در کتابخانه:
بچه ای به نام جوزف داد میزند:
-سلام تامی مشقای معجون سازی رو نوشتی؟
-نه
-نمیخوای بنویسیشون؟اخه من تغییر شکل جریمه شدم وقت نمیکنم خودم پیداشون کنم.
-جو این همه گریفیندوری باهات توی کلاس معجون سازی هستن.چرا من باید محکوم به از دست دادن تمرکزم بشم؟
-ببخشید تامی.قصد بدی نداشتم.
هوا داشت تاریک میشد ونمیخواست دوباره دیر به خوابگاه برسد.ولی از طرف دیگر جواب سوالش را نگرفته بود.
پس کجاست؟اگر هری پاتر مشهور قسم میخورد که هیچکدامشان را ندارد...پس کجاست؟
در راه نیک هد لس(نیک بی سر) را دید.او قطعا تجربه های زیادی داشت.همینطور سن زیادی! و قطعا چیز هایی میدانست.
صدایش را صاف کرد...
-اهم اهم...اممممم نیک؟
نیک گچی رنگ ارام به سمت تامی برگشت.
با صدای طنین اندازش گفت:
-چه کمکی از روح عاجزی مثل من برای یک دانش اموز سال سومی مثل شما برمیاد؟
-فقط میخواستم یکم از جزئیات...
دوباره مردد شد.نکند نیک بی سر او را لو دهد؟
-میخواستم یکم از جزئیات زحل 4000 بدونم.چیزی درموردش شنیدی؟
نیک:نه متاسفانه.فقط میدونم قیمتش خیلی بالاست.ولی شنیدم تیم ملی فرانسه سه تاشونو سفارش داده...
-هه!چه ثروت مند!ممنون نیک.
به سرعت دور شد.نمیخواست بر افروختگی صورتش او را لو دهد.
((سرزمین عجایب))
اسم رمز جدید بود.چه لزومی داشت هر هفته رمز ها تغییر کنند؟
به فکر فردا افتاد.
معجون سازی – تاریخ جادویی – تعطیل
برنامه فردا نسبتا سبک بود.هرچند تکالیف معجون سازی را ننوشته بود.باید جریمه اش را به جان میخرید.چون هدف والا تری داشت.
فضای سالن اجتماعات مثل همیشه گرم و دلپذیر بود.کمی کنار اتش نشست.به بازی های همسن و سالانش نگاه کرد.بی هیچ دقدقه ای میخندیدند.ایا ممکن بود روزی دوباره لبخند بر روی لبان تامی نقش ببندد؟
کتاب بیدل نقال را باز کرد.دنبال نشانه ای بود.ولی هیچ نیافت.تفاسیر دامبلدور به وضوح یادگاران را نفی میکردند.ولی این حقیقت نداشت.او میدانست.او تمام داستان را میدانست.ردا همیشه در خاندان پاتر بوده.چوبدستی نیز قدرتش در هم شکسته شده ولی سنگ...بعد از نبرد اخر ناپدید شده بود.
باید به دنبال فردی مورد اعتماد و همچنین مسن باشد تا بتواند به اوبگوید که ان نبرد نهایی کجا اتفاق افتاده بود.
در ذهن خود یکی یکی افراد را از زیر نظر میگذراند...بله...مورد اعتماد ترین کسی که سراغ داشت و همچنین یکی از نزدیکان پاتر!
...
فردای ان روز به هر سختی که بود گذشت.برای معجون سازی تکلیف اضافه گرفت ولی بسیار مسرور به سمت محوطه دوید.
کلبه اش را دید.مثل همیشه از دودکشش دود بلند میشد.
تق تق تق
هاگرید با صدای کلفتش داد زد:
کیه؟ بابا یه لـــظه صب کن الان میام.مگه سر اوردی؟
پس از چند دقیقه در کلبه هاگری باز شد.
هاگرید: ا... سلام تامی.خوبی؟از این ورا!
تامی:سلام هاگرید.امروز سرم خلوت بود گفتم یه سری بهت بزنم.مزاحمت که نیستم؟
هاگرید:نه بابا مراحمی.بیا تو...
کلبه هاگرید هم مانند سابق بود.گرم و صمیمی و البته شلوغ!
تامی پرسید:
هاگرید؟توی دفتر مک گوناگال چیا هست؟
هاگرید:چیزای جالب و البته ترسناکی هست...چیزایی که...
تامی:مفید ترین و جالب ترینش به نظرت چیه؟چیزی که مربوط به گذشته ها باشه...
هاگرید:خب...از زمان دامبلدور ... یه چیزی هست به اسم قدح اندیشه...اون واقعا چیز جالبیه.درواقع خیلی چیزا داره که...اصلا تو اینارو برای چی میپرسی؟
تامی که جوابش را گرفته بود گفت:
هیچی بابا فقط از روی کنجکاوی بود.
...........................................................
راهرو تاریک بود.بانوی خاکستری را از دور میدید.میدانست او تا سرسرای بزرگ راهنماییش میکند.به دنبال او رفت.مواظب بود صدای پایش شنیده نشود.هرچند که کفش هایش را در اورده بود.
بانوی خاکستری به دیوار سرسرا فرو رفت.راهش را به حیاط کشید و به دنبال اژدری بود که کشف کرده بود به اتاق مدیر میرسد.او حتی رمز را هم بلد بود.فقط باید بی سرو صدا یکی از پروفسور هارا تعقیب میکرد تا رمز را پیدا کند.
به اژدر سنگی رسید.
<<ارتش دامبلدور>>
ورودی به ارامی باز شد.پلکان هایی مارپیچ...و در اخر...
درکوب شیردال!
که حاکی از رسیدن تامی به دفتر مدیر بود.
غـــــــژژژژژ
لوموس!
نور ضعیفی از چوبدستیش بیرون زد.
حالا باید دنبال چه میبود؟قفسه هارا یکی یکی بازرسی میکرد.کمد بسته ای را دید.بازش کرد.مملو از کتاب های خاک گرقته و شمشیری بود که غلاف شیشه ای داشت.
باز هم قفسه...یک کمد بسته دیگر...نوری از ان ساطع میشد.به ارامی بازش کرد.ظرفی عمیق بود.حاوی مایعی...نه حاوی گازی...شاید هم مایع...چیزی بین مایع و گاز بود.مانند جیوه براقبود ولی در عین حال شفاف بود.تامی حدود 15 دقیقه فقط محو تماشای قدح شده بود.
وقتی به خود امد جرات نکرد به ان دست بزند.در نتیجه چوبدستی اش را در ان فرو کرد.تصاویری مبهم پدیدار شدند.تامی خم شد تا ان هارا ببیند...نوک دماغش در ان مایع فرو رفت.خود را عقب کشید ولی دیر شده بود.در خاطرات قدح غرق شد...
گروهی را میدید که شنل های سیاهی پوشیده اند...شخصی صورتی مهتابی داشت...چشمانی مارگونه...و به جای دماغ دو حفره در صورتش داشت.
ناگهان خاطره عوض شد.در جنگلی تاریک بود.هاگوارتز پیدا بود...ولی ویرانه!
نوجوانی را دید...به همراه چند شیء مبهم در اطراف خود...او نوجوانی هر پاتر بود...و در دستش رویای همیشگی تامی...تامی سعی کرد ان را از دست هری بگیرد ولی نتوانست.مانند روح شده بود.خاطرات به سرعت عوض شدند...ولی یک چیز در انها مشترک بود...
جنگل!
-امیدوارم به اندازه کافی دید زده باشی براون.چون اجازه نمیدم به دزدیت ادامه بدی!
شخصی بازوی تامی را گرفت و او را از قدح بیرون اورد.او مک گوناگال با چهره ای برافروخته بود.
تامی:پروفسور من...بخا نمیخواستم که...ببخشید من فقط...
-ساکت!چطور جرات کردی براون؟چطور وارد شدی؟ها؟برام مهم نیست.فقط زود برگرد به خواب گاهت.
.........................
تامی برگشت ولی با ذهنی مشغول.جنگل ممنوعه؟ولی کجای ان؟یک راه بیشتر برای امتحان کردن وجود نداشت...
.........................
ذهنش خسته بود.صدای خش خش برگ ها که زیر پایش خرد میشدند نیز بر اضطرابش می افزود.هوا بسیار سرد بود.
-اینجا چی میخوای ادم جوان؟
تامی با وحشت به پشت سرش نگاه کرد.سانتوری بلند قامت و خشمگین پشت سرش بود.
-من ... من...
یادش به مادرش افتاد...شجاعتش مضاعف شد و جواب داد:
-میدونم که توی جنگل ممنوعست.کجاست؟
سانتور جا خورد.
-چی کجاست؟
-سنگ.سنگ حیات مجدد.
-امشب چیز های عجیبی در اسمان دیدم.تو رو هم دیدم.همینطور همکاری یک سانتور با یک بشر رو دیدم.شاید...خب دنبالم بیا.
سانتور بسیار سریع بود.در اعماق جنگل میتاخت ولی تامی خود را به او رساند.
سانتور گفت:
-تا اونجایی که اجازه داشتم بهت گفتم.تنها راهنمایی.چوبدستیتو رها کن.هر جا افتاد همونجاست.
و به سرعت از تامی دور شد.
تامی این حقه را بلد بود.زیر پایش را نگاه کرد و شروع به کندن کرد.دست هایش یخ زده و خسته بودند.صدای خش خشی از بقلش می امد ولی توجه نکرد.بالاخره یافت.مطابق روایت بیدل نقال سه بار ان را چرخاند و بعد مادرش...دوباره صورتش را دید.ولی اشکالی در کار بود.مانند داستان بیدل مادر او هم خوشحال نبود.ولی ناگهان چهره مادر بشاش شد.همچنین تامی دردی در قوزک پایش احساس کرد.بله.ماری کنارش بوده و نفهمیده بود.زهر داشت اثر میکرد...
دست در دست مادرش...پرواز میکرد...پروازی فراتر از اذرخش...فراتر از ابر ها...فراتر از زمین...
پروازی ابدی...
پایان
بچه ای به نام جوزف داد میزند:
-سلام تامی مشقای معجون سازی رو نوشتی؟
-نه
-نمیخوای بنویسیشون؟اخه من تغییر شکل جریمه شدم وقت نمیکنم خودم پیداشون کنم.
-جو این همه گریفیندوری باهات توی کلاس معجون سازی هستن.چرا من باید محکوم به از دست دادن تمرکزم بشم؟
-ببخشید تامی.قصد بدی نداشتم.
هوا داشت تاریک میشد ونمیخواست دوباره دیر به خوابگاه برسد.ولی از طرف دیگر جواب سوالش را نگرفته بود.
پس کجاست؟اگر هری پاتر مشهور قسم میخورد که هیچکدامشان را ندارد...پس کجاست؟
در راه نیک هد لس(نیک بی سر) را دید.او قطعا تجربه های زیادی داشت.همینطور سن زیادی! و قطعا چیز هایی میدانست.
صدایش را صاف کرد...
-اهم اهم...اممممم نیک؟
نیک گچی رنگ ارام به سمت تامی برگشت.
با صدای طنین اندازش گفت:
-چه کمکی از روح عاجزی مثل من برای یک دانش اموز سال سومی مثل شما برمیاد؟
-فقط میخواستم یکم از جزئیات...
دوباره مردد شد.نکند نیک بی سر او را لو دهد؟
-میخواستم یکم از جزئیات زحل 4000 بدونم.چیزی درموردش شنیدی؟
نیک:نه متاسفانه.فقط میدونم قیمتش خیلی بالاست.ولی شنیدم تیم ملی فرانسه سه تاشونو سفارش داده...
-هه!چه ثروت مند!ممنون نیک.
به سرعت دور شد.نمیخواست بر افروختگی صورتش او را لو دهد.
((سرزمین عجایب))
اسم رمز جدید بود.چه لزومی داشت هر هفته رمز ها تغییر کنند؟
به فکر فردا افتاد.
معجون سازی – تاریخ جادویی – تعطیل
برنامه فردا نسبتا سبک بود.هرچند تکالیف معجون سازی را ننوشته بود.باید جریمه اش را به جان میخرید.چون هدف والا تری داشت.
فضای سالن اجتماعات مثل همیشه گرم و دلپذیر بود.کمی کنار اتش نشست.به بازی های همسن و سالانش نگاه کرد.بی هیچ دقدقه ای میخندیدند.ایا ممکن بود روزی دوباره لبخند بر روی لبان تامی نقش ببندد؟
کتاب بیدل نقال را باز کرد.دنبال نشانه ای بود.ولی هیچ نیافت.تفاسیر دامبلدور به وضوح یادگاران را نفی میکردند.ولی این حقیقت نداشت.او میدانست.او تمام داستان را میدانست.ردا همیشه در خاندان پاتر بوده.چوبدستی نیز قدرتش در هم شکسته شده ولی سنگ...بعد از نبرد اخر ناپدید شده بود.
باید به دنبال فردی مورد اعتماد و همچنین مسن باشد تا بتواند به اوبگوید که ان نبرد نهایی کجا اتفاق افتاده بود.
در ذهن خود یکی یکی افراد را از زیر نظر میگذراند...بله...مورد اعتماد ترین کسی که سراغ داشت و همچنین یکی از نزدیکان پاتر!
...
فردای ان روز به هر سختی که بود گذشت.برای معجون سازی تکلیف اضافه گرفت ولی بسیار مسرور به سمت محوطه دوید.
کلبه اش را دید.مثل همیشه از دودکشش دود بلند میشد.
تق تق تق
هاگرید با صدای کلفتش داد زد:
کیه؟ بابا یه لـــظه صب کن الان میام.مگه سر اوردی؟
پس از چند دقیقه در کلبه هاگری باز شد.
هاگرید: ا... سلام تامی.خوبی؟از این ورا!
تامی:سلام هاگرید.امروز سرم خلوت بود گفتم یه سری بهت بزنم.مزاحمت که نیستم؟
هاگرید:نه بابا مراحمی.بیا تو...
کلبه هاگرید هم مانند سابق بود.گرم و صمیمی و البته شلوغ!
تامی پرسید:
هاگرید؟توی دفتر مک گوناگال چیا هست؟
هاگرید:چیزای جالب و البته ترسناکی هست...چیزایی که...
تامی:مفید ترین و جالب ترینش به نظرت چیه؟چیزی که مربوط به گذشته ها باشه...
هاگرید:خب...از زمان دامبلدور ... یه چیزی هست به اسم قدح اندیشه...اون واقعا چیز جالبیه.درواقع خیلی چیزا داره که...اصلا تو اینارو برای چی میپرسی؟
تامی که جوابش را گرفته بود گفت:
هیچی بابا فقط از روی کنجکاوی بود.
...........................................................
راهرو تاریک بود.بانوی خاکستری را از دور میدید.میدانست او تا سرسرای بزرگ راهنماییش میکند.به دنبال او رفت.مواظب بود صدای پایش شنیده نشود.هرچند که کفش هایش را در اورده بود.
بانوی خاکستری به دیوار سرسرا فرو رفت.راهش را به حیاط کشید و به دنبال اژدری بود که کشف کرده بود به اتاق مدیر میرسد.او حتی رمز را هم بلد بود.فقط باید بی سرو صدا یکی از پروفسور هارا تعقیب میکرد تا رمز را پیدا کند.
به اژدر سنگی رسید.
<<ارتش دامبلدور>>
ورودی به ارامی باز شد.پلکان هایی مارپیچ...و در اخر...
درکوب شیردال!
که حاکی از رسیدن تامی به دفتر مدیر بود.
غـــــــژژژژژ
لوموس!
نور ضعیفی از چوبدستیش بیرون زد.
حالا باید دنبال چه میبود؟قفسه هارا یکی یکی بازرسی میکرد.کمد بسته ای را دید.بازش کرد.مملو از کتاب های خاک گرقته و شمشیری بود که غلاف شیشه ای داشت.
باز هم قفسه...یک کمد بسته دیگر...نوری از ان ساطع میشد.به ارامی بازش کرد.ظرفی عمیق بود.حاوی مایعی...نه حاوی گازی...شاید هم مایع...چیزی بین مایع و گاز بود.مانند جیوه براقبود ولی در عین حال شفاف بود.تامی حدود 15 دقیقه فقط محو تماشای قدح شده بود.
وقتی به خود امد جرات نکرد به ان دست بزند.در نتیجه چوبدستی اش را در ان فرو کرد.تصاویری مبهم پدیدار شدند.تامی خم شد تا ان هارا ببیند...نوک دماغش در ان مایع فرو رفت.خود را عقب کشید ولی دیر شده بود.در خاطرات قدح غرق شد...
گروهی را میدید که شنل های سیاهی پوشیده اند...شخصی صورتی مهتابی داشت...چشمانی مارگونه...و به جای دماغ دو حفره در صورتش داشت.
ناگهان خاطره عوض شد.در جنگلی تاریک بود.هاگوارتز پیدا بود...ولی ویرانه!
نوجوانی را دید...به همراه چند شیء مبهم در اطراف خود...او نوجوانی هر پاتر بود...و در دستش رویای همیشگی تامی...تامی سعی کرد ان را از دست هری بگیرد ولی نتوانست.مانند روح شده بود.خاطرات به سرعت عوض شدند...ولی یک چیز در انها مشترک بود...
جنگل!
-امیدوارم به اندازه کافی دید زده باشی براون.چون اجازه نمیدم به دزدیت ادامه بدی!
شخصی بازوی تامی را گرفت و او را از قدح بیرون اورد.او مک گوناگال با چهره ای برافروخته بود.
تامی:پروفسور من...بخا نمیخواستم که...ببخشید من فقط...
-ساکت!چطور جرات کردی براون؟چطور وارد شدی؟ها؟برام مهم نیست.فقط زود برگرد به خواب گاهت.
.........................
تامی برگشت ولی با ذهنی مشغول.جنگل ممنوعه؟ولی کجای ان؟یک راه بیشتر برای امتحان کردن وجود نداشت...
.........................
ذهنش خسته بود.صدای خش خش برگ ها که زیر پایش خرد میشدند نیز بر اضطرابش می افزود.هوا بسیار سرد بود.
-اینجا چی میخوای ادم جوان؟
تامی با وحشت به پشت سرش نگاه کرد.سانتوری بلند قامت و خشمگین پشت سرش بود.
-من ... من...
یادش به مادرش افتاد...شجاعتش مضاعف شد و جواب داد:
-میدونم که توی جنگل ممنوعست.کجاست؟
سانتور جا خورد.
-چی کجاست؟
-سنگ.سنگ حیات مجدد.
-امشب چیز های عجیبی در اسمان دیدم.تو رو هم دیدم.همینطور همکاری یک سانتور با یک بشر رو دیدم.شاید...خب دنبالم بیا.
سانتور بسیار سریع بود.در اعماق جنگل میتاخت ولی تامی خود را به او رساند.
سانتور گفت:
-تا اونجایی که اجازه داشتم بهت گفتم.تنها راهنمایی.چوبدستیتو رها کن.هر جا افتاد همونجاست.
و به سرعت از تامی دور شد.
تامی این حقه را بلد بود.زیر پایش را نگاه کرد و شروع به کندن کرد.دست هایش یخ زده و خسته بودند.صدای خش خشی از بقلش می امد ولی توجه نکرد.بالاخره یافت.مطابق روایت بیدل نقال سه بار ان را چرخاند و بعد مادرش...دوباره صورتش را دید.ولی اشکالی در کار بود.مانند داستان بیدل مادر او هم خوشحال نبود.ولی ناگهان چهره مادر بشاش شد.همچنین تامی دردی در قوزک پایش احساس کرد.بله.ماری کنارش بوده و نفهمیده بود.زهر داشت اثر میکرد...
دست در دست مادرش...پرواز میکرد...پروازی فراتر از اذرخش...فراتر از ابر ها...فراتر از زمین...
پروازی ابدی...
پایان
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!

[img]http://www.jadoogaran.org/ima










دامبلدور هم چشمانش را بسته بود
که ناگهان اسنیپ از در برج پرید تو و درست روی دراکو یا در واقع دالاهوف افتاد.








بپردازم ببین چه بوقی زدن به تالار! این مرغه" کیه؟!
؟!
نداره) نبود مطمئنا میتوانست سه اصل را حفظ کند و برای جسم یابی هم مشکلی نداشت . اما با وجود افکار درهمی که ذهنش را اشغال کرده بودند هیچ کاری از دستش بر نمی آمد .