ماموریت گروه اول محفل - پست سوم
کنار مرد میانسال چاق مجاور آنها، مرد دیگری نیز نشسته بود. مرد برخلاف دوست خود بسیار لاغر بود، خطوط باریک روی صورتش حاکی از پیری و خستگی بودند و لباسهای مندرسش طوری به نظر می رسیدند که گویی هر لحظه ممکن است پاره شوند.
- ر...ریموس!؟
مرد سرخ پوش با تردید این را گفت و در جستجوی نگاهی که تایید کننده حرفش باشد به مرد چشم دوخت. مرد سری تکان داد و لبخندی بر لبانش شکل گرفت.
- خیلی وقت بود ندیده بودمت! چی باعث شده که سری به این اطراف بزنی، تئودور!؟
مرد سرخ پوش که تئودور نام داشت نگاهی سراسیمه به اطراف کرد، گویی نمیدانست که درست است علت حضورش را بیان کند یا نه، آن هم در جمعی که کوچکترین شناختی از آنها نداشت.
ریموس با خوشرویی خندید و گفت:
- لازم نیست اینقدر نگران باشی، اینها همشون دوستای منن!
تئودور همچنان نگران به نظر می رسید.
- اگه حضورشون ناراحتت میکنه، چرا ما با همدیگه به یه جای...اِ...خلوت نریم؟ و اونوقت تو میتونی داستانتو برام تعریف کنی! و دوستتم اگه مایل باشه میتونه با ما بیاد!!
تئودور در جستجوی دوست سبزپوشش به اطراف نظری افکند. دوستش با نگاهی خشمناک جلوی در منتظرش بود!
- آا....تو هم میای مایک؟
نگاه خشمگین مایک تئودور را در فکر فرو برد. چه اتفاقی افتاده بود؟ آیا مایک انتظار داشت ریموس به جای تئودور، به سمت او بیاید؟ شاید این دست سرنوشت بود، دستی که قرار بود راه آنها را از هم جدا کند. دستی که باید قدرتهای آنها را در جهت مخالف هم شکوفا میکرد، و حالا این دست سرنوشت، تئودور را برای همراهی یاران سفید برگزیده بود. این انتخاب به این معنی بود که راه مایک به مرگخواران ختم میشد.
ولی نگاه خشمگین مایک لحظه ای بیش دوام نیاورد. نگاه دوستانه ای که ناگهان به چشمان سیاهش هجوم آورده بود، وادارش کرد تا با صمیمیتی که هیچ شباهتی به صدای خودش نداشت، بگوید:
- نه، دوست من! فکر می کنم اینجا جاییه که باید راه ما از هم جدا بشه! راه تو مشخص شده، و تو باید ادامه اش بدی. من باید راه خودم رو پیدا کنم!
تئودور لبخند غمگینی زد. از وقتی که مایک را شناخته بود، میدانست که او از جمع مرگخواران نفرت دارد. و حالا سرنوشت او را برای این راه برگزیده بود. هیچ کس توانایی آن را نداشت که با سرنوشت به ستیز برخیزد، و مایک نیز از این قاعده مستثنا نبود!
مایک نیز لبخند می زد. لبخندی که شاید آخرین لبخند دوستانه برای آن دو بود. هیچ بعید نبود که در دیدار بعدیشان، لبخندها آمیخته به نفرت شده باشند. ولی مایک باید این لبخند دوستانه را حفظ میکرد. لااقل برای آخرین بار...
پشتش را به تئودور و کافه کرد و به طرف در قدم برداشت. در آستانه در، بازگشت و آخرین نگاه را به دوست سرخ پوش دیرینه اش کرد. سپس رویش را برگرداند و خارج شد، و لبه پایینی ردای سبزش هم برای آخرین بار از نظرها ناپدید گشت.
-------------------------------------
شرمنده زیاد شد!!!
کنار مرد میانسال چاق مجاور آنها، مرد دیگری نیز نشسته بود. مرد برخلاف دوست خود بسیار لاغر بود، خطوط باریک روی صورتش حاکی از پیری و خستگی بودند و لباسهای مندرسش طوری به نظر می رسیدند که گویی هر لحظه ممکن است پاره شوند.
- ر...ریموس!؟
مرد سرخ پوش با تردید این را گفت و در جستجوی نگاهی که تایید کننده حرفش باشد به مرد چشم دوخت. مرد سری تکان داد و لبخندی بر لبانش شکل گرفت.
- خیلی وقت بود ندیده بودمت! چی باعث شده که سری به این اطراف بزنی، تئودور!؟
مرد سرخ پوش که تئودور نام داشت نگاهی سراسیمه به اطراف کرد، گویی نمیدانست که درست است علت حضورش را بیان کند یا نه، آن هم در جمعی که کوچکترین شناختی از آنها نداشت.
ریموس با خوشرویی خندید و گفت:
- لازم نیست اینقدر نگران باشی، اینها همشون دوستای منن!
تئودور همچنان نگران به نظر می رسید.
- اگه حضورشون ناراحتت میکنه، چرا ما با همدیگه به یه جای...اِ...خلوت نریم؟ و اونوقت تو میتونی داستانتو برام تعریف کنی! و دوستتم اگه مایل باشه میتونه با ما بیاد!!
تئودور در جستجوی دوست سبزپوشش به اطراف نظری افکند. دوستش با نگاهی خشمناک جلوی در منتظرش بود!
- آا....تو هم میای مایک؟
نگاه خشمگین مایک تئودور را در فکر فرو برد. چه اتفاقی افتاده بود؟ آیا مایک انتظار داشت ریموس به جای تئودور، به سمت او بیاید؟ شاید این دست سرنوشت بود، دستی که قرار بود راه آنها را از هم جدا کند. دستی که باید قدرتهای آنها را در جهت مخالف هم شکوفا میکرد، و حالا این دست سرنوشت، تئودور را برای همراهی یاران سفید برگزیده بود. این انتخاب به این معنی بود که راه مایک به مرگخواران ختم میشد.
ولی نگاه خشمگین مایک لحظه ای بیش دوام نیاورد. نگاه دوستانه ای که ناگهان به چشمان سیاهش هجوم آورده بود، وادارش کرد تا با صمیمیتی که هیچ شباهتی به صدای خودش نداشت، بگوید:
- نه، دوست من! فکر می کنم اینجا جاییه که باید راه ما از هم جدا بشه! راه تو مشخص شده، و تو باید ادامه اش بدی. من باید راه خودم رو پیدا کنم!
تئودور لبخند غمگینی زد. از وقتی که مایک را شناخته بود، میدانست که او از جمع مرگخواران نفرت دارد. و حالا سرنوشت او را برای این راه برگزیده بود. هیچ کس توانایی آن را نداشت که با سرنوشت به ستیز برخیزد، و مایک نیز از این قاعده مستثنا نبود!
مایک نیز لبخند می زد. لبخندی که شاید آخرین لبخند دوستانه برای آن دو بود. هیچ بعید نبود که در دیدار بعدیشان، لبخندها آمیخته به نفرت شده باشند. ولی مایک باید این لبخند دوستانه را حفظ میکرد. لااقل برای آخرین بار...
پشتش را به تئودور و کافه کرد و به طرف در قدم برداشت. در آستانه در، بازگشت و آخرین نگاه را به دوست سرخ پوش دیرینه اش کرد. سپس رویش را برگرداند و خارج شد، و لبه پایینی ردای سبزش هم برای آخرین بار از نظرها ناپدید گشت.
-------------------------------------
شرمنده زیاد شد!!!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط چو چانگ در 1386/5/23 18:08:20
[b][font=Arial]«I am not worried, Harry,»
said Dumbledore, his voice a little stronger despite
the freezing water. «I am with you.»[/font] [/b]


! ماشین منم که گیربوکسش رو زمینه! دژ مرگ هم که خط اتوبوس و تاکسی نداره! پیاده هم که نمی شه رفت!.....
فقط می مونه..... ویولت! خونش که به اینجا نزدیکه. می ریم و یه دو ساعتی اون عروسک نوک مدادیشو قرض می گیریم!
در یماد:لارتن یه فکری!
یعنی 100 هزار گالوین پرید! بگو ببینم کجا بودی!...نکنه....نکنه... ایگور!
! لارتن! این برای مسابقه آماده می شه!
فکرشم نکن! ماشین خودم هنوز کار داره!
لارتن آماده می شه!؟