کوچه ناکترن

دو مرد در حالی که خم شده بودند و در سایه دیوار های بلند دژ مستحکم به سختی دیده می شدند.
آنتونی با توجه به اینکه انواع راه های میانبر دژ را می شناخت در جلوی ایگور راه می رفت و ایگور هراسان ، با هر صدایی به شدت از جایش کنده می شد.
کمی بعد آنتونی در مقابل یک سنگ سیاه و بزرگ ایستاد که همانند شب تاریک بود و خاک های کشیده شده در کناره های سنگ نشان می داد که سنگ تکان میخورد.
آنتونی چوبش را از ردایش بیرون آورد و به سنگ فشار داد و وردی را بسیار آرام تلفظ کرد.
اروئومه واتاتارو
سنگ تکانی خورد و خیلی آرام کنار رفت.
ایگور که از کنار دیواره سرک می کشید تازه متوجه هیبت چیزی که پشت سنگ بود ، شد.
غاری بس عظیم ، تاریک و وهنماک در پشت سنگ ها قرار داشت.
دالاهوف با تکان سر به ایگور فهماند که باید به دنبالش برود.
ایگور که از این تصمیم شوکه شده بود ، این پا و آن پا کرد و خواست جواب منفی بدهد که صدای پایی که حدس می زد نگهبان باشد و به سوی آنها می آید او را بر آن داشت تا خیلی سریع به همراه دالاهوف وارد غار شود.
بلافاصله بعد از اینکه ایگور داخل غار شد آنتونی بار دیگر چوبش را بر روی سنگ کنار رفته زد و دوباره قلوه سنگ به جای خود بازگشت و همان مقدار مهتابی را که از آسمان می گرفت نیز دیگر به داخل غار وارد نشد و دو مرد در تاریکی فرو رفتند.
گویی که غار آنها را بلعیده بود.
دالاهوف خیلی سریع ورد روشنایی را تلفظ کرد و ایگور نیز به پیروی از او همین کار را کرد.
_ لوموس!
ناگهان روشنایی تمام غار را در بر گرفت و همین امر باعث شد تا چشمان دو مرد که به سیاهی عادت کرده بودند اذیت شود.
کمی که گذشت و چشمان ایگور به روشنایی ناگهان عادت کرد تازه متوجه شد غار از آنچه که فکرش را می کرد وحشت ناک تر است.
غار در حدود یک متر و نیم طول داشت ولی عرضش در بلند ترین قسمت باعث می شد تا ایگور و آنتونی کمر های خود را خم کنند.
انواع حیوانات خاکی و وحشی کوچک نطیر مارهای سه سر و عقرب های زهر آگین با چشمانی قرمز از لا به لای خاک ها بیرون می آمدند و نگاهی از سر خشم و غرور به دو تازه وارد می کردند و دوباره به لا به لای خاک بر می گشتند.
بعد از مدتی کارکاروف و دالاهوف به قسمتی از غار رسیدند که اسکلت های مختلفی در آن جا قرار داشت و همین اتفاق باعث شد تا تک تک موهای ایگور بر تنش سیخ شود.
بعد از نیم ساعت پیاده روی با کمر های دولا شده بلاخره غار تمام شد و دو مرگ خوار به اصطلاح فراری در هوای گرگ و میش نزدیک سحر و در زیر نور ماه که هم اکنون بی رمق شده بود ایستادند.
آنها در بیابانی با کاکتوس های دراز و کوتاه بودند و هیچ زمینه ای جز کوه های شنی مرتفع در دیدرس چشمانشان نبود.
سرانجام آنتونی به حرف آمد و خطاب به ایگور گفت : حالا می تونیم آپارات کنیم. تو دژ نمی شد ولی حالا میشه.حالا باید با هم بریم به جایی که تو می خوای منو ببری.
ایگور بر خلاف حسی که نسبت به آنتونی در چند ساعت پیش داشت متوجه شد که تهدید و شک در جملات آنتونی به شدت آشکار است.
_ باشه... پس بیا دنبالم.
و همراه با آنتونی چرخی زدند و ناپدید شدند.
کمی بعد دو هیکل سیاه پوش و خاک گرفته در کوچه ناکترن ، در مقابل مغازه ی بورگین و بارکز بودند.

ایگور ناگهان از خواب پرید...چشمانش خوب نمیدیدند...با دقت اطرافش را نگریست...اتاق یا به تعبیر بهتر سلولی تاریک/سرد و نمناک و البته با مقدار متنابهی موش!که خواب را بر هر انسانی حرام میکردند...خواست از زمین بلند شود که زانوانش به شدت درد گرفتند قدرت ایستادن روی دو پا را نداشت بنابراین روی زمین چمباتمه زد و به فکر فرو رفت...یواش یواش داشت یادش میومد:اون روی هوا اویزون بود که ناگهان لرد و دار و دستش پیداشون شد بعدا درد شدیدی در بدنش احساس کرد و...تنها چیز دیگری که یادش میومد این بود که لرد به یکی از مرگخواران دستور داد که اونو به دژ مرگ ببره مابقی هم که دیگه یادش نمیامد....اهان یه چیز دیگه اسم اون یارو دالاهوف بود....
بعد از یاداوری نام دالاهوف بدن ایگور به شدت عرق کرد و لرزشی محسوس در ان نمایان بود...اون میدونست که دالاهوف یکی از قصی القلب ترین ادم کشها و شکنجه گرهائی است که در بین مرگخواران یافت میشود...بارها به چشم خود شاهد بود که اون برای به حرف دراوردن جادوگر ها و یا حتی ساحره هائی که لرد شخصا اونا رو در اختیارش گذاشته بود از هیچ عملی روگردان نیست!....هیچ عملی!...
..در این اثنی ناگهان در سلول باز شد و شخصی روبروی ایگور ایستاد....شخصی که کج و معوجی صورتش کاملا هویدا بود...بله اون خود دالاهوف بود!.....نه! نه! یا ریش مرلین من دوست ندارم اینجوری بمیرم این حق من نیست...
انتونی مستقیما به سمت ایگور امد و بی هیچ مکثی وردی را زمزمه کرد...ایگور چشمهایش را بسته بود و منتظر ادای طلسم اواداکداورا از جانب انتونی بود ولی در کمال تعجب متوجه شد که نه تنها هنوز زندس بلکه طنابهای دور دستشم باز شده!
...پاشو وایسو ایگور ما زیاد وقت نداریم...
_منظورت چیه انتونی؟میخوای با من چکار کنی؟یادته با چند تن دیگر از مرگخواران قسم یاد کردیم که همیشه مثل موجهای دریا پشت به پشت هم بدیم و پشت همو خالی نکنیم؟
_اره یادمه و دقیقا به همون دلیلم الان اینجام و میخوام به خاطر تو خودمو تو درد سر بندازم و کاری را بکنم که تا قبل از این حتی فکرش هم به ذهنم خطور نکرده بود!
_میخوای چیکار کنی؟
_میخوام از فرمان لرد سرپیچی کنم اون گفته بود که میتونم تا سر حد مرگ برای حرف کشیدن ازت شکنجت بدم ولی من میخوام فراریت بدم و چون صد در صد لرد از طریق ذهن خوانی دست منو رو میکنه خودم هم باید باهات بیام و مثل تو فراری شم...
_انتونی هیچ وقت نمیدونستم که تو تا این حد در دوستی ثابت قدمی!یکی طلبت! و اما الان به نظرت بعد از بیرون رفتن از اینجا کجا بریم؟
_به نظر من اول بریم گوی رو برداریم چون ممکنه هر ان لرد از محلش با خبر بشه بعد میتونیم بریم جائی برای مخفی شدن پیدا کنیم...
_باشه موافقم من از الان تا اخر عمر با تو خواهم بود دوست عزیز...ایگور انتونی را در اغوش کشید و از شما چه پنهان از معدود دفعاتی بود که شبنم اشک گونه هایش را نوازش داد...
*****************************************
ایگور انتونی را مظهر مجسم و عینی رفاقت میدید ولی نمیدونست حتی اگه خود مرلین هم از او بخواهد سرپیچی از فرمان لرد برای حتی یک لحظه در مخیله او نمیگنجد!این نقشه لرد بود که داشت توسط انتونی اجرا میشد...
بله ایگور گول خورده بود و داشت با پای خودش میرفت تا اول محل گوی را به انتونی نشان بدهد بعد هم همانجا ناخوداگاه غافلگیر شود و به دست او رخت از این جهان بر بندد...سرنوشتی پیچیده/عجیب/غیر قابل پیش بینی و حتی شاید وحشتناک درانتظار ایگور بود...

ایگور خالی شدن نیمتنه اش از خون را حس میکرد و با وحشت به اطراف خیره مانده بود بلکه خود را از این مخمصه نجات دهد اما هیچ راهی نبود! هیچ
اما ناگهان سکوت کافه شکسته شد. صدای خون ایگور بود که کم کم از گوش هایش بیرون می آمد. احساس ضعف میکرد. میدانست لحظات آخر زندگیش را میگذراند. اما.....
درست در لحظات آخر یکی دیگر از مرگخواران وارد شد. بارقه ی امیدی در دل ایگور پیدا شد. ملتمسانه به او خیره ماند اما مرگخوار تنها چوبدستیش را به صورت عجیبی بالای سر ایگور تکان داد. زنجیرهایی طلایی رنگ از نوک چوبدستی ایگور بیرون جستند و دست و پای او را بستند.اما او هنوز معلق بود. پس از مدتی مرگخوار وردی را زمزمه کرد که هیچ کس نتوانست آن را بشنود. ایگور آرام بر روی یک پارچه فرود آمد
پــــــــاق
ایگور و آن مرگخوار که مگنفای نام داشت دیگر آنجا نبودند بلکه آن 2 در حضور یک روح مردم آزار به نام پیوز و ارباب مرگخواران لرد ولدمورت بودند.
- ایگور! خبر خیانت به گوشم رسید. گویی رو که من این همه مدت به دنبالش بودم در دستان یکی از مرگخوارانم بوده؟؟؟
ایگور سکوت کرد و ولدمورت ادامه داد: زمانی که من با رنج بسیار محل آن گوی را پیدا کردم تنها یک چیز دیدم. برگه ای که بر روی آن کلمه ای حک شده بود. میدونی الان باید با تو چی کار کنم
ایگور به خود لرزید و سپس در حالی که دندان هایش به هم ساییده میشد گفت: بله ..... ارباب!
لرد ولدمورت لبخندی زد که حتی شیطانی ترین انسان ها را در خود میبلعید و ادامه داد: اما من با تو آن کار رو نمیکنم. من اون گوی رو میخوام
ایگور با صدایی لرزان گفت: اما.... اما من که گفتم.... گفتم که به پیوز جای اون گوی رو گفتم
لرد ولدمورت از قهقهه ای زد و گفت: فکر میکنی من انقدر احمقم؟؟؟ کروشیو
بار دیگر، احساس درد، دردی تا مغز استخوان و بعد آرامش!
لرد ولدمورت بار دیگر خندید و گفت: حالا به من میگی اون کجاست؟؟؟
ایگور سکوت کرد. سکوت و باز هم سکوت.
ولدمورت لبخندی زد سپس رو به ایگور گفت: واقعا رازنگهدار سرسختی هستی!!! پس مجبورم به زور ازت حرف بکشم
و ایگور توسط مگنفای به درون زندانی تاریک منتقل شد تا تاوان خیانت به اربابش را پس بدهد

مردان سیاه پوش نزدیک و نزدیک تر شدند و درست در صندلی های کنار ایگور نشستند.
نقاب سیاه رنگی به صورت داشتند و صدای نفس هایشان به صورت خوفناکی شنیده می شد. ایگور احساس کرد روز تکراری اش هیجان انگیز می شود . از آن مردان می ترسید ، در نتیجه بی صدا بلند شد و به سمت در خروجی به راه افتاد . دستش را دراز کرد تا دستگیره را بگیرد که همان لحظه صدای خوفناکی بگوش رسید که زمزمه کرد : " لویکورپس "
ایگور احساس کرد زنجی نامرئی به مچ پایش بسته شد و ناگهان به بالا کشیده شد و از مچ در هوا آویزان ماند ، همان طور که از ترس خشکش زده بود باخ ود فکر کرد : چقدر می تواند جذاب باشد که آن مردان از یکی از ورد های قدیمی سوروس استفاده کرده بودند.
از پشت سر صدای قدم های سه نفر را می شنید . کم کم از گوشه های چشمش سه مرد سیاه پوش را دید که تا جلو او آمدند و سپس نقاب هایشان را کنار زدند : فنریر گری بک ، سوروس اسنیپ ، مالدا مگنفای
ایگور وحشت زده نگاه کرد ، مرگخواران بودند که به دنبال او آمده بودند ، اما برای چه ؟
مگنفای گفت : " ایگور تو بودی که گوی سحر آمیز را برداشتی درسته ؟ "
ایگور وحشت زده سکوت کرد ، نمی دانست چه بگوید ، بدنش یخ کرده بود و چشمانش از حجوم خون به سرش سیاهی می رفت.
مگنفای گفت : " احمق ، در حالی که پیوز ، بی عرضه ترین روح هاگوارتس برای مرگخواران جاسوسی می کنه ، تو به ارباب سیاه خیانت می کنی ؟ "
ایگور گفت : " به خدا کار من نبوده ! "
گری بک با صدای خوفناکش گفت : " خقه شو ، کراشیو ! "
ایگور درد شدید را در تمام اندام های بدنش احساس کرد . بدنش تیر می کشید و درد تا مغز اسنخوانش فرو می رفت.
درد آرام شد !!!! اسنیپ گفت : " اگر تا یک ساعت دیگه معلق بمونی خون از گوش ها و چشم هات بیرون میاد و اگر این ک ساعت دو ساعت بشه می میری ! پس بهتره حرف بزنی ! "
ایگور : " باشه ، باشه ! همه چیز رو میگم ! لطفا بیارینم پایین ."
اسنیپ گفت : " همون جا که هستی بگو ! "
ایگور گفت : " من فقط جای اون رو گفتم ، خودم کاری نکردم ! "
اسنیپ فریاد زد : " پس بنال ، به کی گفتی ؟ "
ایگور پوز خندی زد و گفت : " به همون روح بی عرضه : پیوز ! "
اسنیپ ، مگنفای و گری بک دوباره نقاب به صورت گذاشتند و از در کافه خارج شدند . ایگور فریاد زد : " پس من رو بیارید پایین ! " اما هیچ جوابی نشنید ...
همه افراد داخل اتاق به او خیره شده بودند ! ایگور پرسید : " کسی ورد ضد این رو بلد ؟ "
و با جواب منفی همه ی افراد رو برو شد !!!

در شيشه‌اي‌ به‌شدت‌ باز شد. ایگور کارکاروف لرزيد و از ميان‌ گرماي‌ بخارآلودي‌ كه‌ به‌ سرماي‌ زمستاني‌ خيابان‌ هشتم‌ دهان‌كجي‌ مي‌كرد گذشت. گرماي‌ ناگهاني‌ صورتش‌ را سرخ‌ كرد. الكل‌ داخل‌ معده‌اش‌ را هم‌ زد. بوي‌ تند همبرگر و پياز پخته‌ فضا را پر كرده‌ بود.
روزهايش‌ همه‌ مثل‌ هم‌ بود: برو سر كار، كار در آن‌ آسانسور جادویی وزارت لعنتي. بالا - پائين، پايين‌ - بالا از آسانسور بيرون‌ بيا، بنوش‌ و بخور، به‌ خانه‌ برو، بخواب. صبح‌ دوباره‌ با زباني‌ خشك‌ و تلخ‌ بيدار شو. برو سر كار. مستقيم‌ داخل‌ زندانت. زنداني‌ كه‌ راه‌ فراري‌ ندارد. بالا - پائين، پائين‌ - بالا! تنها آخر هفته‌ها هستند كه‌ با بقيهِ روزها فرق‌ مي‌كنند. تمام‌ آخر هفته‌ را با دوست دخترش تونیاس میگذراند تا احساسش‌ را بكشد. تا سرعت‌ پيش‌رفتن‌ سنگدلانهِ ساعت‌ها را به‌ سمت‌ دوشنبه‌ كند كند. روز دوشنبه‌ كه‌ آرواره‌هاي‌ مكانيكي‌ آسانسور دوباره‌ او را مي‌بلعد و به‌ درون‌ جهنم‌ خصوصي‌ خودش‌ برمي‌گرداند.
ایگور‌ سي‌ويك‌سال‌ بيش‌تر نداشت. خودش‌ فكر مي‌كرد براي‌ گيرافتادن‌ در چنين‌ مخمصه‌اي‌ هنوز خيلي‌ جوان‌ است. طعم‌ آب‌جوي‌ كهنه‌ هميشه‌ در دهانش‌ بود. زندگي‌ بايد چيزي‌ بيش‌ از اين‌ باشد؟ امّا چه‌ مي‌شد كرد؟
مي‌توانست‌ خودش‌ را كنار بكشد و با حقوق‌ بازنشستگي‌ يا كمك‌ ماهيانهِ دولتي‌ زندگي‌ كند. ولي‌ خودش‌ خوب‌ مي‌دانست‌ اگر اين‌كار را بكند، از بي‌كاري‌ به‌ دختر بازی و فساد‌ خواهد افتاد. و مرتّب‌ بيش‌تر و بيش‌تر در آن فرو خواهد رفت. ایگور ‌ احمق‌ نبود. مي‌فهميد اگر اين‌ كار را ادامه‌ دهد باز وضعش‌ بهتر از وقتي‌ است‌ كه‌ بي‌كار باشد. با انگشت‌ اشاره‌ كرد و زير لب‌ گفت: دو تا همبرگر با پياز، قهوهِ سياه‌ و كمي‌ سيب‌زميني
اين‌ غذا رو به‌ راهش‌ مي‌كرد. اگر شب‌ با معدهِ پر مي‌خوابيد، صبح‌ مي‌توانست‌ باز بالا و پائين‌ برود. و دلش‌ به‌ هم‌ نخورد.
برج‌ سفيد(محل تجمع پولداران جادویی در کوچه ی ناکترن) حسابي‌ شلوغ‌ بود ولی يك‌ پيشخدمت‌ بيش‌تر نداشت؛ پسربچه‌اي‌ كه‌ پشت‌ پيشخان‌ ايستاده‌ بود ایگور فكر كرد نبايد بيشتر از هجده‌ يا نوزده‌سال‌ داشته‌ باشد. كك‌مكي‌ بود با موهاي‌ قرمز آتشين. آرام‌ از پيش‌ مشتري‌ طرف‌ اجاق‌گاز مي‌رفت‌ و بي‌هيچ‌ عجله‌اي‌ به‌ سوي‌ وي‌ برمي‌گشت.اسم او چارلی ویزلی بود.
ایگور ‌ فكر كرد شايد او هم‌ بايد چنين‌ شغلي‌ مي‌داشت، بالا و پايين‌رفتن‌ نداشت، فقط‌ اين‌ور و آن‌ور رفتن‌ بود. اما چه‌ فرقي‌ داشت؟ صورت‌ رنگ‌پريده‌ و چشمان‌ گرفتهِ پسرك‌ به‌ او مي‌گفت‌ هيچ. فقط‌ يك‌نواختي‌ مرگباري‌ بود كه‌ ذره‌ذره‌ و روزبه‌روز روح‌ مرد را مي‌خورد. آرزو كرد كاش‌ جرئت‌ اين‌ را داشت‌ كه‌ برخيزد و به‌ خيابان‌ بزند. مي‌توانست‌ سوار ماشين پرنده‌ شود، سوار جارو‌ بشود. فرار كند، براي‌ مدتي‌ طولاني. اما به‌ هر حال‌ مي‌دانست‌ كه‌ هيچ‌ فرقي‌ نمي‌كند. زندگي‌ بيماري‌ مزمن‌ ملال‌آوري‌ است؛ بيماري‌اي‌ كه‌ اول‌ روح‌ را از بين‌ مي‌برد و بعد جسم‌ را.
سمت‌ راستش‌ مادري‌ عصبي که به نظر می آمد فشفشه باشد‌ در حال‌ سروكله‌زدن‌ با دو بچهِ شلوغ‌ خود بود.

كلكسيون‌ بزرگي‌ از بادكنك‌ و بسته‌هاي‌ بادام‌زميني‌ نشان‌ مي‌داد كه‌ آن‌ها به‌ سيركي‌ رفته‌اند كه‌ چند بلوك‌ پايين‌تر در خيابان‌ مديسون‌ بر پا بود. ایگور به‌ آن‌ها خيره‌ شد و به‌خاطر آورد سال‌ها پيش‌ با ديدن‌ مردان‌ رقصان‌ و دلقك‌هايي‌ كه‌ صورت‌ خود را رنگ‌ كرده‌ بودند و معجون ها مرگبار را میخوردند رو نمیمردند، به‌ اوج‌ جذبه‌ رسيده‌ بود و مثل‌ اين‌ بچه‌ها روي‌ چارپايهِ خود سواري‌ كرده‌ و آب‌نبات‌ بيش‌تري‌ خواسته‌ بود. حالا فقط‌ بالا و پايين‌ رفتن‌ بود و خوردن‌ و خوابيدن

بعد از مدتی طولانی 3 مرد سیاهپوش وارد برج شدند.ایگور نمیدانست آنها کی هستند ولی از آنها میترسید.

تمام افراد چوب دستی خود را بالا گرفته بودند تا با اولین اشاره از بقیه شروع به پرتاب ورد کنند.قیافه همه ی آنها مصمم و منتظر شروع درگیری بودند.

30 دقیقه گذشته بود و هنوز هیچ حرکتی از دو طرف انجام نگرفته بود.چهره ایگور خیس عرق بود و با زبانش مدام لبهایش را خیس میکرد.بلا چوبدستی جدید و نو رو برای اولین بار هدف گرفته بود و معلوم بود منتظر شروع نبرد هست.

دقایق میگذشت و انگار هیچکس راغب به شروع جنگ نبود.
بلا خسته شد و شروع کرد به حرف زدن تا شاید بتواند کاری بکند.با لحنی آرام شروع کرد:
-ببینید این مجسمه مربوط به اجداد ما میشود و ما نمیتوانیم بذاریم شما آن را پیدا کنید در اصل...
-یافتم پیدا کردم مجسمه رو.اون دقیقا زیر پای بلاست.
سبیل این حرف را بلند فریاد زد و بعد به آرامی ادامه داد:
-شارا من هم میتواند یک کارایی بکند.اونقدرم ضعیف نیست.
این جمله را با شادی گفت و شروع به کندن زمین کرد.بقیه اعضای اتحاد هم به کمک او شتافتند.محفلی ها گوشه ای دیگر را میکندند.هیچ کس نمیدانست آن مجسمه کجاست.ولی اگر میدانستند آرزو میکرند هیچوقت به اون مجسمه دست پیدا نکنند.

بعد از 20 دقیقه کندن زمین ناگهان اعضای اسلیترین خود را در حال کندن سرامیک تالار اسلیترین دیدند.مجسمه دست ایگور بود و به آرامی میخندید.بقیه اعضای اتحاد خوشحال غافل از اتفاقی ناراحت کننده ای که برای محفلی ها افتاده بود.

---------------------------
این داستان تمام شد و به زودی داستانی جدید برای تاپیک انتخاب میشود.اگر سوِِژه جدیدی دارید در ارتباط با ناظرین در میان بگذارید.

اعضای اتحاد به منبع نور نزدیک میشن و در کمال تعجب میبینن که شخصی پشت منبع نور که از یک گوی بلورین ساطع میشه نشسته!! شخص با دیدن اعضای اتحاد چوب دستیشو بلند میکنه و به گوی ضربه میزنه...گوی خاموش میشه و همه در کمال تعجب سیبل تریلانی رو پشت گوی میبینن!!
بلاترکیس:چرا من هر جا میرم این قورباغه سر راهم قرار میگیره؟....چرا؟..آخه چرا؟...من چه گناهی کردم؟
بلیز:تو اینجا چیکار میکنی سیبل؟
سیبل: شماها اینجا چیکار میکنین؟من همیشه میام اینجا....سالهاس که من اینجا رو برای انجام پیشگویی های مهمم کشف کردم و همیشه مخفیانه برای پیشگویی میام اینجا...
بلاتریکس:کدوم پیشگویی های مهم؟
رودولف سعی میکنه بلاتریکس رو آروم کنه...ایگور به سمت اون شش نفری که روبروی گوی بلورین خشکشون زده میره
ایگور:اینا که اعضای محفل هستن!!!اینجا چیکار میکنن؟
سیبل:راستش امروز که داشتیم به همراه بلاتروف و شارای عزیزم(چشم درون سیبل و گوی بلورینش) پیشگویی های مهم انجام...
بلاتریکس: نزن این حرفو.....نزن!!!!
رودولف:آروم باش عزیزم
سیبل بی توجه به بلا ادامه میده:
-داشتم میگفتم....امروز که داشتیم پیشگویی میکردیم یهو متوجه شدم که شش نفر وارد تونل شدن و بعد داخل تالار مخفی اومدن...شارای عزیزم-دستش درد نکنه-مجبور شد هیپنوتیزمشون کنه بعد هم شما وارد شدین....
ایگور:خوبه....خوبه....اینا بهتره همینجوری بمونن ما هم داخل تالار مخفی دنبال مجسمه بگردیم...راستی سیبل به شارا بگو همچنان به هیپنوتیزم کردن ادامه بده تا ما مجسمه رو پیدا کنیم....
سیبل:گرچه گوی عزیزم این روزا ازم اضافه حقوق میخواد و من بهش نمیدم...ولی چون شما اعضای اتحاد عزیز اسلیترینم هستین باشه
بلاتریکس وقتی اینو میشنوه با گریه شروع به کندن موهای رودولف میکنه.اعضای اتحاد شروع به جستجو میکنن.یک عده به سمت پایین تالار مخفی میرن و ایگور و سیبل و بلاتریکس و رودولف و لوسیوس به سمت بالای تالار میرن تا دنبال مجسمه بگردن...
سیبل:هی لوسیوس...مواظب باش موهات به اون مجسمه گیر نکنه
لوسیوس برمیگرده و با عصبانیت به سیبل نگاه میکنه...بعد از یک مدت جستجوی نا موفق در تالار صدای گوی بلورین سیبل تریلانی(شارا) بلند میشه
شارا:هی سیبل...من اضافه حقوق میخوام
سیبل:ساکت باش حالا...بعدا راجع بهش حرف میزنیم...
شارا:سیبل من این ماه سی درصد اضافه حقوق میخوام
سیبل:گفتم راجع بهش فکر میکنم
شارا:سیبل من آب میخوام!!! آب بده بخورم!
سیبل در حال جستجو:آخه کجای دنیا دیده شده که گوی های بلورین آب بخورن؟
شارا:سیبل....میگما....اینا چرا چپ چپ نگاه میکنن؟
سیبل:کیا؟...کیا چپ چپ نگاه میکنن؟
ناگهان اعضای اتحاد من برق گرفته ها برگشتن و اعضای محفل رو دیدن که به شدت داشتن چپ چپ نگاه میکردن....اعضای اتحاد با یک نگاه سرشار از عصبانیت و انتقام آمیز به سیبل تریلانی نگاه کردن...
سیبل:خب تشنه اش شده بچه...
جنگ شروع شد....

اعضای اتحاد با بی صبری به در قفل شده مغازه و پرده های مشکی ضخیمی که مانع دیدن درون مغازه می شد نگاه می کردند. ساعتی گذشته بود اما هنوز آن پنج نفر از مغازه بیرون نیامده بودند.

ایگور ناگهان عصبانی شد و گفت: من دیگه طاقت ندارم. ما باید بریم تو و سر در بیاریم که اونا کی ان.
او چوبدستی اش را در آورد و به سمت قفل مغازه گرفت. زمزمه کرد: الوهومورا...
قفل تقی کرد و در باز شد. آن ها به اطراف نگاه کردند تا زیر نظر نباشند و همگی با چوبدستی های بیرون کشیده وارد مغازه شدند. انتظار دیدن صاحب مغازه و آن پنج نفر را داشتند. اما جز صندلی های خالی چیزی ندیدند.
بلا با تعجب گفت: یعنی چی؟ اونا باید این جا باشن...
همه با دقت به اطراف خود نگاه کردند. بلیز ناگهان به کتاب خانه ای اشاره کرد که در گوشه ترین قسمت مغازه قرار داشت. کتاب خانه حالتی عجیب داشت.
آن ها به سمت آن رفتند. هر چه به آن نزدیک تر می شدند سوز سردی را احساس می کردند. وقتی کاملا به آن نزدیک شدند راهرویی را دیدند که انتهای آن به تاریکی می رسید.
لوسیوس گفت: این توضیح می ده که اونا کجا رفتن.
بلا گفت: احتمالا مجسمه همین جا مخفی شده. بهتره ما هم دنبالشون بریم تا دستشون بهش نرسیده.
اعضای گروه اتحاد با حالتی مردد سرهایشان را تکان دادند.

به محض این که آن ها وارد راهرو شدند کتاب خانه حرکت کرد و راهرو را در تاریکی مطلق فرو برد.
ایگور گفت: عجیبه که تا الآن بسته نشده بود. مثل این که منتظر ما بود...
بلا با حالتی عجیب گفت: خون خونو به طرف خودش می کشه... مجسمه احتمالا وجود ما رو احساس کرده...
گروه مضطربانه به هم نگاه کردند.

راهرو با نور های شناور چوبدستی ها روشن شده بود. آن ها سعی می کردند با کمترین صدا پیش بروند. نور چوبدستی ها نقش و نگار های مارهایی را روی دیوار ها روشن می کرد.
پس از مدتی حرکت آن ها به تالاری بزرگ و روشن با ستون های عظیم با نقش های مار رسیدند. در انتهای تالار چیزی به شدت می درخشید و به نظر می رسید منبع نور تالار است.جلوی آن پیکرهای بی حرکت ایستاده بودند.
گروه به سمت آن حرکت کرد. صدای قدم هایشان در تالار می پیچید. با نزدیک شدن آن ها انگار نور قوی تر و شدید تر می شد. وقتی به نزدیکی آن رسیدند شش نفر را دیدند که به نور خیره شده بودند. انگار هیبنوتیزم شده باشند.

5 نفر با ردایی خاکستری و قیافه ای جدی وارد مغازه شدند.آخرین نفر اول به اطراف نگاهی انداخت و بعد در را بست و به سرعت در را بست.بعد از چند ثانیه صدای کلیدی شنیده شد و در توسط شخصی نا معلوم قفل شد.

-بلا،به نظرت اون تو دارن چیکار میکنند.نکنه اون 5 نفر رفتن مجسمه رو بررسی کنند؟
ایگور با چهره ای ناراحت این حرف رو به بلا زد و منتظر جواب شد.
-نه احمق،هیچکس به جز ما از جای اون خبر نداره.
-خب اگر اینطور هست پس اون 5 تا اونتو چیکار دارند؟
اعضای اتحاد مشغول بحث و مشورت در این مورد شدند.

درون مغازه قدیمی و تاریک آقای مانچیین 5 نفر بر روی 5 صندلی تمیز نشسته بودند و در حال صحبت با آقای مانچیین بودند.
-آقای مانچیین،ما از طرف گروه سفید ها اومدیم پس امیدوارم دروغ نگفته باشی.دوباره حرفهایی رو که به نامه فرستاده بودی رو درست شرح بده که خوب متوجه بشیم.
-ببینید،من دیروز که داشتم مغازه را تمیز میکردم دستم به آجری خورد و آجر حرکت کرد.کمد قدیمی که روبه رو من بود کنار رفت و راهرویی تاریک پدیدار شد.من جرات نکردم که برم توش و ببینم چی هست توش.
-میشه اون راه رو به ما نشون بدی؟
-بله،بله دنبال من بیایید!

آقای مانچیین ایستاد و اعضای گروه سفیدها به دنبال او رفتند.بعد از 30 ثانیه راه پیمایی که برای اعضای گروه سفید بسیار عجیب بود به دیواری قدیمی رسیدند.آقای مانچیین آجری رو به داخل فشار داد ولی هیچ اتفاقی نیفتاد.
اعضای محفل با خشم به او خیره شده بودند و او با تعحب به دیوار نگاه میکرد.ناگهان چیزی به ذهنش رسید و آجر بغلی را فشار داد.این بار آجر با صدای تقی به درون دیوار رفت و کتابخانه روبه رو آنها هم کنار رفت.
محفلی ها به هم نگاهی کردند و ... .

رودولف که نمیتونست جلوی خنده اش رو بگیره به لوسیوس گفت:چه مدل قشنگی زدی لوسیوس.یه چهار راه باز کردی وسط سرت؟!
لوسیوس که از شوک بیرون اومده بود از روی صندلی بلند میشه و یقه پیرمرد را گرفت و در حالی که به شدت تکانش میداد گفت:مرتیکه احمق...با موهای من چیکار کردی؟زود باش پس بده موهامو.
اهم...اهم
لوسیوس ناگهان ساکت شد و به اطراف نگاه کرد تا ببیند چه کسی سرفه کرده است.همان طور که به اطراف نگاه میکرد بلاتریکس را دید که به در مغازه تکیه داده بود و با بدخلقی نگاهش میکرد.
بلاتریکس:لوسیوس،ما برای این چیزا وقت نداریم.یه کاری پیش اومده.
رودولف سریع از روی صندلی بلند شد و گفت:وقتی بلا میگه کاری پیش اومده پس وقتو هدر ندین.پاشین بریم دیگه.
لوسیوس که ناراضی بود تکان دیگری به پیرمرد داد و گفت:پس موهای من چی میشه؟من اینطوری که نمیتونم بیام تو خیابون!
بلا با عصبانیت گفت:بعداً میتونی بیای موهات رو درست کنی.چه میدونم،اصلاً بزنی این یارو رو بکشی.اما الان نه چون وقت نداریم.همتون بیاین بیرون.
بلا این را گفت و از آرایشگاه خارج شد.بقیه نگاهی به همدیگر انداختند و فهمیدند که بهتره مسخره بازی در نیارن.برای همین دنبال بلا از آرایشگاه بیرون رفتند.
لوسیوس قبل از اینکه در را ببندد به پیرمرد گفت:هی...بعداً میام موهام رو پس میگیرم.وای به حالت اگه درست نشه.من میدونم و تو!
اعضای اتحاد گوشه ای از کوچه دیاگون که نسبت به بقیه جاها رفت و آمد کمتری داشت را انتخاب کردند و شروع به صحبت کردند.بلا ماجرای فروش مغاز و مجسمه را به لوسیوس و رودولف گفت.رودولف دستی به ردایش کشید و گفت:خوب میتونیم بریزیم توی مغازه و طرف رو خفه کنیم.بعدش هم مجسمه رو برمیداریم و میریم دیگه.
ایگور به دیوار تکیه داد و گفت:بعدش هم راحت میریم دنبال کارمون دیگه؟فکر کردی بقیه اونها هم آروم میشینن و میذارن ما بریم؟
بلا دستش را بالا برد و گفت:سر و صدا نکنین.ما زیاد وقت نداریم.بهتره بریم اطراف مغازه و همه چی رو زیر نظر بگیریم.همونجا درباره اینکه چیکار کنیم بحث میکنیم.
ده دقیقه بعد روی پشت بام مغازه:
اعضای اتحاد دور نورگیر کثیف و خاک گرفته روی پشت بام حلقه زده بودند و حرکات پیرمرد صاحب مغازه را زیر نظر داشتند.پیرمرد با بیشتری سرعتی که سن زیادش اجازه میداد در حال جمع کردن وسایلش بود.هر چند لحظه یک بار جلوی یکی از ویترین های چرک داخل مغازه می ایستاد و به اشیای درون آن نگاه میکرد.بلا سرش را بلند کرد و به بقیه گفت:خیلی خوب کسی پیشنهادی داره؟
همه به همدیگر نگاه کردند و بلا فهمید که هنوز کسی راهی پیدا نکرده است.پیرمرد به پشت پیشخوان فرسوده مغازه رفت و جعبه ای را از زیر آن در آورد.از جایی که اعضای اتحاد ایستاده بودند نمیتوانستند داخل جعبه را ببینند.
رودولف در حالی که با چشم هایش گوشه گوشه مغازه را میگشت پرسید:پس اون مجسمه رو کجا گذاشته؟
بلا گفت:تو که فکر نمیکنی اون مجسمه رو بذاره وسط مغازه.مشکل بعدیمون اینه که بگردیم و پیداش کنیم.
پیرمرد همچنان روی جعبه خم شده بود و مشخص نبود که چکار میکند.همه جا آرام ساکت بود که ناگهان لوسیوس گفت:هیس...گوش کنین،من یه صدایی شنیدم.