آزکابان

نام و نام خانوادگی: کلا از این قسمت متنفریَم . سالازار اسلایترین

نام پدر:
نام مادر:
به جان مورفین یا به خاطر سنمونیه یا به خاطر چیز دیگه ایه هیچ بشری قبل از خودم رو یادم نمی آیدیه چه برسه بدانیَم اسم آق جون و ننه ام چه بودیه . . .

نام دو تن از افراد مورد اعتماد همراه با نشانی دقیق:

مروپی گانت و پسرش تام کوچولو - خانه ی ریدل ها

یا نظرتان را در مورد عبارات زیر به طور خلاصه بگویید یا باهاشان جمله بسازید یا ادامه اش را کامل کنید یا یک بلایی سرش بیاورید دیگر:

چیز: چیز چیز بودیه ، همیشه چیز خواهد بودیه و همیشه چیز شدیه ، اصلا چیز، چیزه خوبی بودیه . . .

برف: آخ جون برف بازیه ، آدم برفی درست میکنمیه . . . چی؟ کیه؟ کیــــه؟کیــــــــــــــــه؟ از پشت صحنه اشاره میکنند برف گویا چیزه بدیه بودیه

قسطنطنیه: قسطنطنیه قسطنطنیه قسطنطنیه قسطنطنیه

ارتش آزادی بخش ایرلند شمالی شعبه ی جن های شورشی: این که گفته اسم بودیه؟ جون عزیزت میتونی یه بار دیگه بگیوی؟

کلاه گروه بندی: دست رو دلم نزار که خونیه ، این کلاه رو زنم سالگرد ازداوجیه بهم هدیه داده بودیه ، بعد این سه تا عتیقه حسودی کردیَن ، گفتن این رو بیار واسه گروهبندی استفاده کنیه ، منم گفتم اوکی ، ولی نمی دانستیَم که اون احمقه گنده بک خواستیه شمشیر توش جاساز کنیه ، تو چیز جاساز کنیه ، دامبلدور هری پاتر جاساز کنیه . ای بابا ، کلاهم رو پس دادیه .

مجازات مورد نظر شما برای خس و خاشاک چیست؟ وسط این زمستونیه و برفیه ، بندازیمشون تو آتیش گرم بشی ایم کمی . . .

آیا شما هم معتقدید که سلطه‌ی زوپس نمادی از آستاکبار جهانی بر سر ملت آزاده‌ی جهان می‌باشد و باید به دوره‌ی علامت دادن با آتش بازگردیم؟ توضیح دهید.(3 نمره!) من که نفهمیدیَ» چه گفتی ، ولی هر چی تو و مروپی بگید همون بودیه

آیا از پر کردن این فرم خسته شدید؟ نه ، ولی به شدت خوابم میادیه . . .

لودو پس از آگاهای یافتن از محل اختفای مورفینِ واقعی گراوپ، بادیگارد اسبقش را زد زیر بغلش و عازم آزکابان شد ...

موهاهاهاهاهاها! پس اینجا قایم شدی مورف! لای دیوانه ساز ها!
مورفیــــــن! بیا بیرون! از این سره بریده ی بدلت که گذاشته بودی تو دفترت درس بگیر نزار سر خودتم به باد بره ... بیا با زبون خوش کلاهو بده و تسلیم شو ...
هان؟ این فرم چیه میدی دست من؟ من اومدم با وزیر تسویه حساب کنم! میدونم این جا قایم شده ... لب چیه آقاجان خجالت بکش ... مگه خودت ناموس نداری؟ برو عمتو ببوس ...
خیلی خوب بابا! فرمو پر کنم میتونم برم تو؟! بدتش به من اون لامصّبو


نام و نام خانوادگی: پر نمیکنم اینجارو تا چشت چپول شه وزیر چیز کش تانک باز

نام پدر: ابو الّودو
نام مادر: وزیر مفنگی مردنی بدن کرم افتاده! مگه خودت خوار مادر نداری؟ به مادر ملت چی کار داری؟ خجالت نمیکشی؟

نام دو تن از افراد مورد اعتماد همراه با نشانی دقیق: ما دیگه خیلی وخته که یاد گرفتیم به هیشکی اعتماد نکنیم ... این کمره پر خنجرو میبینی؟! همش نتیجه ی اعتماده بی جا به نارفیقه ... آره دائش!

یا نظرتان را در مورد عبارات زیر به طور خلاصه بگویید یا باهاشان جمله بسازید یا ادامه اش را کامل کنید یا یک بلایی سرش بیاورید دیگر:

چیز: کم بکش همیشه بکش
برف: مرگ بر تابستان!
قسطنطنیه: مخفیگاه بعدیته؟
ارتش آزادی بخش ایرلند شمالی شعبه ی جن های شورشی: مرگ بر هرگونه آزادی! پرچم آستاکبار بالاس!
کلاه گروه بندی: روح روفوس

مجازات مورد نظر شما برای خس و خاشاک چیست؟
خس و خاشاک؟! نشونت میدیم! وختی با همین خس و خاشاک طوفان شن راه انداختیم میفهمی

آیا شما هم معتقدید که سلطه‌ی زوپس نمادی از آستاکبار جهانی بر سر ملت آزاده‌ی جهان می‌باشد و باید به دوره‌ی علامت دادن با آتش بازگردیم؟ توضیح دهید.
بله معتقدیم! درود بر آستاکبار و دیکتاتوری! من از شما میپرسم آقای مورفین ... شما که لیبرال بودی با آژادی و دموکراسی به کجا رسیدی؟ جامعه روز به روز رو به انحتاط حرکت میکنه! همین الان نظرسنجی میزاریم ملت رای بدن دولت دیکتاتوری من بهتر بود یا آزادی تو!

آیا از پر کردن این فرم خسته شدید؟
خسته که نه ... اما مشتاقم هرچه زودتر بیام تو و سرتو گوش تا گوش ببرم

آخرین سنگر آزکابانه... حق ما گرفتنی نیست!

این مکان تا اطلاع ثانوی پایگاه مقاومت نیروهای مردمی به رهبری تجلی آرای ملت یعنی وزیر قانونی و مردمی؛ مورفین گانت خواهد بود.

ای ملت غیورپرور!

دیدید چطور خدا زد پس کله ی زوپس و پرده از چهره ی دیکتاتورمآبانه ی این آمبریج آستکبار جهانی افتاد؟!
دیدید که این ها تاب تحمل آرای شما را نداشتند و پنجه به چهره ی دموکراسی زده و به خیال خام خود وزیر را ز بلندایش به سوی خاک کشیدند؟!

ولی آستکبار غافل از آن است که پرید و پنجه به خالی زد که مورفین؛ تجلی آرای ملت! ورای دست رسیدن بود!

ملت غیورپرور!

اکنون که این خس و خاشاک حالت توفان شن گرفته و خود را به وزارتخانه، این خانه ی آرای ملت رسانده اند و تلاش دارند سرنوشت این مردمان زحمتکش را به پنجه های بلاک آلود خود بگیرند، بنده به عنوان وزیر قانونی و فرد خارج شده از صندوق آرا! وظیفه ی خود می دانم در راه پس گرفتن کرسی مقدس وزارت از نااهلان قیام کرده و تا آخرین گرم چیزهای موجود در رگ هایم از پا ننشینم تا بار دیگر آزادی و پرواز و تابستان را برای شما ملت عزیز به ارمغان آورم!

پس ای غیور جادوگران و آزادیخواه ساحرگان!

دست یاری خود را به سوی شما دراز می کنم و درخواست دارم نه از وزارت من بلکه از آرای خود؛
و نه از دسترسی من بلکه از کلیدهای آزادی خود؛
و نه از حکومت من بلکه از تابستان آزاد خود؛
صیانت کنید!

زنده باد تابستان!
زنده باد چیز!
زنده باد آزادی و پرواز!

با پر کردن فرم زیر به تابستان سلامی دوباره خواهیم داد.

نام و نام خانوادگی: (پر کردن این قسمت جهت صرفه جویی در مصرف انرژی بررسی کنندگان لیست که هی مجبور نشوند بالای آواتارتان را ببینند که این الان کی هست که آمده درخواست عضویت در ستاد مقاومت داده و چشمشان چپولی نشود، الزامیست!)

نام پدر:
نام مادر:
(جنبش ما یک حرکت پدر و مادردار است و از توی صندوق درآمده و عین کودتا نیست که از زیر بته عمل آمده باشد یا از توی لپ لپ دربیاید فلذا پر کردن این دو قسمت هم الزامیست!)

نام دو تن از افراد مورد اعتماد همراه با نشانی دقیق: (این گزینه جهت تحقیقات غیرحضوری است که یک وخت خدای نکرده جاسوس خس و خاشاک نباشید بین ما! فلذا چی؟!... آباریکلا! الزامیست!)

یا نظرتان را در مورد عبارات زیر به طور خلاصه بگویید یا باهاشان جمله بسازید یا ادامه اش را کامل کنید یا یک بلایی سرش بیاورید دیگر: (پر کردن این قسمت هم جهت کشف تمایلات و میزان هوش شما الزامیست!)

چیز:
برف:
قسطنطنیه:
ارتش آزادی بخش ایرلند شمالی شعبه ی جن های شورشی:
کلاه گروه بندی:

مجازات مورد نظر شما برای خس و خاشاک چیست؟

آیا شما هم معتقدید که سلطه‌ی زوپس نمادی از آستاکبار جهانی بر سر ملت آزاده‌ی جهان می‌باشد و باید به دوره‌ی علامت دادن با آتش بازگردیم؟ توضیح دهید.(3 نمره!)

آیا از پر کردن این فرم خسته شدید؟ (این سوال جهت سنجیدن میزان مقاومت مردمی شما پرسیده شده و ارزش دیگری ندارد.)

الستر در حال بالا زدن آستین هایش بود که ناگهان در با لگدی محکم باز شد. دخمه تاریک بود و نور شدید پشت سر مهاجم باعث میشد آنها نتوانند چهره اش را تشخیص دهند. همگی چوب های خود را بالا نگه داشته بودند که ناگهان صدایی آرام و زنانه در دخمه ی شکنجه طنین انداخت.

- گفته بودن اینجا میشه اساتید رو شکنجه کرد.

رون چشمانش را ریزتر کرد بلکه بتواند هویت مهاجم را تشخیص دهد.

- کسی هم منکر این قضیه نشده. کی هستی تو؟

و این بار صدای پاشنه ی کفش های زنی که با خود گونی بزرگی را روی زمین میکشید در دخمه منعکس شد. حتی پس از قرار گرفتن چهره اش در نور مناسب هم کسی نتوانست وی را شناسایی کند.
- خوبه. با توجه به اون جسد تیکه پاره حدس میزنم کارتون اینجا تموم شده باشه پس بهتره زودتر از اتاق برید بیرون. صف پشت در واقعا طویله.

الستر دست های تفی اش را روی موهایش مالید و با صدایی ملایم و چهره ای "من خفنم. خوشت میاد؟" شروع به صحبت کرد.
- خب خب. سرکار الیه کی باشن؟
- این یکی از اون میلیون ها مسئله ایه که هیچ ربطی به یه محفلی گندزاده ی یه چشمی مث تو نداره. بوق شید بیرون تا با لذت تمام تیکه پاره نکردم همتون رو.
- اما...

و رون قبل از اینکه بتواند جمله اش را تمام کند با یک اشاره ی چوب آدریان، شُرتش روی سرش کشیده شد و به زمین افتاد. اکنون تنها صداهایی نامفهوم از وی به گوش می رسید.

الستر مشغول دودوتا چهارتا کردن موقعیت بود منتها مهاجم را نمی شناخت و نمیدانست دقیقا با چه مدل جانوری سرکار دارد. آدریان اما پس از در آورن کت چرمی اش مشغول باز کردن در گونی شد. الستر با دیدن خالکوبیی که مهاجم تازه وارد را یک مرگخوار معرفی میکرد و پیکر نیمه جان گودریک گریفیندور که از درون گونی نمایان شد، اوضاع را وخیم تر از چیزی که تصور میکرد دریافت. با ایما و اشاره حاضران دخمه را به خروج از آنجا ترغیب کرد. خودش هم باقی مانده های فلور و رونی که در حال تقلایی بی فایده برای در آوردن شُرت از سرش بود را برداشت و خارج شد.

آدریان گودریک را کشان کشان تا صندلی فلزی مرکز دخمه برد و همانجا محکم کرد. خودش هم صندلی دیگری را تا مرکز اتاق، درست رو به گودریک کشید و روی آن نشست.

ناگهان از گوشه ی اتاق صدای خش خشی به گوش رسید. آدریان چوبش را بالا گرفت.
- کی هستی؟
منبع خش خش جلو تر آمد و با لحنی دستپاچه شروع به صحبت کرد.
- من کورممد پاترم.
- چی هستی؟
- عنصر اضافه ی ایفای نقش.
- آها... آواداکداورا!

اما در مرکز دخمه به نظر نمی آمد که گودریک تمایلی به بیدار شدن داشته باشد. آدریان به بی حوصلگی مشهور بود.
- آگوآمنتی.

و آب از چوب آدریان به صورت گودریک پاشیده و منجر به به هوش آمدن وی شد.
- من کی ام؟ تو کیی؟ اینجا کجاست؟ مامان... ماااااااماااان!؟ من مامانمو میخوام ماماننننننن!؟
- زهراژدها مرتیکه ی گنده بک. خجالت نمیکشی مامانتو صدا میکنی؟
- ولم کن... ولم کن... چی میخوای از جونم؟
- من آدریان پیوسی ام. یکی از شاگردات سر کلاس کوییدیچ. واین...

کاغذ پوستیی را جلوی صورت گودریک وحشت زده گرفت و شروع به تکان دادن کرد.
- ... همون تکالیفیه که سر جلسه ی دوم گفتی بنویسیم. امروز صبح ربع ساعت تمام داشتم می نوشتمشون و میدونی به چه نتیجه ای رسیدم؟
- ب ب به چه ن ن نت تت ی جه ای رسیدی؟!
- که این مدلی ده هم نمیگیرم چه برسه به سی. پس چی کار کردم؟
- ماااااااااااا مااااااااااااااااان مااااااااااااااماااااااااااان بیا این میخواد منو بکشه!
- زهرکرگدن. تورو بکشم که به من نمره نمیدن مرتیکه بوقی. میدونی چند سال منتظر بودم تا لرد سیاه اجازه بده تو فعالیت های هاگ شرکت کنم؟ حالا فک کردی میذارم تو بوق نما باعث اخراجم بشی؟!

صدای فریادهای بی هدف گودریک دیوارهای دخمه را به لرزه انداخته بود و بی آنکه بداند در حال سر بردن حوصله ی آدریان است.
- خیل خب. حقیقتا قرار نبود به اینجا ختم بشه منتها...

و با یک بشکن آدریان، میزی فلزی حاوی وسایلی نامعلوم که مشابه ابزار چوب بُری بودند ضاهر شد.
- تو بابت تمامی چرت و پرت هایی که من به عنوان تکلیف شب بهت تحویل میدم بهم نمره ی کامل رو میدی وگرنه کاری میکنم که هیچ وقت نتونی به هیچکدوم از دانش آموزان کلاس هات نمره ی دیگه ای بدی.
- ماااااااااااااااامااااااااااان ماااااااااااااماااااااااااااااااان...

آدریان بلند شد و به ابزار آلات میز نگاهی انداخت. بعد از مدتی با یک تیغ ریش تراشی قدیمی_از همونایی که باعث مشهور شدن فیلم سوویینی تاد شد_ به سمت گودریک برگشت. پشت صندلی او رفت و شروع به تراشیدن موهای سر وی بدون هیچ ابزار دیگری کرد.
- سی نمره ی کامل پرفسور... سی نمره ی کامل.
- مااااااااااااااااااااااماااااااااااااااااان. نه نکن. من چونصد گالیون خرج این موها کردم نکن.. نه... ماماااااااااااااااان...

و وقتی تمامی موهای او را به قدری تراشید که میتوانست چهره ی بی نقص خود را کف کله ی او ببیند، مجددا صندلی را دور زد و رو به روی گودریک قرار گرفت.
- سی نمره ی کامل رو با تایید اینکه من از کودکی فلج بودم و توانایی پرواز ندارم پس نمره ی کار عملی هم بهم تعلق میگیره، میدی؟
- نههههههههههههههههه... من تبعیض نمیذارم بین شاگردام. مگه اینکه از رو جسدم رد بشی.

لبخندی هانیبال وار صورت آدریان را پوشاند و تیغ را تا جلوی چشمان گودریک بالا آورد. با یک حرکت سریع و حرفه ای بینی او را بیخ تا بیخ برید. در میان عربده های بی امانی که در دخمه میپیچید با آرامش تمام به طرف میز برگشت. ساطوری را برداشت و جلوی گودریک گرفت.
- نگا کن... باید خیلی به خودت افتخار کنی. حالا کاملا رو مُد شدی... مُد لرد سیاه.

گودریک با مشاهده ی چهره ی وحشتناک و خون آلود خود در تیغه ی براق ساطور پس از مدتی سکوت به حرف آمد.
- دیوونه ی روانی. من گودریک گریفیندور هستم. میدم همینجا سرت رو بیخ تا بیخ ببرن و از سردر کوچه ی دیاگون آویزون کنن. میدم...

آدریان درجا ساطور را تا نیمه در رون پای گودریک فرو برد و به او اجازه ی ادامه دادن صحبت هایش را نداد. گودریک اما به نظر می آمد که فهمیده است اگر آدریان در آن دخمه تیکه تیکه اش کند هم هیچکس بویی نخواهد برد پس فریاد زد.
- باشه باشه سی نمره ی کامل باشه با نمره ی کار عملی باشه!

و آدریان در چشم به هم زدنی میز را غیب و از خون ریزی کلیه ی زخم های گودریک جلوگیری کرد اما درست زمانی که کتش را پوشیده بود و آماده ی ترک دخمه شده بود...


خب من چیزی ندارم بگم:دی از این تابلو تر نمیتونستم همتون رو از رول بندازم بیرون تا هر چرت و پرتی که میخوام رو بنویسم:دی

دوباره در باز شد و یه گونی خورد تو دیوار رون در گونیو باز کرد و گروگان جدیدش را بیرون کشید: فلور دلاکور!
- خب خانم دلاکور. با این که من زورم به خانما نمیرسه ولی باید زورم به شما برسه به من 23 میدی؟ سوال اول:نقل قول:
- کجای این غلطه هان؟ سیاهچاله ی شما انرژی می خوره؟ مارک اوه؟ یا پرژک؟ وینسنت پروانه هارو بیار
وینسنت که کمرش از این که وسایل بازجویی را اورده بود درد میکرد پرسید: چی کارشون کنم؟
- بزارشون تو اجاق
- خواهش میکنم این کارو نکن. اگه تو پروانه هارو جز غاله کنی من کیو ببوسم ؟
وینسنت تور پروانه هارو تو اجاق گذاشت و پرسید: چه درجه ای؟
-300 تا!
رون در کیفش را باز کرد.
- سوال دونقل قول: میدونم کمه ولی جواب درسته.
بعد قیچی اش را رد اورد.
- حالا نوبت موهاته
الستور که نوبت بعدی بود پرسید: اینا شکنجس؟
- هنوز مونده.
و بعد فلور کچل شد.
- خیلی@$#^)&^%$# هستی
- سوال دو نقل قول: اینم که کاملا منطقیه.
بعد انبرش را در اورد.
- حالا نوبت دندوناته

دو دقیقه بعد

- پـــــــق!
- اخ
- این اخریشه! پـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــق
- ایییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییی
- سوال 3:نقل قول: در کل اینم مشکلی نداره. خب وینسنت پروانه هارو درار.
- می خوای چی کار کنی؟
- میخوریشون وینسنت دماغشو بگیر... اهان ... خوبه
رون با بیرحمیه کامل پروانه هارو تو دهن فلور ریخت
- اینا که بچه بازیه!
- الستور، دهنتو ببند. سوال اخر:نقل قول: اینم طبق سوال های قبلی درسته. کراب، اره. رون اره را گرفت و شروع کرد به بریدن دست فلور. همونطور که خون میپاشید تو صورتش گفت: اینم همون دستی که نمره داد
بعد فلور را انداخت پیش انتونین بی هوش.
- الستور تویی.

من به 26 را ضیم!

- اینژا شه خبره؟

این فریاد مورفین بود که بصورت کاملا ناگهانی به همراه ارنی از ناکجا آباد در آنجا ظاهر شده بود.

ویلبرت با لبخند موذیانه ای گفت:

- ایشون قصد داشتن تا منو بخاطر اینکه به گروهشون نمره کم دادن شکنجه کنن.ولی حالا...

- خب خوب کاری میکردن! مگه تغییر روند شوژه رو ندیدی؟ ارنی؟ لطفا!

ویلبرت قبل از اینکه بفهمد چه اتفاقی افتاده، بیهوش شد و ارنی دستهای رون را باز کرد.

بوم بوبوم بوم دوم!

-این شدای شی بود؟

بـــــــــــوووم!

دیوار مقابل فرو ریخته بود و دود و غبار همه جا را فرا گرفته بود. همه با مشاهده ی دیوار فروریخته و سایه هایی که بسختی پشت آنها دیده می شدند نفس ها را در سینه حبس کردند.

- الستور!

- انتظار نداشتی منو مبینی؟ از خودم متاسف شدم. من یه عمری به ملت کاراگاه درس شکستن طلسم فرمانو میدم( ) اونوقت...

اما با دیدن ویلبرت سخنش را برید و بعد از دندان قروچه ای گفت:

- ویلبرت جان! شما هم وقتی خواستی رول بزنی اصلا منو بکش، ولی به اینم دقت کن که من اون قد قدرت دارم که پنج دقیقه ای مغلوب نشم.

- چی میگی الستور؟ اون که بیهوشه! رول چیه؟ نکنه آیلین یه طلسمی زده به مخت؟

- هیچی! کلا ولش کن. راستی گفتی خانوم پرنس... تا بهوش نیومده بفرستینش هاگوارتز.

ارنی که تابحال حرفی نزده بود، گفت:

- چرا؟ مگه اون یه استاد نیس؟

- چرا خب... ولی اولا که من به این استاد اعتراضی ندارم، دوما که من هیچوقت... یه لحظه وایسا! اون پسره، همونی که... اون یاروئه کــــــــــــو؟! بارتیموس کراوچ پسر!

رون که اصلا متوجه نبود بارتی نشده بود، با لحظه ای درنگ گفت:

- راس میگی!

شترق!

- کسی صدام کرد؟ باهام کاری داشتین؟

شترق!

- هی بارتی! من نمیدونم اونا باهات کاری دارن یا نه.. ولی من با این مورفین خیلی کار دارم...

شترق!

- خب خب خب! ببینیم کی تونسته جرئت کنه به یه اسلیترینی تعرض کنه؟

شترق؟!

- آقای مودی! مگه قرار نبود اتاقو به سایر دانش آموزا تحویل بدین؟ الان یه عالم دانش آموز گونی استاد بدست پشت در... اینجا چه خبره؟؟!

آقا بازم میگم... اینجا کلا مخصوص انتقام گیری از اساتیده دیگه... مگه نه مورفین؟... پس اگه من ویلی جون که همکار و دوست عزیزمه رو رنده! کردم و قصد داشتم ازش آبگوشت دربیارم (بله خانم دابز!) فقط یه شوخی و یجور اعتراضه و بس... وگرنه ویلی که توی معده ی روی سر ما جاداره!

آخر رول رو هم به نفع شوماها پیش بردم برای اثبات حرفم.

اما دابز، اتاق اسلینکرد، ساعت 2 بعد از ظهر

خب، ویلی گفتش که باید قلمه رو بردارم، بعد باید بزنم به دیوار رو به رو.

دیوار تکانی خورد و قفسه های پر از کتاب جا به جا شدند.

- وای، چه باحال. بعدا باید بپرسم از ویلی چه جوری درستش کرده. حالا باید بریم توی یکی از حفره ها. چرا این جوریه؟ چرا اسم نداره؟ لعنتی، باید از روش قدیمی استفاده کنم:

اتل، متل ، توتوله
یویویه جیمزک چه جوره ( )
نه نخ داره نه .....

- بابا من وقت این کارا رو ندارم که. پیش به سوی سمت راست. بزن بریم.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تالار خصوصی اسلیترین. ساعت 2:30 بعد از ظهر

- بدو آیلین، اکسپریامــــــــــوس!

رون در حالی که داشت جاخالی می داد، گفت:
ویلبرت، ما نمره ی خودمون رو میگیریم.

- نمره ی شما همونیه که دادم.

- نه دیگه. اشتباه نکن. نمره ی ما اونیه که ازت می گیریم.

- کرشیو ماکسیمـــــــــــــــــــــــا !

رون در حالی که داشت می نالید به آیلین که داشت کرشیو خودش رو کنترل می کرد، گفت:

لعنــ..... نکـــ.... بـس کنـــــ.... .

مودی با اخرین توان خودش فریاد کشید:

سکتوم سمپـــــــــــــــــــــرا !

در یک لحظه آیلین به زمین خورد و به خونی که از بدنش جاری می شد نگاه کرد.

والمیرا سلنـــــــــــــــترو !

ای صدای ویلبرت بود که داشت زخم های بدن آیلین رو ترمیم می کرد.

آیلین که مثل روز اول شده بود با یه کرشیو، الستور رو نقش زمین کرد.

دوئل بین رون و ویلبرت:

ویلبرت فریاد زد:

له وی کورپـــــــــــــــــوس !

رون با یک حرکت خود را به مکانی امن برد ولی از دست له وی کورپوس ویلی نتوانست فرار کند. ناگهان رون با یم حرکت چوب دستی وردی را خواند:

لیبراکورپــــــــــــــــــــــوس !

- سرپنسورتیــــــــــــــــــا !

ماری به سوی رون آمد ولی چون که رون بلد بود با مار ها مبارزه کند وردی خواند که مار را آتش زد:

ویپرا ایواناسکــــــــــــــــا !

ویلی که از این فرصت استفاده کرده بود، با یک " اکسپریامــــــــــوس " چوبدستی رون را به زمین انداخت.


دوئل بین آیلین و الستور:

الستور که از کرشیو آیلین فرار کرده بود با سرعت به سمت دری رفت که به حمام ختم میشد.

- سعی نکن فرار کنی.

آیلین با یک " بامبـــــــــــاردا " در رو شکست و الستور نمایان شد.

- استیو پــــــــــــــــــفای !

مودی که به زمین افتاده بود، سعی کرد بلند شود ولی با طلسم آیلین مواجه شد:

- ایمپریـــــــــــــــــــــــــــو !

مودی که خسته شده بود مقاومتی از خودش نشان نداد و به فرمان آیلین وارد اتاقی شد.

ویلبرت که شاهد ماجرا بود با یک " کولوپورتــــــــــوس " در را پشت سر مودی قفل کرد و با یک " اینکار سروس " رون را به صندلی طناب پیچ کرد.

اما با عجله به طرف اتاق ویلبرت رفت تا هافلی ها و راونی ها را به کمک اسلی ها بیاورد.بارتی با عجله به طرف حفره خروج اضطراری تالار دوید.

-کجا میری بارتی؟!به کمک همه نیاز دازیم.

-میدونم آیلین،میدونم.

-پس کجا میخوای بری؟

-نگران نباش.بر میگردم!نکنه میخوایید گریفیا رو بکشونید تو تالار؟!

ویلبرت که با سردر گمی به حرف های بارتی گوش میداد چند قدمی به بارتی نزدیک شد.

-میخوای چیکار کنی بارتی؟

-میکشمشون آزکابان!

- ما که همین دو ساعت پیش اونجا بودیم!

-میرم اونجا رو آماده میکنم،بعد برمیگردم و میکشونیمشون آزکابان.

و بدون هیچ حرف دیگری وارد حفره شد.

یک ربع بعد-آزکابان

بارتی با قدم هایی آرام اما بلند وارد اتاق شد.چند لحظه ای طول کشید تا چشمش به تاریکی عادت کند.به اطراف اتاق نگاه کرد،مورفین آنجا نبود ولی آنتونین با سر و صورتی خونی به دیوار سرد اتاق تکیه داده بود.
به طرف آنتونین قدم برداشت.

-پاشو آنتونی به کمکت نیاز دارم!

-چی؟!

-پاشو،باید واقعا مورتال کامبت بازی کنیم!

آنتونین با شنیدن "مورتال کامبت" بدون یک صدم ثانیه معطلی از جایش بلند شد!

آنتونین:حالا باید چیکار کنیم؟

بارتی:از دکور شروع میکنیم!

و چوبدستیش را تکان داد.با تکان چوبدستی،سکویی سنگی هم عرض اتاق ظاهر شد و دو حفره در دیوار روبه رو پدیدار شدند.با صدای جلینگ،جلینگ آنتونین ناخودآگاه به سقف اتاق نگاه کرد.چند زنجیر از سقف آویزان شده بودند!

آنتونین:پس میخوای اینجوری باشه!کی "رپتایل"ـه؟!

بارتی لبخندی که بیشتر به پوزخند شبیه بود زد!

بارتی:معلومه،خودمون!

سپس روی سکو ظاهر شد!

بارتی:بیا بالا.میخوام اینجا رو پر از اسید و تیزاب کنم!

آنتونین هم در کنار بارتی ظاهر شد.

بارتی وردی را زیر لب خواند و دو حوضچه کنار سکو کم کم پر از اسید و تیزاب سبز رنگ شدند!

آنتونین:فکر نمیکنی یه چیزی کمه؟!

بارتی با چوبدستیش به میان دو حفره به وجود آمده اشاره کرد و سر ماری سنگی پدیدار شد که از دهنش اسید خارج میشد!

آنتونین:هنوزم یه چیزی کمه!

بارتی:اگه منظورت جنازه های وصل شده به زنجیر هستن که اونا وسط جنگ و دعوا وصل میشن.حالا اینجا بمون تا من بچه ها رو بیارم!

آنتونین:چه خبره؟!تو تالار اتفاقی افتاده؟

-به زودی میفهمی!

و بارتی به مقصد هاگزمید آپارات کرد!

بچه ها هرطور میخواید ادامه بدید اما به موقعیت و فضا صحنه هم توجه داشته باشید!اگه مورتال کامبت بازی کرده باشید پس صد در صد میدونید صحنه چجوریه و اگر هم که بازی نکردید باید بگم تو بازی یه سری جنازه به زنجیرا وصلن که توسط زنجیر میرن تو اسید و کشیده میشن بالا و وقتی میان بالا پوستشون نمونده و همینطوری ادامه پیدا میکنه تا یارو نابود بشه! این صحنه مورد علاقه من تو بازیه!

از پشت اتاق با صدا های عجیب و غریبی به گوش رسید:

- کروشیو ماکسیمــــــــــــــــــا!

- سرپنسورتیــــــــــــــــــــــــــا!

- ایمپدیمنتـــــــــــــــــــــــــــــا!

- له وی کورپــــــــــــــــــــــوس!

و در اتاق با صدای بلند بارتی کروچ که می گفت "ریداکتو" منفجر شد.

مودی با سرعت گفت: له وی کورپــــــــــــــــوس!
بارتی که از قبل فکر این جای داستان رو کرده بود، با یک حرکت زیبای اکروباتیک جاخالی داد تا ورد به لی جردنی که پشت بارتی بود، برخورد کند.

- ویلی رو ول کن!

- اگه نکنم می خوای چی کار کنی؟

- سکتوم سمـــــــــــــــــپرا!

مودی ناخواسته به بدن خودش نگاه کرد ولی هیچ اثری از ضربه ی شمشیر ندید. سپس صدای ناله ای شنید.

رون که روی زمین می غلتید به مودی نگاه می کرد.

- بارتی! جزای کارت رو می بینی.

- له وی کورپــــــــــــــــــــــوس!

ناگهان مودی از مچ پا در هوا معلق شد.

- ویلی بزن بریم. پیامتو گرفتم. شانس آوردی که این وسیله ی مشنگی به نام مکان یاب رو به من هدیه داده بودی.

- چرا زود تر نیومدید؟ چوب دستی من رو پیدا کردی؟

آیلین در حالی که به رون و مودی نگاه می کرد، گفت:
آره... بیا این هم چوب دستیت. خیلی خوبه. قدرش رو بدون.

- همیشه می دونستم که یه قدرتی داره.

- مورفین. نمی خوای بیای؟ بعدا پشیمون میشی.

مورفین که خواب آلود بود گفت:
مامان، بزار یکم دیگه بخوابم.

- بچه ها. بیایید بریم. مورفین... . ول کنید مورفین رو. جیم فنگ.

و همه با هم از اتاق شکنجه ی آزکابان خارج شدند.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تالار اسلیترین. دو ساعت بعد.

- ویلی. همه ی هافلی ها به ما کمک کردند.

صدای بلندی به گوش رسید:

بچه ها، چوب دستی خودتون رو آماده کنید... اسکیوپتیفای.... باید.... پاترس تمپروس.... با گریفندوری ها مبارزه کنیم.

همه ی اسلی ها :

ویلبرت با صدای تعجب آوری گفت:
چی؟ بارتی، بیا داخل. بدو بیا. اما دابز، تو برو توی اتاق من، قلم من رو به دیوار بزن. دریچه ای باز میشه که تو رو می رسونه به تالار هافل با ریون، برو اونجا بچه های طرفدار من رو بفرست اینجا. ما هم تا اون موقع باهاشون مبارزه می کنیم. بدو اما، سرنوشت اسلیترین به تو بستگی داره.

- باشه ویلی. من که رفتم.

الستور با صدایی آرام و باوقار، که البته از او بعید بنظر می رسید، آهسته وارد اتاق شد.

- شما چیکارش کردین؟

- هیچی!

مودی یک لحظه چنان به رون خیره شد که رون تصور کرد الان مودی او را میکشد... اما مودی دوباره با همان آرامش عجیبش گفت:

- خوبه! همش می ترسیدم یه کاریش کنین که به من نرسه. گریفی های گرامی، لصفا افراد زیر 17 سال فورا اینجارو ترک کنن، افراد بالای 17 سال هم مختارن که برن یا بمونن... البته اگه تحمل خونو دارن!

همزمان که مودی به سمت ویلبرت می رفت گریفیندوری های قدونیم قد به سمت در خروج شتافتند، بطوری که پس از چند ثانیه، هیچکس جز رون، مودی، ویلبرت، دالاهوف بیهوش و مورفین خواب در آن اتاق وسیع ولی کم نور نمانده بود.

- خوبه! میریم سراغ اصل مطلب!

مودی اینرا گفت و یک قدم دیگر بسمت ویلی رفت. ویلی با دیدن مودی قبلا خیال خام کردن بازجو و جیم شدن را از سر پرانده بود، اما اصلا فکر نمی کرد که آن چنان به رعشه بیفتد.

- خب... اول باید تا چندتا نکته رو برات یادآوری کنم...


مفهومه؟

-

ویلی که هنوز با خودش در تکاپو بود که جیغ بزند یا نه چیزی نگفت. حتی رون هم با وحشت به الستور نگاه می کرد. مودی که انگار از جو وحشت حاکم راضی بود، آستین هایش را بالا زد و...

- کروشیو ماکسیمــــــــــــــــــا!

ویلی بشدت میلرزید، بدنش آنقدر درد می کرد ولی فریادش در نمی آمد...

-می بینی؟ شکنجه های جادوئی قدرتمندند... ولی به اندازه ی کافی جو نمی دن! پس مجبوریم یکم دست به دامن مشنگا شیم.

مودی پس از ادا کردن این کلمات، چوبدستی اش را تکانی داد و بعد با صدای بنگی چند وسیله ی آشپزخانه، معلق در هوا، ظاهر شدند.

-پریفتیکوس توتالوس!

ویلی بی دفاع، روی صندلی خشکش زد. با اشاره ی چوبدستی مودی کفشهای ویلی از پایش خارج شدند. با اشاره ی دیگرش چند چوب کبریت به سمت پاهای ویلی به راه افتادند و لای انگشتانش جای گرفتند.

-حالا اگه اینارو آتیش بزنم چی می شه؟ یه دست گرمی حسابی! گرچه واسه تو میشه گفت یه پاگرمی حسابی!
-امممم اومـــــــــــم ممم ایم!

فیــــــــــــــــــــــــش!

چشمان ویلی بقدری گرد شد که بنظر می رسید الان از حدقه در می آید. صداهایی که از دهانش خارج می شد، احساس سوزش را به هرکسی منتقل می کرد. وقتی کبریت ها به آخر رسیدند ویلی هنوز می نالید و رون این مدلی شده بود اما مودی با قساوت قلب تمام گفت:

-خب... این از دست گرمی... اونو میبینی؟ بهش میگن رنده! واسه یه شکنجه ی دردناک به سبک مشنگی عالیه! فقط یه چیزی...این دفعه می خوام صدای جیغاتو بشنوم.

وقتی مودی جادوی قبلی اش را خنثی کرد اصلا انتظار نداشت که از دهان ویلی چنان صدایی خارج شود. بعد از جیغ بنفش ویلی، مودی با بیخیالی و صد البته سنگدلی تمام با چوبدستی اش به رنده اشاره ای کرد و گفت:

-وینگاردیوم لویوسا!

با حرکت دست متناوب مودی رنده شروع کرد به ریز ریز کردن زانوی ویلی...

- جیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــغ!!!

رون:

تق!

رنده به کشکک زانو رسیده بود. مودی می خواست که سراغ زانوی دیگرش برود که صدایی از پشت در مانع او شد:

- مودی و ویزلی! نوبتتون تموم شده! الان یه عالم دانش آموز گونی بدست پشت در زنبیل گذاشتن!

- چقدر زود گذشت... تازه گرم شده بودم، هنوز چرخ گوشتو شوکر و اینا رو امتحان نکردم که... رون، تا من ویلی رو میبرم هاگوارتز واسه اصلاح نمرات تو هم برو گونیا رو بگرد یه وقت جیمز توشون نباشه... گرفتی؟ من رفتم.

یه کم طولانی شد ولی حالا برای خالی کردن دق دلیم جا بود! این خلاصش بود. در ضمن ویلی! بابت پات نگران نباش... خوب می شه. بقیشم همونی که رون گفت.