بارتی کراوچ
شهردار لندن
مرگخوار
شاغل
جادوگر
جادوآموخته
- تولد نقش
- 1405/07/06
- آخرین ورود
- امروز ساعت 01:23
- عضویت
- 1405/07/02
- پستها
- 48
دوئل بارتی کراوچ پسر در برابر گودریک گریفیندور
آفتاب هنوز حتی بطور کامل در آسمان رخ نمینمود اما شرجی و گرمای تابستان بوشهر حتی خنکای آن اندک نسیم ملایمی را که از دریا برمیخاست و صورت اسکندر را نوازش میکرد از بین میبرد. زیبایی مسحورکنندهی امواج فیروزهایرنگ دریای جنوب در چهل سال گذشته، از کودکی تا بزرگسالی، آنقدر زندگی را برایش زیبا کرده بود که تحمل گرما کاملاً ارزشش را داشته باشد.
نیمکت سنگی سفیدی که تقریباً هر روز صبح میزبانش بود، درست در امتداد ساحلی قرار داشت که به او اجازه میداد حرکت لنچهای ماهیگیری در دوردستها را نیز به تماشا بنشیند. از دید مردمانی که آن حوالی زندگی میکردند، بهجز ماهیگیرهایی که تار و پود زندگیشان با این شرجی و گرما یکی شده بود، فقط یک دیوانه میتوانست هر روز ساعتی را در آنجا بنشیند و گرمازده نشود. اما اسکندر آدم معمولی نبود.
دست راستش را که انگشتر عقیق بزرگی روی انگشت حلقهی کوچکش جا خوش کرده بود سایبان چشمهایش کرد. همین کارش باعث میشد موجی خنک از فرق سر تا پایش را فرابگیرد. این از ویژگیهای عجیب تار ریش دریامرد* بود که در میان نگین انگشترش جا خوش کرده بود. هیچگاه فراموش نمیکرد روزی را که در اوج نوجوانی، یکتنه تا جزیرهی بهظاهر متروکی در میان خلیج فارس شنا کرده بود تا انگشتر سفارشیاش را از سِر مُشیر تحویل بگیرد؛ همان روزی که اولین طلسم جادویی را با آن انگشتر زُمُخت و مردانه برای بُردن دِل دختری اجرا کرد که مثل خودش جادوگرزاده بود. حس بینظیر تبدیل کردن یک بوتهی خار به یک دستهگل شقایق تا همین سن او را همراهی میکرد، گرچه وصال هیچگاه حاصل نشد.
- آقا... آقا اسکندر شما هستید؟
صدای ملتمسانهی مردی از خودش بزرگتر او را از جا پراند. بیدرنگ به خطوط صورت رنگپریده اما تیرهپوست مرد و سپس چشمهای بیقرارش نگاه کرد و با صمیمانهترین لحنی که میتوانست با وجود خشم درونی بابت جدا شدنش از سیل افکار و خاطرات پاسخش را داد.
- ها بله که خودم هستم. چی میخوای از من برادر؟
مرد کمی این پا و آن پا کرد. پرواضح بود زمانی قامتش چنین خمیده نبوده. موی سرش تقریباً کامل ریخته بود و اندک موی باقیمانده دورتادور سرش هم به خاکستری میزد. مشخص بود مسیری را پیاده گز کرده تا بتواند او را پیدا کند. پیش از آنکه حرفش را مطرح کند، مکثی طولانی داشت. اسکندر در اجرای افسونهای معمولی مشکلی نداشت اما بهرغم حرفهای که برای خودش انتخاب کرده بود، ذهنخوانی را حتی نزدیک به ابتدای فهرست توانمندیهای جادویی خود قرار نمیداد.
- یک نفر شما رو به من معرفی کرد. آقای فیض. میگفت از مشتریهای شما بوده...؟
آه از نهاد اسکندر در آمد. از اینکه مراجعینش خود را «مشتری» معرفی کنند بیزار بود؛ اما به آن مرد حق میداد. احتمالاً مشکلش حادتر از آن بود که بخواهد درست فکر کند و درست حرف بزند.
- اسم کوچیکت چیه برادر؟
مرد که آماده بود سریعتر برود سر اصل مطلب و هنوز چیزی نگذشته عرق تا نیمی از پیراهنش را سایهدار کرده بود، از اینکه اسکندر اسم کوچکش را میخواست متعجب شد.
- مسعود هستم آقا.
اسکندر با همان دست راستش شانهی مسعود را لمس کرد و با مهربانانهترین لبخندی که میتوانست به او نگاه کرد.
- ها آقا مسعود. درسته که مردم، و نه فقط مراجعین، یه پولهایی به من میدن. اما این دلیل نمیشه بگم اونا مشتریهای من هستن. آقای فیض از دوستان خوب من هست برادر؛ اما شاید توضیحاتش کامل نبوده. ما اینجا کار خیر میکنیم. پول هم مثل خیلی چیزهای دیگه برای کمک به مردم لازمه. ها؟
مسعود که حالا به نظر میرسید نگران شده بود شاید اسکندر نخواهد به حرفهای او گوش بدهد، فوراً لب به عذرخواهی و تمنا باز کرد؛ اما اسکندر جلویش را گرفت و با اشارهی دست از او دعوت کرد کنارش بنشیند.
- این حرفا رو ولش کن آقا مسعود. مشکلت رو بگو برادر. بذار ببینم میتونم بهت کمکی بکنم یا نه.
- دخترم. اسمش منیره. فقط شونزده سالشه. یه مشکلی خونی پیدا کرده. یک ساله میبرمش دکتر متخصص شیراز. تو این یک سال دو بار تو همین بیمارستان فاطمهزهرا که پشت سرمونه بستریش کردم و یک بار هم به زور التماس و خواهش تو بیمارستان نمازی شیراز پذیرش گرفتم که آخرش هم گفتن نمیتونن کاری براش بکنن یا تشخیص بدن دقیقاً چشه. حتی پول نزول کردم ولی... میگن پلاکت خونش نمیدونم کمه یا...
اسکندر با حوصله به حرفهای مسعود گوش میداد. از نظر او تکراری بودن این صحبتها فقط یک دلیل داشت: انتخاب درستی کرده بود که به سراغش آمده بود. چهره، لحن و حتی حالت نگاه مسعود به دهها پدر و مادر دیگری که طی این سالها هر یک به شکلی او را پیدا کرده بودند شباهت داشت. میتوانست به او کمک کند؟ قطعاً.
- آقا مسعود. درکت میکنم برادر. توکل کن. نگران هیچی هم نباش. پیش خوب کسی اومدی. مشکل دخترت رو حل میکنیم، ها؟
دلداری دادن به این افراد درمانده که درماندگیشان به روشهای معمول قابل حل نبود، اولین کاری بود که از دست اسکندر برمیآمد. این را از او نیز دریغ نمیکرد.
- این کارت رو بگیر و فردا رأس ساعت 7 صبح به این آدرس بیا. دخترخانومت همراهت باشه ولی نیازی نیست حتماً خودش هم توی جلسه باشه.
مسعود با چهرهای این بار آرامتر، قدردان و امیدوار کارت مقوایی کوچک را از دست اسکندر گرفت. کارت نوبت بود با یک آدرس ساده که در کوچهپسکوچههای محلهی قدیم بوشهر به راحتی پیدایش میکرد.
- این جلسهای که میگین... یعنی چجور جلسهای؟
اسکندر از جایش بلند شد و دست مسعود را محکم فشرد. مسعود هم با او بلند شد. پر واضح بود که دیگر طاقت این گرما را ندارد و حالا دیگر آثار تعجب از عرق نکردن اسکندر داشت در او نمایان میشد.
- فردا میبینمتون آقامسعود. حتماً رأس ساعت بیاید برادر. نه زودتر نه دیرتر. آقای قنبری منشی من آدم سختگیریه. یک دقیقه دیر کنی دیگه راهت نمیده. ها؟
مسعود تشکر کرد و راهش را گرفت و رفت. تماشای قدمهای تند او به سمت پارک پشت سرش و ناپدید شدنش پشت ساختمانها باعث شد اسکندر به یاد بیاورد که خودش هم به اندازهی کافی کنار ساحل وقت گذرانده است و وقت آن رسیده که به امور روزمرهاش رسیدگی کند. نگاه دیگری به دریا انداخت، به همان سمتی که روزگاری جزیرهای متروکه دور از چشم جادومُردهها بود، دور از مدارِ همانهایی که از نسل جادوگران نبودند. ای کاش قدرتش را داشت زمان را به عقب برگرداند و به همان دوران بازگردد. بار دیگر به خدمت سِر مُشیر درآید و راه و رسم جادوی اصیل را بهتر از قبل فرابگیرد.
با خود گفت:
- باید با سبحان هماهنگ بشم.
مسعود، حاضر و آماده، از ساعت 6 صبح در خانه قدم میزد. در چنین مواقعی، یعنی زمانهایی که جز انتظار کشیدن کار دیگری از دستش برنمیآمد، تنها پناهش قاب عکسهای بیشماری بود که دیوار اتاق خوابش را از نیمه تا سقف پر کرده بود. بیشترشان تصاویر دختر یکییکدانهاش منیر در سنین مختلف بود. دختری گندمگون با لبخندی که ساعتها در ذهنت میماند. عکس همسرش هم آنجا بود، درست در وسط عکسها. یکی عکس تکی از نزدیک چهرهی جدی با لبخند کج و معوجی که معلوم بود در آخرین لحظه، درست صدم ثانیهای پیش از پخش نور، همان زمانی که عکاس عجول گفته بود «حالا لبخند» و قبل از آنکه لبخند کامل شود عکس را گرفته شده بود. دیگری عکس دونفریشان بود؛ روزی که با خانوادههایشان پیک نیک رفته بودند بندرگاه و حسابی بهشان خوش گذشته بود، چون توانسته بودند دور از چشم پدرانشان، دوربین عکاسی فوری که همسرش، آن زمان فقط دخترعمویش، با خود آورده بود را ببرند و آن دورتر بدهند دست برادر کوچکتر تا ازشان یک عکس یادگاری بیاندازد. عکس دیگر نسبتاً جدیدتر بود. خودش، همسرش و دختر 9 سالهاش در مشهد. همان زمانی که غدهای در سر خاتون، همسرش، پیدا شده بود و رفته بودند نذر کنند تا بلکه عملش توفیقی داشته باشد.
آه از نهادش برآمد. یادش آمد چقدر خودش و منیر اشک ریخته بودند. تنها یک روز قبل از عمل کار تمام شده بود. عشق زندگیاش پر کشید و رفت. او ماند و منیر. منیر ماند و او.
- دخترکم آماده شدی بابا؟
قرار نبود اجازه دهد برای نجات جان دخترش دیر شود. اگر پزشکها هنوز راهحلی برای او نداشتند، اسکندر با آغوش باز او را پذیرفته بود. مرد مرموزی که جان دهها نفر را نجات داده، حالا قرار بود دخترش را از شر بیماری نجات بدهد.
- بابا آمادهام. خوبه؟
چشمهای سبزرنگ دخترک در میان مانتو و شال سبز و خاکستری که پوشیده بود جلوه میکرد. دوست داشت به دخترش بگوید چقدر زیبا شده و مثل زمردی به نظر میرسد که تنها میتوان از اعماق کوههای کهن، آن هم در قصهها پیدا کرد.
- خوبه دخترم ولی یه چادر هم بردار. آقای فیض گفت اونجا یک سری قوانین خاصی دارن.
منیر کمی اخمهایش را در هم کرد اما روی حرف پدرش حرفی نیاورد. چادر مادرش همیشه، حتی بعد از این سالها، دم دست بود. آن را برداشت و راهی شدند.
خیابان ششم بهمن در صبح به آن زودی خلوت بود و به راحتی جای پارک پیدا کردند. مجبور بودند بقیهی راه را پیاده بروند. بازار ماهیفروشان پرسروصدا بود. صید تازهی صبح علاقمندان به ماهی و میگو را به آنجا میکشید. بعضی برای خانه میخریدند، بعضی برای فامیل و آشنا. بازار میوه و ترهبار هم که راستهای سرپوشیده در امتداد همان بازار ماهیفروشان بود دست کمی نداشت. مسعود به ساعت مچیاش نگاهی انداخت و دست منیر را محکمتر فشرد و با قدمهای بلندتری او را پیش برد.
دالانهای باریک و خالی یکی پس از دیگری پیش رویشان جلوه میکردند و هر چه پیش میرفتند، انگار همهچیز از همهطرف به آنها فشار میآورد. پس چرا به آدرس نمیرسیدند؟
در جایی که به نظر میرسید کاملاً بنبست باشد، چند پله پایین رفتند و دوباره چند پله بالا و این بار به کوچهای روباز رسیدند. باریکهجویی که از میان کوچه میگذشت پر از آب راکد و بوگندو بود. انگار که باران زمستان پارسال آن را پر کرده و دیگر هرگز چیزی به نام تبخیر در آن رخ نداده باشد.
بالاخره آنجا بودند. کوچهی سمائی، پلاک 1.
یک در دولنگهی آهنی که با رنگ روغن قهوهای رنگ شده بود و با خطی خوانا به رنگ سفید رویش نوشته بودند: نور آسمان، برکت زمین
مسعود مشتش را بالا آورد که در بزند. هنوز یکی دو دقیقهی دیگر زمان داشت. سر و وضع خودش را برای صدمین بار بررسی کرد. کت و شلوار خاکستری. پیراهن آبی کمرنگ. موهای شانهکرده. کفشهای واکسزده. به نظر میرسید آماده باشد. کارت سفیدرنگ را بیرون آورد. در کمال تعجب دید اسم و فامیلش روی آن نوشته شده؛ چیزی که قبلاً روی کارت نبود. ساعت جلسه: 7 صبح.
با کلید ماشین چند بار در زد. بلافاصله زن قدکوتاهی در را گشود. سن و سالی داشت اما به نظر زبر و زرنگ میآمد. دندانهایش ردیف بود اما چشمهای بیرونزده و ابروهای پرپشتی داشت.
- خوش آمدید. بفرمایید داخل.
حتی به کارتی که مسعود جلوی صورتش نگه داشته بود نگاه هم نکرد. در را باز کرد تا داخل بروند، بعد پشت سرشان، در کوچه سرک کشید و در را محکم بست.
- برید داخل خجالت نکشید.
دور تا دور حیاط، زنهایی نشسته بودند که با چادر سر و صورت خود را از مسعود میپوشاندند. مشخص بود حضور او و دخترش آنها را معذب کرده است. ظاهرشان از نظر مسعود، بیشباهت به کولیهایی نبود که گاهی در محلهی عربها و گاهی در کنار ساحل میدید؛ اما بسیار موقرتر به نظر میرسیدند. احتمالاً آدمهایی بودند که از روستاها و کورهراههای دور آمده بودند تا شاید مرهمی برای مشکلات و دردهایشان پیدا کنند. یکی از آنها بچهی دوسالهاش را روی زمین خوابانده بود و حتی به خود زحمت نمیداد مگسهایی را که روی لباس و دستهای بچه مینشینند دور کند. دیگری انگار خودش را تکیهگاه مادر پیرتر از خودش کرده بود.
- برید داخل نگران اونها نباشید. نوبت ندارن. شما سر موقع اومدید. زودتر برید پیش آقای قنبری.
باید چهار پلهی بلند را بالا میرفتند و سپس در شیشهای قابفلزی را باز میکردند و وارد حیاط کوچکتری میشدند که احتمالاً پنج متر در پنج متر بیشتر نبود. روی حیاط را با یک لایهی آلومینیومی زنگزده سایبان کرده بودند و پنکه سقفی قدیمی و بزرگی که از آن لایهی آلومینیومی آویزان بود، آرام و نامطمئن بالای سرشان میچرخید. سمت چپشان نردهای آهنی قرار داشت که راه رسیدن به پلکان دیگری که به پشت بام راه داشت را میبست. دور تا دور نیمکت یکسره فلزی قرار داشت و حتی یک جای خالی برای نشستن نبود. اینجا مرد و زن و بچه به چشم میخورد. برخی سروشکل تروتمیزتری داشتند و برخی دیگر مثل افراد حیاط بیرونی، بدبخت بیچاره به نظر میرسیدند.
درست پیش چشم مسعود، آن روبرو، پیرمردی پشت میزی بلند شبیه پیشخوان ایستاده بود و دفتر ثبت بسیار بزرگی جلویش قرار داشت. تلفن سبزرنگ قدیمی کنار دستش بود و داشت با حوصله کسی را آن سوی خط راهنمایی میکرد.
- چند وقته زیر نظر جلسهاید؟ آخرین نوبتتون یک ماه پیش بوده اما نیومدید. معلومه که باید میومدید. اگه رفت و آمد براتون سخته، بیاید بوشهر زندگی کنید. یه نوبت بهتون میدم آخر همین هفته 9 صبح.
گوشی را گذاشت. ریش سفید کوتاهی داشت و نگاه نافذش باعث شد مسعود قبل از اینکه سلام بدهد، لبخند محوی به او بزند.
- اسمتون چیه پسرم؟
- مسعود هستم. برای دخترم منیر اومدم.
- کارتتون رو ببینم.
مسعود کارت را دودستی تقدیم کرد.
- خوبه که سر موقع اومدید آقامسعود. مشکلشون چیه دخترتون؟ چه اسم قشنگی داری دخترم.
منیر نگاهی به مسعود انداخت و سپس به پیرمرد اما چیزی نگفت.
مسعود با نگاهی به آدمهایی که منتظر نشسته بودند گفت:
- اگه فکر میکنید وقت نمیشه...
- نه اتفاقاً درستش همینه. شما به بقیه توجهی نکن آقا مسعود. اینها عادت دارن. روزی صد نفر میان اینجا چند ساعت میشینن که حاجتی بگیرن و بعدش میرن. برای خود شما هم خوبه که از این به بعد هفتهای یک بار سری به اینجا بزنید. اما از اون مهمتر اینه که...
یک کارت صورتی رنگ از جنس همان مقوای بیکیفیت بیرون آورد و تاریخ و ساعتی رویش نوشت.
- ... مهم اینه که جلسهها رو منظم و دقیق بیاید. دختر گلم شما برو توی اون اتاق سمت راستی بشین. فوزیه خانم راهنماییت میکنه.
پیرزن جلوتر رفت به سمت اتاقی سمت راست حیاط کوچک که درش باز بود و به منیر اشاره کرد برود.
مسعود با علامت سر به دخترش اجازه داد برود.
- آقا مسعود شما هم توی اتاق بغلی تشریف ببرید. وقتی وارد میشید هیچ صحبتی نکنید. در رو آروم پشت سرتون ببندید و برید درست کنار آقا اسکندر بشینید. هر وقت بهتون گفت، دست راستتون رو اینطوری جلو بگیرید. انگشتهاتون رو نه زیاد به هم فشار بدید و نه خیلی از هم باز کنید. بقیهش رو خودتون متوجه میشید.
مسعود حرف او را گوش میدهد و وارد اتاق میشود.
با خودش فکر میکرد احتمالاً باید با جایی شبیه به اتاق رمالها مواجه شود؛ اما صرفاً یک اتاق معمولی بود. یک فرش دوازدهمتری. پنج شش نفر مرد تقریباً همسن با ظاهری شبیه به خودش نشسته بودند. اسکندر روبرو سمت چپ نشسته بود و به روبرو، جایی که یک پشتی خالی قرار داشت زل زده بود.
اسکندر انگشت سبابهاش را بالا آورد و روی بینی گذاشت و با اشارهی دست دیگر از او دعوت کرد کنارش بنشیند.
زمانی که در کنار اسکندر نشست، آرامش بینظیری سرتاپای وجودش را فرا گرفت.
اسکندر به سمتش برگشت و آرام زمزمه کرد: دست راستت.
مسعود با متنات دست راستش را به همان شکلی که آقای قنبری توصیف کرده بود جلو گرفت.
اسکندر با صدایی کمی از نجوا بلندتر شروع به صحبت کرد. حرفهایش برای مسعود کاملاً نامفهوم بود. گویی داشت ورد میخواند یا اینکه با کسی روبهرویش صحبت میکرد. سپس دوباره به زبان فارسی و این بار با مسعود سخن گفت.
- آقا مسعود. شما به وکالت از دخترتون اینجا نشستهاید. الان ما میخوایم که ببینیم مریضی دختر شما ریشهی روحی داره یا جسمی. نمایندهی موکلین اون سمت اینجا نشسته. اسمشون سبحان هست. اگر انگشت کوچکتون باز بشه، یعنی مریضی روحیه و اگر همهی انگشتها باز بشه، یعنی جسمی.
مسعود که به سختی میتوانست ترس و معذبشدنش را پنهان کند، فقط با سر تأیید کرد و منتظر ماند ببیند چه اتفاقی میافتد.
چیزی که به چشم میدید، با جسم نمیتوانست کنترل کند. انگشت کوچک بدون اختیار او از انگشتهای دیگر فاصله گرفت.
بدون هشدار قبلی، جمعیتی که آنجا نشسته بودند با هم کلمهای نامفهوم گفتند.
اسکندر که حالا صدای ملایمش تنها منبع آرامش مسعود به نظر میرسید گفت:
- نگران نباش. مشکل روحی و جسمی تفاوت زیادی نمیکنه. فقط مشکلات روحی درمان طولانیتری داره. همین. سبحان قبول کرده درمان دختر تو رو بر عهده بگیره.
لبخند بر لبان مسعود نقش بست. اشک از گوشهی چشمش جاری شد.
- اما شرطی داره.
- چه شرطی؟
از رفتار و صحبتهای اسکندر پیدا بود بارها و بارها این جمله را به مراجعینش گفته است.
- شرط سادهای داره. دختر شما قراره تحت نظر جلسه قرار بگیره. از این به بعد باید نوبتها رو به موقع بیاد. بعد از یه مدت خودتون میتونید بعضی از نوبتها رو به جاش بیاید. ولی حتماً این روند باید تا همیشه ادامه پیدا کنه.
مسعود به تعداد دفعاتی که همسرش و سپس دخترش را از این مطب به آن مطب برده بود فکر کرد. حقیقت این بود که رعایت چنین شرطی آنقدرها هم سخت به نظر نمیرسید.
- اگر دخترم درمان میشه چرا که نه؟ حتی نیازی نبود بگید. من تازه شما رو پیدا کردم.
اسکندر لبخندی زد و گفت:
- درسته آقامسعود. اما مسئله اینه که، دختر شما فقط تا زمانی از موهبتها و کمکهای این جلسه برخوردار میشه که به اصول و قوانین اینجا هم پایبند باشه. این یعنی اینکه حدالمقدور نباید از بوشهر به مدت طولانی دور بشه و قرار نیست با هر کسی که مورد تأیید جلسه نیست ازدواج کنه. این شرط رو میپذیری آقامسعود، ها؟
مسعود به پشتی خالی روبهرویشان زل زد و یک لحظه با خود گفت نکند همهی اینها سر کاری باشد؟ اما آقای فیض اهل دروغ نبود و اسکندر هم بسیار آدم رک و مثبتی نشان میداد. در نهایت چه چیزی میتوانست از سلامت دخترش مهمتر باشد؟ اگر آنها میتوانستند سلامتی را به او برگردانند، پس دیگر چه اهمیتی داشت؟
- خوبه که به این موضوع فکر میکنی آقامسعود. جلسهی امروز شما تمام شده و منتظر نفر بعدی هستیم. شرط رو پذیرفتی؟
مسعود برگشت و چشم در چشم اسکندر نگاه کرد.
- پذیرفتم.
اسکندر دست او را فشرد و با اشاره به در از او خواست که جلسه را ترک کند.
بخش سوم: منیر
صبح زیبای اولین روز اسفند، زمانی که شاید برای بعضی مردمان به معنای سرمای زمستان و برف باشد، برای منیر خنکای دلپذیری زیر ابرهای نیمهبارانی بود. امید به وزش بادی و بارانهایی که چندبرابرشان چند روز قبل در میانهی آفریقا تجربه شده بود.
ترم دوم دانشگاه در رشتهای که پدرش به او تحمیل کرده بود، بهتر از چیزی که تصورش را داشت پیش میرفت. معماری چیزی از هنر کم نداشت. دست کم، با یک تیر دو نشان میزد. طراحی و نقاشی را به شکلی حرفهایتر پیش میبرد و در کنارش اصول مهندسی را نیز تجربه میکرد. اما زیباترین حسی که داشت، پیادهرویهای عصرگاهی، بعد از آخرین کلاس، بود. کافی بود دویست سیصد متر از در دانشگاه فاصله بگیرند، تا به پارک ساحلی زیبای شغاب برسند. فالودههایی که دو نفری، او و مرتضی، در پارک شغاب میخوردند، فالودههایی که به آب لیموی تازه جان گرفته بود، خوشمزهترین فالودههای جهان بودند.
- ولی تو نمیتونی همینطوری بری پیش بابام بگی من دخترت رو میخوام. تو حتی سربازی هم نرفتی.
- منظورت چیه منیر؟ یعنی هر کی سربازی نرفته، حق نداره زن بگیره؟
- زن بگیره؟
منیر خوب میدانست نقطهضعف مرتضی چیست. کافی بود اخم کند، حتی به شوخی، تا مرتضی با هر چه که میگوید موافق باشد. حتی اگر میگفت ماست سیاه است، یک اخم کار را تمام میکرد.
مرتضی چهره یا ظاهر آنچنان متفاوت و خاصی نداشت. اهل شیراز بود و قرعهی کنکور او را به بوشهر کشانده بود. هیچکدام از دخترهای دانشگاه، یا درستتر آن است که هیچکدام از پسرهای دانشگاه درک نمیکردند آن پسر چطور قاپ منیر را دزدیده است.
- بله منیر خانم خُب اصطلاحش همینه دیگه. زن گرفتن. ازدواج کردن. تشکیل خونواده دادن.
- خُب؟
- خُب آره. باید تکلیف سربازی هم روشن بشه. قبول دارم. ولی من که قرار نیست لیسانس بگیرم و تمام. یا یه کاری رو شروع نمیکنم، یا حالا که شروع کردم، تا دکتراش میرم. تا اون موقع هم.
- تا اون موقع هم طاقت نداری زن نگرفته باشی نه؟
- ای بابا باز هم که اخمات کردی تو هم منیر خانم چش سبزم. غلط کردم.
شرط
بخش اول: اسکندر
آفتاب هنوز حتی بطور کامل در آسمان رخ نمینمود اما شرجی و گرمای تابستان بوشهر حتی خنکای آن اندک نسیم ملایمی را که از دریا برمیخاست و صورت اسکندر را نوازش میکرد از بین میبرد. زیبایی مسحورکنندهی امواج فیروزهایرنگ دریای جنوب در چهل سال گذشته، از کودکی تا بزرگسالی، آنقدر زندگی را برایش زیبا کرده بود که تحمل گرما کاملاً ارزشش را داشته باشد.
نیمکت سنگی سفیدی که تقریباً هر روز صبح میزبانش بود، درست در امتداد ساحلی قرار داشت که به او اجازه میداد حرکت لنچهای ماهیگیری در دوردستها را نیز به تماشا بنشیند. از دید مردمانی که آن حوالی زندگی میکردند، بهجز ماهیگیرهایی که تار و پود زندگیشان با این شرجی و گرما یکی شده بود، فقط یک دیوانه میتوانست هر روز ساعتی را در آنجا بنشیند و گرمازده نشود. اما اسکندر آدم معمولی نبود.
دست راستش را که انگشتر عقیق بزرگی روی انگشت حلقهی کوچکش جا خوش کرده بود سایبان چشمهایش کرد. همین کارش باعث میشد موجی خنک از فرق سر تا پایش را فرابگیرد. این از ویژگیهای عجیب تار ریش دریامرد* بود که در میان نگین انگشترش جا خوش کرده بود. هیچگاه فراموش نمیکرد روزی را که در اوج نوجوانی، یکتنه تا جزیرهی بهظاهر متروکی در میان خلیج فارس شنا کرده بود تا انگشتر سفارشیاش را از سِر مُشیر تحویل بگیرد؛ همان روزی که اولین طلسم جادویی را با آن انگشتر زُمُخت و مردانه برای بُردن دِل دختری اجرا کرد که مثل خودش جادوگرزاده بود. حس بینظیر تبدیل کردن یک بوتهی خار به یک دستهگل شقایق تا همین سن او را همراهی میکرد، گرچه وصال هیچگاه حاصل نشد.
- آقا... آقا اسکندر شما هستید؟
صدای ملتمسانهی مردی از خودش بزرگتر او را از جا پراند. بیدرنگ به خطوط صورت رنگپریده اما تیرهپوست مرد و سپس چشمهای بیقرارش نگاه کرد و با صمیمانهترین لحنی که میتوانست با وجود خشم درونی بابت جدا شدنش از سیل افکار و خاطرات پاسخش را داد.
- ها بله که خودم هستم. چی میخوای از من برادر؟
مرد کمی این پا و آن پا کرد. پرواضح بود زمانی قامتش چنین خمیده نبوده. موی سرش تقریباً کامل ریخته بود و اندک موی باقیمانده دورتادور سرش هم به خاکستری میزد. مشخص بود مسیری را پیاده گز کرده تا بتواند او را پیدا کند. پیش از آنکه حرفش را مطرح کند، مکثی طولانی داشت. اسکندر در اجرای افسونهای معمولی مشکلی نداشت اما بهرغم حرفهای که برای خودش انتخاب کرده بود، ذهنخوانی را حتی نزدیک به ابتدای فهرست توانمندیهای جادویی خود قرار نمیداد.
- یک نفر شما رو به من معرفی کرد. آقای فیض. میگفت از مشتریهای شما بوده...؟
آه از نهاد اسکندر در آمد. از اینکه مراجعینش خود را «مشتری» معرفی کنند بیزار بود؛ اما به آن مرد حق میداد. احتمالاً مشکلش حادتر از آن بود که بخواهد درست فکر کند و درست حرف بزند.
- اسم کوچیکت چیه برادر؟
مرد که آماده بود سریعتر برود سر اصل مطلب و هنوز چیزی نگذشته عرق تا نیمی از پیراهنش را سایهدار کرده بود، از اینکه اسکندر اسم کوچکش را میخواست متعجب شد.
- مسعود هستم آقا.
اسکندر با همان دست راستش شانهی مسعود را لمس کرد و با مهربانانهترین لبخندی که میتوانست به او نگاه کرد.
- ها آقا مسعود. درسته که مردم، و نه فقط مراجعین، یه پولهایی به من میدن. اما این دلیل نمیشه بگم اونا مشتریهای من هستن. آقای فیض از دوستان خوب من هست برادر؛ اما شاید توضیحاتش کامل نبوده. ما اینجا کار خیر میکنیم. پول هم مثل خیلی چیزهای دیگه برای کمک به مردم لازمه. ها؟
مسعود که حالا به نظر میرسید نگران شده بود شاید اسکندر نخواهد به حرفهای او گوش بدهد، فوراً لب به عذرخواهی و تمنا باز کرد؛ اما اسکندر جلویش را گرفت و با اشارهی دست از او دعوت کرد کنارش بنشیند.
- این حرفا رو ولش کن آقا مسعود. مشکلت رو بگو برادر. بذار ببینم میتونم بهت کمکی بکنم یا نه.
- دخترم. اسمش منیره. فقط شونزده سالشه. یه مشکلی خونی پیدا کرده. یک ساله میبرمش دکتر متخصص شیراز. تو این یک سال دو بار تو همین بیمارستان فاطمهزهرا که پشت سرمونه بستریش کردم و یک بار هم به زور التماس و خواهش تو بیمارستان نمازی شیراز پذیرش گرفتم که آخرش هم گفتن نمیتونن کاری براش بکنن یا تشخیص بدن دقیقاً چشه. حتی پول نزول کردم ولی... میگن پلاکت خونش نمیدونم کمه یا...
اسکندر با حوصله به حرفهای مسعود گوش میداد. از نظر او تکراری بودن این صحبتها فقط یک دلیل داشت: انتخاب درستی کرده بود که به سراغش آمده بود. چهره، لحن و حتی حالت نگاه مسعود به دهها پدر و مادر دیگری که طی این سالها هر یک به شکلی او را پیدا کرده بودند شباهت داشت. میتوانست به او کمک کند؟ قطعاً.
- آقا مسعود. درکت میکنم برادر. توکل کن. نگران هیچی هم نباش. پیش خوب کسی اومدی. مشکل دخترت رو حل میکنیم، ها؟
دلداری دادن به این افراد درمانده که درماندگیشان به روشهای معمول قابل حل نبود، اولین کاری بود که از دست اسکندر برمیآمد. این را از او نیز دریغ نمیکرد.
- این کارت رو بگیر و فردا رأس ساعت 7 صبح به این آدرس بیا. دخترخانومت همراهت باشه ولی نیازی نیست حتماً خودش هم توی جلسه باشه.
مسعود با چهرهای این بار آرامتر، قدردان و امیدوار کارت مقوایی کوچک را از دست اسکندر گرفت. کارت نوبت بود با یک آدرس ساده که در کوچهپسکوچههای محلهی قدیم بوشهر به راحتی پیدایش میکرد.
- این جلسهای که میگین... یعنی چجور جلسهای؟
اسکندر از جایش بلند شد و دست مسعود را محکم فشرد. مسعود هم با او بلند شد. پر واضح بود که دیگر طاقت این گرما را ندارد و حالا دیگر آثار تعجب از عرق نکردن اسکندر داشت در او نمایان میشد.
- فردا میبینمتون آقامسعود. حتماً رأس ساعت بیاید برادر. نه زودتر نه دیرتر. آقای قنبری منشی من آدم سختگیریه. یک دقیقه دیر کنی دیگه راهت نمیده. ها؟
مسعود تشکر کرد و راهش را گرفت و رفت. تماشای قدمهای تند او به سمت پارک پشت سرش و ناپدید شدنش پشت ساختمانها باعث شد اسکندر به یاد بیاورد که خودش هم به اندازهی کافی کنار ساحل وقت گذرانده است و وقت آن رسیده که به امور روزمرهاش رسیدگی کند. نگاه دیگری به دریا انداخت، به همان سمتی که روزگاری جزیرهای متروکه دور از چشم جادومُردهها بود، دور از مدارِ همانهایی که از نسل جادوگران نبودند. ای کاش قدرتش را داشت زمان را به عقب برگرداند و به همان دوران بازگردد. بار دیگر به خدمت سِر مُشیر درآید و راه و رسم جادوی اصیل را بهتر از قبل فرابگیرد.
با خود گفت:
- باید با سبحان هماهنگ بشم.
بخش دوم: مسعود
مسعود، حاضر و آماده، از ساعت 6 صبح در خانه قدم میزد. در چنین مواقعی، یعنی زمانهایی که جز انتظار کشیدن کار دیگری از دستش برنمیآمد، تنها پناهش قاب عکسهای بیشماری بود که دیوار اتاق خوابش را از نیمه تا سقف پر کرده بود. بیشترشان تصاویر دختر یکییکدانهاش منیر در سنین مختلف بود. دختری گندمگون با لبخندی که ساعتها در ذهنت میماند. عکس همسرش هم آنجا بود، درست در وسط عکسها. یکی عکس تکی از نزدیک چهرهی جدی با لبخند کج و معوجی که معلوم بود در آخرین لحظه، درست صدم ثانیهای پیش از پخش نور، همان زمانی که عکاس عجول گفته بود «حالا لبخند» و قبل از آنکه لبخند کامل شود عکس را گرفته شده بود. دیگری عکس دونفریشان بود؛ روزی که با خانوادههایشان پیک نیک رفته بودند بندرگاه و حسابی بهشان خوش گذشته بود، چون توانسته بودند دور از چشم پدرانشان، دوربین عکاسی فوری که همسرش، آن زمان فقط دخترعمویش، با خود آورده بود را ببرند و آن دورتر بدهند دست برادر کوچکتر تا ازشان یک عکس یادگاری بیاندازد. عکس دیگر نسبتاً جدیدتر بود. خودش، همسرش و دختر 9 سالهاش در مشهد. همان زمانی که غدهای در سر خاتون، همسرش، پیدا شده بود و رفته بودند نذر کنند تا بلکه عملش توفیقی داشته باشد.
آه از نهادش برآمد. یادش آمد چقدر خودش و منیر اشک ریخته بودند. تنها یک روز قبل از عمل کار تمام شده بود. عشق زندگیاش پر کشید و رفت. او ماند و منیر. منیر ماند و او.
- دخترکم آماده شدی بابا؟
قرار نبود اجازه دهد برای نجات جان دخترش دیر شود. اگر پزشکها هنوز راهحلی برای او نداشتند، اسکندر با آغوش باز او را پذیرفته بود. مرد مرموزی که جان دهها نفر را نجات داده، حالا قرار بود دخترش را از شر بیماری نجات بدهد.
- بابا آمادهام. خوبه؟
چشمهای سبزرنگ دخترک در میان مانتو و شال سبز و خاکستری که پوشیده بود جلوه میکرد. دوست داشت به دخترش بگوید چقدر زیبا شده و مثل زمردی به نظر میرسد که تنها میتوان از اعماق کوههای کهن، آن هم در قصهها پیدا کرد.
- خوبه دخترم ولی یه چادر هم بردار. آقای فیض گفت اونجا یک سری قوانین خاصی دارن.
منیر کمی اخمهایش را در هم کرد اما روی حرف پدرش حرفی نیاورد. چادر مادرش همیشه، حتی بعد از این سالها، دم دست بود. آن را برداشت و راهی شدند.
خیابان ششم بهمن در صبح به آن زودی خلوت بود و به راحتی جای پارک پیدا کردند. مجبور بودند بقیهی راه را پیاده بروند. بازار ماهیفروشان پرسروصدا بود. صید تازهی صبح علاقمندان به ماهی و میگو را به آنجا میکشید. بعضی برای خانه میخریدند، بعضی برای فامیل و آشنا. بازار میوه و ترهبار هم که راستهای سرپوشیده در امتداد همان بازار ماهیفروشان بود دست کمی نداشت. مسعود به ساعت مچیاش نگاهی انداخت و دست منیر را محکمتر فشرد و با قدمهای بلندتری او را پیش برد.
دالانهای باریک و خالی یکی پس از دیگری پیش رویشان جلوه میکردند و هر چه پیش میرفتند، انگار همهچیز از همهطرف به آنها فشار میآورد. پس چرا به آدرس نمیرسیدند؟
در جایی که به نظر میرسید کاملاً بنبست باشد، چند پله پایین رفتند و دوباره چند پله بالا و این بار به کوچهای روباز رسیدند. باریکهجویی که از میان کوچه میگذشت پر از آب راکد و بوگندو بود. انگار که باران زمستان پارسال آن را پر کرده و دیگر هرگز چیزی به نام تبخیر در آن رخ نداده باشد.
بالاخره آنجا بودند. کوچهی سمائی، پلاک 1.
یک در دولنگهی آهنی که با رنگ روغن قهوهای رنگ شده بود و با خطی خوانا به رنگ سفید رویش نوشته بودند: نور آسمان، برکت زمین
مسعود مشتش را بالا آورد که در بزند. هنوز یکی دو دقیقهی دیگر زمان داشت. سر و وضع خودش را برای صدمین بار بررسی کرد. کت و شلوار خاکستری. پیراهن آبی کمرنگ. موهای شانهکرده. کفشهای واکسزده. به نظر میرسید آماده باشد. کارت سفیدرنگ را بیرون آورد. در کمال تعجب دید اسم و فامیلش روی آن نوشته شده؛ چیزی که قبلاً روی کارت نبود. ساعت جلسه: 7 صبح.
با کلید ماشین چند بار در زد. بلافاصله زن قدکوتاهی در را گشود. سن و سالی داشت اما به نظر زبر و زرنگ میآمد. دندانهایش ردیف بود اما چشمهای بیرونزده و ابروهای پرپشتی داشت.
- خوش آمدید. بفرمایید داخل.
حتی به کارتی که مسعود جلوی صورتش نگه داشته بود نگاه هم نکرد. در را باز کرد تا داخل بروند، بعد پشت سرشان، در کوچه سرک کشید و در را محکم بست.
- برید داخل خجالت نکشید.
دور تا دور حیاط، زنهایی نشسته بودند که با چادر سر و صورت خود را از مسعود میپوشاندند. مشخص بود حضور او و دخترش آنها را معذب کرده است. ظاهرشان از نظر مسعود، بیشباهت به کولیهایی نبود که گاهی در محلهی عربها و گاهی در کنار ساحل میدید؛ اما بسیار موقرتر به نظر میرسیدند. احتمالاً آدمهایی بودند که از روستاها و کورهراههای دور آمده بودند تا شاید مرهمی برای مشکلات و دردهایشان پیدا کنند. یکی از آنها بچهی دوسالهاش را روی زمین خوابانده بود و حتی به خود زحمت نمیداد مگسهایی را که روی لباس و دستهای بچه مینشینند دور کند. دیگری انگار خودش را تکیهگاه مادر پیرتر از خودش کرده بود.
- برید داخل نگران اونها نباشید. نوبت ندارن. شما سر موقع اومدید. زودتر برید پیش آقای قنبری.
باید چهار پلهی بلند را بالا میرفتند و سپس در شیشهای قابفلزی را باز میکردند و وارد حیاط کوچکتری میشدند که احتمالاً پنج متر در پنج متر بیشتر نبود. روی حیاط را با یک لایهی آلومینیومی زنگزده سایبان کرده بودند و پنکه سقفی قدیمی و بزرگی که از آن لایهی آلومینیومی آویزان بود، آرام و نامطمئن بالای سرشان میچرخید. سمت چپشان نردهای آهنی قرار داشت که راه رسیدن به پلکان دیگری که به پشت بام راه داشت را میبست. دور تا دور نیمکت یکسره فلزی قرار داشت و حتی یک جای خالی برای نشستن نبود. اینجا مرد و زن و بچه به چشم میخورد. برخی سروشکل تروتمیزتری داشتند و برخی دیگر مثل افراد حیاط بیرونی، بدبخت بیچاره به نظر میرسیدند.
درست پیش چشم مسعود، آن روبرو، پیرمردی پشت میزی بلند شبیه پیشخوان ایستاده بود و دفتر ثبت بسیار بزرگی جلویش قرار داشت. تلفن سبزرنگ قدیمی کنار دستش بود و داشت با حوصله کسی را آن سوی خط راهنمایی میکرد.
- چند وقته زیر نظر جلسهاید؟ آخرین نوبتتون یک ماه پیش بوده اما نیومدید. معلومه که باید میومدید. اگه رفت و آمد براتون سخته، بیاید بوشهر زندگی کنید. یه نوبت بهتون میدم آخر همین هفته 9 صبح.
گوشی را گذاشت. ریش سفید کوتاهی داشت و نگاه نافذش باعث شد مسعود قبل از اینکه سلام بدهد، لبخند محوی به او بزند.
- اسمتون چیه پسرم؟
- مسعود هستم. برای دخترم منیر اومدم.
- کارتتون رو ببینم.
مسعود کارت را دودستی تقدیم کرد.
- خوبه که سر موقع اومدید آقامسعود. مشکلشون چیه دخترتون؟ چه اسم قشنگی داری دخترم.
منیر نگاهی به مسعود انداخت و سپس به پیرمرد اما چیزی نگفت.
مسعود با نگاهی به آدمهایی که منتظر نشسته بودند گفت:
- اگه فکر میکنید وقت نمیشه...
- نه اتفاقاً درستش همینه. شما به بقیه توجهی نکن آقا مسعود. اینها عادت دارن. روزی صد نفر میان اینجا چند ساعت میشینن که حاجتی بگیرن و بعدش میرن. برای خود شما هم خوبه که از این به بعد هفتهای یک بار سری به اینجا بزنید. اما از اون مهمتر اینه که...
یک کارت صورتی رنگ از جنس همان مقوای بیکیفیت بیرون آورد و تاریخ و ساعتی رویش نوشت.
- ... مهم اینه که جلسهها رو منظم و دقیق بیاید. دختر گلم شما برو توی اون اتاق سمت راستی بشین. فوزیه خانم راهنماییت میکنه.
پیرزن جلوتر رفت به سمت اتاقی سمت راست حیاط کوچک که درش باز بود و به منیر اشاره کرد برود.
مسعود با علامت سر به دخترش اجازه داد برود.
- آقا مسعود شما هم توی اتاق بغلی تشریف ببرید. وقتی وارد میشید هیچ صحبتی نکنید. در رو آروم پشت سرتون ببندید و برید درست کنار آقا اسکندر بشینید. هر وقت بهتون گفت، دست راستتون رو اینطوری جلو بگیرید. انگشتهاتون رو نه زیاد به هم فشار بدید و نه خیلی از هم باز کنید. بقیهش رو خودتون متوجه میشید.
مسعود حرف او را گوش میدهد و وارد اتاق میشود.
با خودش فکر میکرد احتمالاً باید با جایی شبیه به اتاق رمالها مواجه شود؛ اما صرفاً یک اتاق معمولی بود. یک فرش دوازدهمتری. پنج شش نفر مرد تقریباً همسن با ظاهری شبیه به خودش نشسته بودند. اسکندر روبرو سمت چپ نشسته بود و به روبرو، جایی که یک پشتی خالی قرار داشت زل زده بود.
اسکندر انگشت سبابهاش را بالا آورد و روی بینی گذاشت و با اشارهی دست دیگر از او دعوت کرد کنارش بنشیند.
زمانی که در کنار اسکندر نشست، آرامش بینظیری سرتاپای وجودش را فرا گرفت.
اسکندر به سمتش برگشت و آرام زمزمه کرد: دست راستت.
مسعود با متنات دست راستش را به همان شکلی که آقای قنبری توصیف کرده بود جلو گرفت.
اسکندر با صدایی کمی از نجوا بلندتر شروع به صحبت کرد. حرفهایش برای مسعود کاملاً نامفهوم بود. گویی داشت ورد میخواند یا اینکه با کسی روبهرویش صحبت میکرد. سپس دوباره به زبان فارسی و این بار با مسعود سخن گفت.
- آقا مسعود. شما به وکالت از دخترتون اینجا نشستهاید. الان ما میخوایم که ببینیم مریضی دختر شما ریشهی روحی داره یا جسمی. نمایندهی موکلین اون سمت اینجا نشسته. اسمشون سبحان هست. اگر انگشت کوچکتون باز بشه، یعنی مریضی روحیه و اگر همهی انگشتها باز بشه، یعنی جسمی.
مسعود که به سختی میتوانست ترس و معذبشدنش را پنهان کند، فقط با سر تأیید کرد و منتظر ماند ببیند چه اتفاقی میافتد.
چیزی که به چشم میدید، با جسم نمیتوانست کنترل کند. انگشت کوچک بدون اختیار او از انگشتهای دیگر فاصله گرفت.
بدون هشدار قبلی، جمعیتی که آنجا نشسته بودند با هم کلمهای نامفهوم گفتند.
اسکندر که حالا صدای ملایمش تنها منبع آرامش مسعود به نظر میرسید گفت:
- نگران نباش. مشکل روحی و جسمی تفاوت زیادی نمیکنه. فقط مشکلات روحی درمان طولانیتری داره. همین. سبحان قبول کرده درمان دختر تو رو بر عهده بگیره.
لبخند بر لبان مسعود نقش بست. اشک از گوشهی چشمش جاری شد.
- اما شرطی داره.
- چه شرطی؟
از رفتار و صحبتهای اسکندر پیدا بود بارها و بارها این جمله را به مراجعینش گفته است.
- شرط سادهای داره. دختر شما قراره تحت نظر جلسه قرار بگیره. از این به بعد باید نوبتها رو به موقع بیاد. بعد از یه مدت خودتون میتونید بعضی از نوبتها رو به جاش بیاید. ولی حتماً این روند باید تا همیشه ادامه پیدا کنه.
مسعود به تعداد دفعاتی که همسرش و سپس دخترش را از این مطب به آن مطب برده بود فکر کرد. حقیقت این بود که رعایت چنین شرطی آنقدرها هم سخت به نظر نمیرسید.
- اگر دخترم درمان میشه چرا که نه؟ حتی نیازی نبود بگید. من تازه شما رو پیدا کردم.
اسکندر لبخندی زد و گفت:
- درسته آقامسعود. اما مسئله اینه که، دختر شما فقط تا زمانی از موهبتها و کمکهای این جلسه برخوردار میشه که به اصول و قوانین اینجا هم پایبند باشه. این یعنی اینکه حدالمقدور نباید از بوشهر به مدت طولانی دور بشه و قرار نیست با هر کسی که مورد تأیید جلسه نیست ازدواج کنه. این شرط رو میپذیری آقامسعود، ها؟
مسعود به پشتی خالی روبهرویشان زل زد و یک لحظه با خود گفت نکند همهی اینها سر کاری باشد؟ اما آقای فیض اهل دروغ نبود و اسکندر هم بسیار آدم رک و مثبتی نشان میداد. در نهایت چه چیزی میتوانست از سلامت دخترش مهمتر باشد؟ اگر آنها میتوانستند سلامتی را به او برگردانند، پس دیگر چه اهمیتی داشت؟
- خوبه که به این موضوع فکر میکنی آقامسعود. جلسهی امروز شما تمام شده و منتظر نفر بعدی هستیم. شرط رو پذیرفتی؟
مسعود برگشت و چشم در چشم اسکندر نگاه کرد.
- پذیرفتم.
اسکندر دست او را فشرد و با اشاره به در از او خواست که جلسه را ترک کند.
بخش سوم: منیر
صبح زیبای اولین روز اسفند، زمانی که شاید برای بعضی مردمان به معنای سرمای زمستان و برف باشد، برای منیر خنکای دلپذیری زیر ابرهای نیمهبارانی بود. امید به وزش بادی و بارانهایی که چندبرابرشان چند روز قبل در میانهی آفریقا تجربه شده بود.
ترم دوم دانشگاه در رشتهای که پدرش به او تحمیل کرده بود، بهتر از چیزی که تصورش را داشت پیش میرفت. معماری چیزی از هنر کم نداشت. دست کم، با یک تیر دو نشان میزد. طراحی و نقاشی را به شکلی حرفهایتر پیش میبرد و در کنارش اصول مهندسی را نیز تجربه میکرد. اما زیباترین حسی که داشت، پیادهرویهای عصرگاهی، بعد از آخرین کلاس، بود. کافی بود دویست سیصد متر از در دانشگاه فاصله بگیرند، تا به پارک ساحلی زیبای شغاب برسند. فالودههایی که دو نفری، او و مرتضی، در پارک شغاب میخوردند، فالودههایی که به آب لیموی تازه جان گرفته بود، خوشمزهترین فالودههای جهان بودند.
- ولی تو نمیتونی همینطوری بری پیش بابام بگی من دخترت رو میخوام. تو حتی سربازی هم نرفتی.
- منظورت چیه منیر؟ یعنی هر کی سربازی نرفته، حق نداره زن بگیره؟
- زن بگیره؟
منیر خوب میدانست نقطهضعف مرتضی چیست. کافی بود اخم کند، حتی به شوخی، تا مرتضی با هر چه که میگوید موافق باشد. حتی اگر میگفت ماست سیاه است، یک اخم کار را تمام میکرد.
مرتضی چهره یا ظاهر آنچنان متفاوت و خاصی نداشت. اهل شیراز بود و قرعهی کنکور او را به بوشهر کشانده بود. هیچکدام از دخترهای دانشگاه، یا درستتر آن است که هیچکدام از پسرهای دانشگاه درک نمیکردند آن پسر چطور قاپ منیر را دزدیده است.
- بله منیر خانم خُب اصطلاحش همینه دیگه. زن گرفتن. ازدواج کردن. تشکیل خونواده دادن.
- خُب؟
- خُب آره. باید تکلیف سربازی هم روشن بشه. قبول دارم. ولی من که قرار نیست لیسانس بگیرم و تمام. یا یه کاری رو شروع نمیکنم، یا حالا که شروع کردم، تا دکتراش میرم. تا اون موقع هم.
- تا اون موقع هم طاقت نداری زن نگرفته باشی نه؟
- ای بابا باز هم که اخمات کردی تو هم منیر خانم چش سبزم. غلط کردم.
افرادی که لایک کردند
ویرایش شده توسط بارتی کراوچ در 1405/8/30 23:32:45
پشتیبان ارباب تاریکی باشید تا به دنیای جادوگری شما آسیبی نرسد.


همین الان به حرفم گوش بده... بعدا میفهمی چی میگفتم ولی بعدا خیلی دیره!
چه میدونم... مثلا خلال دندون بمیری!
گفتی چی بمیرم؟
تـــــــــــو جرئت کردی بگی من چطوری میمیرم؟
آقا کمــــــــــــــــــــــــــــــــــ...
فکر کنم الان سنت مانگو بستری باشه...
قبلش هم میگفت باید همه مرگخوارها رو زندانی کنن؛ حتی اونایی که از اعمالشون پشیمونن رو. موقع کشتن یکی از همین مرگخواها هم دستگیرش کردیم!
ولیـ...
خب به نفعش شد. به هر حال مرگ بهتر از آزکابانه! 
خیلی دوست داشتم بدونم یهو چی شد که اینقدر وضعش ریخت بهم!
تو پیشش بودی، چیزی نخورد که مسمومش کنه؟
اتفاقیه که افتاده! روونا بیامرزدش. 
به نظر من که زندگیامون مثل یه چوبکبریته، اگه سرش بسوزه حتما کمرش هم نمیسوزه!
چون توی ذات چوبکبریتا سوختنه. میفهمی پیشی؟ بذار بهتر توضیح بدم... بد یا خوب بودن یه انتخابه. مثل یه کارت. تو انتخاب میکنی پشتش رو نشون بدی یا روش رو. تنها نقش ذات اینه که درصد احتمالات رو تغییر میده.






