ریتا اسکیتر
از تو اتاقم!
ماگل
- تولد نقش
- 1397/09/23
- آخرین ورود
- پنجشنبه 15 دی 1390 23:31
- عضویت
- 1385/04/28
- پستها
- 568
شب دلگیر و ساکتی بود؛ صدای هوهوی جغدی در جنگل میپیچید و زیبایی نور کامل مهتاب را که روی رودخانه افتاده بود، تحت شعاع قرار میداد.
پسر نوجوانی کنار رود نشسته بود و بی حرکت به جریان اب خیره شده بود. دختری تقریبا همسن و سال خودش، پشتش ایستاده بود و با اضطراب دستانش را دور هم میپیچاند. در حالی که به پسر نگاه میکرد، لب پایینش را با نگرانی گزید.
-البوس، وضعیت تو، هم منو میترسونه، هم روح رز رو عذاب میده!
صدای خشن و دورگه ای از طرف البوس به گوش رسید:
_سعی کن خفه بشی خب؟
دختر چینی به پیشانیش انداخت، لبش را گزید و با صدای لرزانی گفت:
-ببین البوس من درکت میکنم...میدونم الان اصلا حالت خوب نیست...اما منم خیلی شنگول نیستم! تو که یادت نرفته لودو...
-اسم اونو نیار!
-باشه باشه یادت نرفته که اون چه بلایی سر درک اورد؟
-درک بره گم شه...توام خفه شو ریتا.
دختر نگاهی به البوس انداخت و گفت:
-باشه...من همین الان راهمو از تو جدا میکنم. واسم اهمیتی نداره اما منو تو هردو زخم خورده ایم، فقط یک فرق کوچیک داریم...تو یک احمق عصبی اما من...
ریتا حرفش را نصفه نیمه رها کرد و به سمت وسایلش رفت.
البوس با تردید برگشت و نگاهی به ریتا که سرگرم جمع کردن وسایلش بود انداخت. بعد بلند شد و دوان دوان به سوی او رفت و با من من گفت:
-خیلی خب ببخشید...خب من حالم الان خوب نیست...بمون دیگه، من تنهایی یاد رز میافتم...یک همدم میخوام!
-متاسفم.
-ریتا خواهش میکنم نرو من خیلی تنهام.
-منم همینطور
-پس نرو
-نمیشه
-من میخوام انتقام بگیرم میفهمی؟ می خوام انتقام رز رو بگیرم.
-خب؟
-توام باهام باش.
ریتا دست از جمع کردن وسایلش برداشت به سمت البوس برگشت و گفت:
-من با گذشته زندگی نمیکنم اسپ...میخوام واسه همیشه فراموشش کنم...پس هم عقیده نیستیم...منو ببخش!
بعد ساکش را بلند کرد، نگاهی به البوس انداخت و در جهت مخالف او شروع به حرکت کرد. در دلش اشوبی برپا شده بود. پاهایش میلرزید و به سختی قدم برمیداشت. در دلش شروع به شمردن کرد: یک...دو...سه...چار...پنج...شیش...هفت...هشت...نه...
-ریتا
البوس به سمت او دوید و گفت:
-خواهش میکنم. منم تمام سعی خودم رو میکنم. فقط نرو. رز می خواست تو با ما باشی، حالا که خودش...نمی خوام دلش بشکنه...خواهش میکنم.
ریتا کمی مکث کرد بعد سرش را تکان داد و لبخند محزونی زد.
ریتا:به خاطره رز
البوس:میتونی اتیش روشن کنی؟
ریتا:میتونم...برو سیب زمینی هارو بیار...خیلی گشنمه.
البوس:منم همینطور...الان میارم
وقتی البوس از او دور شد، ریتا سرش را به سمت اسمان بلند کرد و گفت:
-خوش باشی دوست من!
همان لحظه شهابی در اسمان برق زد و لبخندی روی لبهای ریتا اورد!
پسر نوجوانی کنار رود نشسته بود و بی حرکت به جریان اب خیره شده بود. دختری تقریبا همسن و سال خودش، پشتش ایستاده بود و با اضطراب دستانش را دور هم میپیچاند. در حالی که به پسر نگاه میکرد، لب پایینش را با نگرانی گزید.
-البوس، وضعیت تو، هم منو میترسونه، هم روح رز رو عذاب میده!
صدای خشن و دورگه ای از طرف البوس به گوش رسید:
_سعی کن خفه بشی خب؟
دختر چینی به پیشانیش انداخت، لبش را گزید و با صدای لرزانی گفت:
-ببین البوس من درکت میکنم...میدونم الان اصلا حالت خوب نیست...اما منم خیلی شنگول نیستم! تو که یادت نرفته لودو...
-اسم اونو نیار!
-باشه باشه یادت نرفته که اون چه بلایی سر درک اورد؟
-درک بره گم شه...توام خفه شو ریتا.
دختر نگاهی به البوس انداخت و گفت:
-باشه...من همین الان راهمو از تو جدا میکنم. واسم اهمیتی نداره اما منو تو هردو زخم خورده ایم، فقط یک فرق کوچیک داریم...تو یک احمق عصبی اما من...
ریتا حرفش را نصفه نیمه رها کرد و به سمت وسایلش رفت.
البوس با تردید برگشت و نگاهی به ریتا که سرگرم جمع کردن وسایلش بود انداخت. بعد بلند شد و دوان دوان به سوی او رفت و با من من گفت:
-خیلی خب ببخشید...خب من حالم الان خوب نیست...بمون دیگه، من تنهایی یاد رز میافتم...یک همدم میخوام!
-متاسفم.
-ریتا خواهش میکنم نرو من خیلی تنهام.
-منم همینطور
-پس نرو
-نمیشه
-من میخوام انتقام بگیرم میفهمی؟ می خوام انتقام رز رو بگیرم.
-خب؟
-توام باهام باش.
ریتا دست از جمع کردن وسایلش برداشت به سمت البوس برگشت و گفت:
-من با گذشته زندگی نمیکنم اسپ...میخوام واسه همیشه فراموشش کنم...پس هم عقیده نیستیم...منو ببخش!
بعد ساکش را بلند کرد، نگاهی به البوس انداخت و در جهت مخالف او شروع به حرکت کرد. در دلش اشوبی برپا شده بود. پاهایش میلرزید و به سختی قدم برمیداشت. در دلش شروع به شمردن کرد: یک...دو...سه...چار...پنج...شیش...هفت...هشت...نه...
-ریتا
البوس به سمت او دوید و گفت:
-خواهش میکنم. منم تمام سعی خودم رو میکنم. فقط نرو. رز می خواست تو با ما باشی، حالا که خودش...نمی خوام دلش بشکنه...خواهش میکنم.
ریتا کمی مکث کرد بعد سرش را تکان داد و لبخند محزونی زد.
ریتا:به خاطره رز
البوس:میتونی اتیش روشن کنی؟
ریتا:میتونم...برو سیب زمینی هارو بیار...خیلی گشنمه.
البوس:منم همینطور...الان میارم
وقتی البوس از او دور شد، ریتا سرش را به سمت اسمان بلند کرد و گفت:
-خوش باشی دوست من!
همان لحظه شهابی در اسمان برق زد و لبخندی روی لبهای ریتا اورد!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط ریتا اسکیتر در 1387/5/25 15:05:05
... بگذرم گر از سر پیمان
میکشد این غم دگر بارم
می نشینم شاید او آید
عاقبت روزی به دیدارم...
میکشد این غم دگر بارم
می نشینم شاید او آید
عاقبت روزی به دیدارم...
















) عينك رو ميكنه لاي پشماش.
)
آلبوس یه طرف و دنیس یک طرف هر چه سعی کردندجلو شو بگیرند ولی دستاشون در نیستی میرفت ودر میومد.پیوز باسر توی مرلینگاه رفت یهو صدای گفت:هنوز آدم نشدی....چک،چوک،یه،یو((صدای دعوا))درباز شدوپیوز به بیرون پرتاب شد
،درآستانه در هیکل هفتی وچهار شونه ای وسبیلو و یه طرف ابروش هم بریده بودظاهر شد.
((شرمنده دو پایی پریدم توی داستان))
اخ جون خوابید.


