گیلدروی لاکهارت
از در درآمدم و من از خود به در شدم
جادوگر
- تولد نقش
- 1405/05/21
- آخرین ورود
- امروز ساعت 22:29
- عضویت
- 1405/05/19
- پستها
- 51
روز اول
اگر بتوانم یک چاقو پیدا کنم...فقط اگر بتوانم یک چاقو پیدا کنم نجات پیدا خواهم کرد.
لباس راه راه به من نمیآید. هر موجودی میداند که لباس راه راه افقی افراد لاغر را پهن تر و لباس راه راه عمودی افراد چاق را لاغرتر نشان میدهد. تلاش من در این بوده که در هیچ کدام ازین دو دسته قرار نگیرم و حال نتیجه به اینجا رسیده که حتی اگر لباس را پاره پاره کنم و پارچه را نود درجه بچرخانم و دوباره بدوزم باز هم به من نخواهد آمد.
حتی با خودم فکر کردم که یک لباس دیگر پیدا کنم و صرفا راه راه هایش را ببرم و به صورت عمود روی راه راه های پیراهنم بدوزم اما آنموقع به یک چهارخانه پوش تبدیل میشوم و این حتی از راه راه پوش بودن هم بدتر است.
یا شاید بتوانم تمام راه راه ها را ببرم و بخشهای سفید را به هم بدوزم. اما حتی همه چیز را هم کنار بذارم خیاطی به من نمیآید و لباسی که یک آماتور تغییر داده بیشتر و اصلا به من نمیآید.
قرار بود آزکابان پر از دیوانه سازهای افسرده کننده باشد که دم به دقیقه آدمها را محاصره میکنند. قرار بود سرد و خشک باشد و کاری برای انجام دادن داشته باشم که نویسندگان کتبی که خواندم به راحتی به آن می گویند: «تقلا برای زنده ماندن». اما انگار این حرفها مال زندانیان جدی تر است.
بند من متفاوت است. راحت نیست اما درد هم نمیکشم. هوا فقط در حدی سرد است که نگران سرما خوردنم هستم اما هنوز بیمار نشدم. یک نوع رخوت سنگین وجود دارد اما هم بندیهایم در حیاط دور هم با سنگ یه قل دو قل بازی میکنند، همدیگر را مسخره میکنند، میخندند، فریاد میکشند و دعوا میکنند. حتی نمی فهمم به چه چیز اهمیت میدهند.
البته من هم از عرایضشان در امان نبودم. به نظر هیچ کدام از طرفدارانم در زندان نیستند که ثابت میکند به خوبی به سمت زندگیای پر ثمر راهنماییشان کردم. با این وجود حتی از غریبه ترین افراد، به هیچ عنوان انتظار چنین رفتار سردی را نداشتم.
من مدتی طولانی در گوشه ی حیاط ایستادم و نگاهشان کردم. با پیراهنی راه راه و موهایی که فقط با دست توانسته بودم مرتبشان کنم. ساعتها ایستادم و زیر نظر گرفتمشان تا مهربان ترین و شعورمندترین آنها را شناسایی کنم. فکر میکردم او میفهمد. گمان میکردم درک میکند اما اشتباه میکردم.
من به شانهاش دست زدم. همانطور که دوستان صمیمی بر شانه ی همدیگر میزنند. و دستم را روی شانهاش نگه داشتم. آنطور افراد صمیمیتر چنان میکنند. ازو خواستم که پیراهنش را دربیاورد و به من بدهد. درباره ی اهمیت بالا نگه داشتن امید زندانیها گفتم. راجع به جهان بینی گسترده توضیح دادم. حتی به او قول دادم که مربی شکوفاییش شوم و آنقدر به او انگیزه بدهم که در عرض یک ماه سیکس پک پیدا کند.
و او نپذیرفت.
و بعد با دیگران باز تلاش کردم و موفق نشدم. حتی لازم نیست بپرسم چه کسی ضرر کرده. من یا ایشان؟! اذهانشان از کودن ترین افراد آزاد پوسیده تر است. هیچکس حتی راجع به قدرت ذهن و قانون توانگری و چهار اثر اسکاول شین و نیمهی تاریک وجود نشنیده.
به نظر میرسد اینجا هیچکس نمیفهمد اگر دنیایی وجود داشته باشد که در آن گیلدروی لاکهارت لباس راه راه بپوشد... این دنیا دارد به آخر میرسد.
فردا خودم دست به کار خواهم شد. آستینهایم را بالا خواهم زد، در تکه ی بازوها و انتهای پیراهنم چاک ایجاد میکنم و زانوهای شلوارم را زاپ دار خواهم کرد. البته جنسش کمی ریزشی است اما بهتر از هیچ چیز است.
فقط به چاقو نیاز دارم. یک چاقو!
اگر بتوانم یک چاقو پیدا کنم...فقط اگر بتوانم یک چاقو پیدا کنم نجات پیدا خواهم کرد.
لباس راه راه به من نمیآید. هر موجودی میداند که لباس راه راه افقی افراد لاغر را پهن تر و لباس راه راه عمودی افراد چاق را لاغرتر نشان میدهد. تلاش من در این بوده که در هیچ کدام ازین دو دسته قرار نگیرم و حال نتیجه به اینجا رسیده که حتی اگر لباس را پاره پاره کنم و پارچه را نود درجه بچرخانم و دوباره بدوزم باز هم به من نخواهد آمد.
حتی با خودم فکر کردم که یک لباس دیگر پیدا کنم و صرفا راه راه هایش را ببرم و به صورت عمود روی راه راه های پیراهنم بدوزم اما آنموقع به یک چهارخانه پوش تبدیل میشوم و این حتی از راه راه پوش بودن هم بدتر است.
یا شاید بتوانم تمام راه راه ها را ببرم و بخشهای سفید را به هم بدوزم. اما حتی همه چیز را هم کنار بذارم خیاطی به من نمیآید و لباسی که یک آماتور تغییر داده بیشتر و اصلا به من نمیآید.
قرار بود آزکابان پر از دیوانه سازهای افسرده کننده باشد که دم به دقیقه آدمها را محاصره میکنند. قرار بود سرد و خشک باشد و کاری برای انجام دادن داشته باشم که نویسندگان کتبی که خواندم به راحتی به آن می گویند: «تقلا برای زنده ماندن». اما انگار این حرفها مال زندانیان جدی تر است.
بند من متفاوت است. راحت نیست اما درد هم نمیکشم. هوا فقط در حدی سرد است که نگران سرما خوردنم هستم اما هنوز بیمار نشدم. یک نوع رخوت سنگین وجود دارد اما هم بندیهایم در حیاط دور هم با سنگ یه قل دو قل بازی میکنند، همدیگر را مسخره میکنند، میخندند، فریاد میکشند و دعوا میکنند. حتی نمی فهمم به چه چیز اهمیت میدهند.
البته من هم از عرایضشان در امان نبودم. به نظر هیچ کدام از طرفدارانم در زندان نیستند که ثابت میکند به خوبی به سمت زندگیای پر ثمر راهنماییشان کردم. با این وجود حتی از غریبه ترین افراد، به هیچ عنوان انتظار چنین رفتار سردی را نداشتم.
من مدتی طولانی در گوشه ی حیاط ایستادم و نگاهشان کردم. با پیراهنی راه راه و موهایی که فقط با دست توانسته بودم مرتبشان کنم. ساعتها ایستادم و زیر نظر گرفتمشان تا مهربان ترین و شعورمندترین آنها را شناسایی کنم. فکر میکردم او میفهمد. گمان میکردم درک میکند اما اشتباه میکردم.
من به شانهاش دست زدم. همانطور که دوستان صمیمی بر شانه ی همدیگر میزنند. و دستم را روی شانهاش نگه داشتم. آنطور افراد صمیمیتر چنان میکنند. ازو خواستم که پیراهنش را دربیاورد و به من بدهد. درباره ی اهمیت بالا نگه داشتن امید زندانیها گفتم. راجع به جهان بینی گسترده توضیح دادم. حتی به او قول دادم که مربی شکوفاییش شوم و آنقدر به او انگیزه بدهم که در عرض یک ماه سیکس پک پیدا کند.
و او نپذیرفت.
و بعد با دیگران باز تلاش کردم و موفق نشدم. حتی لازم نیست بپرسم چه کسی ضرر کرده. من یا ایشان؟! اذهانشان از کودن ترین افراد آزاد پوسیده تر است. هیچکس حتی راجع به قدرت ذهن و قانون توانگری و چهار اثر اسکاول شین و نیمهی تاریک وجود نشنیده.
به نظر میرسد اینجا هیچکس نمیفهمد اگر دنیایی وجود داشته باشد که در آن گیلدروی لاکهارت لباس راه راه بپوشد... این دنیا دارد به آخر میرسد.
فردا خودم دست به کار خواهم شد. آستینهایم را بالا خواهم زد، در تکه ی بازوها و انتهای پیراهنم چاک ایجاد میکنم و زانوهای شلوارم را زاپ دار خواهم کرد. البته جنسش کمی ریزشی است اما بهتر از هیچ چیز است.
فقط به چاقو نیاز دارم. یک چاقو!
افرادی که لایک کردند
ویرایش شده توسط گیلدروی لاکهارت در 1405/8/26 19:29:00





