترین، چوبدستی اش را بیرون کشید و با یک حرکت، مشعل های جادویی ای که روی دیوار نصب کرده بود را روشن کرد.
مشعل ها با آتشی سبز رنگ شروع به سوختن کردند و به فضای غار مانند دخمه حالتی شیطانی و پلید بخشیدند.
و سپس سالازار به سوی عمق دخمه ها به راه افتاد.
آرام و با وقار پیش میرفت و چنان سبک که قدم هایش حتی روی خاک هم کوچکترین صدایی نداشتند.

بالاخره به مقصد مورد نظرش رسید، جهت اطمینان از اینکه تعقیب نشده باشد نگاهی به پشت سرش انداخت، و سپس شروع کرد به رقص برره ای.
رقصید و رقصید. حتی موفق شد از وجدان شیرفرهاد شاباش جمع کند!
و سپس دریچه ای در مقابلش روی دیوار باز شد.
سالازار بشکن زنان وارد دریچه شد... و در پشت دریچه، تالاری عظیم قرار داشت... سنگ کاری شده و پر از مجسمه های سالازار در فیگورهای مختلف.
سالازار وارد شد و دریچه پشت سرش بسته شد...

فردای آن روز:

- سالازار میای بریم حموم؟
- نه نمیام، نه نمیام.
- تو چرا هیچوقت نمیای حموم عمومی و همیشه میری تو دخمه ها؟

سالازار با شنیدن این دیالوگ گودریک، سرخ شد.
- ام... برم من... بچه هام رو گازن.

گودریک با شک به سالازار نگاه کرد که داشت وارد دخمه ها میشد. سپس رو کرد به روونا ریونکلاو که داشت نقشه طبقه دوم را میکشید. گودریک نگاهی به نقشه پیچیده روونا انداخت، سپس گفت:
- روونا... میگم دقت کردی سالازار اخیرا مشکوک شده؟ من فکر کنم این حموم اختصاصی زده تو دخمه ها... بریم ببینیم کجا رفت تا دیر نشده؟

روونا که از بچگی عاشق کاراگاه بازی همراه گودریک بود، نقشه هایش را با احتیاط جمع کرد و در جیب ردای آبی رنگش گذاشت، سپس با لبخندی دلبرانه سری به تایید تکان داد و همراه گودریک وارد دخمه ها شد...

گودریک و روونا بلافاصله در گوشه های تاریک دخمه ها خود را مخفی کردند و به سالازاری که داشت همراه روح خرزو خان رقص برره ای میکرد نگاه کردند.
و سپس دریچه باز شد و سالازار به سوی آن حرکت کرد. و البته همین کافی بود که روونا و گودریک همچون شیر ژیان به سویش هجوم ببرند.

سالازار که ناگهان غافلگیر شده بود، زبانش بند آمد. و گودریک و روونا وارد تالار خصوصی او شدند و با دیدن مجسمه های او، بسی شاد شدند.
گودریک که از شدت خنده اشک از چشمانش جاری شده بود، ضربه محکمی به پشت سالازار زد.
- پس همین بوده... اینجا قصر اختصاصی ساختی برای خودت شیطون... خوشم اومد.
- قابل نداره اصلا.
- بیا... بیا بریم یه ناهاری بزنیم... امروز مهمون من.

و بدین ترتیب، سه موسس هاگوارتز، در حالی که یکیشان پوکرفیس بود و دوتایشان از خنده دولا بودند، از دخمه ها خارج شدند...

ادامه آن روز، با برنامه ریزی برای ساخت طبقات بالایی قلعه و اینکه قلعه چند طبقه داشته باشد گذشت، هرچند که گودریک به طرز عجیبی با سالازار صمیمی شده بود و مثل قبل دلش نمیخواست او را با شمشیرش به سیخ بکشد.
بعد از شام، سالازار از بقیه جدا شد تا به دخمه ها برود.

چند ثانیه بعد، سالازار مراسم ورودی را اجرا کرد، و دریچه باز شد...
و سپس صدای نعره سالازار تمامی کلاغ ها و پرندگان جنگل را از خواب بیدار کرد.
- میکشمت گودریک! میکشمت!

سه موسس دیگر به سرعت وارد دخمه ها شدند، هلگا که از هیچ چیز خبر نداشت، تنها متعجب شد. روونا اندکی پوکر فیس شد و گودریک از شدت خنده روی زمین پهن شد.
سپس روونا جلو آمد، دستش را برای دلداری دادن روی شانه سالازار که اشک میریخت و پایش را به زمین میکوبید گذاشت، سپس گفت:
- عیب نداره... این طبقه رو میاریم بالا. این مرلینگاه واقعا عالیه. دیگه نیاز نیست طبقه دوم مرلینگاه بسازیم. اینجارو منتقل میکنیم به طبقه دوم.
- میکشمتون... همتونو... یه روز پشیمون میشید!
- عالی بود... عالی بود! وقتی که داشتیم میرفتیم... فقط یه افسون بود، کاملا غیرلفظی... باورم نمیشه که نفهمیدی!

گودریک این را بدون توجه به خونی که جلوی چشمان سالازار را گفته بود، گفت. هیچوقت سالازار را جدی نمیگرفت. و البته نمیدانست که در همان لحظه سالازار در حال طرح نقشه برای کندن چند طبقه پایین است تا تالارش را دوباره بسازد. سالازار تسلیم ناپذیر بود. مهم نبود گودریک چندبار تالارهایش را به مرلینگاه تبدیل کند، او تسلیم نمیشد!