شاغل
جادوگر
مدیر دیوان جادوگران
جادوآموخته
- تولد نقش
- 1403/01/24
- آخرین ورود
- امروز ساعت 02:08
- عضویت
- 1403/01/23
- پستها
- 739
هر کسی که حتی یکبار و برای اندک زمان کوتاهی چه بعنوان زندانی و چه بعنوان بازدیدکننده به داخل زندان آزکابان قدم گذاشته باشد، این را به خوبی میداند که فضای داخل زندان چقدر سرد و تاریک است. اما این بدترین ویژگی زندان آزکابان نیست، چرا که سرد و تاریک بودن صفات غریبهای نیستند و در مکانهای زیادی به تنهایی یا دوشادوش یکدیگر ظاهر میشوند.
از آنجایی که همیشه گفتهاند "تا سه نشه بازی نشه" صفت سوم دیگری نیز با عنوان "ناامیدی" وجود دارد که هر از گاهی خودش را بین این دو قرار میدهد تا احساس تنهایی نکنند. بارزترین ویژگی آزکابان نیز همین صفت بود، ناامیدی. ناامیدی که تنها سر منشا آن سردی و تاریکی فضای داخلی زندان نبود، بلکه دیوانهسازهایی بودند که بیوقفه در اطراف و داخل زندان حضور داشتند و با گرفتن خاطرات خوش حاضران در زندان، آنها را در ناامیدی فرو میبردند.
اما آن روز چیزی برای زندانی سلول 290 متفاوت رقم میخورد. در حالی که در حال کندهکاری روز 125 ام حضورش در زندان آزکابان بر روی دیوارهی سلولش بود، ناگهان احساسش میکند. احساس گرمایی که معلوم نبود چطور به داخل زندان راه پیدا کرده بود و هنوز شعلهی وجودش خاموش نشده بود. هنوز نمیتوانست تشخیص دهد علت احساس این گرما، قدرت حرارتش است یا بیگانه بودن زندان با این حس، آن را به دلیل متمایز بودنش اینچنین آشکار میسازد.
در حالی که دست مرد در میانهی ترسیم خط 125ام بر روی دیوار متوقف شده بود، نگاه حیرانش به سوی بیرون از سلولش میرود که به وضوح فریاد میزد گرمایی که حسش کرده بود در حال نزدیک شدن است. زمانی نگاه حیرانش به باز شدن ناخودآگاه دهانش منجر میشود که کودک 11 سالهای که حامل این گرما بود در سلول رو به رویش زندانی میشود. مگر ممکن بود؟
نگهبانها میروند و مرد که همچنان در همان حالت پیشین خشکش زده بود، ناگهان با صدای کودکانهی دخترک به خودش میآید.
- داشتی چی کار میکردی؟
مرد دهانش را میبندد و خطی که ترسیمش نیمهکاره مانده بود را کامل میکند.
- برای این که حساب روزاتو گم نکنی، باید روی دیوار علامتش بزنی. با خط کشیدن این کارو میکنیم.
مرد میبیند که دختر به سرعت اطرافش را میگردد و با دیدن تکه سنگ کوچکی که بر روی زمین سلولش افتاده است، به سمتش میرود تا آن را بردارد.
- کجا بکشم؟
- فرقی نداره ولی... چی کار کردی که اینجایی؟
مرد هرگز خیال نمیکرد روزی فرا رسد که یک دختربچه راه به زندان آزکابان پیدا کند. از نظرش حتی برای ملاقات نیز چنین مکانی جای کودکان نبود، چه رسد به آنکه خودش زندانیای در یکی از سلولهایش شود. دختر در حال ترسیم اولین خطش بر روی دیوار بود که پاسخ میدهد:
- نمیدونم.
- نمیدونی؟
- شایدم که بدونم.
- میشه منم بدونم؟
مرد واقعا کنجکاو بود. حالا دیگر نه فقط به این خاطر که یک کودک زندانی مقابلش بود، بلکه چون از ظاهرش هر برداشتی میکرد جز این که مجرم باشد! اصلا مگر یک کودک چه جرمی میتواند انجام دهد که سزاوار حضور در آزکابان باشد؟
- به مردی که کمک کرده بود دوستش به آرامش برسه کمک کردم تا فرار کنه.
مرد هنوز نتوانسته بود در ذهنش آنچه را شنیده است تحلیل کند که خود دختر با جملهی بعدی به کمکش میآید.
- آقاهه گفت کاری کرده که اون برای همیشه به آرامش برسه. راستم میگفت! آروم دراز کشیده بود و حتی وقتی مرده بهش چاقو میزد دیگه دردی حس نمیکرد.
مرد احساس میکند سرش شروع به گیج رفتن میکند. این مقدار سادگی حتی برای یک دختر 11 ساله نیز عجیب بود. تلوتلوخوران عقب میرود و با دست گذاشتن بر روی دیوار به خودش کمک میکند تا تعادلش را حفظ کند. وقتی سرگیجهاش رفع میشود و دوباره دنیای اطرافش آرام میگیرد، با دیدن آنچه در سلول رو به رویش میدید به عقب میرود و با کمر به دیوار سلولش برخورد میکند.
به جای دخترکی که خیال کرده بود با او صحبت میکند، مردی با صورتی زخمی و هیکلی درشت قرار داشت که هنوز داشت خاطرهاش را تعریف میکرد.
- چاقو زدن به کسی که از قبل مرده حس و حال متفاوتی داره. درسته که لذتش به اینه که دردو تو چشمای قربانیت ببینی، اما این که قادر به واکنش نباشه هم در نوع خود جالبه. نمیدونم چرا ما جادوگرا به مرگای آرومی مثل آواداکداورا رو میاریم وقتی که دیدن خون اوج لذتو در خودش داره، مخصوصا اگه یه دختربچهی پریزاد باشه...
و او میگفت و مرد در تلاش بود تا گوش دیگرش را تبدیل به دروازه کند.
از آنجایی که همیشه گفتهاند "تا سه نشه بازی نشه" صفت سوم دیگری نیز با عنوان "ناامیدی" وجود دارد که هر از گاهی خودش را بین این دو قرار میدهد تا احساس تنهایی نکنند. بارزترین ویژگی آزکابان نیز همین صفت بود، ناامیدی. ناامیدی که تنها سر منشا آن سردی و تاریکی فضای داخلی زندان نبود، بلکه دیوانهسازهایی بودند که بیوقفه در اطراف و داخل زندان حضور داشتند و با گرفتن خاطرات خوش حاضران در زندان، آنها را در ناامیدی فرو میبردند.
اما آن روز چیزی برای زندانی سلول 290 متفاوت رقم میخورد. در حالی که در حال کندهکاری روز 125 ام حضورش در زندان آزکابان بر روی دیوارهی سلولش بود، ناگهان احساسش میکند. احساس گرمایی که معلوم نبود چطور به داخل زندان راه پیدا کرده بود و هنوز شعلهی وجودش خاموش نشده بود. هنوز نمیتوانست تشخیص دهد علت احساس این گرما، قدرت حرارتش است یا بیگانه بودن زندان با این حس، آن را به دلیل متمایز بودنش اینچنین آشکار میسازد.
در حالی که دست مرد در میانهی ترسیم خط 125ام بر روی دیوار متوقف شده بود، نگاه حیرانش به سوی بیرون از سلولش میرود که به وضوح فریاد میزد گرمایی که حسش کرده بود در حال نزدیک شدن است. زمانی نگاه حیرانش به باز شدن ناخودآگاه دهانش منجر میشود که کودک 11 سالهای که حامل این گرما بود در سلول رو به رویش زندانی میشود. مگر ممکن بود؟
نگهبانها میروند و مرد که همچنان در همان حالت پیشین خشکش زده بود، ناگهان با صدای کودکانهی دخترک به خودش میآید.
- داشتی چی کار میکردی؟
مرد دهانش را میبندد و خطی که ترسیمش نیمهکاره مانده بود را کامل میکند.
- برای این که حساب روزاتو گم نکنی، باید روی دیوار علامتش بزنی. با خط کشیدن این کارو میکنیم.
مرد میبیند که دختر به سرعت اطرافش را میگردد و با دیدن تکه سنگ کوچکی که بر روی زمین سلولش افتاده است، به سمتش میرود تا آن را بردارد.
- کجا بکشم؟
- فرقی نداره ولی... چی کار کردی که اینجایی؟
مرد هرگز خیال نمیکرد روزی فرا رسد که یک دختربچه راه به زندان آزکابان پیدا کند. از نظرش حتی برای ملاقات نیز چنین مکانی جای کودکان نبود، چه رسد به آنکه خودش زندانیای در یکی از سلولهایش شود. دختر در حال ترسیم اولین خطش بر روی دیوار بود که پاسخ میدهد:
- نمیدونم.
- نمیدونی؟
- شایدم که بدونم.
- میشه منم بدونم؟
مرد واقعا کنجکاو بود. حالا دیگر نه فقط به این خاطر که یک کودک زندانی مقابلش بود، بلکه چون از ظاهرش هر برداشتی میکرد جز این که مجرم باشد! اصلا مگر یک کودک چه جرمی میتواند انجام دهد که سزاوار حضور در آزکابان باشد؟
- به مردی که کمک کرده بود دوستش به آرامش برسه کمک کردم تا فرار کنه.
مرد هنوز نتوانسته بود در ذهنش آنچه را شنیده است تحلیل کند که خود دختر با جملهی بعدی به کمکش میآید.
- آقاهه گفت کاری کرده که اون برای همیشه به آرامش برسه. راستم میگفت! آروم دراز کشیده بود و حتی وقتی مرده بهش چاقو میزد دیگه دردی حس نمیکرد.
مرد احساس میکند سرش شروع به گیج رفتن میکند. این مقدار سادگی حتی برای یک دختر 11 ساله نیز عجیب بود. تلوتلوخوران عقب میرود و با دست گذاشتن بر روی دیوار به خودش کمک میکند تا تعادلش را حفظ کند. وقتی سرگیجهاش رفع میشود و دوباره دنیای اطرافش آرام میگیرد، با دیدن آنچه در سلول رو به رویش میدید به عقب میرود و با کمر به دیوار سلولش برخورد میکند.
به جای دخترکی که خیال کرده بود با او صحبت میکند، مردی با صورتی زخمی و هیکلی درشت قرار داشت که هنوز داشت خاطرهاش را تعریف میکرد.
- چاقو زدن به کسی که از قبل مرده حس و حال متفاوتی داره. درسته که لذتش به اینه که دردو تو چشمای قربانیت ببینی، اما این که قادر به واکنش نباشه هم در نوع خود جالبه. نمیدونم چرا ما جادوگرا به مرگای آرومی مثل آواداکداورا رو میاریم وقتی که دیدن خون اوج لذتو در خودش داره، مخصوصا اگه یه دختربچهی پریزاد باشه...
و او میگفت و مرد در تلاش بود تا گوش دیگرش را تبدیل به دروازه کند.




