پرش به محتوای اصلی
جادوگرانخانه
جادوگران® | نخستین مرجع فارسی زبان هواداران هری پاتر
کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!
آنلاین‌ها
کارت قورباغه شکلاتی
شبکه پرواز

کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!

تصویر تغییر اندازه داده شده

آنلاین‌ها

94
نفر همین الان آنلاین‌اند 23 نفر در «انجمن»
2 عضو 92 مهمان
کجای سایت هستند؟
اعضای آنلاین

47 عضو در ۲۴ ساعت گذشته وارد سایت شدند

کارت قورباغه شکلاتی

کارت قورباغه شکلاتی

پرافتخارترین اعضای سایت جادوگران

شبکه پرواز

شومینه‌های من

۴ مقصد

همهٔ شومینه‌ها

گالیون‌ و انرژی‌ جادویی خود را خرج کنید در: خرید چوبدستی از چوبدستی گستران و اجرای طلسم در اخگرهای نقره‌ای | آموزش اجرای سپر مدافع یا مهاجم در دخمه خاطرات | خرید جاروی پرنده از هفت دسته جارو | خرید خوراکی و کالا از زوپس مارکت جادوگران | خرید معجون از معجون‌سرای پاتیل‌طلا | خرید اقلام شوخی از شوخی‌کده فارس د ماره | درمان یا پیشگیری از بیماری در شفاخانه مرداب زیرین | فعالیت در رسانه‌های ویدئویی، تصویری، صوتی و متن‌کوتاه‌ جادوگران با خرید اشتراک جادوگران پلاس

دوئل زیر زمینی

نوع تاپیک: رول‌نویسی تکی

مشاهده‌کنندگان این تاپیک: 1 کاربر مهمان
جادوگر جادوآموز
تولد نقش
1405/07/03
آخرین ورود
امروز ساعت 17:44
عضویت
1405/07/02
پست‌ها
36
گودریک گریفیندور VS بارتی کراوچ پسر


باران بر روی آرشوسکا






باران بر روی پنجره های اتاقش میبارید ، او هیچ صدایی رو به اندازه ی صدای باران دوست نداشت ؛ به سمت پنجره رفت ، تختش دقیقا کنار پنجره بود ، پنجره را باز کرد و سیگارش را روشن کرد ، در مدتی که سیگار میکشید باران حسابی او را به همراه تختش خیس کرد ، پس از آن که سیگار کشیدنش تمام شد از روی تخت بلند شد و جوراب هایش را پوشید و سپس لباس هایش را ، همسن های او معمولا لباس های مد روز و یا شلوار جین میپوشیدن ولی او بیشتر به لباس های قدیمی تر علاقه داشت ، مثل کت شلوار های مردانه و شلوار پارچه ای . به طور قطع میشد گفت او با تمام همسن های خودش متفاوت بود از هر لحاظ که بگی . در گذشته فکر میکرد آدم شجاعی هست ولی اکنون میداند شجاعت او در میان دیگر اشخاصی که در کنارش قدم زدن هیچ است .
بوت های چرمش را پوشید و از پله های آپارتمان پایین آمد در این میان از کنار چند تا از همسایگانش رد شد ولی نه سلامی داد و نه علیکی .
اینکه به کجا میرفت خودش نیز نمیدانست ، به هرحال به یک جایی میرفت و منتظر میماند که زمین و آسمان چیزی را برای او رقم بزند .
او یک پسر جوانی بود که به تازگی به سن هجده سالگی رسیده بود ، اگر در گذشته هنگامی که او کودکی بیش نبود از او میپرسیدن که آیا دوست دارد زودتر سنش بالا برورد یا نه ؟ بی شک میگفت که آرزو این را دارد که زودتر بزرگ شود که مثل دیگران کار های دلخواهش را بکند ، اما اکنون از پس انجام ساده ترین کار ها نیز بر نمیامد .
صبح بعد آنکه بیدار میشد بدون هیچ هدفی تنها و تنها به خیابان قدم میگذاشت ، توجهی نیز به دیگران نداشت .
هنگامی که به نزدیکی میدان اصلی شهر رسیده بود به تعداد خیلی زیادی از تجمع کنندگان رسید کسانی که برای حمایت از حکومت فریاد میکشیدند پرچم کشورشان را تکان میدادند و با تمام توان فریاد میزدند درود بر آرشوسکا ، تمامی آنها پیرمرد و پیرزن هایی بودن که بوی گندشون از صد ها متر آنورتر میامد کسانی که کافی بود باهاشون دست بدی که صد ها نوع بیماری مقاربتی بگیری .
به همین دلیل از آن ها دوری میکرد .
به این فکر میکرد که چقدر کشورش ، آرشوسکا ، یک زمان با شکوه بوده ولی اکنون ...
هنگامی که به مسیرش ادامه میداد به یک خیابان رسید که در آن خیابان خاطرات زیادی داشت . با خود گفت : چه بهتر به مدرسه قدیمی ام یک سری میزنم .
مدرسه اش در انتهای خیابان بود به دور از شلوغی خیابان اصلی و میدان مرکزی .
در ورودی مدرسه مثل همیشه باز بود حیاط خلوت بود از حیاط گذشت و به در ورودی ساختمان رسید و بالای آن به بزرگی نوشته بود : به مدرسه ی ماندیواج خوش آمدین .
نام عجیبی بود ، درواقع نام خوانوادگی مدیر پیشین مدرسه بود .
وارد مدرسه شد ، تنها دو شخص در تمام مدرسه بود ، مدیر مدرسه و معلم ادبیات آرشوسکایی
وارد دفتر شد ، دو معلم به پسر جوان لبخند زدن
معلم ادبیات گفت : چطوری ادموند
-مگه میشه تو این روز ها کسی حالش خوب باشه ؟ حتی اگر دلیلی برای خوشحالی داشته باشم ، خوشحال بودن رو چیز درستی نمیبینم . مگه نه استاد ؟
معلم ادبیات از سر جایش بلند شد ، لیوانش رو پر از قهوه کرد و پس از خوردن بخشی از آن رو به ادموند گفت : چی بگم خوب باشه ... سپس مکثی کرد و ادامه داد : روزی میرسه که ما دلیلی برای ناراحتی نداشته باشیم . ملت هنوز دارن پرچم تکون میدن ؟
- وقتی که من اومدم دیدمشون ، دور میدان مرکزی جمع شده بودن .
ادموند کمی مکث کرد ، سپس نگاهش به عکس پادشاه آرشوسکا در کنار میز مدیر مدرسه افتاد .
سپس ادامه داد : -چرا عکس این کثافت رو نمیندازین دور ؟
مدیر مدرسه نگاهش را از دفتر و کاغذ های روی میز برداشت و بالاخره شروع به صحبت کرد و با لحنی تحقیر آمیز گفت : اگه به هر دلیلی از اداره کل بیان و عکس پادشاه تو دفتر نباشه ، به یه روز نرسیده در مدرسه رو تخته کردن ، فکر کردی ما خودمون از عکس این خوشمون میاد ؟
ادموند با خنده گفت : خب عکس رو بردارین هر وقت از اداره اومدن ، سریع بزارین سر جاش .
هر سه لبخندی زدن .
ادموند نگاهی دیگر به اطراف اتاق انداخت و عکس آقای پیترسون رو دید که قاب عکس در کنار چند شمع کوچک آویزون شده بودی ، درواقع این واقعیت ادموند را بسیار ناراحت میکرد که او مدت وقت داشت به آقای پیترسون یکی از معلمانش سر بزند و جویای احوالش شود ولی هر بار بهانه ای میاورد که به پیش او نرود ، آنقدری امروز فردا کرد که نتیجه اش این شد که او دیگر هیچوقت نمیتواند آقای پیترسون را ببیند ، آقای پیترسون مرد دوستداشتنی ای بود و یک دوست خوب .
مدت کوتاهی بین هر سه ی آنها سکوتی به وجود آمد ، سپس ادموند این سکوت را شکست و گفت : آقای پیترسون ... اون هم بین پارتیزان ها بود ؟
معلم ادبیات : همه ی ما او شب بیرون بودیم ، روز های بعدش هم بیرون اومدیم ولی خبر کشتاری که شده بود پخش شد بعد اون ساعت سه ظهر با ماشین به سمت میدان مرکزی رفتیم و خب همونجور که انتظار داشتم کلاه مشکی ها همه جا بودن با مسلسل های توی دستشون ، دیگه جرعت نکردم کار خاصی بکنم یه مدت تو خونه موندم .
ادموند : کلاه مشکی ها شب اول شکست خوردن ، خودم دیدم عقب نشینی کردن ولی شب دوم با نیروی کمکی اومدن و ...
معلم ادبیات : شب دوم تمام روز صدای گلوله میومد از همونجا فهمیدم چه بلایی سر پارتیزان ها داره میاد .
مدیر مدرسه : حتی به خانواده هاشون اجازه اینو نمیدادن که اجساد بچه هاشون رو بگیرن ، کسایی هم که بهشون اجازه داده شد ازشون پول زیادی گرفتن ...
معلم ادبیات : بیچاره خانوم پیترسون . موقع مراسم خاکسپاری باید میدیدی چه حالی داره و حرف هایی که به پسرش زد ... آهی کشید و ادامه داد ، حتی نمیخوام بهش فکر کنم
ادموند : اصلا نمیفهمم ، اصلا میتونم امیدی داشته باشم یا نه، اصلا امید داشتن تو این روز ها منطقیه ؟
معلم ادبیات : واقعا نمیدونم ادموند ، منم حال تو رو دارم . باید فقط صبر کنیم و ببینیم چی میشه .
ادموند : به هرحال هرچی بشه بدتر از این نمیشه ، من دیگه باید برم . فعلا خداحافط
سپس با دو معلم دست داد و از مدرسه خارج شد . وارد خیابان اصلی شهر شد ، به سوی مقصدی که نمیدانست کجاست .
جمعیت زیادی در خیابان بودن ، به نظر از روز های دیگر شلوغ تر بود .
بالاخره وارد مقصدی برای خودش یافت . به کافه ای رفت که همیشه در آن قهوه میخورد . یک زن مسن به همراه دخترانش در آن کافه کار میکردن . قهوه ای سفارش داد و شروع نوشیدن کرد .
ناگهان چشمانش به بیرون کافه دوخته شد .
کلاه مشکی هایی که در خیابان ها رژه میرفتن تعدادشون بیشتر از هزار تا بود . رژه ی آنها تنها برای مردم و نه دشمن خارجی ، برای پارتیزان هایی که میان مردم بودن .
از کافه بیرون آمد و نگاهی کامل به کلاه مشکی ها انداخت ، کلاه مشکی ها در خیابان رژه میرفتن و مردم را نگاه میکردن ، مردم نیز لبه ی خیابان جمع شده بودند و با نفرت به کلاه مشکی ها نگاه میکردن
ادموند میدانست که رژه ی کلاه مشکی های برای ترساندن مردم و پارتیزان ها است .
آرزو میکرد که بمبی در دست میداشت و خود را در میان کلاه مشکی ها منفجر میکرد .
ولی حیف که بمبی در دست نداشت .
چند روزی گذشت ادموند در اتاقش نشسته بود .
پدر و مادرش در خانه نبودن پس فرصتی پیدا کرده بود که کمی خلوت کند .
از زیر تختش جعبه ای درآورد و درش را باز کرد ، در جعبه چند تا کتاب مختلف بود و لای یکی از کتاب ها شیره ی محبوبش قایم شده بود .
شیره را برداشت ، تکه ای از آن را زیر زبونش گذاشت ، اونقدری تلخ نبود که حالش را بد کند .
بر روی صندلی نشست . رادیو روشن بود و آهنگ قدیمی را میخواند .
چشمانش را بست و تنها به آب شدن شیره زیر زبونش توجه کرد .
برای جوانان سوخته ی این سرزمین سرگرمیه دیگری جز سیگار کشیدن و چرت و پرت گفتن وجود ندارد .
موسیقی ای که از رادیو پخش میشد به شدت جذاب بود ، نام نوازنده فردریچ هیل بود یکی از نوازندگان پیانو که که ادموند آثارش را بسیار دوست داشت ،
ادموند درحال خلوت کردن با خودش بود که زنگ خانه به صدا درآمد
دعا دعا کنان که پدرش پشت در نباشد به طرف در رفت .
از چشمی در به بیرون نگاه کرد . و نه کسی از اعضای خانواده اش نبود .
زنی پشت در بود که ادموند او را میشناخت .
آیلیا .
یکی از همکلاسی هایش بود .
در را برایش باز کرد .
آیلیا : سلام ادموند .
ادموند : انتظار داشتم که هر لحظه پادشاه آرشوسکا با گل و شیرینی پشت در باشه ولی انتظار اینو نداشتم که تو بیای پیشم .
آیلیا : اگر هنوز سر اون قضیه باهام مشکل داری ...
ادموند پرید وسط حرفش و گفت : نه ، اصلا گذشته ها گذشته . بیا تو
سپس در را کامل باز کرد که آیلیا وارد شود .
آیلیا به طرف کاناپه ی کنار شومینه رفت و نشست .
ادموند هم در کنار او بر روی کاناپه ی دیگری نشست .
آیلیا : همونطور که میدونی من مدتی آرشوسکا نبودم ، دقیقا ...
ادموند : دقیقا زمانی که کلاه مشکی ها داشتن پارتیزان هارو میکشتن ؟
اره تو دقیقا این زمان آرشوسکا نبودی .
آیلیا : داری مسخرم میکنی ؟ خودت میدونی من هیچوقت از مرگ هیچکس خوشحال نشدم دلیلی هم نداره .
ولی میخوام بدونم دقیقا چه اتفاقی افتاده ؟ زمانی که خارج کشور بودم هیچ خبری بهم نرسید .
ادموند : واقعا نمیدونی چی شده ؟
آیلیا : نه
ادموند : خیلی خب .
این را که گفت بلند شد و به سمت در رفت ، از چشمی در نگاه کرد که کسی فال گوش نباشه.
سپس برگشت و سر جایش نشست .
ادموند : همونطور که میدونی پارتیزان های نیروی های مردمی ای هستن که وفادار به پادشاه قبلی هستن
اکثرت مردم طرفدار اون هان.
کلاه مشکی ها هم وفادار به پادشاه فعلی ، یک ماه پیش پارتیزان ها در کنار مردم شورش کردن .
آیلیا : خب تا اینجاش رو میدونم بعدش چی ؟
ادموند : کلاه مشکی ها همشون رو کشتن ...
زن ، مرد ، کودک و پیر
به هیچکس رحم نکردن ،
فعلا تونستن شورش هارو بخوابونن .
آیلیا : خودت چی ؟
ادموند : چی متوجه نشدم ؟.
آیلیا : خودت هم در کنار پارتیزان ها بودی ؟
ادموند : همه در کنار پارتیزان ها بودن ، اکثرشون هم کشته شدن . و بله منم بودم
آیلیا : تو چطور زنده موندی ؟
ادموند : روز های اول کلاه مشکی ها فکر نمیکردن پارتیزان ها بتونن کاری بکنن ، ولی دست کمشون گرفته بودن .
آخرین روز با تمام قدرت مقاومت کردن توی خیابون مرکزی بودم که تیراندازی شروع شد .
تعداد کمی از پارتیزان ها تفنگ داشتن ، بقیه دست خالی بودن .
خودم اسلحه نداشتم ، شاید همین نجاتم داد ، بعدش کلاه مشکی ها دو طرف خیابون رو گرفتن .
از سمت دیگه فرار کردیم ، تا اینکه یه پیرزن در خونش رو باز کرد و داد زد که بیایم تو
من و چند نفر دیگه وارد شدیم ، درست وقتی که فکر میکردیم در امان هستیم ، کلاه مشکی ها در رو منفجر کردن ، بعدش همه رو به رگبار بستن ، تیر به شخص جلویی خورد و افتاد رو من ، من هم خودم رو به مردن زدم ، بعدش کلاه مشکی های پیرزنه رو هم کشتن .
آیلیا : واقعا وحشتناکه ، حتی به یه پیرزن هم رحم نکردن ؟ چطور نفهمیدن تو زنده ای ؟
ادموند : خون نفر جلویی روی من ریخته بود ، خودش هم افتاد روم ، اینطوری بود که کلاه مشکی ها فکر کردن منم تیر خوردم .
بعد اون کلاه مشکی ها رفتن و منم وقتی اوضاع آروم شد فرار کردم .
اون ها به دستور پادشاه کشته شدن .
آیلیا دیگر هیچ چیز نمیتونست بگوید ، پنج دقیقه تمام به آتش شومینه خیره شده بود و سپس گفت : مرسی ادموند ، من دیگه میرم .
ادموند بلند شد و برایش در را باز کرد .
نمیدانست گفتن آن حرف ها به آیلیا کار درستی بود یا نه ، اگر آیلیا او را لو میداد چه .
نمیدانست چه فکری باید بکنم .
ولی میدانست که دیگر حوصله ی ماندن در آن خانه را ندارد ، پس بلند شد ، لباس هایش را پوشید و به بیرون خانه رفت .
در راه به چیز های زیادی فکر کرد .
آیا اصلا مبارزه علیه پادشاهی کار درستی است ؟
آیا اصلا پادشاه آدم بدی هست ؟
از کجا میداند پادشاه قبلی میتواند کشور را آباد کند ؟
و آیا اصلا او یک شخص شجاع بود که در میان پارتیزان ها وارد یک کودتا شد و یا فقط یک جوان کله خر است ؟
نمیدانست .
بعد از مدتی پیاده روی به خودش آمد و فهمید که اصلا نمیدانست دارد به کجا میرود و به همین دلیل تصمیم گرفت که به خانه اش برگردد .
هنگامی که به خانه رسید نامه ای را در پادری خانه دید .
نفسش در سینه اش حبس شد .
نامه از طرف کلانتری محل بود که اسم او رویش نوشته بودن ، وارد خانه که شد نامه را به سرعت باز کرد ، در نامه از او خواسته شده بود که در اسرع وقت به کلانتری محل بیاد .
همین و بدون هیچ توضیح اضافه ای .
نکند که کلاه مشکی ها از حضور او میان پارتیزان ها با خبر شده بودند؟
نامه را سه بار خواند . بار اول سریع مثل کسی که میخواهد چیزی را از دستش بیندازد ، بار دوم کلمه به کلمه ، و بار سوم فقط به خط ها نگاه میکرد: به شکل – ک – به مهر دایره ای پایین کاغذ که نصفش از جوهر کم رنگ شده بود ، به امضایی که شبیه هیچ اسمی نبود . – در اسرع وقت . – همین دو کلمه بیشتر از هر چیزی آزارش میداد . در اسرع وقت یعنی چه ؟ یعنی امروز ؟ فردا صبح ؟ یا یعنی تا وقتی که هنوز فرصت داری فکر کنی و فرار کنی ؟
نامه را روی میز گذاشت و رفت سمت پنجره . باران بند آمده بود ولی هوا هنوز نمناک و سنگین بود ، مثل پتویی خیس که روی شهر انداخته باشند . از طبقه سوم میشد سقف های کج و معوج محله را دید ، دودکش هایی که امروز دود نداشتند و دورتر ، ته خیابان ، برج ساعت میدان اصلی که از ماه پیش روی چهار و ده دقیقه خوابیده بود و هیچکس جرئت نمیکرد درباره آن حرفی بزند . میگفتند ساعت را همان شب دوم با گلوله زده اند . بعضی ها میگفتند پارتیزان ها زدند که زمان بایستد ، بعضی ها میگفتند کلاه مشکی ها زدند که کسی یادش نیاید چه ساعتی بود .
به خودش گفت : آرام باش اگر میخواستند بگیرندت نامه نمیفرستادند و می آمدند ،در را میشکستند و می بردندت و نامه فرستادن کار کسانی است که هنوز دنبال بهانه اند .
ولی این فکر آرامش نکرد. چون فکر بعدی بلافاصله از راه رسید، همان‌طور که همیشه می‌رسید: شاید بخواهند خودت بروی. شاید دقیقاً همین را بخواهند. که با پای خودت بروی و جلوی همه بایستی و بگویی هستم، من هستم، چه می‌خواهید
دستش را بی‌اختیار روی ساعد چپش گذاشت، جایی که زیر آستین پیراهن یک خط کج و صورتی از آرنج تا نزدیک مچ می‌رفت. ترکش چوب بود یا آهن، نمی‌دانست. فقط یادش بود که وقتی در را منفجر کردند، چیزی مثل تیغ داغ از روی دستش کشیده شد و او آن‌قدر ترسیده بود که درد را اصلاً حس نکرد. بعدها، در انباری یک خانهٔ غریبه که شب را آنجا گذراند، زخم را با ته‌ماندهٔ یک بطری شراب شست و با نوار پارچه‌ای بست. حالا فقط جایش مانده بود، و هر بار که آستینش بالا می‌رفت، چشم‌هایش را از آن می‌دزدید
آن روز را در خانه ماند و کاری نکرد. غذا درست نکرد. چای ریخت و سرد شد. رادیو را روشن کرد و بلافاصله خاموشش کرد، چون صدای مجری که از -وحدت ملی- حرف می‌زد حالش را به هم می‌زد. فقط پشت پنجره ایستاد و به خیابان نگاه کرد.
در تمام آن آپارتمان کوچک سکوتی بود که تا آن روز آزارش نداده بود . سال ها در این سکوت زندگی کرده بود . ولی حالا حس میکرد این سکوت پر است ، پر از گوش ، هر قدمی روی پله های ساختمان ، هر دری که بسته میشد ، هر کلیدی که در قفل در همسایگان میچرخید ، همه ی آن ها برایش معنایی پیدا کرده بودند که تا دیروز نداشتند .
شب دیر وقت ، صدای پا از پلکان آمد و پاهای سنگین و کند . ادموند نفسش را حبس کرد . پاها به طبقه دوم رسیدند ، ایستادند و بعد با صدای کلیدی دری باز و بسته شد . همسایه ای بود که از کار برمیگشت .
ادموند روی تخت نشست و دست هایش را مثل کسی که تازه از غرق شدن نجات پیدا کرده باشن روی زانو گذاشت . فکر کرد : اگر هر شب اینطوری باشد تا آخر هفته دیوانه میشوم .
شب به سختی به خواب رفت ، ساعت ها به سقف اتاقش خیره شده بود و خدا میداند به چه چیز هایی فکر میکرد .
نزدیک صبح که پرده ها از سیاه به خاکستری میرفتند به این نتیجه رسید که باید برود. هرچه زودتر بهتر. اگر می‌خواهند بگیرندش، بهتر است زودتر بگیرندش. اگر نمی‌خواهند، بهتر است زودتر بفهمد .
صبح مه بود. نه مه واقعی، بلکه همان غبار نمناکی که از رودخانه بلند می‌شود و تا ظهر نمی‌رود. ادموند کت پشمی‌اش را پوشید، آستین‌های پیراهن را تا مچ دکمه زد و چند ثانیه جلوی آینه ایستاد. چشم‌هایش گود افتاده بودند. صورتش نه شبیه جوان هجده‌ساله بود نه شبیه پیرمرد؛ شبیه چیزی بود بین این دو، چیزی که ماه گذشته ساخته شده بود و هنوز تمام نشده بود.
از پلکان که پایین می‌رفت، در طبقهٔ همکف باز شد و صاحب‌خانه، خانم برنر، سرش را بیرون آورد. زن شصت‌ساله‌ای بود با موهای رنگ‌شدهٔ بنفش‌مایل و صدایی که همیشه شبیه شکایت بود.
-آقای ادموند ! اجاره این ماه ...
-فردا می آورم ، خانم برنر .
-فردا صبح . همیشه فردا . زن نگاهش کرد ولی این بار ، چیزی در نگاهش عوض شد . – رنگتان خیلی بد شده است . مریض شده اید ؟
- نه فقط ، نخوابیدم .
- کسی این روز ها نمیتواند درست حسابی بخوابد . زن این را آهسته گفت و بعد ، جوری که انگار جمله ای را که نباید می گفت به زبان آورده باشد ، در را نیمه بست . – مواظب باشید .
ادموند نفهمید این - مواظب باشید – تهدید بود یا دلسوزی . و همین عدم اطمینان ، مثل مه ، روی همه چیز نشست .
بیرون، همه‌چیز بوی مرگ می‌داد، بدون اینکه چیزی مرده باشد. بوی گچ و نم و دود سیگار ارزان. جلوی نانوایی صفی بود که همه ساکت ایستاده بودند، با آن حالتی که مردم این روزها در صف ایستادن را از بر شده بودند: نگاه به زمین، دست‌ها در جیب، هیچ‌کس به هیچ‌کس نگاه نکند. روی دیوار نانوایی پوستر جدیدی چسبانده بودند. عکس پادشاه با لبخندی که در هیچ عکس دیگری ندیده بود و زیرش با حروف درشت: «آرشوسکا یک خانواده است.» کسی با زغال روی لبخند پادشاه خط کشیده بود. چیز مشخصی نبود. فقط یک خط کج، مثل جای یک زخم. هنوز کسی پاکش نکرده بود. ادموند مجبور شد خودش را وادار کند سرش را برنگرداند.
هرچه به کلانتری نزدیک‌تر می‌شد، قدم‌هایش بیشتر به او خیانت می‌کردند. یک‌بار، بدون اینکه بفهمد، شروع کرد به شمردن. یک، دو، سه، چهار. تا بیست می‌شمرد و دوباره از اول. این عادت را از بچگی داشت و فکر می‌کرد دیگر ترک شده، ولی نه، فقط خوابیده بود.
کلانتری ساختمان خاکستری و بلندی بود که قبلاً بانک بوده. هنوز روی سردر، جایی که اسم بانک را کنده بودند، گچ تازه‌تر و روشن‌تری دیده می‌شد. دو نفر کلاه‌مشکی دم در ایستاده بودند. جوان بودند، شاید حتی از خود ادموند هم جوان‌تر، با صورت‌هایی که هنوز از گوشت بچگی پر بود. یکی‌شان با پشت دست بینی‌اش را پاک می‌کرد. مسلسل را روی سینه آویزان کرده بود، آرام و بی‌اهمیت، همان‌طور که آدم‌ها سیگار خاموش را بین انگشتانشان نگه می‌دارند.
ادموند از جلوی آنها رد شد و یکی از آن ها گفت : کارت ؟
و او کارت شناسایی را داد . جوان نگاهی انداخت آن را برگرداند و آهسته خواند : - ادموند ... بعد با صدای کسالت بار کسی که هزار بار این کار را کرده گفت : - دفتر دوم ، طبقه همکف . دست راست .
همین . هیچ چیز دیگر نگفت . ادموند حس کرد ران هایش سست شده اند . تازه فهمید در تمام مدت نفسش را نگه داشته بود .
دفتر دوم اتاق درازی بود با سقف کوتاه و بوی گرد و کاغذ و چای مانده. ردیفی صندلی چوبی کنار دیوار چیده بودند و سه چهار نفر نشسته بودند: زنی با کیف بزرگ، مردی چاق که مدام ساعتش را نگاه می‌کرد و پسرکی که معلوم بود گم شده. پشت یک پیشخوان بلند، مرد سن‌وسال‌داری با عینک ته‌استکانی چیزی در دفترش می‌نوشت. ادموند جلو رفت.
-سلام ، من نامه ای گرفتم ...
مرد سر بلند نکرد . – اسم ؟
ادموند .
مرد انگشتش را روی ستونی در دفتر کشید ، مثل کسی که فهرست قیمت ها را میخواند . ادموند ...
بزار ببینم ... آهان . عینکش را بالا زد . – شما صاحب پیکان قدیمی هستین ؟ آن قهوه ای ؟
ادموند یک لحظه نفهمید . کلمه ها انگار به زبان دیگری گفته می شدند . – ماشین ... بله . بله ، ماشین
پدربزرگم بود . حالا مال من است . ولی ازش زیاد استفاده نمیکنم .
-پس همینه . جریمه .
- جریمه ؟
مرد بالاخره سرش را بلند کرد و نگاهش کرد ، از آن نگاه های بی حوصله . – بله ، جریمه . پارک ممنوع ، هفتم ماه گذشته ، نزدیک پل شرقی . هشت هفته است که معوق مانده . دیر آمده اید آقا .
ادموند خندید. نمی خواست بخندد ، ولی خنده از دهنش پرید بیرون ، کوتاه و بی جا ، مثل سرفه . – جریمه . دوباره گفت . پارک ممنوع .
مرد اخم کرد . – مشکلی هست ؟
-نه نه . هیچ مشکلی نیست . فقط ... فکر کردم ... نتوانست جمله را تمام کند .
مرد چند ثانیه بیشتر از چیزی که لازم بود به او خیره شد و بعد بی عجله فرمی از زیر پیشخوان درآورد . - مبلغ جریمه با دیر کرد میشود چهل و پنج کرون . بنشینید ، اینجا را امضا کنید .
ادموند نشست ولی همان‌که نشست حس کرد چیزی اشتباه است. اتاق گرم بود. بخاری زیر پنجره می‌سوخت و هوا سنگین و شیرین بود. عرق از زیر موهایش راه افتاد پایین. کتش را درنیاورد. نمی‌توانست درآورد. آستین دست چپش را طوری روی زانو گذاشت که پنهان باشد.
زنی که کنارش نشسته بود، همان که کیف بزرگ داشت، آهسته گفت : - چهل و پنج کرون . باورتان میشود ؟ جریمه پارک . همین چند وقت پیش هیچکس دنبال این چیز ها نبود .
مرد چاق گفت : - حالا همه چیز را دنبال میکنند . بعد از آن اتفاقات ، هر کاغذی را دوبار باز کرده اند .
پسرک گم شده با صدای نازکی پرسید : - کدام اتفاقات ؟
همه ساکت شدند. و ادموند حس کرد بیشتر از هر کس دیگری ساکت شده.
همان لحظه در پشتی اتاق باز شد.
مردی وارد شد. بلندقد، لاغر، با کلاه سیاه در دست که انگار آن را به رسم احترام برداشته بود و نه از روی عادت. لباس نظامی تمیزی تنش بود، ولی نه از آن رسمی‌ها؛ بیشتر شبیه چیزی بود که آدم‌های مهم می‌پوشند وقتی نمی‌خواهند مهم به نظر برسند. حدود چهل‌وپنج‌ساله می‌زد. موهایش خاکستری بود و چشم‌هایش آن آبیِ کم‌رنگ و آرامی را داشت که ادموند هیچ‌وقت تحملش نکرده بود: رنگ آب در بشقاب
مرد عینکی از جا برخاست . – جناب سروان .
سروان دستی تکان داد . - بنشین ، گروهبان. و بعد به اتاق نگاه کرد. به همه. با همان آرامش.
نگاهش که به ادموند رسید، دو ثانیه مکث کرد. نه بیشتر. فقط دو ثانیه. بعد رفت سمت پیشخوان و چیزی در گوش گروهبان گفت. گروهبان سرش را تکان داد و جواب داد، و سروان بدون هیچ حرف دیگری برگشت.
ادموند تمام تنش را سفت کرده بود. نمی‌دانست چرا. هیچ اتفاقی نیفتاده بود .
گروهبان صدایش زد : - آقای ادموند ، بیایید امضا کنید .
بلند شد. زانوهایش کمی لرزید. دست راستش را برای خودکار دراز کرد و همان لحظه سروان، بسیار ملایم، مثل کسی که فقط دارد با خودش حرف می‌زند، گفت: - پیکان قهوه‌ای. خیلی وقت است ندیده‌ام. هنوز راه می‌افتد؟
ادموند نفهمید جواب به او بود یا نه. - ببخشید؟
-ماشین. هنوز راه می‌افتد؟-
- بله. بله، البته. فقط... گاهی دیر روشن می‌شود.
- مال پدربزرگتان بود؟
- بله.
-خدا بیامرزدش.- سروان این را چنان آرام گفت که انگار واقعاً ناراحت شده بود. بعد دو قدم جلوتر آمد و به پیشخوان تکیه داد. - اسم من هلمر است. سروان هلمر. شما نباید نگران باشید. جریمه جریمه است. ولی گاهی آدم‌ها با شنیدن اسم کلانتری رنگشان می‌پرد. شما هم همین‌طور.
-من... نه. فقط نخوابیده‌ام.
-آه. هلمر سر تکان داد. کسی این روزها نمی‌خوابد.
گروهبان کاغذ را جلو آورد. ادموند امضا کرد. امضایش مثل چیزی شد که کودکی کشیده باشد. هلمر نگاه کرد، بدون اینکه ظاهراً نگاه کند
کتتان را درنمی‌آورید؟ اینجا خیلی گرم است.
-نه، متشکرم. من... سرمایی‌ام.
هلمر لبخند زد. لبخندش خوش‌خیم بود و همین بدترش می‌کرد. - سرمایی. بله، شاید. و بعد، با همان لحن تصادفی: - دانشجو هستید؟
-هجده سالم است. تازه از مدرسه آمده‌ام بیرون.
-آهان. کدام مدرسه؟
- ماندیواج.
- ماندیواج. هلمر آهسته تکرار کرد. – آن مدرسه را میشناسم بله . به خوبی میشناسم . مدرسهٔ کوچکی است. دو سه معلم بیشتر ندارد، درست است؟ یکی‌شان هم... چه بود اسمش؟ پیترسون؟ مکثی کرد. -شنیده‌ام آقای پیترسون همین یک ماه پیش از دنیا رفتند.
ادموند گفت: - بله. صدایش مثل صدای کسی بود که از ته چاه حرف می‌زند. - می‌گویند بیچاره. مرد خوبی بود.
-بله.
-شما شاگردش بودید؟
-بله.
- چه بلایی سرش آمد؟ من فقط شنیده‌ام... بیماری؟»
اینجا بود. اینجا ادموند فهمید هلمر دارد دنبال چیزی می‌گردد. نه اینکه مطمئن باشد. اما فکرش را کرده بود که چطور از او بپرسد و منتظر بود ببیند چطور جواب می‌دهد. و همین‌جا بود که ادموند همه‌چیز را اشتباه کرد. به جای اینکه فقط بگوید - بله، بیماری-، گفت: «فکر کنم... من نمی‌دانم. من خیلی خبر ندارم. چندوقتی خانه بودم. مریض بودم. سرما خورده بودم.
سرما خورده بودم. سرمایی‌ام. نخوابیده‌ام. سه بهانه در پنج دقیقه.
هلمر چیزی نگفت. فقط گفت: - بله. شما همه سرما خورده بودید آن هفته.
ادموند احساس کرد کف دستش خیس است. خودکار را روی پیشخوان گذاشت و مبلغ را پرداخت. انگشتانش دو بار سکه‌ها را رها کردند و گروهبان با شکیبایی و بی‌اعتنا آنها را جمع کرد.
وقتی برگشت که برود، صدای هلمر دوباره آمد: - آقای ادموند.
ایستاد. برنگشت.
-آستینتان.
لحظه‌ای بود که ادموند فکر کرد قلبش ایستاده. ولی هلمر ادامه داد: - دکمه‌اش باز است.
ادموند نگاه کرد. دکمهٔ آستین چپش، دقیقاً همان دکمه‌ای که روی زخم بود، در ازدحام امضا و پرداخت باز شده بود. پارچه یک انگشت کنار رفته بود و لبهٔ صورتی زخم پیدا بود، فقط یک خط باریک، مثل رد یک ناخن روی شیشه.
آهسته دکمه را بست. دستش می‌لرزید. - متشکرم.
-خواهش می‌کنم. هلمر هنوز همان‌جا ایستاده بود، دست‌هایش در جیب، چشم‌هایش روی ادموند. - زخم قدیمی است؟
-افتادم. از پله‌ها. ادموند خودش شنید که جمله چطور از دهانش بیرون آمد، سریع و بی‌نفس، و همان لحظه فهمید که این جمله دیگر چیزی را عوض نمی‌کند.
هلمر گفت: -آه. پله‌ها. خطرناکند. و بعد با آن چشم‌های آبی رنگ نگاهی دقیق به او کرد و گفت : -مراقب خودتان باشید. و اگر ماشین دیر روشن می‌شود، بهتر است بدهید ببینندش. این روزها هیچ‌کس نباید با چیزی که درست کار نمی‌کند توی خیابان باشد.
ادموند فقط سر تکان داد. بیرون آمد. از جلوی دو جوانِ مسلسل به دست رد شد. از پله‌ها پایین رفت. از خیابان گذشت. و تا دو کوچه آن‌طرف تر نفس نکشید.
بعد در سایهٔ یک دیوار، با یک دست تکیه داد و استفراغ کرد.
آن روز ظهر را بی‌هدف در خیابان‌ها راه رفت. نمی‌دانست چقدر. پاهایش او را از کوچه‌ای به کوچهٔ دیگر می‌کشیدند، مثل سگی که آدم گم‌شده‌ ای را دنبال می‌کند. در تمام این مدت ذهنش یک فیلم را تکرار می‌کرد: همان دو ثانیه نگاه هلمر، همان - شما همه سرما خورده بودید آن هفته-، همان -آستینتان-. هر بار که تکرار می‌شد، جزئیات تازه‌ای به آن اضافه می‌شد. لبخند هلمر کمی کج‌ تر. مکثش کمی طولانی‌تر. صدایش کمی پایین‌تر.
بارها خودش را قانع کرد که چیزی نبوده. که هلمر فقط یک افسر کنجکاو است، آدمی که از هر کسی دو سه سؤال می‌پرسد چون حوصله‌اش سر رفته. کسی که اصلاً نمی‌داند ادموند کجا بوده.
ولی بعد فکر می‌کرد: اگر نمی‌دانست، چرا آستین را گفت؟
و بعد فکر می‌کرد: شاید فقط مهربان بود.
و بعد: کلاه‌مشکی‌ها مهربان نیستند.
اینجا بود که خودش را گرفت. ایستاد. فهمید دارد دقیقاً کاری را می‌کند که وقتی کودک بود از آن بیزار بود: می‌چرخید دور یک فکر، مثل مگسی در شیشه.
به میدان رسیده بود. بی‌آنکه خواسته باشد. جمعیت پراکنده بود. چند پیرمرد و پیرزن هنوز با پرچم‌هایشان ایستاده بودند، با آن نوع شادی بی‌ خطر کسانی که چیز بیشتری برای از دست دادن ندارند. ساعت میدان هنوز روی چهار و ده دقیقه بود. ادموند به آن خیره شد. و ناگهان با وضوحی که دلش را درد آورد، همه‌چیز را دید: صدای تیراندازی، بوی باروت، زنی که کنار دیوار نشسته بود و دستش را روی گوشش گذاشته بود و ورد می‌خواند. و پیرزنی که در را باز کرد. دست‌های لاغر و پر از لکه‌اش که برایشان تکان می‌داد. گفت: بیایید تو، بیایید تو، زود.
اگر آنها وارد نمی‌شدند، پیرزن زنده می‌ماند. شاید.
این فکر را قبلاً هم کرده بود، شب‌ها، ولی همیشه پسش می‌زد. حالا نتوانست. همان‌طور که وسط میدان ایستاده بود، دید ذهنش آن فکر را جلو می‌کشد و روی میز می‌گذارد، همان‌طور که یک وکیل پرونده را: ببین. آنها وارد شدند. کلاه‌مشکی‌ها دنبالشان آمدند. پیرزن مرد. تو زنده ماندی. حالا حساب کن.
سرش را تکان داد. نه. اینها مال بعد بود. مال شب. حالا باید به خانه برگردد
شب آیلیا آمد. این بار نه با زنگ، بلکه با تقه‌ای آرام به در، دو تا آهسته و یکی بلند، مثل کسی که کد می‌زند. ادموند در را باز کرد.
آیلیا شال سیاهی روی سرش انداخته بود و رنگش مثل کاغذ بود. - می‌توانم بیایم تو؟
ادموند او را به آشپزخانه برد. چراغ را روشن نکرد. فقط یک شمع کوچک روی میز بود، از آنهایی که برای وقتی که برق می‌رفت نگه می‌داشت.
آیلیا نشست. هیچ‌کدام حرفی نزدند. بعد آیلیا گفت: - به کسی نگفتم.
ادموند نگاهش کرد.می‌خواستم بدانی. از وقتی آمدم بیرون فقط به این فکر می‌کردم که ممکن است فکر کنی. صدایش می‌شکست. «من هیچ‌وقت چیزی نمی‌گویم. هیچ‌وقت.»
-باور دارم.
ولی باور نداشت. نمی‌دانست باور دارد یا نه. و همین بدترین قسمتش بود: که از دوست‌های قدیمی‌اش دیگر نمی‌توانست مطمئن باشد. که ترس، آرام‌آرام، همهٔ آدم‌هایی را که دوستشان داشت به غریبه تبدیل می‌کرد.
آیلیا پرسید: - تو خوبی؟ نه.
-چرا؟
-امروز رفتم کلانتری.
رنگ آیلیا پرید. -چه شد؟
-جریمه بود. پارک ممنوع. همین.
-پس چرا...
-یک افسر آنجا بود. هلمر. همین‌طور نگاهم می‌کرد. هیچ چیزی نگفت. هیچی. ولی من...» ادموند کلمه‌ها را گم کرد. -من خودم را لو دادم. شاید. نمی‌دانم. هر چیزی که می‌گفتم بدتر می‌شد.
آیلیا دستش را روی دست او گذاشت. دست او سرد بود. «اگر می‌دانست، همان‌جا می‌گرفتت.
-اگر می‌خواست.
-ادموند.
-نه، تو نمی‌فهمی. ادموند صدایش را پایین نگه داشت، ولی لحنش تند شد. -این آدم‌ها همیشه همان لحظه نمی‌گیرند. گاهی صبر می‌کنند. می‌گذارند راه بروی. می‌گذارند فکر کنی آزادی. و بعد یک روز...
آیلیا ساکت ماند. بعد آهسته گفت: - من دارم می‌روم.
ادموند نگاهش کرد.
-بعد از این همه چیز نمی‌توانم بمانم. عمه‌ام در شهر بندری است. اگر بتوانم مرز را رد کنم...» مکث کرد. -می‌توانی با من بیایی.
ادموند خندید. این بار خنده‌اش کوتاه و تلخ بود. -من؟ کجا؟ با چه؟
-ما راهی پیدا می‌کنیم.
-من نمی‌توانم بروم.
-چرا؟
ادموند فکر کرد. سعی کرد جواب درست را پیدا کند، ولی هیچ جوابی به ذهنش نیامد که واقعی باشد. بالاخره گفت:-چون نمی‌توانم. چون اگر بروم، هر کسی که مرده، برای من مرده‌اند. و اگر بمانم... جمله را نیمه‌تمام گذاشت. و ادامه داد : - نمیتوانم تمام زندگی ام اینجاست ، دوست هام خانوادم ...
آیلیا چیزی نگفت. بعد از مدتی بلند شد. دم در ایستاد. - اگر نظرت عوض شد، پنج‌شنبه. ایستگاه قطار، ساعت شش صبح.
ادموند فقط سر تکان داد.
وقتی رفت، او در آشپزخانهٔ تاریک ماند و به شمع نگاه کرد که کم‌کم آب می‌شد. فکر کرد: چقدر راحت است که آدم بگوید برو. چقدر ساده است که فکر کند رفتن چیزی را حل می‌کند.
همه میگویند برو ، ولی چرا بروم ، چرا چیزی که برای من است را ول کنم ، چرا تمام چیز هایی را که ساخته ام بیخیال بشوم گویی که هیچوقت وجود نداشته اند . انگار رفتن خیلی راحت است .
آن شب خواب دید.
خواب‌هایش این روزها همه یک شکل بودند: خیابانی که تمام نمی‌شد و پیرزنی که پشت یک در ایستاده بود. ولی این بار پیرزن صورت داشت. تا آن شب همیشه صورتش مه‌ آلود بود، مثل چیزی که از پشت شیشه بخارگرفته می‌بینی. این بار صورت را دید. پیرزن لاغری با چشم‌های روشن و دهانی که کمی باز بود. به او نگاه می‌کرد. نه با نفرت. نه حتی با سرزنش. فقط با نوعی کنجکاوی، مثل کسی که می‌خواهد بپرسد: تو که زنده ماندی؟ برای چه؟
چرا باید زنده باشی و دیگران بمیرند ؟
از خواب پرید، خیس عرق. هوا هنوز تاریک بود. سعی کرد دوباره بخوابد ولی نشد.
صبح، بی‌ آنکه تصمیمی گرفته باشد، به همان خیابان رفت.
نمی‌دانست دقیقاً کجاست. آن روز شب بود و او در هراس. ولی شکل در یادش بود: دو پله جلو، یک دستگیرهٔ مسی که زیر نور فانوس برق می‌زد. بعد از ساعتی گشتن در کوچه‌های اطراف میدان ، خانه را پیدا کرد. در تخته‌کوب شده بود. تخته‌ها تازه بودند، زرد روشن، و میخ‌هایشان هنوز زنگ نزده بود. روی در، با گچ قرمز، دایره‌ای کشیده بودند و داخلش یک ضربدر.
ادموند ایستاد و نگاه کرد.
زنی از پنجرهٔ طبقهٔ بالای خانهٔ مجاور سر بیرون آورد. پنجاه‌ساله، با موهای حنایی و چشم‌هایی که از پشت چین‌های گوشتی نگاه می‌کردند. - دنبال کسی می‌گردی، پسرم؟
-نه. فقط... رد می‌شدم.
زن چیزی نگفت. بعد با لحنی که معلوم نبود مهربان است یا تحقیرآمیز گفت: -اینجا کسی نمی‌ماند دیگر.
-کی اینجا زندگی می‌کرد؟
-خانم مارگارد. پیرزن. تنها بود. پسرش را در جنگ از دست داده بود، شوهرش را هم قبل از او. هیچ‌کس را نداشت. زن آهی کشید. -آن شب‌ها در را باز گذاشته بود. می‌گفت بچه‌ها ممکن است جایی لازم داشته باشند.
-بچه‌ها.
-همان‌هایی که فرار می‌کردند. می‌دانی. جوان‌ها. زن نگاهش را از او برنگرداند. - کلاه‌مشکی‌ها صبح که آمدند، ما را از خانه بیرون نریختند. فقط گفتند هر کس از پنجره نگاه کند، تیر می‌خورد. من پشت پرده ایستاده بودم. دیدم که او را بیرون کشیدند. نه، نمی‌خواهم بگویم. بگذار نگویم.
- بگویید. لطفاً.
زن مکث کرد. بعد گفت: -او را از پله‌ها پایین کشیدند. زنده نبود. آن‌طور که دیدم، همان توی خانه... همان اول... دستش را جلوی دهانش گرفت. -بعد او را روی پیاده‌رو انداختند و چند ساعت همان‌جا ماند. تا شب. کسی جرئت نکرد برود جلو. بعد یک ماشین آمد و او را برد.
ادموند فکر کرد: من آنجا بودم. من دیدم که این اتفاق می‌افتد و فرار کردم. تنها کاری که کردم فرار بود.
ولی آن لحظه، مثل بقیهٔ چیزها، همان شکلی که در ذهنش بود نبود. آنچه واقعاً اتفاق افتاده بود این بود: او از دریچهٔ پشتی خانه، که به کوچهٔ پشتی باز می‌شد، رفته بود بیرون. او و پیرزن هیچ‌وقت حرف نزده
بودند. فقط یک لحظه، در تاریکی راهرو، پیرزن دستش را به بازوی او زده بود و گفته بود: -برو. از پشت. و او رفته بود.
او نجات یافته بود چون پیرزن نجاتش داده بود.
حالا این را به یاد آورد. نه به‌عنوان خاطره‌ای مبهم، بلکه با وضوحی که تا مغز استخوانش نفوذ کرد. صدایش را به یاد آورد. بوی صابون و نفتالین. آن کلمهٔ کوتاه: برو.
دستش را روی دهانش گرفت و بی‌صدا ایستاد. زن بالای سرش، از پنجره، گفت: -پسرم؟ حالت خوب است؟
ولی ادموند دیگر نمی‌شنید.
آن عصر به گورستان رفت.
نمی‌دانست چرا. شاید چون هیچ جای دیگری نبود. گورستان قدیمی شهر، پشت کلیسای مرمت نشده، با درخت‌های سروی که باد در آنها صدا می‌کرد. هنوز خاک چندین قبر تازه بود. دایره‌ دایره، با چند گل پژمرده یا شمع‌های نیمه‌سوخته، از آنهایی که آدم‌ها دزدکی می‌گذاشتند.
خانم پیترسون را همان‌جا دید، کنار قبر شوهرش. یک زن لاغر و قدکوتاه در لباس سیاه، با کلاهی که لبه‌اش چشم‌هایش را پنهان می‌کرد.
ادموند ایستاد. نمی‌خواست جلو برود. ولی زن همان لحظه سرش را بالا آورد و ادموند را دید.
-ادموند.
-خانم پیترسون. من... متأسفم. هیچ نتوانستم...
آقای پیترسون. زن صدایش را کمی صاف کرد. -پسرم را می‌گویی؟ نه، او نبود. پسرم را برنگرداندند. هنوز نمی‌دانم کجاست. این قبر شوهرم است.
ادموند نگاه کرد. روی سنگ ساده یک اسم بود و دو تاریخ. قدیمی. شوهرش سال‌ها پیش مرده بود.
-پسرم... هنوز پیدایش نکرده‌ام.» زن به ادموند خیره شد. -تو او را دیدی؟ آن شب؟ تو که با آنها بودی؟
ادموند فکر کرد دروغ بگوید. ولی نتوانست. -نه. من او را ندیدم.
-با این حال بودی.
نه سؤال بود، نه اتهام. فقط یک واقعیت که زن به زبان آورده بود.- بله.
خانم پیترسون به چشم‌هایش نگاه کرد. -من نمی‌دانم چرا تو زنده‌ای و او نیست. ولی نمی‌خواهم از تو متنفر باشم. پسرم نمی‌خواست من از کسی متنفر باشم.» لحظه‌ای مکث کرد. -ولی اگر دیدی، اگر چیزی شنیدی...
-به شما می‌گویم. قول می‌دهم.
-قول نده. زن خسته گفت. -قول‌ها این روزها دروغ‌اند.
و رفت. آهسته، با کلاهی که لبه‌اش حالا تمام صورتش را می‌پوشاند.
ادموند تنها ماند، میان قبرها. باد از میان سروها می‌گذشت، با همان صدای خفه و پر از آه. و فکر کرد: تقصیر کیست؟ نه تقصیر پادشاه. نه تقصیر کلاه‌مشکی‌ها. اینها بدیهی‌اند. بلکه آن چیزی که از آن بدتر است: تقصیر کسی که می‌توانست کاری بکند و نکرد. تقصیر کسی که زنده ماند چون دیگران مردند.
دو روز بعد، هلمر را در کافه دید.
ادموند قبلاً دو بار از جلوی کافه رد شده بود بدون اینکه وارد شود. ولی آن روز، به دلیلی که هنوز نمی‌فهمید، پاهایش او را به همان‌جا برد. شاید چون به نظرش رسید که اگر دیگر هرگز به آن کافه نرود، یعنی ترس برنده شده است. شاید چون دیگر نمی‌خواست پنهان شود.
وقتی وارد شد، زن مسن پشت پیشخوان به او لبخند زد. -قهوهٔ همیشگی؟
-بله.
کنار پنجره نشست، همان جای قدیمی. و آن‌وقت هلمر را دید. دو میز آن‌طرف‌تر، پشت یک روزنامه، با فنجانی بخارکرده روبه‌رویش و کلاه سیاه کنارش روی میز.
ادموند فوراً چشم برداشت. قلبش به تپش افتاد. فکر کرد: او مرا دنبال کرده. فکر کرد: او اینجا بوده. فکر کرد: او این را از اول می‌دانست.
ولی بعد فکر کرد: اگر می‌دانست، چرا این‌قدر صبر کرد؟
قهوه آمد. ادموند فنجان را با دو دست گرفت. نوشید، سوخت. دوباره نوشید.
هلمر روزنامه را پایین آورد و به او نگاه کرد. لبخند زد.
ادموند نتوانست نگاه برگرداند. هلمر بلند شد، فنجانش را برداشت و به طرف او آمد، با همان آرامش بی‌شتاب.
-
آقای ادموند. اجازه هست؟
-بفرمایید. صدایش را عجیب آرام شنید.
هلمر نشست. دست‌هایش را روی میز گذاشت. -من معمولاً اینجا قهوه می‌خورم. نمی‌دانستم شما هم اینجایید. اتفاقی است. زیرا این شهر کوچکی است.
-بله.
-دلیلی هم ندارد نگران باشید. جریمه را که پرداخت کرده‌اید.
-بله.
هلمر قهوه‌اش را مزه کرد. بعد گفت: -من آدم عجیبی‌ام، آقای ادموند. شغلم این است که به آدم‌ها نگاه کنم. و می‌دانید چه چیزی یاد گرفته‌ام؟ آدم‌ها همیشه دروغ نمی‌گویند. بیشتر وقت‌ها فقط می‌ترسند. و ترس شکل‌های مختلفی دارد.
ادموند چیزی نگفت.
-بعضی‌ها وقتی می‌ترسند، حرف می‌زنند. بعضی‌ها ساکت می‌شوند. بعضی‌ها عرق می‌کنند. بعضی‌ها کتشان را درنمی‌آورند. هلمر با نگاهی صاف به او خیره شد. -ولی ترس به‌تنهایی دلیل نیست. نه برای من. آدم‌های بی‌گناه هم می‌ترسند. گاهی بیشتر از آنهایی که گناه کرده‌اند.
-شاید.
- شما از چه می‌ترسید؟
سؤال آن‌قدر ساده و مستقیم بود که ادموند یک لحظه هیچ جوابی نداشت. بعد بدون اینکه فکر کند گفت: -از همه‌چیز.
هلمر لحظه‌ای ساکت ماند. بعد آهسته سر تکان داد. -بله. فکر می‌کردم همین باشد.
باز مکث. بعد: -من پسری دارم، هم‌سن شما. شاید یکی دو سال کوچک‌تر. او هم از همه‌چیز می‌ترسد. و من هیچ‌وقت نتوانسته‌ام به او بگویم که چرا نباید از چیزی ترسید.
ادموند نگاهش کرد. نمی‌دانست چه بگوید.
هلمر گفت: -می‌دانید، بعضی‌وقت‌ها فکر می‌کنم بهترین کار این است که آدم هیچ نداند. هیچ چیز. که از هیچ چیزی خبر نداشته باشد. که پرونده‌ها بسته بمانند. و بعد با لحن آرام‌تری گفت: -ولی آدم نمی‌تواند همیشه نداند. گاهی چیزی را می‌داند، حتی اگر نخواهد.
ادموند به این جمله خیره ماند. نمی‌دانست معنایش چیست. یعنی هلمر می‌داند و دارد می‌گوید که ساکت می‌ماند؟ یا هلمر هیچ نمی‌داند و دارد با او بازی می‌کند؟ یا هیچ‌کدام؟
هلمر بلند شد. کلاهش را برداشت. - من دیگر باید بروم. قهوه‌ تان را بخورید. کم‌کم سرد می‌شود.
دم در برگشت. -آقای ادموند.
-بله؟
«اگر روزی لازم شد با کسی حرف بزنید، من هنوز اینجا هستم. هر ظهر. و لبخند زد. -فقط برای قهوه. و سپس
رفت.
ادموند تا مدتی بی‌حرکت ماند. فنجان در دستش سرد شد. زن مسن پشت پیشخوان چیزی گفت و او نشنید. و فقط یک فکر در سرش بود، یک فکر که دور خودش می‌چرخید و بزرگ‌تر می‌شد: او می‌داند. و هیچ کاری نمی‌کند. و این از هر چیزی بدتر است.
اگر هلمر او را می‌گرفت، حداقل همه‌چیز تمام می‌شد. حداقل می‌توانست مثل بقیه به مجازات برسد. ولی هلمر او را آزاد گذاشته بود. نه از روی ترحم. بلکه از روی چیزی که ادموند نمی‌توانست اسمش را بگذارد ترحم. شاید همان کنجکاوی. شاید نوعی خستگی.
و ادموند حس کرد که این آزادی سنگین‌تر از هر زنجیری است.
پنج‌شنبه رسید. ادموند ساعت چهار صبح بیدار بود. روی تخت نشسته بود و به دیوار روبه‌رو نگاه می‌کرد، همان دیوار که از بچگی آنجا بود، با لکه‌های رطوبت که اگر مدت کافی نگاهشان می‌کردی شکل صورت می‌شدند. آپارتمان ساکت بود. یک ساعت دیواری قدیمی در آشپزخانه ثانیه‌ها را می‌شمرد و صدایش در سکوت مثل قطره‌ای بود که در سطل خالی بچکد.
ساعت پنج لباس پوشید. کت پشمی‌اش را روی پیراهن. بوت‌های چرمی را. جلوی در اتاق ایستاد. هیچ‌کس نبود که بیدارش کند یا مانعش شود، هیچ‌کس که بپرسد کجا می‌روی. این آزادی که همیشه دوستش داشت، آن لحظه شبیه نوعی تهی بود.
فکر کرد: می‌توانم بروم. همین الان. ایستگاه، شش صبح. آیلیا آنجا خواهد بود. می‌توانم از این شهر بروم. می‌توانم زندگی دیگری بسازم.
و بعد فکر کرد: با چه حقی؟
آیلیا با او بدرود می‌گفت و او باید حرف می‌زد. می‌بایست توضیح بدهد که چرا نمی‌آید. ولی این توضیح را نداشت. فقط حس می‌کرد اگر برود، چیزی در او می‌میرد. نه آن چیزی که لازم بود بمیرد، بلکه
چیزی که باید زنده می‌ماند: حافظه. این‌که می‌دانست چه شد. این‌که می‌دانست چه کسی چه کرد. این‌که پیرزن گفته بود برو.
اگر می‌رفت، آن شب پشت سرش می‌ماند، ولی هر شب دوباره می‌آمد. در هر شهر، هر زبان، هر خیابان. و او باید تمام عمر آن را با خودش می‌کشید، بی‌آنکه حق داشته باشد حرفی بزند.
ساعت شش گذشت. او هنوز آنجا بود. پشت پنجره.
قطار، دوردست، سوت کشید.
بعدازظهر همان روز رفت مدرسه.
در حیاط باز بود. همان‌طور که همیشه. از حیاط خالی گذشت. روی دیوار ساختمان همان تابلوی قدیمی بود: به مدرسهٔ ماندیواج خوش آمدید. زیرش یک پرچم نو آویزان کرده بودند، پرچم آرشوسکا، نو و سفت و بی‌چین.
معلم ادبیات در دفتر نشسته بود، تنها. مدیر نبود.
-ادموند. معلم با دیدنش لبخند زد، ولی لبخندش فوراً محو شد. - چه شده؟ رنگت...
-هیچی، استاد.
-بنشین.
ادموند نشست. معلم برایش قهوه ریخت و فنجان را جلویش گذاشت. بعد صندلی‌اش را کشید و کنار او نشست، کاری که هیچ‌وقت نکرده بود.
-بگو.
ادموند مدتی سکوت کرد. بعد آهسته گفت: «استاد، شما هیچ‌وقت فکر نکرده‌اید که چرا بعضی‌ها زنده می‌مانند و بعضی‌ها نه؟
معلم لحظه‌ای ساکت ماند. -هر روز . - و جوابی پیدا کرده‌اید؟
-نه. معلم قهوه‌اش را نوشید. -ولی یاد گرفته‌ام که اگر دنبال جواب بگردی، آن را در جای اشتباه پیدا می‌کنی. زنده ماندن دلیل نمی‌خواهد. فقط اتفاق می‌افتد.
-این کافی نیست.
-نه. کافی نیست.
ادموند نگاهش کرد. - من نمی‌توانم با این زندگی کنم.
لحظه‌ای هیچ‌کدام چیزی نگفتند. بعد معلم گفت، با صدایی که ناگهان خسته شد: -ادموند، مردم زیادی در این شهر نمی‌توانند با این زندگی کنند. و با این حال زندگی می‌کنند. می‌دانی چرا؟ چون چاره‌ای نیست. چون فردا آفتاب می‌زند، چون نان باید خرید، چون همسایه‌ای هست که باید جوابش را داد. این نه شجاعت است، نه ضعف. فقط ادامه دادن است.
-ادامه دادن برای چه؟
-برای اینکه کسی باید باشد که یادش بماند.
ادموند فکر کرد: همین را می‌خواستم بشنوم و همین را نمی‌توانم باور کنم.
معلم دستش را روی شانهٔ او گذاشت. -تو هنوز جوانی. هنوز می‌توانی بنویسی. بنویس، ادموند. هر چه دیدی. بنویس که فراموش نشود.
ادموند لبخند زد. - اگر بنویسم، می‌گیرندم.
-پس برای خودت بنویس. برای بعد.
-بعد؟
-بعد، یک روز. که ما نباشیم. ولی کسی باشد که بخواند.
ادموند فنجان را گذاشت و بلند شد. -متشکرم، استاد.
-کجا می‌روی؟
-خانه.
معلم او را تا دم در بدرقه کرد. روی آستانه با لحن غریبی گفت: -ادموند. اگر بخواهی با کسی حرف بزنی، من اینجا هستم. همیشه.
ادموند فقط سر تکان داد.
این جمله را همان روز شنیده بود، از دو نفر مختلف: هلمر و معلم. و فکر کرد: چقدر عجیب است که هر دو یک چیز گفتند. و چقدر عجیب‌تر که هیچ‌کدام نمی‌توانستند کمکش کنند.
شب، وقتی هوا تاریک شد، ادموند از زیر تخت جعبه را درآورد. کتاب‌ها را یکی‌یکی بیرون ریخت. شیره را برداشت و به آن نگاه کرد. بعد دوباره گذاشتش سر جایش. دلش نمی‌خواست دوباره به آن دست بزند .
اجاره را برداشت و پایین رفت. خانم برنر در را باز کرد، با همان موهای بنفش‌مایل و همان اخم همیشگی. ادموند پاکت را به دستش داد.
-این برای ماه‌های بعد هم هست. دو ماه جلو.
زن نگاهی به پاکت انداخت، بعد به او گفت: - چه شده؟
-هیچی. فقط می‌خواستم حساب‌ها تسویه باشد.
خانم برنر چند ثانیه نگاهش کرد. چیزی در چشم‌هایش عوض شد، چیزی که ادموند هرگز در آنها ندیده بود. -آقای ادموند، شما... چیزی هست که بخواهید بگویید؟
-نه. شب‌بخیر، خانم برنر.
-شب بخیر. زن این را گفت ، و ادموند صدای در را پشت سرش شنید که خیلی آهسته‌تر از همیشه بسته شد.
برگشت بالا. رادیو را روشن کرد. صدای پیانو آمد، همان که دوست داشت. فردریک هیل. نمی‌دانست کدام قطعه است. فقط می‌دانست ملایم است و غمگین و در همان لحظه هیچ چیز دیگری در جهان به آن شباهت ندارد.
نشست روی صندلی وسط اتاق. به سقف نگاه کرد. چشم‌هایش را بست.
فکر نکرد. این مهم بود که فکر نکرد. تمام روزها، تمام هفته‌ها فکر کرده بود. حالا فقط می‌دانست. مثل کسی که بعد از یک سفر خسته سرانجام می‌داند کجا می‌رود.
به آیلیا فکر کرد که در قطار بود و حالا از مرز می‌گذشت. به خانهٔ پیرزن با آن در تخته‌کوب‌شده. به هلمر که فردا ظهر در کافه می‌نشست و قهوه می‌خورد و پرونده‌ای را که هیچ‌وقت باز نشد، بایگانی می‌کرد. به خانم پیترسون. به پیرزنی که گفت برو.
از جا بلند شد.
باران شروع شده بود. آهسته، روی شیشه. همان صدایی که از همه‌چیز بیشتر دوست داشت.
آنچه بعد اتفاق افتاد، در سکوت اتفاق افتاد. بی‌صدا و بی‌شاهد، در آن اتاق کوچک، با رادیویی که هنوز پیانو می‌زد و بارانی که هنوز می‌بارید. ادموند، پسر هجده‌ساله‌ای که فکر می‌کرد شجاع است و بعد فهمید نیست، و بعد فهمید که شاید همین فهمیدن شجاعت بود، یا نه، شاید هم ضعف، به پایان رسید.
نه با فریاد. نه با خشم. بلکه با نوعی آرامش وحشتناک، آرامش کسی که دیگر چیزی ندارد که از آن بترسد.

صبح، خانم برنر که دو بار در زده بود و جوابی نشنیده بود، با کلید یدکی از پلکان بالا رفت.
و در آخر به صحنه وحشتناکی روبرو شد .

سروان هلمر آن ظهر طبق عادت به کافه رفت. قهوه سفارش داد. روزنامه را باز کرد. صندلی کنار پنجره خالی بود.
مدتی به آن صندلی نگاه کرد. بعد روزنامه را تا کرد و از جیب داخل کتش یک برگهٔ کوچک درآورد. جریمهٔ پارک. پیکان قهوه‌ای. پل شرقی. امضای کج‌ومعوجی که شبیه امضای یک کودک بود.
آن را در دست چرخاند. بعد پاره‌اش کرد، به قطعه‌های کوچک، و داخل زیرسیگاری ریخت.
کسی هیچ‌وقت نفهمید هلمر چه می‌دانست.
و هیچ‌کس هم دیگر نپرسید.
بیرون، باران می‌بارید. ساعت میدان هنوز روی چهار و ده دقیقه بود.

افرادی که لایک کردند

شاغل محفل ققنوس جادوگر همکار دیوان جادوگران جادوآموخته
تولد نقش
1405/04/23
آخرین ورود
امروز ساعت 13:30
عضویت
1405/04/22
پست‌ها
104
آیلین پرینس
VS
نورا پردفوت

سوژه: ذات آدمی
***


- همه‌ی آدما همینن... هیچ آدم بدی خوب نمی‌شه! همین الان به حرفم گوش بده... بعدا می‌فهمی چی می‌گفتم ولی بعدا خیلی دیره!

نورا سرش رو بالا آورد. همین چند دقیقه پیش یه مجرم دستگیر کرده بودن؛ یه مجرم اون هم درحالی که داشت تلاش می‌کرد یکی رو بکشه!
- اگه الان کله پا روبه‌روم معلق نبودی شاید یکم بیشتر به حرفت توجه می‌کردم.
- تو مثل اینا نشو! تو چوب‌کبریت متولد شدی، قرار نیست که... ام... چه می‌دونم... مثلا خلال دندون بمیری!
- چــــــــــــــــــــــــــــی؟ گفتی چی بمیرم؟ تـــــــــــو جرئت کردی بگی من چطوری می‌میرم؟
- هیـ... هیچی! آقا کمــــــــــــــــــــــــــــــــــ...

یک ساعت بعد، دفتر کار نورا


- مرتیکه بلاجرصفت جرئت کرد بهم بگه قراره مثل خلال‌دندونای بی‌کله بمیرم! منم زدم داغونش کردم! فکر کنم الان سنت مانگو بستری باشه...

زندگی خیلی جالبه. ممکن برای رسیده به هدفت بهاهای سنگینی بدی... مثلا این گربه تماما سیاه، برای رسیدن به تیکه کالباس‌های ساندویچ نورا باید ساعت‌ها بشینه و به یاوه گویی‌هاش گوش کنه. عملا برای معده نه‌تنها گوش، بلکه مغز گربه‌ایش رو هم فدا می‌کنه. اگر هم ازش بپرسین می‌صرفه که برای غذا این همه تقاص بدی، با همون چشمای سبز پیشولیش بهتون می‌گه:
- میو.
- آره پیشی، خیلی موجود رو اعصابی بود! قبلش هم می‌‌گفت باید همه مرگخوارها رو زندانی کنن؛ حتی اونایی که از اعمالشون پشیمونن رو. موقع کشتن یکی از همین مرگخواها هم دستگیرش کردیم! ولیـ...

جمله نورا، مثل خودش رو هوا موند.

-نـــــــورا! همون جادوگره رو که در حال ارتکاب قتل دستگیر کردیم یادته؟ همونی که یهو حالش بد شد بردیمش سنت مانگو؟

از در دفتر، سباستین بیرون پرید. یکی از همکارهای نورا. توی این هم پرونده با هم همکار بودن. یک ساعت قبل، دقیقا تو چند دقیقه‌ای که سباستین رفته بود مرلینگاه نورا آستین بالا زد و مجرم رو مورد عنایت مشتاش قرار داد.
- اره... چطور مگه؟
- ده دیقه پیش تموم کرد!

نورا و گربه یه لحظه چشم تو چشم شدن.
- ای وای... خب به نفعش شد. به هر حال مرگ بهتر از آزکابانه!
- اره... خیلی دوست داشتم بدونم یهو چی شد که اینقدر وضعش ریخت بهم! تو پیشش بودی، چیزی نخورد که مسمومش کنه؟
- نه بابا! اصلا اون همه کبودی ممکن نیست کار معجون باشه. ممکن یکی از اون‌ورا روش ورد خونده باشه؛ هرچند من که چیزی ندیدم.
- چه بد... موضوع جالبیه، حتما در این‌باره تحقیق می‌کنم. نتیجه‌ش رو هم بهت می‌گم!
- باشه. ولی جای تو بودم وقتم رو صرف کارای مهم‌تر می‌کردم!

تا در پشت سر سباستین بسته شد، دوباره نگاه گربه و نورا به هم گره خورد. نورایی که کله پا شده‌بود و پاهاش روی سقف قرار داشت، گربه‌ای با دهن باز و کالباسی که روی میز افتاده. هر سه دوتا به یه چی فکر می‌کردن...
- مهم نیست پیشی مهم نیست... اتفاقیه که افتاده! روونا بیامرزدش. داشتم می‌گفتم...

نورا لبه میز رو گرفت و از روی سقف پایین اومد تا پاش برسه رو زمین.
- ولی روونا بیامرز یه جمله گفت که گوگردام رو درگیر کرد: آدما همه همینن هیچ آدم بدی خوب نمی‌شه!

دسته صندلی رو گرفت و محکم روش نشست.
- به نظرم چرت گفته!

شاید غیر ممکن به نظر بیاد ولی گربه با تموم وجود آه کشید. این جمله یعنی آغاز فلسفی‌بازی‌های نورا... آغازی که معمولا پایان خوشی نداره! نزدیک شدن دست نورا به گردن گربه به راحتی می‌تونه سندی بر این قضیه باشه. دستی که آروم میاد جلو، تا گربه رو بگیره و بیاره بغل خودش. تنها کاری که پیشی تونست انجام بده برداشتن یه تیکه کالباس دیگه‌ست تا لااقل در حین فلسفی‌بازی‌ها یه چیزی هم بهش برسه.

- خیلی بی‌مفهومه! یعنی اگه بد متولد شدیم بد هم می‌میریم؟ یعنی همه‌ش یه سرنوشت نوشته‌شده از پیشه که ما هیچ نقشی توش نداریم و مثل یه بازیگر بازیش می‌کنیم؟ به نظر من که زندگیامون مثل یه چوب‌کبریته، اگه سرش بسوزه حتما کمرش هم نمی‌سوزه! ممکنه نسوزه و بپر تو آب! هرچند هنوز ممکنه که تا ته بسوزه... و احتمال اینکه تا ته بسوزه بیشتره! چون توی ذات چوب‌کبریتا سوختنه. می‌فهمی پیشی؟ بذار بهتر توضیح بدم... بد یا خوب بودن یه انتخابه. مثل یه کارت. تو انتخاب می‌کنی پشتش رو نشون بدی یا روش رو. تنها نقش ذات اینه که درصد احتمالات رو تغییر می‌ده. تو ریاضیات جادویی بهمون می‌گن هر ور یه تاس با احتمال برابر ممکن رو بیاد، ولی توی قمارخونه‌ها با یه دستکاری کوچولو کاری می‌کنن شیش بیشتر بیاد! زندگی قمارخونه‌ست؛ تاس مسیر زندگیمونه که می‌تونه خوب یا بد دربیاد و اون دستکاری، ذاته. می‌فهمی چی می‌گم؟! پیشی... پیشی شنیدی اصلا؟

جواب نورا همون میو بود. بعد هم یه پرش گربه‌ای تا باقی مونده کالباس.

- ما رو ببین واسه کی فسرلسی (فسفر+فلسفی) بازی درآوردیم! هعی...
- نورا! نورا! یه چندتا ورد پیدا کردم که ممکن باعث کبودی بشن!

دوباره سباستین بود. مشخصا سباستین علاقه‌ای به در زدن و بعد وارد شدن نداشت... هرچند این از نظر نورا مشکلی نبود به هر حال خودش هم از پنجره اتاق ملت میاد تو!
- خب؟! بگو دیگه...

افرادی که لایک کردند

ویرایش شده توسط نورا پردفوت در 1405/8/22 18:35:55
وی پس از نوشتن این پست به هوا خاست!
جادوگر جادوآموز
تولد نقش
1405/06/31
آخرین ورود
امروز ساعت 15:39
عضویت
1405/06/18
پست‌ها
21
نیمفادورا تانکس VS لونا لاوگود
سوژه: ذات انسان.

یک روز سرد بود و هوا به شدت غمگین بود.
برف می بارید و زمین را سپید پوش می کرد.
چند وقتی بود که نیمفادورا به موضوعی فکر می کرد.
موضوعی که وقتی اتفاقی را داخل کوچه ی دیاگون دید ، فکرش را درگیر کرد.
آن روز ، یک روز معمولی بود.
مثل همه ی روز هایی که می گذشتند.
نیمفادورا هم برای کاری به کوچه ی دیاگون رفته بود.
در راه قدم می زد و مغازه ها ، تماشا می کرد.
چقدر از این مغازه ها خاطره داشت.
غرق در خاطرات شیرینش بود که ناگهان پسر بچه ای به او، تنه زد.
نیمفادورا قبل از اینکه پسر بچه به زمین بیفتد، او را گرفت و گفت: مراقب باش!
به پسر بچه نگاهی انداخت.
پسر بچه ای بود ، ژنده پوش و با حالی نزار.
نیمفادورا با خود فکر کرد این پسر بچه فقیر است.
با لبخندی مهربان به او گفت: حالت خوبه؟ صدمه ای ندیدی؟
پسر بچه با گونه هایی که از خجالت بر افروخته شده بودند گفت: خیل... خیلی متاسفم خانم!
نیمفادورا خندید و گفت: برای چی معذرت خواهی می‌کنی؟ کار اشتباهی که نکردی‌.
پسر بچه باز هم معذرت خواهی کرد.
نیمفادورا هم با خنده گفت:خب نظرت چیه برای اینکه اشتباهتو جبران کنی و بیای و من رو همراه کنی تا یه بستنی بخوریم؟
پسر بچه هم با خجالت قبول کرد.
وقتی که داشتند آرام در کنار هم قدم برمیداشتند نمیفادورا چشمش به یک دختر بچه ای افتاد که مثل پسر ژنده پوش بود.
یک آقایی داشت دختر بچه را دعوا و تهدید می کرد.
پسر ناگهان خشکش زد و با ترس و گریه گفت: او... اون خواهرمه!
نیمفادورا به پسر نگاهی کرد و با خودش فکر کرد: مگه یه انسان می‌تونه که اینقدر بی رحم باشه و یه بچه رو تهدید و دعوا کنه؟
سریع دست به کار شد و رفت به سراغ مرد.
به او گفت: بهتره دست از کارتون بردارید.
مرد با تلخی گفت: ببخشید خانم ولی به شما چه ربطی داره؟
نیمفادورا کارت وزارتخانه اش را نشان داد و گفت: من خواهر بزرگ تر این دختر هستم. چند سال پیش اونو گم کردم و الان دیدمش.
اگه باور نمی کنید میخواید یه سر به وزارتخانه ی سحر و جادو بزنیم؟
مرد رنگ از رخسارش پرید و گفت: اگ‌... اگه شما اینطوری می‌فرمایید نه هر میتونید این دختر رو ببرید.
نیمفادورا لبخندی زد و دختر و از مرد گرفت.
اونو نوازش کرد و به سمت برادرش فرستاد.
بعد از این اتفاقات بستنی خوردند و نیمفادورا این دو خواهر برادر را به یک زن و شوهر داد.
بعد از آن به این فکر کرد که
ذات انسان تغییر نمی کنه.
اما می تونه بستگی به انسان داشته باشه.
این بچه ها هم انسانند. اون روز میتونستند از من دزدی کنند اما این کارو نکردن.
اون مرد هم ذات تاریکی در وجودش داشت. ذاتی که از کسی قدرتمند تر از خودش می ترسید. وگرنه جلوم وایمیساد.
نیمفادورا به این نتیجه رسید که...
ذات انسان همواره در حال تغییره و ثابت نیست.
گاهی کمرنگ ترین تاریکی ها و بدی ها را در خودش داره و گاهی هم پررنگ ترین ها رو.
اون ما هستیم که انتخاب می‌کنیم چطوری رفتار کنیم.

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
اگه بهم بگی نیمفادورا، دیگه خورشید فردا رو نمی بینی
مرگخوار شاغل جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1405/07/06
آخرین ورود
امروز ساعت 18:24
عضویت
1405/07/02
پست‌ها
45
بارتی کراوچ پسر در برابر مرلین
سوژه: فتح!


- داری می‌بینی رودولف؟
- بله. تو موفق شدی. نقشه‌ات نقص نداشت.
- حتی خود مرلین هم فکرش رو نمی‌کرد جادوگرا بتونن یه روزی "بیماری" جادویی اختراع کنن.
- مرلین؟ بارتی حتی ارباب هم چنین تصویر شومی برای آینده‌ی زمین تو ذهنش نداشت.
- این حرفت یعنی چی؟ می‌خوای بگی از نتیجه راضی نیستی؟
- فقط دارم به پایانش فکر می‌کنم.
- مرحله‌ی آخر مونده دیگه. چیزی که من می‌بینم، الان بالای 90 درصد ماگل‌ها یا مرده‌ی متحرک شده‌ن، یا به دست بازماندگان کشته شده‌ن.
- مطمئنی کشوندن بازماندگان به یه نقطه پایان ماجراست؟
- اونا سه ساله که درمونده و دربه‌درن. قوی‌ترین ماگل‌هایی که تونستن سه سال وسط مردگان متحرک زنده بمونن و حالا...
- و حالا تو بهشون یه نقطه‌ی نجات دادی بارتی. یک نقطه تو هر کشور تا خودشون رو به اونجا برسونن. به آرمان‌شهر امن با حصارهای غیرقابل‌نفوذ، دسترسی به آب و غذای سالم تمام‌نشدنی... تو دیوانه‌ای!
- شاید دیوانه باشم؛ اما حتی تو هم قبول داری که نابغه‌ام.
- بدون این همه کثیف‌کاری هم می‌شد...
- نه نمی‌شد. بهترین راهش همین بود. حالا فقط مسئله زمانه. باقیمونده‌هاشون خودشون رو به جایی که ما می‌خوایم می‌رسونن و...
- و بالاخره اجازه می‌دی نفرین نابخشودنی رو اجرا کنیم؟
- نفرین مرگ برای اونا مثل یه هدیه‌ست. شک نکن از پاره‌پاره‌شدن و مردن در حالی که می‌بینن یه زامبی داره روده‌هاشون رو بیرون می‌کشه و می‌خوره خیلی بهتره.
- آره بارتی. کاری که می‌تونستیم از همون اول انجام بدیم و تو اجازه ندادی.
- کاری که ریسکش برای ما بیشتر بود. چرا نمی‌خوای قبول کنی؟ حالا صحبت دیگه کافیه. برو و تیم‌ها رو جمع کن. مرگخوارها، محفلی‌ها، وزارتی‌ها، نمایندگان کشورها. صبح زود آخرین جلسه رو برگزار می‌کنیم.


کوکهام، برکشایر
منظره‌ی رودخانه‌ی تیمز بعد از ماه‌ها میهمانی خون و اجساد فاسدشده، حالا دوباره تمیز و بی‌نقص به نظر می‌رسید. مارک، بی‌قرار از آرامش کرخت‌کننده‌ی کوکهام، از بالکن کوچکی در ساختمان کنار کلیسای دهکده، نگاهش را از رودخانه گرفت و به زخم‌های سرتاسر بازو و دست‌هایش که بی‌شباهت به خالکوبی‌های پدرش نبودند زل زد. پس از آن به کمان پولادی خود نیم‌نگاهی انداخت که هنوز پس از یک هفته ورودش به دهکده‌ی امن وعده‌داده‌شده نمی‌توانست از خود دور کند.
تمام شد؟ حالا دیگر می‌توانستند شب‌ها بدون نگرانی بخوابند و صبح‌ها برای رفتن به "سر کار" آماده بشوند؟ همین؟ چشم‌های باز پدرش را فراموش نمی‌کرد. همان پدری که زامبی‌ها را یک جا به سمت خود کشانده بود تا او و خواهر کوچکش، همانی که روز بعد طعمه‌ی زامبی‌ها شد، بتوانند بگریزند. پدری که جانش را گذاشت تا دو فرزند به این پناهگاه بزرگ رویایی برسند. سرنوشت دیگران چه بود؟ قرار بود اسلحه را زمین بگذارند و حالا دوباره "زندگی" کنند؟
- مارک.
بی‌اختیار دست به کمان برد و به سمت صدا برگشت.
- منم.
نفس عمیقی کشید و کمان را پایین آورد.
- بس کن مارک. تموم شد. دیگه جاتون امنه.
- گفتنش برای شما آسونه آقای کراوچ. شما اون بیرون نبودید. نمی‌دونید...
- من اون بیرون نبودم؟ پسر واقعاً فکر می‌کنی کی این منطقه رو پاکسازی کرده؟ کی اون دیوارهای بلند رو ساخته؟
- به من گفتن اینجا از همون اول شیوع بیماری...
- بهت دروغ گفته‌ن. ولی دیگه قرار نیست دروغ بشنوی.

بارتمیوس کراوچ، شهرداری که از نگاه مارک، در تمام عمرش حتی یک سنگ را برای انداختن در یک چاه جابه‌جا نکرده بود، حالا ادعا می‌کرد کل آن منطقه را پاکسازی کرده! دروغ از سر و روی این آدم می‌بارید. عجیب‌تر از دروغ‌های آقای کراوچ شاید تکه چوبی بود که همیشه از جیب شلوار جینش بیرون زده بود. نه‌تنها دروغ می‌گفت، بلکه شاید نیاز بود در اولین فرصت خودش را به یک روانشناس معرفی کند.

- دیگه وقتشه که آرامش رو در آغوش بگیری مارک. فقط لحظه‌ای طول می‌کشه.
- یه کلمه از حرفاتون رو باور نمی‌کنم.
- دیگه مهم نیست چی رو باور می‌کنی.
- منظورت چیه؟
- حتی اون کمانی که به سمتم گرفتی کمکی نمی‌کنه.

نور سبز، آخرین چیزی بود که مارک می‌دید. آخرین چیزی که ماگل‌ها می‌دیدند.

شروع دوران بی‌نظیر حکمرانی جادوگران.
ویرایش شده توسط بارتی کراوچ در 1405/8/14 23:11:53
پشتیبان ارباب تاریکی باشید تا به دنیای جادوگری شما آسیبی نرسد.
شاغل جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1405/01/15
آخرین ورود
امروز ساعت 02:19
عضویت
1405/01/11
پست‌ها
227
راجر دیویس VS جیمز سیریوس پاتر


راز دهکده

---------


شدت سرمای بادهای دسامبر، هر جانوری را از پا می‌انداخت.
از چهره ویل خوشحالی رو میتونستم ببینم.
ویل از کاراگاهان قدیمی و بسیار کارکشته در وزارت بود.
یکم از این که مجبور بود با اماتوری مثل من به ماموریت بیاد ناراحت بود اما اینکه بعد از ۷ ساعت سواری،‌ به مقصد نزدیک شده بودیم خوشحالش میکرد.
از پشت شیشه عینکم که بخاطر بارون صبح امروز در بریستول کثیف شده بود و نتونسته بودم تمیزش کنم،‌ میتونستم تابلوی به ترنبر خوش امدید رو ببینم.
از لندن خیلی دور شده بودیم،‌ به قدری که حتی اتوبوس شوالیه قبول نکرد ما رو به اینجا برسونه و فقط ما رو تا بریستول رسوند.
از اونجا مجبور بودیم تا جنوب گلاسترشر با یک وسیله نقلیه ماگلی بیایم، که بخاطر سردی هوا تو بارون خراب شد و مجبور شدیم نزدیک نیم ساعت زیر بارون بایستیم.
راننده از اول مسیر حتی یک کلمه هم حرف نزده بود،‌ حتی موقعی که "ماشین" خراب شد نگفت پیاده شین، ‌با دستش به در اشاره کرد.

- جناب،‌لطفا به قلعه شهر برید.
- من قلعه رو بلد نیستم، میدون اول شهر پیاده میشید؟
- خیر، لطفا به رود خانه سِوِرن برید، از اونجا دو مایل تا قلعه فاصله است.

از بین لب هایش پوف کرد و سر تکان داد.

***

راننده ساکت موقع پول گرفتنش خیلی ساکت نبود و شانس اورده بودیم که استن مقداری پول ماگلی داشت و بهمون داد تا بتونیم از بریستول خارج شیم.
رو برگرداندم به سمت قلعه، غیرقابل باور بود برام که یکی از بزرگترین جادوگران انگلستان، از یک ماگل این قلعه رو خریده بود.
بابا مرلین اون روی دیگه اش رو هرگز نشون نداده بود و من تازه فهمیدم که اون رالف ارل، دوک استافورد رو با طلسم فرمان وادار کرده بود که این قلعه رو بهش بفروشه.
البته درباره طلسم فرمان مطمئن نیستم، ‌اما قیمتی که ازش قلعه رو خریده بود این رو میگفت.

- این خونه پدری تونه؟
- خونه پدری که نه، خونه بابامرلینه.
- الان معلوم نیست چندساله ازش استفاده نشده، حتما خاک رو سر و رومون میشینه.

اما به محض باز کردن در با صحنه ای غیرقابل باور روبرو شدم.
اتش در شومینه روشن بود، دمای خانه بسیار مطبوع بود،‌ روی میز چوبی کنار شومینه روبروی مبل هایی با پوست کروکودیل قوری چای حاضر بود.

- کی اینجاست؟
- جیمز پاتر ارباب اومد، دابی از دیشب اینجا بود، دابی خواست خانه ارباب حاضر باشه، دابیموقع صحبت با ارباب لوپین فهمید ارباب جیمز به اینجا میان، دابی کی پورت کرد و اینجا رو مرتب کرد.
- این جن توئه جیمز؟
- دابی جن ازاد ارباب، دابی از روی علاقه برای ارباب پاتر کار کرد.
- ممنونم دابی، خسته نباشی.
معلوم نیست اینجا چه وضعی داشتیم اگه تو نبودی.
- انجام وظیفه بود ارباب

نشستم روی مبل پوست کروکودیل، با خودم فکر میکردم که اگر نیوت همچین صحنه ای رو می‌دید چه بلایی به سر خودش یا من می‌اورد.
فنجانی چای ریختم و با دو قاشق شکر شیرینش کردم.
بعد از مدتی نشستن در کنار اتش و گوش دادن به صدای ترق توروق چوب در شومینه و نوشیدن تعدادی فنجان چای، به ویل نگاه کردم که روی مبل به خوابی عمیق فرو رفته بود.

فرصت را غنیمت شمردم و دست به کار شدم.

قصد داشتم بروم و درباره کسانی که غیب شدن پرس و جویی انجام بدم.

شال و کلاه کردم و به سمت در رفتم که برم بیرون.
- جیمز قربان کجا می‌رن؟
- اممم.. چیزه دابی، میرم شیر بگیرم. ویل باید شیربخوره مگرنه پوکی استخوان میگیره، سنش بالاست دیگه ما که نمی‌خوایم اون یهو استخوناش بشکنه بیفته رو دستمون میخوایم؟
- نه قربان دابی نمیخواست ویل بشکنه، دابی بد.
- اشکال نداره دابی، نمی‌دونستی دیگه...

نفسی از سر راحتی سر دادم و از در پا به بیرون گذاشتم.
سورت و سرعت باد بسی زیاد بود.
به سمت خونه های دهکده راه افتادم، تقریبا یک لیست از کسایی که گم شده ان داشتم، اما باید یک نکته مشترک بین همشون پیدا میکردم.
اولین گم شده لیا بود، دختری ۱۹ ساله، ماگل زاده که نزدیک دو سال بود از هاگوارتز فارغ التحصیل شده بود.
درخواست های شغلی برای خیلی جاها ارسال کرده بود اما اکثرا رد شده بودن.
لیا از ۱۸ سپتامبر به خونه برنگشته و پلیس محلی هم بعد از جستجوی مناطق جنوب شرقی گلاسترشر چیزی پیدانکرده بود. دلیل اینجا بودن من هم همینه.

- تق تق
- کیه؟
- جیمز هستم.

در باز شد و مردی میان قامت با ریش های نامرتب و موهای پریشان در استانه در ظاهر شد.
معلوم بود بیشتر از چند روزی میشه که صورتش رو اصلاح نکرده بود. ربدوشامبری به رنگ ابی تیره به تن داشت و بوی توتون به دماغ می‌خورد.
- در خدمتم.
- بنده جیمز هستم، جیمز سیریوس پاتر. می‌تونم بیام داخل؟
- بفرمایید.

وارد شدم، خانه بزرگی نبود، اما معلوم بود با ادم فرهیخته ای روبرو شدم.
کتابخانه ای بزرگ در طول هال بود که اکثر کتاب های داخل آن فلسفی بود.
دو صندلی و میزی چوبی در کنار شومینه روشن قرار داشت.
روی میز پیپ روشن بود و بوی توتون از پیپ بود.
مرد با دستش به صندلی کنار شومینه اشاره کرد.
کتم را در اودم و از دست اویزان کردم، اما تعارف نکرد که کتم را ازم بگیرد. مرد گوشه گیری بنظر می‌امد.

- باید تا الان حدس زده باشین که چرا مزاحمتون شدم.
- متاسفانه ایده‌ای ندارم.
- بنده از کاراگاهان وزارت جادو هستم، البته به طور رسمی کاراگاه نیستم اما تقریبا در این منصب کار میکنم. بخاطر گم شدن دخترتون لیا اینجام.

مرد اهی کشید، روی صندلی نشست و پیپ را برداشت.

- من به اون پلیس ها هم گفتم، کار اون یاروئه که لیا قرار بود براش کار کنه.
- میتونین بیشتر برام توضیح بدین؟
- لیا بعد از فارغ التحصیلی خیلی دنبال کار میگشت. در طی ده ماه اول همه ردش کردن، همه فکر میکردن لیای عزیزم غیرعادیه.
بعد از ۱۰ ماه یک نفر درخواست لیا رو قبول کرد، باهاش جلسه مصاحبه حضوری گذاشت. لیا رفت اما وقتی برگشت خیلی عصبانی بود.
گفت دوست نداره اونجا کار کنه و وقتی ازش پرسیدم چرا گفت چون اونجا فقط من رو برای پر کردن اون صندلی میخوان، ‌نه کاربرد مفیدی در راستای کمک به جامعه.
- میتونم بپرسم لیا به چه کاری علاقه داشت؟
- لیا می‌خواست که وکیل محافظت از محیط زیست بشه. مثل مادرش.

پیپ را برداشت و چند پک به ان زد.
چند سوال تکمیل کننده پرسیدم و مرد را در اندوه خود رها کردم.
از پذیراییش تشکر کردم و بیرون رفتم.

بعد از سر زدن به خونه‌ی هفت نفر از افراد گم شده و شنیدن جواب های تقریبا مشابه راجع‌ به ناموفق بودن در پیدا کردن شغل، وبررسی نقشه؛ به این نتیجه رسیدم که یک هفت ضلعی به طوری روی نقشه تشکیل شده، که کلمه w شکل بسته.

تصویر تغییر اندازه داده شده

بعد از کلی پرس و جو، کشیدن نقشه و راه رفتن در سرمای و باران دسامبر به این نتیجه رسیدم که برای فکر کردن، خواب از هر چیزی بیشتر مورد نیازه.

***

- جیمز، جیمز، جیمز بیدار شو.
- من دیروز کلی پرس و جو کردم، امروز دیگه نوبت توئه یکم کار کنی ویل.

هنوز چشم هام رو کامل باز نکرده بودم.
شنیدم ویل در حالی که نخودی می‌خندید فنجانی روی پاتختی گذاشت.

- پاشو قهوه بخور باید برگردیم لندن.

نیم خیز شدم و از پنجره به بیرون نگاه کردم، باران بند امده بود اما ابرهای خاکستری هنوز اسمان دهکده را در بر گرفته بودن.
به ساعتی که تقریبا اندازه هاگرید بود نگاهی انداختم، ساعت ۱۰:۲۰ دقیقه بود.

- کلی کار داریم، چرا انقدر دیر بیدارم کردی؟
- کارامون تموم شد، تو به اندازه‌ای باهوش بودی که فهمیدی خونه های روی نقشه حرفی برای گفتن دارن. اما به اندازه‌ای باهوش نبودی که بفهمی ضلع w که از اول کلمه Wizzard گرفته شده داشت به یک راه توی جنگل اشاره میکرد.
اون کوره راه رو رفتم و به یک درخت رسیدم که زیرش یک سوراخ بود، اون سوراخ میخورد به یک دفتر که فقط جادوگرها و ساحره‌های ناموفق در پیدا کردن کار، مشاوره تحصیلی میدادن به دانش اموزای هاگوارتز. اسم خودشون هم گذاشته بودن جاز. جادوگر، ایما، زار.
- خب بعدش چکار کردی؟
- همشون رو فرستادم ازکابان.
- چرا؟ چرا قایم میشدن؟
- مجوز نداشتن.
- این جواب...
- هر دو تا سوالت بود.
- یعنی الان...

ویل وسط حرف جیمز پرید.
- دیگه هیچیش به ما ربطی نداره، نه بازجویی هم به ما ربطی نداره اون دیگه کار بازرس‌هاست.
به عنوان کاراگاه اینده باید شان خودت رو حفظ کنی، کاراگاه‌ها فقط از قاتل ها بازجویی میکنن.

جیمز که معمولا قهوه نمیخورد، با سرکیفی شروع به نوشیدن قهوه اش کرد، اما نمیدونست که ویل کل پرونده رو به نام خودش تمام کرده بود و جیمز فقط بیگاری کشیده بود.
پیرو مکتب "باشد که وزارتی نباشد"

تصویر تغییر اندازه داده شده


تصویر تغییر اندازه داده شده


تصویر تغییر اندازه داده شده
شناسه بسته‌شده
تولد نقش
1405/07/06
آخرین ورود
شنبه 16 آبان 1405 20:42
عضویت
1405/07/03
پست‌ها
36
لونا لاوگود VS نیمفادورا تانکس
سوژه: ذات انسان
لونا روی چمن‌های کنار دریاچه سیاه نشسته. دستش رو توی آب فرو کرده و انگشتاش رو آروم تکون می‌ده. موج‌های کوچیک دور مچش حلقه می‌زنن

دریاچه... تو خیلی چیزا رو دیدی، مگه نه؟ غرق شدن‌ها، نجات پیدا کردن‌ها، آدم‌هایی که اومدن تو رو نگاه کردن و رفتن. من فکر می‌کنم تو از همه‌ی ما بیشتر می‌دونی. چون تو فقط نگاه می‌کنی. قضاوت نمی‌کنی. فقط... هستی.

آب رو با دستش هم می‌زنه و به دایره‌هایی که درست می‌شن خیره می‌شه


می‌دونی، یه سؤالی ذهنم رو مشغول کرده. آدم‌ها می‌گن ذات آدم تغییر نمی‌کنه. ولی تو... تو هر زمستون یخ می‌بندی، هر بهار آب می‌شی. ولی هنوز همون دریاچه‌ای. پس ذاتت عوض شده یا نه؟

سکوت می‌کنه. انگار منتظر جوابه. موج‌ها آروم به ساحل می‌خورن

آره... فکر کنم فهمیدم. تو هم عوض می‌شی، هم نمی‌شی. مثل من. مثل همه.

بلند می‌شه و به سمت قلعه هاگوارتز می‌ره. دستش رو روی دیوار سنگی قدیمی می‌کشه. سنگ‌ها سرد و خزه‌گرفته‌ان

قلعه... تو هزار ساله اینجایی. آدم‌های زیادی رو دیدی. بعضیاشون خوب بودن، بعضیاشون بد. بعضیاشون هر دو. تو یادت می‌آد؟

گوشش رو به دیوار می‌چسبونه، مثل کسی که به صدای قلب یه دوست گوش می‌ده

پدرم می‌گفت تو روح داری. می‌گفت دیوارهات نفس می‌کشن. من همیشه فکر می‌کردم شاید تو از تاریکی زیرزمینت خسته شدی. از اون همه رازی که تو راهروهای مخفی‌ات قایم کردی. ولی تو هنوز سرپایی. هنوز پابرجایی. چطور؟

دستش رو از دیوار برمی‌داره و به پنجره‌های روشن نگاه می‌کنه

شاید چون تو هم مثل ما آدم‌ها هستی. تاریکی داری، ولی نور هم داری. و هر شب، وقتی شمع‌ها روشن می‌شن... تو انتخاب می‌کنی که نور رو نشون بدی. نه تاریکی رو. شاید همین کافیه.


وارد کتابخانه ممنوعه می‌شه. بوی کاغذ کهنه و گرد و غبار. قفسه‌های بلند تا سقف. لونا دستش رو روی عطف کتاب‌ها می‌کشه

کتاب‌ها... شماها خیلی حرف زدید. درباره ذات انسان، درباره خوبی، درباره بدی. ولی هیچ‌کدومتون به یه چیز ساده فکر نکردید: شاید ذات ما اصلاً چیزی نیست که بخواد خوب یا بد باشه. شاید فقط... هست.

یکی از کتاب‌ها رو بیرون می‌کشه، ورق می‌زنه، بعد برش می‌گردونه سر جاش

مثل شما. شما نه خوبید، نه بد. فقط کاغذید. ولی کسی که شمارو می‌خونه، می‌تونه ازتون خوبی بسازه یا بدی. شاید ما هم همینیم. کاغذ سفید. و هر روز، یه نفر — شاید خودمون — داره روی ما می‌نویسه.



از کتابخانه بیرون می‌ره. توی راهروی طبقه هفتم، جلوی اتاق نیاز ها می‌ایسته. سه بار از کنارش رد می‌شه، بعد می‌ایسته و به دیوار خالی نگاه می‌کنه

اتاق... تو عجیب‌ترین جای این قلعه‌ای. تو فقط به کسی که نیاز داره نشون می‌دی. ولی من فکر می‌کنم تو بیشتر از نیاز، حقیقت رو نشون می‌دی. آدم‌ها میان پیش تو و چیزی می‌خوان که فکر می‌کنن نیاز دارن. ولی تو چیزی رو بهشون می‌دی که واقعاً هستن. آینه‌ای. نه؟

لبخند می‌زنه و دستش رو روی دیوار سرد می‌کشه

شاید سؤال من هم همین باشه. آیا آدم می‌تونه ذاتش رو عوض کنه؟ یا همیشه یه تاریکی ته وجودش هست؟ تو جوابش رو داری، مگه نه؟ ولی نمی‌گی. چون تو هم مثل من می‌دونی: بعضی جواب‌ها رو باید خود آدم پیدا کنه. حتی اگه سال‌ها طول بکشه.


به سمت برج ریونکلاو می‌ره. از پله‌های مارپیچ بالا می‌ره. پله‌ها باریک و سنگی‌ان. نفس‌نفس‌زنان به بالاترین نقطه می‌رسه. جلوی دری بدون دستگیره می‌ایسته. روی در، کوبه‌ای برنزی به شکل عقاب نصب شده. لونا دستش رو روی کوبه می‌ذاره و آروم می‌کوبه

سلام عقاب. من معما ندارم. فقط... می‌خوام حرف بزنم. اجازه می‌دی؟

عقاب برنزی ساکت می‌مونه. انگار داره گوش می‌ده

می‌دونی، همه فکر می‌کنن تو فقط از آدم‌ها معما می‌پرسی. ولی من فکر می‌کنم تو بیشتر از اون‌ها سؤال داری. تو از هر کسی که می‌خواد وارد بشه، یه جواب می‌خوای. ولی هیچ‌وقت از خودت نمی‌پرسی: آیا من ذاتم عوض شده؟ آیا من هم تاریکی دارم؟

دستش رو از کوبه برمی‌داره و به در نگاه می‌کنه

تو برنزی. سرد. ولی هزار ساله اینجایی. آدم‌های زیادی رو دیدی که اومدن و جواب دادن. بعضیاشون درست، بعضیاشون غلط. ولی تو هیچ‌وقت قضاوتشون نکردی. فقط در رو باز کردی یا نکردی. شاید تو هم مثل ما هستی. ذاتت برنزه. ولی هر روز، یه نفر می‌کوبه و ازت می‌خواد که باز کنی. و تو انتخاب می‌کنی.

در آروم باز می‌شه. لونا لبخند می‌زنه

ممنون عقاب. شاید جواب سؤال من همین باشه: ذات آدم عوض نمی‌شه. ولی هر روز، وقتی کسی می‌کوبه، می‌تونه انتخاب کنه که باز کنه یا نه. مهربون‌ترین آدم هم یه تاریکی ته دلش داره. ولی اون تاریکی، ذاتش نیست. فقط یه در بسته‌ست. و انتخاب با خودشه که بازش کنه یا نه.


وارد اتاق نشیمن ریونکلاو می‌شه. سقف گنبدی‌شکل با ستاره‌های نقاشی‌شده. پنجره‌های خمیده که به آسمون باز می‌شن. لونا به سمت پنجره می‌ره و به دشت‌ها و کوه‌های دور نگاه می‌کنه

آسمون... تو همیشه اونجایی. ابر می‌شی، بارون می‌شی، صاف می‌شی. ولی هنوز آسمونی. آدم‌ها فکر می‌کنن تو عوض می‌شی. ولی تو فقط... شکل عوض می‌کنی. ذاتت همونه: آسمون.

دستاش رو روی طاقچه می‌ذاره و سرش رو به شیشه تکیه می‌ده

شاید جواب سؤال من این باشه: ذات آدم عوض نمی‌شه. ولی شکلش عوض می‌شه. مهربون‌ترین آدم هم یه تاریکی ته دلش داره. ولی اون تاریکی، ذاتش نیست. فقط یه ابره. یه ابر که می‌تونه بباره، یا می‌تونه رد بشه. انتخاب با خودشه.

چشماش رو می‌بنده. باد آروم موهاش رو نوازش می‌ده. ستاره‌های سقف آروم می‌درخشند

ممنون آسمون. ممنون دریاچه. ممنون قلعه. ممنون کتاب‌ها. ممنون اتاق. ممنون عقاب. شما همیشه جواب‌ها رو دارید. فقط کسی نیست که بپرسه. ولی من می‌پرسم. چون... خب، چون من لونا هستم. و لونا همیشه سؤال‌های عجیب می‌پرسه.

لبخند می‌زنه، از برج پایین می‌ره، و توی تاریکی راهروها گم می‌شه. فقط صدای آروم قدم‌هاش می‌مونه

نقل قول:

We’ve all got both light and dark inside us. What matters is the part we choose to act on. That’s who we really are.
Sirius Black

همه ما درونمان نور و تاریکی هست. آنچه مهم است این است که انتخاب می کنیم براساس کدام عمل کنیم. این همان خود واقعی ماست.
سیریوس بلک

افرادی که لایک کردند

𝑁𝑎𝑟𝑔𝑙𝑒𝑠, 𝐼 𝑒𝑥𝑝𝑒𝑐𝑡
جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1398/05/26
آخرین ورود
امروز ساعت 08:06
عضویت
1382/10/21
پست‌ها
1720
گلرت گریندلوالد در برابر گودریک گریفیندور
سوژه: قرون وسطی


سوی چراغ ساعت‌ها بود که پس از شروع تاریکی به‌قدری کم شده بود که بیمِ خاموش شدنش را در دل گلرت می‌افکند، اما گویا هرگز قصد نداشت کامل خاموش شود؛ همانطور که خواب هم نمی‌توانست چشم‌های زیبای او را کامل با خود ببرد.
بالای سر، چادری که گودریک برایشان برپا کرده بود در جای جای جانش نقش و نگارهایی داشت که به دلیل گذر زمان و پوسیدگی دیگر قابل تشخیص نبودند؛ نقش و نگارهایی که قصه‌های کهن در دل خود پنهان کرده بودند و حالا دیگر توانی برای بازگو کردنشان نداشتند. برعکس گلرت، که اکنون هر گاه پلک بر هم می‌گذاشت، خاطرات گذشته همچون پُتک بر سرش می‌کوفت، روشن و واضح، بی‌کم‌و‌کاست.


3 سال قبل، قصر شاه‌سالازار

روی تخت پادشاهی، شاه‌سالازار، پیرمردی بسیار قدبلند با مو، ریش و ابروان تمام نقره‌فام نشسته بود؛ کسی که چه در محضر ایشان، چه در زمانی که حضور نداشت، کسی جرئت نمی‌کرد با عقاید و نظراتش مخالفتی کند. همه نیک می‌دانستند که یگانه دختر او، پرنسس گلرت، به سن ازدواج رسیده بود و دیر یا زود خواستگارانی همگی از خاندان‌های کهن انگلستان از ملوک نزدیک و دور برای دست‌بوسی او و پدرش می‌آمدند.

- دخترم. چند پیغام از این سو و آن سو برایم آمده است. وقت آن رسیده شوهرت را انتخاب کنی.

گلرت هفده‌ساله طره‌ی طلایی خود را از یقه‌ی لباسش بیرون کشید و درحالیکه چشم‌های ورم‌کرده از اشک‌هایی که ده شبانه‌روز ریخته بود را خشک می‌کرد، سخت‌ترین کار دنیا را انجام داد:
- نه... نمی‌خواهم ازدواج کنم.

شاه‌سالازار، پیش از آنکه دستور بدهد دختر یکی یکدانه‌اش را مرخص کنند و به اتاق بفرستند، کمی مکث کرد و خوب در چشمان او زل زد و گفت:
- ازدواج می‌کنی.

هیچکس در آن قصر عریض و طویل حال او را درک نمی‌کرد. حتی ندیمه‌اش که از کودکی در کنار او رشد یافته بود هیچ نمی‌فهمید چرا دختری در موقعیت فوق‌العاده‌ی او می‌بایست به بخت خود پشت پا بزند؟ مگر چند دختر در آن سرزمین شانس این را داشتند که از بی‌شمار خواستگار والامقام که هر کدامشان رویای شیرین هزاران دختر معمولی بودند انتخاب کنند و به خوشبخت‌ترین دختر جهان تبدیل شوند؟
- آه آلیس تو چقدر کوته‌فکری... چرا هرگز از خودت نمی‌پرسی یک دختر برای چه باید مجبور به ازدواج باشد؟ شاید من بخواهم برای خودم زندگی کنم. شاید بخواهم یک ملکه‌ی تنها باشم.
- بانوی من این چه حرفیه که می‌زنی؟ همه‌ی دخترها آرزوشونه که...
- آلیس، من با همه‌ی دخترها تفاوت دارم. دقت نمی‌کنی چه می‌گویم؟ من نمی‌خواهم یک مرد عهده‌دار مسئولیت من باشد. مگر غیر از این است که همین حالا پدرم دارد برای مهم‌ترین قدم زندگی من به جای من تصمیم می‌گیرد؟
آلیس دیگر جوابی برایش نداشت. نه اینکه حرف او را منطقی بداند؛ عاجز بود از توضیح آنچه که خودش هنوز تجربه نکرده بود.

به انگشت‌های سرمازده‌اش زل زد. این انگشت‌ها همان‌هایی بودند که تا یک سال قبل نور خورشید بی‌اجازه جسارت نمی‌کرد روی آنها بتابد و سرمای زمستان هرگز حتی یک بار به آنها تعرضی نکرده بود؟ قار و قور شکم از فرط گرسنگی و تب و مریضی از سفر بسیار که دیگر جای خود داشت. دوباره خود را به دل خاطرات نه‌چندان دور سپرد.


بیش از 2 سال قبل، باغ خصوصی قصر

گلرت و آلیس بعدازظهر نسبتاً متعادلی را در باغ می‌گذراندند. هوای لطیف بهار و عطر شکوفه‌هایی که نوید شروع زیبایی برای آن سال را می‌دادند، اما نه برای گلرتی که دیگر نتوانسته بود در برابر دستور پدر مقاومت داشته باشد.
- آلیس، راهی پیش پای من بگذار. حالا که خواستگارها را یکی یکی رد می‌کنم، پدرم به صرافت این افتاده که من را... من را.. به شاهزاده‌ای بدهد که بتواند در نیزه‌بازی قهرمان شود... آلیس... می‌فهمی این یعنی چه؟
- آره بانوی من، می‌دونم. این یعنی دیگه واقعاً راه فراری ازش نداری. حتی می‌دونم خبرش رو تو کل سرزمین پخش کرده و از همین الان هم کلی شوالیه و شاهزاده برای این مسابقات ثبت نام کردن. تو واقعاً دختر محبوبی هستی.
- محبوب؟ شوخی می‌کنی؟ اما... گفتی شوالیه‌ها هم ثبت نام کردن؟
- اوه می‌بینم که گل از گلت شکفته. آره. اما کدوم شوالیه‌ای جرئت داره وقتی در برابر یه شاهزاده قرار می‌گیره، با نیزه اون رو از اسبش بندازه؟

آنجا بود که گلرت ایده‌ای به سرش زد. ایده‌ای که به‌غایت هوشمندانه بود؛ یا دست کم برای دختر هفده‌ساله‌ی دنیاندیده‌ای مثل او هوشمندانه بود.
- گودریک!
- گودریک چی بانوی من؟
- گودریک... همون شوالیه‌ی محافظ سلطنتی که از همه قوی‌تر است. خودم تمرینات شمشیربازی‌شان را دیدم. هیچ‌کس در این قصر حریفش نیست؛ و اگر پدرم راست گفته باشد، قوی‌ترین‌ها در گارد سلطنتی هستند.
- اما بانوی من...
- حرف نزن. بگذار ایده‌ام را بگویم. او می‌تواند همه را شکست بدهد و قهرمان بشود.

آلیس درحالیکه انگشتان خود را گاز می‌گرفت با دلهره پرسید:
- یعنی می‌خواهید همسر یک شوالیه بشوید؟ آن هم یک نگهبان؟

خنده‌ی بلند گلرت در باغ پیچید.
- نه دختر ساده. او می‌تواند در این مسابقات قهرمان بشود و من را از ازدواجی که نمی‌خواهم نجات بدهد. به همین سادگی. نیازی نیست با من ازدواج کند. فقط نقشه‌های پدرم را نقش بر آب می‌کند. او را به گوشه‌ای بکشان تا با او صحبت کنم. خودش و هفت نسل بعد از خودش را از مال دنیا بی‌نیاز خواهم کرد.

شاید چند دقیقه‌ای خوابش برده بود، اما درد تیز و ناگهانی که در کمرش پیچید هم او را از خواب پراند، هم به او یادآور شد که روی زمین سفت نمی‌توان خوابید؛ دست کم پرنسسی مثل او نمی‌توانست. از جا بلند شد و کمی دور تا دور چادر قدم زد. کمی از خشکی عضلاتش کاسته شد. برگشت و به گودریک نگاه کرد که آرام، همچون بره‌ای که در نرم‌ترین چمن‌زار عالم آرمیده، در همان بستر خفته و هیچ از حال او خبر ندارد.


یک سال قبل، مسابقات نیزه‌بازی سواره

روزهای پرهیاهویی بود. خواستگارانش به بیش از 50 تن رسیده بودند و برگزاری چنین مسابقاتی با آن همه بریز و بپاش پدرش، تنها یک معنا داشت: او بعد از مسابقات عروس می‌شد. تنها شانسی که داشت، گودریک بود. گودریک چندین ماه پیاپی تمرین کرده بود. سخت قبول کرده بودند نامش را در میان آن همه سرشناس بیاورند. گلرت وعده‌ی طلا و جواهرات فراوانی به گودریک داده بود؛ اما گودریک هیچ‌یک را نپذیرفت. جمله‌اش را دقیقاً به خاطر داشت: «برای شرف و از آن والاتر، برای عشق، تا پای جان می‌جنگم.»
بیش از بیست بار به میدان رفت. شوالیه‌ها و شاهزاده‌ها را یکی پس از دیگری از اسب به زمین می‌انداخت. تقریباً کل سرزمین را با خود دشمن کرده بود. سه بار در آن روزها خارج از زمین مسابقات، افرادی ناشناس قصد جان گودریک را کرده بودند اما او حقیقتاً شوالیه‌ای قدرتمند و شجاع بود. روزی که آخرین نیزه را به شانه‌ی راست شاهزاده‌ای از خاندان هافل‌پاف می‌کوبید، تنها کسی که در میان جمع برایش دست می‌زد و شادی می‌کرد، پرنسس گلرت بود. پس از ماه‌ها، لبخندی بود که شاه‌سالازار بر لبان دخترش می‌دید، لبخندی که چند ساعتی بیشتر دوام نیاورد.
«من، گودریک، فرزند آلتون آهنگر، دست دختر شما شاه شاهان را به همسری خواهم گرفت و او را خوشبخت خواهم کرد.»
جمله‌ای که دنیا را بر سر گلرت خراب کرد.

آن شب خاطرات او را رها نمی‌کردند. قطره‌اشکی که از گوشه‌ی چشم روی گونه‌اش غلتید، گواهی به تلخی تصاویر بعدی ذهن او می‌داد. یادآور تلخی‌ها و سختی‌هایی که طی یک سال گذشته از سر گذراند، برای عشقی که هرگز در دلش جوانه نزد. مرگ پدری که او را بیش از هر کسی در این دنیا دوست داشت. شوهر زیاده‌خواهی که هرگز نخواسته بود با نقشه‌های او پیش برود. شوالیه‌ای سرشار از عقده که لحظه‌ای او را رها نمی‌کرد، تخت پادشاهی که پس از شاه‌سالازار تصاحب کرده بود را رها نمی‌کرد، هیچ‌چیز را رها نمی‌کرد. حتی او را به این شکارگاه می‌آورد مبادا در قصر تنها بماند و به او خیانت کند.

دیگر بس بود.

خود را به بالین گودریک رساند؛ همان شوهری که از شب قبل، پس از نوشیدن آخرین جام شراب، در بستر به خوابی عمیق رفته بود، خوابی بی‌بازگشت. حالا دیگر خبری از تاریکی هوا نبود. سپیده‌دم نوید روزگار تازه‌ای می‌داد، روزگاری که در آن هیچ بنی‌بشری قرار نبود به او دستور بدهد. روزگاری که او در آن ملکه‌ای بیوه، یگانه فرمانروای آن سرزمین می‌بود.
ویرایش شده توسط گلرت گریندلوالد در 1405/7/24 21:38:22
زمان ما رسیده است، برادران و خواهران من! دیگر در خفا نخواهیم بود! صدایمان را خواهند شنید و این صدا کرکننده خواهد بود!

تصویر تغییر اندازه داده شده
محفل ققنوس جادوگر جادوگران پلاس جادوآموخته
تولد نقش
1404/09/28
آخرین ورود
امروز ساعت 17:52
عضویت
1404/09/27
پست‌ها
286
آیلین پرینسvsنورا پردوفوت

سوژه: ذات آدمی
چوب‌دستی‌اش را به سوی گرامافون گرفت و طنین سنگین موسیقی را خاموش کرد. هنگامی که سر بر میز گذاشت، ناهمواری‌های سطح چوبی را حس می‌کرد.
به قفسه‌ی مملوء از کتاب ر‌وبه‌رویش نگریست و دیده‌اش لحظه‌ای بر کتاب قطور و آبی‌رنگی ماند. دستی به موهای سیاه‌رنگش کشید و از ذهنش گذشت:
- وقتی نوجوون بودم...

لب گزید.
- نه، مهم نیست.

نگاهش دوباره به سوی کتاب بازگشت.
- فکر کنم به عنوان یه منبع تحقیقاتی، مناسب باشه. حتما تا پس‌فردا پروژه‌م تموم میشه.

خواست برخیزد و کتاب را بردارد؛ لیکن کمرش با تیر دردی، زبان به شکوه گشود. لاجرم چوب‌دستی‌اش را حرکتی داد و با طلسمی کتاب را به سوی خودش کشید.
صفحه‌ی نخست را گشود. پس از عنوان "نظریات فیلسوفان جادوگر در باب انسان"، نشان شکوفه‌ای بر آن نقش بسته و زیرش با خطی ماشینی نوشته بودند:
- کتاب‌فروشی سیب و گیلاس، وابسته به مدرسه‌ی شبانه‌ی علوم و فنون جادوگری فیلوسو. با خط کوچک‌تر خودش نیز نوشته شده بود:
- والتر کوهاکو ایکیوچی-پرینس.

تبسمی بر لبش نشست و به خاطر آورد که چگونه پس از سپری کردن اوقاتش در مدرسه‌ی ماگل‌ها، حدود ساعت چهار یا پنج بعد از ظهر، به همراه سایر نوجوانان جادوگر به قلعه‌ای قدبرافراشته و یشم‌پوش می‌رفت که مردم می‌پنداشتند ویرانه‌ای بیش نیست.

پلک زد.
- استادمون ازمون تحقیق درباره‌ی نظریات اخلاقی می‌خواد؛ نه یه متن درباره‌ی دوره‌ی شیرین نوجوانی!

انگشت باریک و کشیده‌‌اش میان صفحات جست‌وجو کردند تا بخش‌های مربوط به موضوع را بیابند. در میان اوراق رنگ‌رفته و زرد، ریزنوشته‌ای در دیده‌اش برجسته شد. جمله به رنگ سرخ نوشته شده بود. لحظه‌ای گل‌هایی بر گونه‌اش شکفتند.
- جدا برای یک نفر آرزوی مرگ کردم؟

هنگامی که در نام دقیق شد، ناخواسته پایش را بر زمین کشید.
- استوارت...

ناگاه اتاق کوچک و کوتاه‌سقف در دیده‌اش به ستون‌های سنگی و برافراشته و دیوارهای عظیم بدل گشت.

پیکری در ذهنش تجسم یافت که لاغر و به نسبت بلند بود، با رخساری سرخ و سفید و چشمان و موهای قهوه‌ای. صدای پسرک در ذهنش طنین افکند که می‌خندید و بر زبان می‌راند:
- پرینس، این‌قدر اخم می‌کنی، زود پیر می‌شی‌ها!


لب گزید و همان سایه را در راهروهای سرامیک‌پوش دانشکده به خاطر آورد.
- والتر، حالت چه‌طوره؟ راستش رو بخوای...


والتر لب‌های باریکش را بر هم فشرد.
- مگر اون نبود که...

واژه‌ی "متاسفم" را از ذهنش به عقب راند. تلاش کرد از خاطرش بزداید که خودش مانند یخ گفته بود:
- نمی‌تونم؛ اما تلاشم رو می‌کنم.

با یادآوری قطر‌ه‌اشک حلقه‌زده در آن چشمان آبی، دندان به دندان سایید، به پنجره‌ نگاهی افکند و از ذهنش گذشت:
- شاید هم واقعا اون‌جوری...

به روشنی زمانی را به یاد آورد که استوارت به او تنه میزد. معده‌اش ناگاه تیر کشید. دستش را روی شکمش گذاشت و از لبش گریخت:
- آخ!

لیوان سفیدرنگی را با حرکت چوب‌دستی از آب پر کرد و نوشید.
- نه، آدمی که اون شایعه‌ها رو پخش کرد...

نگاه‌های خیره‌ی دانش‌آموزان سپیدپوش فیلوسو به خاطرش آمد. پرسیده بود چه رخ داده و شنیده بود:
- خب، جان استوارت یه چیزی درباره‌ت گفته که...نمی‌دونم، بهتره از خودش بپرسی.


صدای گشوده شدن در، رشته‌ی افکارش را گسست. قامت دختر جوان، لاغر و میانه‌قامتی در چهارچوب در پدیدار شد. والتر با دیدن او، تبسمی بر لبش نشاند.
- سلام، آیلین.

آیلین نخست به رعشه‌ی خفیف دستان لاغر و رنگ‌پریده‌ی والتر نگریست. لحظه‌ای دهان باز کرد و سپس نگاهش را به چشمان ریز و قهوه‌ای مرد جوان دوخت.
- پدر منتظرته. بیا برای چای.

والتر سر تکان داد.
- باشه. الان میام.

با دیدن حلقه‌های تیره‌ی زیر چشمان آیلین، اخمی کرد.
- در ضمن، خوابیدن جرم نیست.

خنده‌ای از میان لبان آیلین گریخت.
- چیز مهمی نیست؛ برادر کوچولو!

والتر دندان به دندان سایید. نمی‌دانست فقط به دلیل رفتار آیلین است یا نه.

از صندلی چوبی سفیدرنگ برخاست و به سالن پذیرایی رفت. پیش از خروج از در اتاق، نگاهی به نام قرمزرنگ استوارت انداخت و زمزمه کرد:
- بعدا بهش فکر می‌کنم.

بر کف‌پوش سخت سالن پذیرایی گام نهاد. عطر چای بابونه مشامش را آکند. به مرد لاغراندام و ریزنقشی که تارهای سفیدی میان موهای خرمایی‌اش نقش بسته بودند، لبخندی زد.
- عصر به‌خیر، پدر.

پدر قاشق چای‌خوری را در فنجان گردانید و لحظه‌ای به تصویر زنی بسیار شبیه والتر خیره شد؛ تصویری که بر دیوار نقش بسته بود.
- پسرم، بیا بشین.

لحظه‌ای درنگ کرد و دریافت پسرش لاغراندام‌تر شده. چینی بر جبین انداخت.
- والتر؟

اندیشید:
- نه، خوشش نمیاد ازش بپرسم.

والتر بر صندلی سیاه‌رنگ نشست و فنجان چینی سپیدی برداشت. هنگامی ‌که چای را به لب‌هایش نزدیک می‌کرد، لحظه‌ای نگاهش به تصویر فارغ‌التحصیلی خودش از فیلوسو افتاد.

دیده‌اش به سوی پسر سرخ‌رخساری رفت که کنارش ایستاده بود.
به روشنی به خاطر آورد که ردای آبی‌رنگ دانش‌آموختگی را به تن داشت و بر صندلی‌ای نشسته بود. خنده‌ی هم‌دوره‌ای‌هایش را به خاطر آورد و سپس یک جمله:
- نمی‌دونم؛ شاید آدم شده باشه.

صدای جان استوارت همچنان در گوشش طنین می‌افکند. دیدگان گریان مرد جوان را به خاطر آورد و طنین لرزان و مردد صدایش.
- ببخشید، ببخشید دیگه! اون موقع بچه بودم؛ حالیم نبود...

چین بر جبین انداخت.
- نکنه واقعا تغییر کرده؟ بی‌خیال، بعدا بهش فکر می‌کنم.

با نگاهی به پدر و خواهرش، تبسمی بر لبانش آورد تا دلواپسش نشوند.

افرادی که لایک کردند

من نه فرشته‌ام و نه بدان تظاهر می‌کنم.
شاغل وزارت سحر و جادو محفل ققنوس جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1405/02/07
آخرین ورود
امروز ساعت 16:35
عضویت
1405/02/07
پست‌ها
139

نیوت اسکمندر Vs بلاتریکس لسترنج

سوژۀ دوئل: دیوار چهارم

دود... از زمانی که به یاد دارم دود برای من جهان رو تشکیل می‌ده. تاحالا دود رو نفس کشیدین؟

...یک... دو... سه... نفس... سرفه... حبس نفس... یک... دو...

بگذریم. دود. دود نیمی از خود من رو هم تشکیل می‌ده. نیمی از پوستم، پیرهنم، روحم. به جای خون، توی رگ‌های من دو... نه! من به جای رگ زیر پوستم دود... نه! پوست من خودش دوده؛ قبلاً هم گفته بودم. نیمی از هویت من روحه. امّا بی‌دلیل نیست. براتون تعریف می‌کنم.

تاحالا آرزو داشتین که وجود می‌داشتین؟ نه، نه، منظورم این نیست که آدمی با میزان چشمگیری جرئت باشین. یا این‌که آدمی باشین که سهم بیش‌تری از حضور رو در موقعیت‌ها و شرایط و روابط داره. منظورم اینه که وجود داشته باشین. واقعاً وجود داشته باشین!

بذارین برای توضیح دادن شرایطی که توش هستم به عقب برگردم؛ خیلی عقب‌تر. جایی قبل از سال 1997. یکی از قطارهای راه‌آهن بریتانیا. متوجه شدین؟ نه؟ پس دقیق‌تر می‌گم. بیاین لحظه‌ای رو به یاد بیاریم که رولینگ برای اولین بار تصویری از هری پاتر توی ذهنش شکل گرفت. جایی که اولین بار هری پاتر التماس کرد که من می‌خوام وجود داشته باشم.

هنوز گیجین؛ نه؟ هنوز نمی‌دونید که دارم دربارۀ چی صحبت می‌کنم؟ فکر کردین که نویسنده‌ها از ناکجا ایدۀ داستان‌هاشون رو به دست میارن؟ وقتی که تالکین برای اولین بار با اسم هابیت مواجه شد تصادفی بود؟ فکر می‌کنید که رولینگ تصادفی چهرۀ یه پسر عینکی رو توی قطار تجسم کرد؟ فکر می‌کنید که دارن شان تصادفی یه خواب دربارۀ ومپایرها دید؟ هیچ‌چیز تصادفی نیست.

سرفه... سرفه... حبس نـ... ببخشید، فراموش کردم نفس بکشم. ساز و کار تنفس در این‌جا کمی متفاوته. کمی جلوتر براتون توضیح می‌دم که چرا. امّا اجازه بدین که قبل از اون به ادامۀ صحبت‌هام بپردازم. بهتون دقیق بگم که منظورم از وجود داشتن چیه.

شخصیت‌ها، داستان‌ها، جهان‌ها... گاهی یک شانس دارن. یک فرصت برای وجود داشتن. این‌که به یک نحوی به ذهنی قلاب بندازن تا بلکه خلق بشن. تا بلکه خلق بشیم. و هرچه نویسنده بیش‌تر ما رو شرح بده؛ ما کمتر از جهان دودآلود فاصله می‌گیریم. هرچند که همچنان در وجود همۀ ما میزانی دود هست. دودی که جایگزین خلا می‌شه. خلا؛ چون‌که نویسنده چیزی برای پر کردن اون بخش خلق نکرده.

نیمی از وجود من دو... سرفه... سرفه...

در این‌جا هزاران هستن... هزارانی که شاید فقط یک اسمن. می‌تونید حجمی از دود رو تصور کنید که تنها گرهی که با هویت داشتن خورده، اینه که یک اسم روش گذاشته شده؟ یک اسم... و دیگه هیچی...

بعضی‌ها سهم بیش‌تری نسبت به دود بودن نصیبشون می‌شه. هری پاتر یکی از اونهاست. برای خودش داستانی داره، خونه‌ای، خونواده‌ای... احساساتی... مضحکه که احساسات تو رو باید کس دیگه‌ای خلق کنه؟ تاحالا برای این‌که چیزی رو احساس کنی ناتوان بودی؟

و امّا اونهایی که بیش‌تر با دود بودن گره خوردن... شخصیت‌های کوچیک کتاب‌ها، افرادی که سهمشون فقط حضوری کوتاه در صحنه بوده... به قول معروف، کسایی که فقط محض خالی نبودن عریضه به وجود اومدن. اونها شکایتی ندارن. درکی برای شکایت داشتن ندارن. در همین حد خلق شده بودن. در همین حد به وجود نیاز... سرفه... سرفه...

امّا اگه یه شخصیت اصلی در دود اسیر بشه چی؟ تاحالا لباس تنگی رو به تن کردین؟ مجبور بودین برای حضور در یک مکانی خم بشین تا قدتون کوتاه‌تر بشه؟ تاحالا مجبور بودین که صداتون رو از حد طبیعی خودش پایین‌تر نگه دارین؟ فکر کنم که حالا داریم به یه جاهایی می‌رسیم. فکر می‌کنم که حالا دارین کم‌کم متوجه می‌شین من دارم درمورد چی صحبت می‌کنم!

خواب گنگ و خارش گنگ و خرابی گنگ... گنگ... گنگ... تاحالا گنگ بودین؟ بخوام پوست کنده بهتون بگم، درد اصلی من همین گنگ بودنه. همین که نمی‌دونم چی هستم. فرق ما با شما اینه. شما انتخاب می‌کنید که کی باشید. ما انتخاب می‌شیم که کی باشیم. من انتخابی بودم که قبل از کامل شدن رهام کردن. غذایی نیم‌خورده، سمفونی نیم‌نواخته، بوسه‌ای به سرانجام نرسیده... مختصر رنجی‌ست که در لابه‌لای دود بودن متحملش هستم.

بله؛ جهان ما دوده. و باید به انتظار بشینیم بلکه کسی در این دنیا... یعنی در اون دنیا... دنیای شما... شما خالقین، ما رو خلق کنه. حس عجیبیه. حس وجود داشتن قبل از خلق شدن حس عجیبیه. تاحالا بهش فکر کردین؟ البته نمی‌دونم می‌شه اسمش رو خلق شدن گذاشت یا نه... مجسمه‌سازها می‌گن که مجسمه رو قبل از تراشیدن توی دل سنگ می‌بینن، چوب‌تراش‌ها هم همین رو دربارۀ کمدها و میزها می‌گن. یا دار و صلیب‌ها. شاید نویسنده‌ها هم ما رو قبل از خلق کردن توی دود می‌بینن. و تصمیم می‌گیرن که وجود داشته باشیم. گیج‌کننده‌ست نه؟ من هم گیـ... بگذریم. ربطی به موضوع بحثمون... سرفه... سرفه...

احتمالا متوجه شدین که چرا این همه سرفه می‌کنم. نفس کشیدن توی دنیایی که حجم عظیمی‌ش رو دود تشکیل داده واقعاً کار دشواریه. لااقل من کمی طعم حضور داشتن رو چشیدم. هرچند که شاید اگر نچشیده بودم، تا به این اندازه حسرت حضور توی دلم نمی‌موند.

تصویری که شما از من دارین... یعنی تصویری که شما از نیوت اسکمندر دارین، نیمی از ماجراست. هرگز تکمیل نشده. چیزهای زیادی درموردم وجود داره که نمی‌دونم چطوری باید تصورش کنم. ما قوۀ تصور و تخیل نداریم وگرنه وجود داشتن برامون ساده‌تر می‌شد. از گذشتۀ خودم چیزی نمی‌دونم؛ از آیندۀ خودم چیزهای محوی رو تجربه کردم. چون که هیچ نویسنده‌ای خالقش نشد. من نیمی از خودم هستم و نیمی دیگه از من... خب نمی‌دونم کجاست. نمی‌دونم چه شکلیه. به هرحال امیدوارم شاد باشه. امیدوارم حالش خوب باشه.

شاید اون هم مثل من حیوون‌ها رو دوست داشته باشه. شاید نزاکت همراه شرم همیشگی من هم نصیب اون شده باشه. شاید اصلاً وجود نداشته باشه. شاید شکل کمال‌یافتۀ من همینه. یک نیمه؛ یک نصف. یک ناقص‌الخلقه که می‌دونه داستان دور و درازی رو تجربه کرده و هیچ‌چیز از این داستان رو نمی‌دونه.

یادتونه گفتم که هویت‌های زیادی هستن که چیزی بیش‌تر از یه اسم بهشون نرسیده؟ خب، برخلاف من اونها راضی‌ان. لباس اونها اندازۀ تنشون دوخته شده. چرا باید از چیزی شاکی باشن؟ به من وعده داده شده بود. من رو پروار کردن و بعد با لباسی که نخ‌هاش پوسیده بود من رو پوشوندن. من از وجودم در رنجم و از وجود نداشتنم دلخور. من معلق بین دو حسم. دو حس که یکی به من وعده داده شده بود، و دیگری که عاقبتم شده.

گفته بودم که ما گاهی فرصت‌هایی داریم؟ فرصت‌هایی برای قلاب انداختن؟ برای حضور پیدا کردن تو دنیای واقعی؟ برای این‌که نویسنده‌ای رو پیدا کنیم تا به فکر خلق ما بیوفته؟ به راهی؟ به مسیری؟ به شیوه‌ای؟ به... سرفه... سرفه...

ماجرا کمی برای من متفاوته. من هرگز از این فرصت استفاده نکردم. پاتر کرد. من به لطف پاتر خلق شدم؛ اما نسبت بهش مهجور باقی موندم. اون فقط در جهان داستانی‌ش پسر برگزیده نبود. برای خود نویسنده‌ش هم بود. به من فقط وعده... بگذریم. این زیاده‌گویی‌ها کافیه. بیش از اندازه در این‌باره صحبت شده. تکرار؛ تکرار... گفتم که ما قوۀ تخیل و تصور نداریم. برای همینه که گاهی این‌قدر این روایت ناپسنده. اجازه بدین از اصل موضوع دور نشم. موضوع اینه که من از فرصتم استفاده نکردم. من قلابی به دنیای حقیقی ننداختم. من با هیچ نویسنده‌ای ملاقات نکردم و خودم رو توی ذهنش نکاشتم. اما هنوز این فرصت برام باقی مونده. هنوز می‌تونم اثری در ذهن کسی بذارم. اما ماجرای من کمی متفاوته.

همین‌طور که می‌دونید، من با یه شخصیت خلق نشده متفاوتم. من نیمه‌مخلوقم. شاید توانایی‌های بیش‌تری نسبت به یک هیچ داشته باشم. البته، من یک وجوه فیزیکی ندارم، اما می‌تونم اثر قدرتمندتری در ذهن یه نویسنده به جا بذارم.

چیزی مثل عذاب وجدان. 

پاکی، مهربونی، درستکاری... چیزهایی که شما از نیوت انتظار دارین. اما نیوت ناقص‌الخلقه چی؟ نیمی از نیوت که به وجود نیومده چی؟ اینها تمام من نیستن. چون تمام من خلق نشده. شاید انتقام... شاید نفرت... شاید کینه... شاید بیش از اونچه که باور دارین، شاید بیش از اونچه که از من می‌دونید در من وجود... سرفه... سرفه...

چیزی مثل عذاب وجدان. چنین شخصیت نازنینی هرگز فرصت حضور نداشت نویسندۀ عزیز. خلقش کردی تا چنین رنجی رو متحمل بشه... بذار دود در ذهنت بشینه. تا روایتم توی ذهنت جا خوش کنه. این معامله‌ایه که من می‌کنم... به جای قلاب، احساس ناپاک عذاب وجدان رو بهت می‌سپارم رولینگ عزیزم. تا تصور کنی تمام این چیزهایی که بهش فکر کردی... تمام این مونولوگی که ذهنت گذشت... تردیدی توی دلت باقی بمونه که تصور نیمه‌شبت بود یا الهامی حقیقی از جهان داستانی‌ای که بهت امید بسته بود؟

من مخلوق رنجورتم. پس بذار خالقم در رنج باشه. بذار که تا آخرین نفس، منقطع در ذهنت سرفه... سرفه...

افرادی که لایک کردند

تصویر تغییر اندازه داده شده
مرگخوار جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1405/01/03
آخرین ورود
امروز ساعت 18:26
عضویت
1405/01/03
پست‌ها
60
دیوار چهارم
بلاتریکس لسترنج در مقابل نیوت اسکمندر


فقط به خاطر ورنون


دختر با قیافه‌ی عصبانی وارد فضای کوچک رختکن شد. در را محکم پشت سرش کوبید و چشمانش را بست. چند نفس عمیق کشید و پلک‌هایش را روی هم فشار داد. سعی کرد خودش را آرام کند.
فایده‌ای نداشت.
چشمانش را باز کرد؛ لب‌هایش از حالت چندش و عصبانیت جمع شدند. با دو قدم به سمت آخرین کمد رفت. کلیدش را با یک حرکت بیرون کشید و کمدش را باز کرد. لباس‌های تمیزش خیلی مرتب در داخل کمد آویزان بودند و کفشش در یک کاور مخصوص جفت شده بود. با درماندگی نگاهی به آن‌ها انداخت و سرش را به در کمد تکیه داد. زیر لب با صدایی نازک زمزمه کرد:
– ای خدا! لباسامو تازه شستم…

بعد لحنش عوض شد، لب‌هایش را بیشتر جمع کرد و انگار که مخاطبش درون کمد باشد، ادامه داد:
– مرتیکه! وقتی دارم برات کار می‌کنم صدا درمیاری و ناله می‌کنی، کافی نیست؟ اون‌وقت هیکلمو کردی پر تف! عه عه عه… برگشته می‌گه حالا پیش اومد، مگه چی شده؟ فقط یه ذره تف و خونه؟! فقط یه ذره تف و خون؟! کل بزاق زندگیشو روی تمام لباس و صورتم خالی کرده… پدر…

ساعت هوشمندی که به مچ چپش بسته بود، بیپ آرامی کرد. نگاهی به صفحه‌ی ساعت انداخت که ضربان بالای قلبش را نشان می‌داد. دوباره چشم‌هایش را بست و نفس‌های عمیق کشید. آنچه اتفاق افتاده بود، افتاده بود و تمام بزاق و خونی که رویش ریخته شده بود را باید تا رسیدن به خانه تحمل می‌کرد.
در حالی که سعی می‌کرد اسکرابش را اصلاً بو نکند، لباس‌هایش را عوض کرد، با ادکلنش تقریباً دوش گرفت و موهایش را گوجه‌ای و نامرتب بالای سرش جمع کرد.
از اتاق رختکن بیرون آمد و به پذیرش کلینیک لبخند خسته‌ای زد و دستش را به نشانه‌ی خداحافظی تکان داد. مسئول پذیرش که حتی از دختر هم خسته‌تر و فرسوده‌تر بود، با صدایی گرفته گفت:
– خسته نباشید خانم دکتر! فردا هشت و نیم می‌بینمتون!

دختر که هنوز به در خروجی نرسیده بود، ایستاد و چند قدم به عقب برگشت. ابرویی بالا انداخت و گفت:
– بهروز، فردا شیفت من نیست که! چی‌چی هشت و نیم؟ الان ده شبه و من می‌رم خونه تا پس‌فردا!

خانم بهروزی که دختر او را «بهروز» صدا می‌کرد، لبخند معناداری زد و گفت:
– خانم دکتر، فردا اضافه‌کاری شماست دیگه. جابه‌جا کرده بودین، یادتونه؟

چند ثانیه طول کشید تا دختر یادش بیاید. آهی کشید و گفت:
– ای خدا… اینجا بمونم بهتره. دو ساعت تو راهم فقط!

بهروز چیزی نگفت و مودبانه منتظر خداحافظی دختر ماند. دختر هم لبخند معذبی تحویلش داد، خداحافظی کرد و از کلینیک بیرون آمد.
با ناامیدی برای خراب شدن برنامه‌ی خواب فردا صبحش، گوشی‌اش را از کیف سنگینش بیرون کشید و وارد برنامه‌ی اسنپ شد.
– ۴۰۰ تومن؟! ده شب؟
چاره‌ای نبود. دکمه‌ی ثبت را زد. به طرز عجیبی بلافاصله درخواست سفرش قبول شد و یک دقیقه بعد سوار پرایدی مشکی، در اتوبان همت غرب می‌رفت و سعی می‌کرد میان دود سیگار راننده خفه نشود.
پنجره را پایین کشید و هوای نسبتاً خنک تهران به صورتش سیلی زد. چقدر خسته بود. کار امروزش سخت‌تر از حد توانش بود. مدام حرف زده بود، توضیح داده بود، برای کاری که نکرده بود فحش خورده بود و آخرسر با بزاق و خون تزئین شده بود. می‌خواست هرچه زودتر به خانه برسد، تمیز شود، گربه‌اش را بغل کند و زیر پتو بخزد و تا آخرین قطره‌ی شب همان‌جا بماند. دیگر میل یا اشتیاقی به غذا خوردن و حتی دیدن سریال مورد علاقه‌اش هم نداشت. فقط خواب می‌توانست این روز سخت را تسکین دهد.

– دیدم از این کلینیکه اومدی… دندون‌پزشکی؟

نگاه دختر به سمت راننده‌ی مسنی که سیگار به لب داشت چرخید. با بی‌میلی جواب داد:
– بله.

مرد پوزخندی زد و گفت:
– می‌دونی… ناراحت نشیا، ولی همتون دزد و حروم‌خورین. همتون همین هستینا. من پونزده سال پیش دندونمو درست کردم، باز خراب شده! از عمد این کارا رو می‌کنین که دوباره دندونمون خراب شه و برگردیم!

دختر انگشتانش را مشت کرد و دندان‌هایش را روی هم فشار داد. با صدایی یکنواخت گفت:
– مودب باش آقا. اینجا که دیدین کلینیک دولتیه. برای مردمی مثل شماست… مثلاً! حروم‌خور چیه؟ من امروز ۱۲ ساعت کار کردم و الان دارم می‌رم خونه. کدوم حروم‌خوری این‌جوری زحمت داره؟

مرد سیگارش را جابه‌جا کرد و گفت:
– ۱۲ ساعت؟! خانوم، چند نفرو سرویس کردی پس؟ هه هه… بدبختا…

دختر جوابی نداد. هندزفری‌هایش را از کیفش بیرون کشید و در گوشش گذاشت. صدای موسیقی را تا ته بلند کرد و در باقی مسیر نگاهش را از راننده دزدید. اما بی‌فایده بود. مرد هرگز باور نمی‌کرد و او سال‌ها بود که دیگر تصمیم گرفته بود جواب پس ندهد.
شب‌های تهران را دوست داشت. چراغ‌های رنگی کوچک و بزرگ، صدای ماشین‌ها که هرگز قطع نمی‌شد، آسمان آبی تیره که دیگر دودی به نظر نمی‌رسید. همه‌ی این‌ها آرامش‌بخش بودند و نویدبخشِ تمام شدن روزهای جانکاه.
بالاخره، به هر جان‌کندنی بود، ساعت یازده شب به خانه رسید. جلوی مجتمع پیاده شد و حتی یک لحظه هم برنگشت تا به حرف‌های راننده، که دوباره داشت از دندان پوسیده‌اش حرف می‌زد، گوش کند. درون آسانسور، بنا بر عادت قدیمی‌اش، بند کفش‌هایش را باز کرد. چراغ آسانسور یک لحظه سوسو زد، اما دختر شانه بالا انداخت و خیلی سریع به طبقه‌ی دوم رسید.
در را باز کرد و بلافاصله موجودی بسیار پشمالو خودش را به پاهایش مالید و شروع کرد به «موو» کردن.
کیفش را همان دم در انداخت و گربه‌ی خپل خاکستری‌اش را در آغوش گرفت.
– سیلاممم ماماننن… مامانت قربونت بره!
گربه که به جای «میو» کردن، «موو» کردن بلد بود، شروع به خرخر کرد و خودش را میان بازوان دختر جمع کرد.

دختر لبخند زد. الان حالش خوب بود. دیگر هیچ چیز اهمیت نداشت و محبت موجود معصوم و زیبای آغوشش به قدری زیاد بود که خستگی‌هایش را به کل فراموش می‌کرد. گربه‌اش را مانند کودکی بغل کرد و به داخل خانه رفت. برای گربه غذای جدید ریخت و بعد بلافاصله به حمام رفت. از آنجا که وسواس داشت، چنان پوستش را سابید که وقتی از حمام بیرون آمد کاملاً قرمز شده بود.
بعد از سشوار کشیدنِ پرمشقت موهایش، دیگر همه‌چیز برای خواب آماده بود.
لباس‌های فردا، لیست خرید، ساعتِ کوک‌شده.
اما درست وقتی که فکر می‌کرد از خستگی بیهوش می‌شود، خواب از سرش پریده بود. حوصله‌ی چرخ زدن‌های بیهوده در اینستاگرام را نداشت و فقط یک چیز بود که می‌توانست ذهن شلوغش را آرام کند.
در حالی که هویج پوست‌کنده‌اش (شامش) را گاز می‌زد، روی تختش نشست. لپ‌تابش را باز کرد و وارد سایت جادوگران شد. تاپیک «عاشقانه‌های وزارت» را پیدا کرد و از شدت به‌هم‌ریختگیِ داستانش لبخند شیطانی زد. دیگر یک بزرگسال خسته و پراسترس نبود؛ همان نوجوان بازیگوشی بود که روزی عقیده داشت شاید نامه‌ی هاگوارتز برای او هم بیاید. دیگر به قسط‌ها، پول برق و قراردادها فکر نمی‌کرد و بیشترین حواسش به این بود که جای «ورنون» قصه را کنار بلاتریکس پررنگ کند.
گربه که تا آن لحظه کنار پایش خرخر می‌کرد، ناگهان گوش‌هایش را خواباند، چند ثانیه به صفحه‌ی لپ‌تاب زل زد و بی‌صدا از تخت پایین پرید. دختر متوجه نشد؛ سرش در داستان بود.
هویجش را کنار گذاشت و شروع به نوشتن کرد.

«بلاتریکس به شلوار گلرت که مانند پرچم در اهتزاز بود چشم دوخت و گفت:
– حالا ورنونِ من به این خوشگلی، عاشقش بشی حق داری!… این شلوار کردی چیه که…»


کیبورد ناگهان قفل کرد و نور صفحه یک لحظه خاموش و روشن شد. لپ‌تابش گاهی این‌طور می‌شد. نچی کرد و دکمه‌ها را چند دفعه فشار داد.

در سکوت اتاق، صدایی گفت:
– فشار نیار! خودم قفلش کردم!

دختر چنان از جا پرید که سرش به پشتی تخت خورد و فریاد کوتاهی کشید.
– بسم‌الله الرحمن الرحیم… بسم‌الله…

دختر نفس‌نفس‌زنان، در حالی که سرش را ماساژ می‌داد، گوشی‌اش را برداشت و چک کرد. هیچ اپلیکیشنی روشن نبود که صدا داشته باشد. صفحه‌ی لپ‌تاب هم هنوز روی سایت بود و دو جمله‌اش روی صفحه نیمه‌کاره مانده بود.
با ترس لبه‌ی تخت نشست. دیوانه شده بود؟ توهم برش داشته بود؟ نکند واقعاً خانه جن داشت؟ شاید باید سریع‌تر می‌خوابید.

– خواب چی؟ ما باید این مشکلمون رو با هم حل کنیم! نمی‌شه هر دفعه این کارو کنی!

دختر از جا پرید و تا دم در اتاق عقب رفت. صدا مسلماً از سمت لپ‌تابش بود. دست‌هایش را جلوی دهانش قفل کرد و از پشت آن‌ها گفت:
– کیه؟ بسم‌الله الرحمن الرحیم… هک کردی منو؟

صدا گفت:
– هک چیه؟ فکر کردی من احتیاجی به این جنگولک‌بازیا دارم؟ بیا اینجا برگرد ببینم! بیا! بهت می‌گم بیا!

دختر که کمی می‌لرزید، آرام‌آرام جلو آمد. از پشت صفحه‌ی لپ‌تاب به آن نزدیک شد، پتو را دقیق روی دوربین بالای صفحه انداخت و بعد به صفحه نگاه کرد.
صفحه‌ی لپ‌تابش هنوز هم روی سایت بود، ولی یک آدمک کوچک پایین صفحه داشت قدم می‌زد. دختر نزدیک‌تر شد و با دقت نگاه کرد. موهای آدمک فرفری بود و تمام لباسش سیاه بود. شنل بلند قشنگی داشت و چوب‌دستی‌اش را در دستش مشت کرده بود. دوربین لپ‌تاب را چک کرد. هرکس هک‌اش کرده بود، دیگر تصویری نداشت.
روی تخت برگشت و به حرکت آدمک خیره شد. بی‌اختیار گفت:
– جل‌الخالق! چه هوش مصنوعی خوبیه… بلاتریکسه! چه چیزی ساختن واسه سایت!

آدمک ایستاد، دست‌هایش را به کمرش زد و با صدایی عصبانی گفت:
– عمت هوش مصنوعیه! بی‌تربیت! خیلی بیچاره‌ای خودت، وگرنه تا الان کشته بودمت…

دختر نچی کرد و سرش را تکان داد. موس را در دست گرفت و اینترنت لپ‌تاب را قطع کرد. آدمک ابرویی بالا انداخت و گفت:
– چیکار می‌کنی؟

دختر اخم کرد و گفت:
– چرا قطع نمی‌شه…

بعد بلند شد و مودم را از برق کشید. این بار آدمک پوزخندی زد و گفت:
– ضایع شدی؟ چیه، فکر می‌کنی واقعی نیستم؟

دختر با صدایی مسخره گفت:
– نه واقعیه… تو هم واقعاً بلاتریکسی! برو بابا. من نمی‌دونم چجوری هک کردی، ولی من هیچی ندارم تو لپ‌تاب. فردا هم می‌رم درستش می‌کنم… چقدر آدم باید بیک…

حرف دختر نصفه ماند و نفسش در سینه حبس شد. صورت بلاتریکس ناگهان شروع به بزرگ شدن کرد و به سایز یک صورت عادی رسید و موهای فر سیاهش قاب صفحه را پر کرد. چند لحظه به دختر نگاه کرد و بعد تصویر در مقابل چشمان وحشت‌زده‌ی دختر جان گرفت.
هوای اتاق ناگهان سرد شد و بوی دود و خاکِ نم‌خورده پیچید. صفحه‌ی شیشه‌ای لپ‌تاب مانند پرده‌ای کنار رفت و صورت از صفحه بیرون آمد. اول نوک بینی، بعد گونه و لب‌های رنگ‌پریده و بعد چشمان سیاه و نافذش پدیدار شدند و در آخر موهایش از کناره‌های صفحه بیرون زد. سر بلاتریکس که انگار به طرز نامناسبی به کیبورد لپ‌تاب متصل بود، سرفه‌ای کرد و گفت:
– کی می‌خوای آدم شی؟ حتماً باید شکنجه‌ات کنم؟

دختر تماماً از ترس فلج شده بود. دهانش باز مانده بود و حتی یادش رفته بود چطور باید نفس بکشد. تنها به چشمان واقعی بلاتریکس نگاه می‌کرد و تکان نمی‌خورد.

بلاتریکس پوزخندی زد و بعد نوکِ باریکِ چوب‌دستی از صفحه‌ی لپ‌تاب بیرون زد. چوب‌دستی را به سمت هویج روی تخت نشانه گرفت. هویج بلافاصله در هوا به پرواز درآمد و به سمت دهان دختر رفت و میان دندان‌هایش جا گرفت. بلاتریکس خندید و گفت:
– خیلی خوشگل شدی… خب، بسه. می‌ترسم بمیری!

بعد همان‌طور که از صفحه بیرون آمده بود، به درون صفحه برگشت، کوچک شد و شکل همان آدمک پیشین را گرفت. دختر هویج را تف کرد و با تعجب به صفحه‌ی لپ‌تاب نزدیک شد و دستش را رویش کشید. هنوز همان‌جا بود. شیشه‌ای و سالم.
– عععاااا… چی…
حتی حرف زدن یادش رفته بود.

بلاتریکس درون صفحه آهی کشید و گفت:
– چرا هرچی ماگله اینقدر خنگه… آه…

بعد از صفحه بیرون رفت و با یک کاناپه‌ی معلق برگشت. کاناپه را وسط صفحه روی زمین گذاشت و رویش دراز کشید.
– زبون باز کردی؟ بگو شروع کنیم.

چندین دقیقه یا شاید هم چند ساعت طول کشید تا دختر به حالت نرمال برگردد. از جایش بلند شد و گوشی‌اش را برداشت. باید به کی زنگ می‌زد؟ حرفش را باور می‌کردند؟ نه. حتماً فکر می‌کردند دیوانه شده است. واقعیت این بود که خودش هم فکر می‌کرد دیوانه شده است. بلاتریکس لسترنج واقعی از لپ‌تابش بیرون آمده بود و حتی برایش جادو انجام داده بود. دلش می‌خواست از خوشحالی و ترس جیغ بکشد.
با تردید و چشم‌های گشادشده از هیجان دوباره جلوی لپ‌تاب نشست.
– عه… سلام… هه هه…
چقدر مسخره. اما حرف بهتری به ذهنش نرسیده بود.

بلاتریکس روی کاناپه‌ی زرد غلطی زد و به سمت او برگشت. دستش را زیر سرش گذاشت و گفت:
– می‌شه بیای شروع کنیم؟ من خوابم میاد!

دختر از استرس بالا و پایین پرید و گفت:
– واییییی واقعیه! ببین شماها همه واقعی هستین؟ هاگوارتز کجاست؟ منم جادوگرم؟… اومدی دنبالم؟ لرد هم واقعیه؟ الان چرا تو لپ‌تابمی؟ الان واقعیه؟

بلاتریکس نفس عمیقی کشید و جواب داد:
– شانس آوردی یکم ازت خوشم میاد. بله، واقعی هستیم، ولی نه اون واقعیه که تو فکر می‌کنی. جهان ما از شما جداست.
چوب‌دستی‌اش را میان انگشتانش چرخاند و نگاه تندی به اتاق انداخت.
– فرق داریم با هم… هاگواترز تو هاگوارتزه. نخیر… نه تو جادوگری، نه من جغدم که بیام دنبالت! تو یه ماگل بدبختی توی دنیای خودت. لرد ولدمورت کبیر هم واقعی هستن، بی‌تربیت بی‌ادب! من تو لپ‌تابتم چون همین‌جا جاییه که جهان‌های ما بهم می‌رسن.

صورت دختر از هم وا رفت و گفت:
– جدی نیومدی منو ببری؟ پس چرا اینجایی؟ وای، از این آزمون‌هاست که باید بگم نمیام، بعد منو می‌بری؟ آخه من می‌خوام بیام! تو رو خدا یه جادو دیگه کن!

بلاتریکس این بار روی مبل نشست و گفت:
– ببین… می‌دونم سخته. ولی تو نسل‌اندرنسل ماگل سنگینی بودی، گرفتی؟ تو فقط یه ماگلی. جادو نداری، هیچی. منم بیکار نیستم ازت بیام آزمون بگیرم… جادو هم کردم برات!

دختر از لحن بلاتریکس ناراحت شد، ولی ادامه داد:
– تو رو خدا، یکی دیگه! آخه دارم فکر می‌کنم مردم… یا دیوونه شدم!

بلاتریکس چند لحظه به او زل زد و بعد چوب‌دستی‌اش را به سمتش گرفت. ناگهان ابری کوچک بالای سر دختر شکل گرفت و شروع به باریدن کرد. دختر به قطره‌های بارانی که صورت و موهایش را خیس می‌کرد خیره شد و کودکانه خندید.
– وای واقعیه!

بلاتریکس از جایش بلند شد و ابر بلافاصله محو شد.
– ببین ول کن دیگه! اومدم حرفمو بزنم و برم. این ورنون رو از من بکش بیرون!

دختر صورت خیسش را پاک کرد و گفت:
– چی… ورنون؟

بلاتریکس دست‌هایش را در هوا تکان داد و گفت:
– ماگل خنگ! دقت کن، چون یه بار می‌گم! این داستان‌هایی که دارین تو دنیاتون می‌نویسین داره تو دنیای من واقعی می‌شه. می‌فهمی؟
از لبه‌ی صفحه جلوتر آمد و انگشتش را مثل خنجر به سمت دختر گرفت.
– یعنی نوشته‌های شما واقعیت زندگی منه! پس این نوشتن شخصیت منو با ورنون تموم کن! آخه اون خیکی ماگل کجاش به من می‌خوره؟ عقل نداری؟

دختر که جا خورده بود گفت:
– بابا اینا همه طنزه! بعد هم تو رو با اژدها شیپ کردن… آها، اصلاً یه بار با خود دابی ازدواج کردی، یه جایی خوندم! الان ورنون که از اونا بهتره!

چشم‌های بلاتریکس از عصبانیت گشاد شد. گفت:
– بهتره؟ من باهاش دارم سر می‌کنم! همه اونایی که گفتی درسته، ولی همه‌ی اونا از ورنون بهترن! یارو اصلاً به حدی خنگه که گاهی فکر می‌کنم اصلاً چجوری تا حالا زنده مونده! اینقدر از لوله‌ی پلیکا و شرکت پست و تیم فوتبالش برام حرف زده دارم خفه می‌شم! می‌دونی چند دفعه کشتمش؟ هی تو می‌نویسی، هی این زنده می‌شه! بیخیال شو دیگه!

دختر چند لحظه در سکوت پلک زد.
– یعنی من این قدرتو دارم هر چی بنویسم واقعی بشه برات؟ همه‌ی ما این قدرت رو داریم… تو دنیای شما… بعد تو از دنیای خودت کوبیدی اومدی تو لپ‌تاب من که چی؟ که بگی از ورنون برات ننویسم؟ همین؟! واقعاً همین؟!

بلاتریکس ابرویی بالا انداخت و گفت:
– پس می‌خوای با ماگلی مثل تو چی کار داشته باشم؟ همین که بلایی سرت نمیارم شانس آوردی. اینم به خاطر این‌که چند دفعه متن ترسناک خوبی برام نوشتی. خیلی لذت‌بخش بود! فقط به همین دلیل. بعدشم این اولشه… اگه دوباره به نوشتن از ورنون برگردی، دفعه‌ی بعد واقعاً میام شکنجه‌ات می‌کنم. فهمیدی؟

دختر به بلاتریکس نگاه کرد. او واقعاً مانند توصیف شخصیتش عجیب و غیرقابل‌فهم بود. لبخند ناباورانه‌ای زد و گفت:
– باشه… نمی‌نویسم…

بلاتریکس نفس عمیقی کشید و گفت:
– بالاخره! خب، رو حرفت حساب می‌کنم. وقتشه برم… و وقتشه بخوابی.

دختر وحشت‌زده گفت:
– نه! به همین سادگی نه! من تازه…

اما خوشحالی یا ترس دختر برای بلاتریکس ابداً اهمیتی نداشت. او چوب‌دستی‌اش را به سمت دختر گرفت و ثانیه‌ای بعد پرتوی سبزرنگ به گلوی دختر برخورد کرد. بدن دختر ناگهان سنگین شد. با آن‌که سعی می‌کرد خودش را نگه دارد، روی زمین افتاد. دهانش بی‌صدا یک بار باز و بسته شد و بعد پلک‌هایش روی هم افتاد.

با صدای زنگ ساعت از جا پرید.

وحشت‌زده بلند شد. روی زمین دراز کشیده بود. لپ‌تابش هنوز روی تختش بود و گوشی میان دست‌هایش بی‌وقفه زنگ می‌زد. صدای زنگ را خاموش کرد و بدن سفت‌شده‌اش را مالش داد. از میان پنجره‌ی اتاق، خورشید در حال طلوع بود و با روشنی روز، اتفاقات دیشب چیزی جز رویایی عجیب نبود.
چشمانش را مالید. چه خواب عجیبی.
از جایش بلند شد. صفحه‌ی لپ‌تاب را بست و جلوی آینه رفت تا موهایش را شانه کند، اما همان‌جا ماند. شانه در هوا خشک شده بود و دختر تنها به موهایش نگاه می‌کرد. شانه را زمین انداخت و به آینه نزدیک شد. به آرامی دستش را جلو برد و روی موهایش کشید.
کاملاً خیس بود.
موهایی که مطمئن بود سشوارشان کشیده بود.
نگاه لرزانش به سمت لپ‌تاب، که اکنون خاموش شده بود، برگشت.
واقعاً بلاتریکس را دیده بود.
و انگار هنوز در انعکاس تیره‌ی صفحه‌ی خاموش، آدمکی کوچک با شنل سیاه آهسته برایش دست تکان داد.
او واقعا آمده بود.
به خاطر ورنون...
فقط به خاطر ورنون…

نصب جادوگران روی آیفون

  1. در Safari دکمه «اشتراک‌گذاری» (Share) را بزن.
  2. گزینه «Add to Home Screen» (افزودن به صفحه اصلی) را انتخاب کن.
  3. روی «Add» بزن. آیکن جادوگران به صفحه اصلی اضافه می‌شود.