دیوار چهارم
بلاتریکس لسترنج در مقابل نیوت اسکمندر
فقط به خاطر ورنون
دختر با قیافه‌ی عصبانی وارد فضای کوچک رختکن شد. در را محکم پشت سرش کوبید و چشمانش را بست. چند نفس عمیق کشید و پلک‌هایش را روی هم فشار داد. سعی کرد خودش را آرام کند.
فایده‌ای نداشت.
چشمانش را باز کرد؛ لب‌هایش از حالت چندش و عصبانیت جمع شدند. با دو قدم به سمت آخرین کمد رفت. کلیدش را با یک حرکت بیرون کشید و کمدش را باز کرد. لباس‌های تمیزش خیلی مرتب در داخل کمد آویزان بودند و کفشش در یک کاور مخصوص جفت شده بود. با درماندگی نگاهی به آنها انداخت و سرش را به در کمد تکیه داد. زیر لب با صدایی نازک زمزمه کرد:
– ای خدا! لباسامو تازه شستم…
بعد لحنش عوض شد، لب‌هایش را بیشتر جمع کرد و انگار که مخاطبش درون کمد باشد، ادامه داد:
– مرتیکه! وقتی دارم برات کار میکنم صدا درمیاری و ناله میکنی، کافی نیست؟ اون‌وقت هیکلمو کردی پر تف! عه عه عه… برگشته می‌گه حالا پیش اومد، مگه چی شده؟ فقط یه ذره تف و خونه؟! فقط یه ذره تف و خون؟! کل بزاق زندگیشو روی تمام لباس و صورتم خالی کرده… پدر…
ساعت هوشمندی که به مچ چپش بسته بود، بیپ آرامی کرد. نگاهی به صفحه‌ی ساعت انداخت که ضربان بالای قلبش را نشان می‌داد. دوباره چشم‌هایش را بست و نفس‌های عمیق کشید. آنچه اتفاق افتاده بود، افتاده بود و تمام بزاق و خونی که رویش ریخته شده بود را باید تا رسیدن به خانه تحمل میکرد.
در حالی که سعی میکرد اسکرابش را اصلاً بو نکند، لباس‌هایش را عوض کرد، با ادکلنش تقریباً دوش گرفت و موهایش را گوجه‌ای و نامرتب بالای سرش جمع کرد.
از اتاق رختکن بیرون آمد و به پذیرش کلینیک لبخند خسته‌ای زد و دستش را به نشانه‌ی خداحافظی تکان داد. مسئول پذیرش که حتی از دختر هم خسته‌تر و فرسوده‌تر بود، با صدایی گرفته گفت:
– خسته نباشید خانم دکتر! فردا هشت و نیم می‌بینمتون!
دختر که هنوز به در خروجی نرسیده بود، ایستاد و چند قدم به عقب برگشت. ابرویی بالا انداخت و گفت:
– بهروز، فردا شیفت من نیست که! چی‌چی هشت و نیم؟ الان ده شبه و من میرم خونه تا پس‌فردا!
خانم بهروزی که دختر او را «بهروز» صدا میکرد، لبخند معناداری زد و گفت:
– خانم دکتر، فردا اضافه‌کاری شماست دیگه. جابه‌جا کرده بودین، یادتونه؟
چند ثانیه طول کشید تا دختر یادش بیاید. آهی کشید و گفت:
– ای خدا… اینجا بمونم بهتره. دو ساعت تو راهم فقط!
بهروز چیزی نگفت و مودبانه منتظر خداحافظی دختر ماند. دختر هم لبخند معذبی تحویلش داد، خداحافظی کرد و از کلینیک بیرون آمد.
با ناامیدی برای خراب شدن برنامه‌ی خواب فردا صبحش، گوشی‌اش را از کیف سنگینش بیرون کشید و وارد برنامه‌ی اسنپ شد.
– ۴۰۰ تومن؟! ده شب؟
چاره‌ای نبود. دکمه‌ی ثبت را زد. به طرز عجیبی بلافاصله درخواست سفرش قبول شد و یک دقیقه بعد سوار پرایدی مشکی، در اتوبان همت غرب می‌رفت و سعی میکرد میان دود سیگار راننده خفه نشود.
پنجره را پایین کشید و هوای نسبتاً خنک تهران به صورتش سیلی زد. چقدر خسته بود. کار امروزش سخت‌تر از حد توانش بود. مدام حرف زده بود، توضیح داده بود، برای کاری که نکرده بود فحش خورده بود و آخرسر با بزاق و خون تزئین شده بود. میخواست هرچه زودتر به خانه برسد، تمیز شود، گربه‌اش را بغل کند و زیر پتو بخزد و تا آخرین قطره‌ی شب همان‌جا بماند. دیگر میل یا اشتیاقی به غذا خوردن و حتی دیدن سریال مورد علاقه‌اش هم نداشت. فقط خواب می‌توانست این روز سخت را تسکین دهد.
– دیدم از این کلینیکه اومدی… دندون‌پزشکی؟
نگاه دختر به سمت راننده‌ی مسنی که سیگار به لب داشت چرخید. با بی‌میلی جواب داد:
– بله.
مرد پوزخندی زد و گفت:
– میدونی… ناراحت نشیا، ولی همتون دزد و حروم‌خورین. همتون همین هستینا. من پونزده سال پیش دندونمو درست کردم، باز خراب شده! از عمد این کارا رو می‌کنین که دوباره دندونمون خراب شه و برگردیم!
دختر انگشتانش را مشت کرد و دندان‌هایش را روی هم فشار داد. با صدایی یکنواخت گفت:
– مودب باش آقا. اینجا که دیدین کلینیک دولتیه. برای مردمی مثل شماست… مثلاً! حروم‌خور چیه؟ من امروز ۱۲ ساعت کار کردم و الان دارم میرم خونه. کدوم حروم‌خوری این‌جوری زحمت داره؟
مرد سیگارش را جابه‌جا کرد و گفت:
– ۱۲ ساعت؟! خانوم، چند نفرو سرویس کردی پس؟ هه هه… بدبختا…
دختر جوابی نداد. هندزفری‌هایش را از کیفش بیرون کشید و در گوشش گذاشت. صدای موسیقی را تا ته بلند کرد و در باقی مسیر نگاهش را از راننده دزدید. اما بی‌فایده بود. مرد هرگز باور نمی‌کرد و او سال‌ها بود که دیگر تصمیم گرفته بود جواب پس ندهد.
شب‌های تهران را دوست داشت. چراغ‌های رنگی کوچک و بزرگ، صدای ماشین‌ها که هرگز قطع نمیشد، آسمان آبی تیره که دیگر دودی به نظر نمی‌رسید. همه‌ی اینها آرامش‌بخش بودند و نویدبخشِ تمام شدن روزهای جانکاه.
بالاخره، به هر جان‌کندنی بود، ساعت یازده شب به خانه رسید. جلوی مجتمع پیاده شد و حتی یک لحظه هم برنگشت تا به حرف‌های راننده، که دوباره داشت از دندان پوسیده‌اش حرف میزد، گوش کند. درون آسانسور، بنا بر عادت قدیمی‌اش، بند کفش‌هایش را باز کرد. چراغ آسانسور یک لحظه سوسو زد، اما دختر شانه بالا انداخت و خیلی سریع به طبقه‌ی دوم رسید.
در را باز کرد و بلافاصله موجودی بسیار پشمالو خودش را به پاهایش مالید و شروع کرد به «موو» کردن.
کیفش را همان دم در انداخت و گربه‌ی خپل خاکستری‌اش را در آغوش گرفت.
– سیلاممم ماماننن… مامانت قربونت بره!
گربه که به جای «میو» کردن، «موو» کردن بلد بود، شروع به خرخر کرد و خودش را میان بازوان دختر جمع کرد.
دختر لبخند زد. الان حالش خوب بود. دیگر هیچ چیز اهمیت نداشت و محبت موجود معصوم و زیبای آغوشش به قدری زیاد بود که خستگی‌هایش را به کل فراموش میکرد. گربه‌اش را مانند کودکی بغل کرد و به داخل خانه رفت. برای گربه غذای جدید ریخت و بعد بلافاصله به حمام رفت. از آنجا که وسواس داشت، چنان پوستش را سابید که وقتی از حمام بیرون آمد کاملاً قرمز شده بود.
بعد از سشوار کشیدنِ پرمشقت موهایش، دیگر همه‌چیز برای خواب آماده بود.
لباس‌های فردا، لیست خرید، ساعتِ کوک‌شده.
اما درست وقتی که فکر میکرد از خستگی بیهوش می‌شود، خواب از سرش پریده بود. حوصله‌ی چرخ زدن‌های بیهوده در اینستاگرام را نداشت و فقط یک چیز بود که می‌توانست ذهن شلوغش را آرام کند.
در حالی که هویج پوست‌کنده‌اش (شامش) را گاز میزد، روی تختش نشست. لپ‌تابش را باز کرد و وارد سایت جادوگران شد. تاپیک «عاشقانه‌های وزارت» را پیدا کرد و از شدت به‌هم‌ریختگیِ داستانش لبخند شیطانی زد. دیگر یک بزرگسال خسته و پراسترس نبود؛ همان نوجوان بازیگوشی بود که روزی عقیده داشت شاید نامه‌ی هاگوارتز برای او هم بیاید. دیگر به قسط‌ها، پول برق و قراردادها فکر نمی‌کرد و بیشترین حواسش به این بود که جای «ورنون» قصه را کنار بلاتریکس پررنگ کند.
گربه که تا آن لحظه کنار پایش خرخر میکرد، ناگهان گوش‌هایش را خواباند، چند ثانیه به صفحه‌ی لپ‌تاب زل زد و بی‌صدا از تخت پایین پرید. دختر متوجه نشد؛ سرش در داستان بود.
هویجش را کنار گذاشت و شروع به نوشتن کرد.
«بلاتریکس به شلوار گلرت که مانند پرچم در اهتزاز بود چشم دوخت و گفت:
– حالا ورنونِ من به این خوشگلی، عاشقش بشی حق داری!… این شلوار کردی چیه که…»کیبورد ناگهان قفل کرد و نور صفحه یک لحظه خاموش و روشن شد. لپ‌تابش گاهی این‌طور میشد. نچی کرد و دکمه‌ها را چند دفعه فشار داد.
در سکوت اتاق، صدایی گفت:
– فشار نیار! خودم قفلش کردم!
دختر چنان از جا پرید که سرش به پشتی تخت خورد و فریاد کوتاهی کشید.
– بسم‌الله الرحمن الرحیم… بسم‌الله…
دختر نفس‌نفس‌زنان، در حالی که سرش را ماساژ می‌داد، گوشی‌اش را برداشت و چک کرد. هیچ اپلیکیشنی روشن نبود که صدا داشته باشد. صفحه‌ی لپ‌تاب هم هنوز روی سایت بود و دو جمله‌اش روی صفحه نیمه‌کاره مانده بود.
با ترس لبه‌ی تخت نشست. دیوانه شده بود؟ توهم برش داشته بود؟ نکند واقعاً خانه جن داشت؟ شاید باید سریع‌تر می‌خوابید.
– خواب چی؟ ما باید این مشکلمون رو با هم حل کنیم! نمی‌شه هر دفعه این کارو کنی!
دختر از جا پرید و تا دم در اتاق عقب رفت. صدا مسلماً از سمت لپ‌تابش بود. دست‌هایش را جلوی دهانش قفل کرد و از پشت آنها گفت:
– کیه؟ بسم‌الله الرحمن الرحیم… هک کردی منو؟
صدا گفت:
– هک چیه؟ فکر کردی من احتیاجی به این جنگولک‌بازیا دارم؟ بیا اینجا برگرد ببینم! بیا! بهت میگم بیا!
دختر که کمی میلرزید، آرام‌آرام جلو آمد. از پشت صفحه‌ی لپ‌تاب به آن نزدیک شد، پتو را دقیق روی دوربین بالای صفحه انداخت و بعد به صفحه نگاه کرد.
صفحه‌ی لپ‌تابش هنوز هم روی سایت بود، ولی یک آدمک کوچک پایین صفحه داشت قدم میزد. دختر نزدیک‌تر شد و با دقت نگاه کرد. موهای آدمک فرفری بود و تمام لباسش سیاه بود. شنل بلند قشنگی داشت و چوب‌دستی‌اش را در دستش مشت کرده بود. دوربین لپ‌تاب را چک کرد. هرکس هک‌اش کرده بود، دیگر تصویری نداشت.
روی تخت برگشت و به حرکت آدمک خیره شد. بی‌اختیار گفت:
– جل‌الخالق! چه هوش مصنوعی خوبیه… بلاتریکسه! چه چیزی ساختن واسه سایت!
آدمک ایستاد، دست‌هایش را به کمرش زد و با صدایی عصبانی گفت:
– عمت هوش مصنوعیه! بی‌تربیت! خیلی بیچاره‌ای خودت، وگرنه تا الان کشته بودمت…
دختر نچی کرد و سرش را تکان داد. موس را در دست گرفت و اینترنت لپ‌تاب را قطع کرد. آدمک ابرویی بالا انداخت و گفت:
– چیکار میکنی؟
دختر اخم کرد و گفت:
– چرا قطع نمی‌شه…
بعد بلند شد و مودم را از برق کشید. این بار آدمک پوزخندی زد و گفت:
– ضایع شدی؟ چیه، فکر میکنی واقعی نیستم؟
دختر با صدایی مسخره گفت:
– نه واقعیه… تو هم واقعاً بلاتریکسی! برو بابا. من نمی‌دونم چجوری هک کردی، ولی من هیچی ندارم تو لپ‌تاب. فردا هم میرم درستش میکنم… چقدر آدم باید بیک…
حرف دختر نصفه ماند و نفسش در سینه حبس شد. صورت بلاتریکس ناگهان شروع به بزرگ شدن کرد و به سایز یک صورت عادی رسید و موهای فر سیاهش قاب صفحه را پر کرد. چند لحظه به دختر نگاه کرد و بعد تصویر در مقابل چشمان وحشت‌زده‌ی دختر جان گرفت.
هوای اتاق ناگهان سرد شد و بوی دود و خاکِ نم‌خورده پیچید. صفحه‌ی شیشه‌ای لپ‌تاب مانند پرده‌ای کنار رفت و صورت از صفحه بیرون آمد. اول نوک بینی، بعد گونه و لب‌های رنگ‌پریده و بعد چشمان سیاه و نافذش پدیدار شدند و در آخر موهایش از کناره‌های صفحه بیرون زد. سر بلاتریکس که انگار به طرز نامناسبی به کیبورد لپ‌تاب متصل بود، سرفه‌ای کرد و گفت:
– کی می‌خوای آدم شی؟ حتماً باید شکنجه‌ات کنم؟
دختر تماماً از ترس فلج شده بود. دهانش باز مانده بود و حتی یادش رفته بود چطور باید نفس بکشد. تنها به چشمان واقعی بلاتریکس نگاه میکرد و تکان نمیخورد.
بلاتریکس پوزخندی زد و بعد نوکِ باریکِ چوبدستی از صفحه‌ی لپ‌تاب بیرون زد. چوبدستی را به سمت هویج روی تخت نشانه گرفت. هویج بلافاصله در هوا به پرواز درآمد و به سمت دهان دختر رفت و میان دندان‌هایش جا گرفت. بلاتریکس خندید و گفت:
– خیلی خوشگل شدی… خب، بسه. می‌ترسم بمیری!
بعد همانطور که از صفحه بیرون آمده بود، به درون صفحه برگشت، کوچک شد و شکل همان آدمک پیشین را گرفت. دختر هویج را تف کرد و با تعجب به صفحه‌ی لپ‌تاب نزدیک شد و دستش را رویش کشید. هنوز همان‌جا بود. شیشه‌ای و سالم.
– عععاااا… چی…
حتی حرف زدن یادش رفته بود.
بلاتریکس درون صفحه آهی کشید و گفت:
– چرا هرچی ماگله اینقدر خنگه… آه…
بعد از صفحه بیرون رفت و با یک کاناپه‌ی معلق برگشت. کاناپه را وسط صفحه روی زمین گذاشت و رویش دراز کشید.
– زبون باز کردی؟ بگو شروع کنیم.
چندین دقیقه یا شاید هم چند ساعت طول کشید تا دختر به حالت نرمال برگردد. از جایش بلند شد و گوشی‌اش را برداشت. باید به کی زنگ میزد؟ حرفش را باور می‌کردند؟ نه. حتماً فکر می‌کردند دیوانه شده است. واقعیت این بود که خودش هم فکر میکرد دیوانه شده است. بلاتریکس لسترنج واقعی از لپ‌تابش بیرون آمده بود و حتی برایش جادو انجام داده بود. دلش میخواست از خوشحالی و ترس جیغ بکشد.
با تردید و چشم‌های گشادشده از هیجان دوباره جلوی لپ‌تاب نشست.
– عه… سلام… هه هه…
چقدر مسخره. اما حرف بهتری به ذهنش نرسیده بود.
بلاتریکس روی کاناپه‌ی زرد غلطی زد و به سمت او برگشت. دستش را زیر سرش گذاشت و گفت:
– میشه بیای شروع کنیم؟ من خوابم میاد!
دختر از استرس بالا و پایین پرید و گفت:
– واییییی واقعیه! ببین شماها همه واقعی هستین؟ هاگوارتز کجاست؟ منم جادوگرم؟… اومدی دنبالم؟ لرد هم واقعیه؟ الان چرا تو لپ‌تابمی؟ الان واقعیه؟
بلاتریکس نفس عمیقی کشید و جواب داد:
– شانس آوردی یکم ازت خوشم میاد. بله، واقعی هستیم، ولی نه اون واقعیه که تو فکر میکنی. جهان ما از شما جداست.
چوب‌دستی‌اش را میان انگشتانش چرخاند و نگاه تندی به اتاق انداخت.
– فرق داریم با هم… هاگواترز تو هاگوارتزه. نخیر… نه تو جادوگری، نه من جغدم که بیام دنبالت! تو یه ماگل بدبختی توی دنیای خودت. لرد ولدمورت کبیر هم واقعی هستن، بی‌تربیت بی‌ادب! من تو لپ‌تابتم چون همین‌جا جاییه که جهان‌های ما بهم می‌رسن.
صورت دختر از هم وا رفت و گفت:
– جدی نیومدی منو ببری؟ پس چرا اینجایی؟ وای، از این آزمون‌هاست که باید بگم نمیام، بعد منو می‌بری؟ آخه من می‌خوام بیام! تو رو خدا یه جادو دیگه کن!
بلاتریکس این بار روی مبل نشست و گفت:
– ببین… میدونم سخته. ولی تو نسل‌اندرنسل ماگل سنگینی بودی، گرفتی؟ تو فقط یه ماگلی. جادو نداری، هیچی. منم بیکار نیستم ازت بیام آزمون بگیرم… جادو هم کردم برات!
دختر از لحن بلاتریکس ناراحت شد، ولی ادامه داد:
– تو رو خدا، یکی دیگه! آخه دارم فکر میکنم مردم… یا دیوونه شدم!
بلاتریکس چند لحظه به او زل زد و بعد چوب‌دستی‌اش را به سمتش گرفت. ناگهان ابری کوچک بالای سر دختر شکل گرفت و شروع به باریدن کرد. دختر به قطره‌های بارانی که صورت و موهایش را خیس میکرد خیره شد و کودکانه خندید.
– وای واقعیه!
بلاتریکس از جایش بلند شد و ابر بلافاصله محو شد.
– ببین ول کن دیگه! اومدم حرفمو بزنم و برم. این ورنون رو از من بکش بیرون!
دختر صورت خیسش را پاک کرد و گفت:
– چی… ورنون؟
بلاتریکس دست‌هایش را در هوا تکان داد و گفت:
– ماگل خنگ! دقت کن، چون یه بار میگم! این داستان‌هایی که دارین تو دنیاتون می‌نویسین داره تو دنیای من واقعی میشه. می‌فهمی؟
از لبه‌ی صفحه جلوتر آمد و انگشتش را مثل خنجر به سمت دختر گرفت.
– یعنی نوشته‌های شما واقعیت زندگی منه! پس این نوشتن شخصیت منو با ورنون تموم کن! آخه اون خیکی ماگل کجاش به من می‌خوره؟ عقل نداری؟
دختر که جا خورده بود گفت:
– بابا اینا همه طنزه! بعد هم تو رو با اژدها شیپ کردن… آها، اصلاً یه بار با خود دابی ازدواج کردی، یه جایی خوندم! الان ورنون که از اونا بهتره!
چشم‌های بلاتریکس از عصبانیت گشاد شد. گفت:
– بهتره؟ من باهاش دارم سر میکنم! همه اونایی که گفتی درسته، ولی همه‌ی اونا از ورنون بهترن! یارو اصلاً به حدی خنگه که گاهی فکر میکنم اصلاً چجوری تا حالا زنده مونده! اینقدر از لوله‌ی پلیکا و شرکت پست و تیم فوتبالش برام حرف زده دارم خفه میشم! میدونی چند دفعه کشتمش؟ هی تو می‌نویسی، هی این زنده میشه! بیخیال شو دیگه!
دختر چند لحظه در سکوت پلک زد.
– یعنی من این قدرتو دارم هر چی بنویسم واقعی بشه برات؟ همه‌ی ما این قدرت رو داریم… تو دنیای شما… بعد تو از دنیای خودت کوبیدی اومدی تو لپ‌تاب من که چی؟ که بگی از ورنون برات ننویسم؟ همین؟! واقعاً همین؟!
بلاتریکس ابرویی بالا انداخت و گفت:
– پس می‌خوای با ماگلی مثل تو چی کار داشته باشم؟ همین که بلایی سرت نمیارم شانس آوردی. اینم به خاطر اینکه چند دفعه متن ترسناک خوبی برام نوشتی. خیلی لذت‌بخش بود! فقط به همین دلیل. بعدشم این اولشه… اگه دوباره به نوشتن از ورنون برگردی، دفعه‌ی بعد واقعاً میام شکنجه‌ات میکنم. فهمیدی؟
دختر به بلاتریکس نگاه کرد. او واقعاً مانند توصیف شخصیتش عجیب و غیرقابل‌فهم بود. لبخند ناباورانه‌ای زد و گفت:
– باشه… نمی‌نویسم…
بلاتریکس نفس عمیقی کشید و گفت:
– بالاخره! خب، رو حرفت حساب میکنم. وقتشه برم… و وقتشه بخوابی.
دختر وحشت‌زده گفت:
– نه! به همین سادگی نه! من تازه…
اما خوشحالی یا ترس دختر برای بلاتریکس ابداً اهمیتی نداشت. او چوب‌دستی‌اش را به سمت دختر گرفت و ثانیه‌ای بعد پرتوی سبزرنگ به گلوی دختر برخورد کرد. بدن دختر ناگهان سنگین شد. با آنکه سعی میکرد خودش را نگه دارد، روی زمین افتاد. دهانش بی‌صدا یک بار باز و بسته شد و بعد پلک‌هایش روی هم افتاد.
با صدای زنگ ساعت از جا پرید.
وحشت‌زده بلند شد. روی زمین دراز کشیده بود. لپ‌تابش هنوز روی تختش بود و گوشی میان دست‌هایش بی‌وقفه زنگ میزد. صدای زنگ را خاموش کرد و بدن سفت‌شده‌اش را مالش داد. از میان پنجره‌ی اتاق، خورشید در حال طلوع بود و با روشنی روز، اتفاقات دیشب چیزی جز رویایی عجیب نبود.
چشمانش را مالید. چه خواب عجیبی.
از جایش بلند شد. صفحه‌ی لپ‌تاب را بست و جلوی آینه رفت تا موهایش را شانه کند، اما همان‌جا ماند. شانه در هوا خشک شده بود و دختر تنها به موهایش نگاه میکرد. شانه را زمین انداخت و به آینه نزدیک شد. به آرامی دستش را جلو برد و روی موهایش کشید.
کاملاً خیس بود.
موهایی که مطمئن بود سشوارشان کشیده بود.
نگاه لرزانش به سمت لپ‌تاب، که اکنون خاموش شده بود، برگشت.
واقعاً بلاتریکس را دیده بود.
و انگار هنوز در انعکاس تیره‌ی صفحه‌ی خاموش، آدمکی کوچک با شنل سیاه آهسته برایش دست تکان داد.
او واقعا آمده بود.
به خاطر ورنون...
فقط به خاطر ورنون…
