باشگاه دوئل

ايگور با عصبانيت نگاهي به پرسي كرد.

-چي؟يعني تو موافقي در بريم؟خجالت نميكشي؟بعدا جواب ارباب روچي بديم؟

پرسي در حاليكه سعي داشت جلوي خونريزي سرش را بگيرد از جا بلند شد.

-بابا يه بهانه اي سر هم ميكنيم.مگه نميبيني اينا باز ژانگولر
شدن و دارن يكي يكي ما رو نيست و نابود ميكنن؟

ايگور سرش را به نشانه موافقت تكان داد.
-باشه.در بريم.ولي نبايد بقيه مرگخوارا ببينن.بعدا به لرد ميگيم كه ما براي تعقيب مودي از باشگاه دوئل خارج شديم و بعد توي تاريكي گمش كرديم...آخ

طلسم طلايي رنگ عجيبي به فرق سر ايگور برخورد كرد.صورت ايگور حالت گيج شده اي به خود گرفت.
-اوه مامان.اين تويي؟براي ديدن من اومدي؟

پرسي در حاليكه سعي ميكرد در مقابل طلسمهاي چپ و راستي كه از گروه مقابل فرستاده ميشد جاخالي بدهد ايگور را گرفت و به گوشه امني برد.
-چي داري ميگي تو؟مادر كدومه؟منم پرسي.منو نميشناسي؟
ايگور با محبت پرسي را در آغوش گرفت.

-مامان.دلم برات تنگ شده بود.اينجا خيلي خطرناكه.اومدي منو از اينجا نجات بدي؟

پرسي نگاهي به اطرافش كرد.جنگ همچنان با شور و حرارت ادامه داشت.بايد از اين مهلكه فرار ميكرد.ايگور ميتوانست سپر خوبي برايش باشد.
پرسي با احتياط ايگور را وادار به حركت كرد و خودش پشت سر ايگور به راه افتاد.

-هي پرسي...دارين چيكار ميكنين؟بيايين اينجا.به نيروي كمكي احتياج داريم.

پرسي با عصبانيت برگشت.بليز به كمك سامانتا توانسته بود طنابهارا باز كند.پرسي ناچارا به جمع مرگخواران پيوست.همينطور كه طلسمها را بي هدف به طرف دشمن ميفرستاد نقشه فرار را در سر طراحي ميكرد.

صدای طلسم از هر جا به گوش می رسید...باشگاه دوئل اثر نور طلسمها روشن شده بود... چندین نفر در حال فرستادن طلسم بودند

- استوپیفای...

سارا طلسمی به طرف مرگخواری که نقاب زده بود فرستاد اون به زحمت توانست جلوی خود را بگیرد و پشت یک میز پنهان شد.

- چی کوچولو! چرا پنهون شدی؟ بیا بیرون مثل یه مرد دوئل کن!

کمی ان طرف تر سیریوس با دالاهوف که نقابش افتاده بود مبارزه می کرد ... چوبهایشان انقدر سریع حرکت میکرد که دیده نمی شد...

- سکتو سمپرا - استوپیفای - پتریفیکوس توتالوس - اوادا کداورا

در اتاقی دیگر الستور مودی ایگور کارکاروف در حال مبارزه بود...

- اواداکداوارا

- لویکورپوس

- دراکین درمیندور

- ماکزیموم جریوس

- هی بوقی کجا در میری؟
این رو جرج به یکی از مرگخواراهایی که در حال فرار از ساختما دوئل بود گفت!

- استوپیفای.
طلسم به مرگخوار خورد و روی زمین افتادو نقابش کنار رفت! او روزیه بود که داشت فرار میکرد.

- اکسپلیاراموس

چوبدستی بلیز از دستش خارج شد و به طرف دیگر سالن پرتاب شد.بلیز به حالت در امده بود و خواهش میکرد که الستور او را نکشد.

- کانفرینگو

دست و پای بلیز بسته شدند و او به این حالت در امد.

ریموس:
تو رو نمیکشم ولی یه چیز بدتر برات سراغ دارم! امشب با البوس کلاس خصوصی داری!

مرگخوارها در حال شکست بودند

- پرسی بهتره در بریم!

این رو ایگور گفت که در حال مبارزه با الستور بود!

پرسی که در همان اوایل دوئل توسط سارا بیهوش شده بود و تازه چشمانش را باز کرده بود به نشانه موافقت سر تکان داد....

سالن شماره ی هفت
- استوپیفای !
الیور خود را به گوشه ی سالن کوچک و خلوت شماره ی 7 چسباند ، پرتوی نور سرخ رنگ با فاصله کمی از او به دیوار برخورد کرد ، الیور هنوز آماده نشده بود که پرفسور کوئیرل از آنسوی سالن فریاد زد :
- اکسپلیار موس !
الیور در گوشه ی سالن گیر افتاده بود . پرتوی سرخ رنگ به سمتش آمد ، چشمان الیور گشاد شد . پرتو به الیور برخورد کرد . الیور به دیوار چسبیده شد و چوب دستی اش به طرف دیگر سالن پرت شد . الیور با سرعت خود را از دیوار جدا کرد و به سمت چوب دستی شیرجه رفت .
کوئیرل با خنده گفت : فکر کنم مهارتت توی دربازه بانی توی دوئل هم به دردت بخوره . الیور خنده ی خشکی کرد و با سرعت فریاد زد : ایمپندیمنتا !
طلسم به طرف کوئیرل رفت ، کوئیرل زیر لب چیزی گفت . مسیر طلسم منحرف شد به طرف شمع های معلق در هوا رفت و به آنها برخورد کرد . سالن در تاریکی فرو رفت ، الیور دوباره با صدایی بلند تر و بدون اینکه بداند به کدام طرف در حال فرستادن طلسم است ، فریاد زد : اکسپلیار موس !
هم زمان با الیور پرفسور کوئیرل فریاد زد : استوپیفای !
دو پرتوی سرخ در تاریکی نمایان شدند . در سالن مه گرفته و تاریک شماره ی 7 مسیر هیچکدام از پرتو ها مشخص نبود . کوئیرل و الیور با وحشت به ورد ها نگاه می کردند . شترق! ... بومب ! الیور و کوئیرل هر کدام به سمتی از سالن پرتاب شدند .
سالن در سکوت فرو رفت . دو مرد در دو سوی سالن بیهوش روی زمین افتاده بودند .

آن روز قرار بود در کلوپ دوئل مدرسه دوئلی بین یکی از دانش آموزان ویکی از معلمین انجام شود.در تابتوی اغلانات مدرسه از دانش آموزان علاقمند دعوت شده بود که برای شرکت در این کلوپ رأ س ساعت هفت در محل ذکر شده حاضر شوند.همه ی دانش آموزانمدرسه از ساعت 6:30 در کلوپ دوئل حاضر شده بودند و بی صبرانه منتظر شروع دوئل بودند.همه با هیجان در مورد دوئل آن روز با هم صحبت می کردند.هری و رون و هرمیون درر گوشه ای از کلوپ ایستاده بودند و به دیگران نگاه می کردند.رون گفت:هری اگر اون معلمی که امروز برای دوئل میاد اسنیپ باشه حتمأ با تو مبارزه می کنه تا یک جوری بهت آسیب برسونه.
در همین هنگام رایان به آنها نزدیک شد و گفت:اگر پروفسور کویبرل باشه هم شک نکنید که منو به عنوان حریف انتخاب می کنه.آخه من قبلأ با پروفسور کوییرل صحبت کردم و بهش گفتم که من مایلم باهاش دوئل کنم.
هری گفت:هنوز هیچ چیز معلوم نیست.ساعت هفت شده پس چرا هیچ کدوم از معلم ها نمیاد؟
در همین هنگام ناگهان در کلوپ باز شد و مردی قد بلند که دستاری بر سرش داشت وارد کلوپ شد.
رایان گفت:حدس می زدم که امروز پروفسور کوییرل برای دوئل میاد.
پروفسور کوییرل به سرعت از پله ها بالا رفت و رو به جمعیت کرد و گفت:عصر به خیر بچه ها.پروفسور دامبلدور امروز از من خواستند تا به کلوپ بیام و برای اولین جلسه من با یکی از دانش آموزان دوئلی دوستانه داشته باشم.فراموش نکنید که این دوئل فقط برای بالا بردن مهارت شما در استفاده از طلسم ها و افسون هاست پس ققرار نیست تو این کلوپ به کسی آسیبی برسه.خب راستش من قبل از کلاس به رایان قول دادم که اگر من به کلوپ آمدم با اون دوئل کنم پس از رایان خواهش می کنم بیاد اینجا.
رایان به سرعت به سمت جایگاه دوئل رفت و در محل علامت گزاری شده قرار گرفت.مو های بلندش را از صورتش کنار زد و گفت:من آماده ام پروفسور.
پروفسور کوییرل رو به رایان کرد و گفت:می خوام از وردهایی که تا الان یاد گرفتی و به درد دوئل می خورن به بهترین شکل استفاده کنی.
رایان با حرکت سر حرف او را تایید کرد.هر دو رو به هم تعظیم کردند و چوبدستی های خود را بیرون کشیدند.پروفسور کوییرل چوبدستیش را تکانی داد و فریاد زد:انگورجیو.
رایان به سرعت جاخالی داد و افسون پروفسور کوییرل به دیوار کلوپ برخورد کرد.دوباره هر دو رو در روی هم ایستادند.باز هم پروفسور کوییرل چوبدستیش را به سمت رایان گرفت و فریاد زد:ریکتا سمپرا.
این بار افسون پروفسور کوییرل به رایان برخورد کرد و رایان به شدت شروع به خندیدن کرد.برای چند لحظه کنترل خودش را از دست داد ولی بعد از چند ثانیه با یک حرکت چوبدستی افسون پروفسور کوییرل رو باطل کرد و دوباره صاف ایستاد.پروفسور کوییرل گفت:عالیه رایان.خیلی خوب تونستی کنترل خودتو به دست بگیری و افسون منو باطل کنی.
دوباره هر دو رو به هم ایستادند این بار رایان فریاد زد:تارانتالگرا.
بلافاصله پروفسور کوییرل هم فریاد زد:فورنان کالاس.
هر دو افسون به هم برخورد کردند و منحرف شدند.افسون پروفسور کوییرل به کف سالن خورد ولی افسون رایان به ارنی مک میلان برخورد کرد.ارنی بلا فاصله بدون اختیار شروع به رقصیدن کرد.همه بچه ها به ارنی نگاه می کردند و می خندیدند.رایان چوب دستیش را به سمت ارنی مک میلان گرفت و آرام زوزمه کرد:فاینیت اینکانتاتم.
ارنی دوباره کنترل خود را به دست آورد و به حالت عادی برگشت.رایان به ارنی گفت:ببخشید نمی خواستم اینجوری بشه.
سپس دوباره رو به پروفسور کوییرل کرد و سعی کرد بر روی حرکات پروفسور کوییرل تمرکز کند.پروفسور کوییرل چوبدستیش را به سمت رایان گرفت ودوباره فریاد زد:لوکوموتورمورتیس.
رایان هم به سرغت فریاد زد:شیلد چارم.
هاله ای نورانی دور تا دور رایان را گرفت و باعث شد افسون پروفسور کوییرل بار دیگر بی اثر شود.یک بار دیگر رایان چوبدستیش را به سمت پروفسور کوییرل گرفت و فریاد زد:جلی لگر جینکس.
پروفسور چرخی زد تا افسون رایان به او نخورد ولی این بار افسون رایان به پروفسور کوییرل برخورد کرد و ناگهان پاهای پروفسور کوییرل شروع به لرزیدن کردند.تا پروفسور کوییرل خواست ضد افسون را اجرا کند رایان دوباره فریاد زد:اکسپلیارموس.
این بار هم افسون به پروفسور کوییرل برخورد کرد و باعث شد پروفسور کوییرل چند متری به عقب پرتاب شود و چوبدستیش از دستش بیفتد.همه شروع به تشویق رایان کردند.رایان به سرعت به سمت پروفسور کوییرل رفت و به او کمک کرد تا از زمین بلند شود.پروفسور کوییرل ایستاد و دستارش را بر روی سرش صاف کرد و گفت:هوووووم.رایان کارت عاتی بود.خیلی خوب از غفلت من استفاده کردی.خیلی خوب بود تو این دوئل رو از من بردی.
سپس با رایان دست داد و رو به جمعیت کرد و گفت:خب برای امروز کافیه.امیدوارم چیزی یاد گرفته باشید.می تونید کلوپ رو ترک کنید.سپس همه شروع به خارج شدن از کلوپ کردند.

خب دیگه منم شانسی دستم رو روی اسم مدیران عزیز سایت گذاشتم و دوئل رو با پرفسور کوییرل عزیز انجام میدم !!!!
* * * *
_ با سلام ! به کلوپ دوئل ما خوش امدید ! امروز پرفسور کوییرل قدرتمند بازهم اومده تا نشون بده که مرد یعنی چی ! مرد یعنی اینکه پوزه ی هرکسی رو به درو دیفال بمالند ! مرد اونی است که حرفش حرف و از این جور چیزا دیگه ! خب , ببینم کی میخواد حرف اون بشه !؟
در کلوپ دوئل سکوتی برپاشد . انجا مهمانخانه ی سه دسته جارو بود که تمام میز ها و صندلی هایش را کنار زده بودند . برف شدیدی شروع به باریدن کرده بود . گوینده که روی پیشخوان ایستاده بود گفت :
_ یالا دیگه ! یعنی یکی اتونم حاضر نیست ....
_من حاضرم !
همه سرشان را به سمت در برگرداندند . دختر جوانی دم در ایستاده بود . او جلو امد و کلاه شنلش را برداشت و به کوییرل نگاه کرد . کوییرل مرد جوانی بود با دستار بنفش و لباس بنفش که به دیوار تکیه داده بود و پوزخند میزد . لاوندر اب دهانش را قورت . او جلو تر رفت و مرد روی پیشخوان خم شد و گفت :
_ اسمت ؟
_ لاوندر براون .
مرد دوباره بلند شد و رو به جمعیت فریاد زد :
_ بله , این خانم جوان لاوندر نامی است که میخواد دوئل با دوئلر شکست ناپذیر را انجام بدهد ! خب , اماده اید ؟! شروع کنید !
لاوندر فرصتی نداشت که شنلش را در بیاورد برای همین فقط فریاد زد :
_ اکسپلیارموس !
همه خندیدند و کوییرل با یک حرکت سرسری از جلوی طلسم به کنار رفت .
_ سکتوم سمپرا !
_ ایمپدیمنتا !
هردو طلسم از کنار هم گذشت . لاوندر که با این طلسم کاهنده خشک شده بود به کوییرل چشم دوخت . او عقب عقب رفت و پشتش به پیشخوان خورد . خون از سرو رویش میریخت . همه نعره زنان به کمکش شتافتند و اثر طلسم کوییرل از بین رفت . لاوندر به ارامی قدمی به عقب گذاشت . کلاه شنلش را انداخت و با سرعت از مهمانخانه خارح شد . شلپ شلپ کنان به سمت قلعه ی هاگوارتز رفت .... با تموم وجود ارزو میکرد که حال کوییرل خوب باشد ....

سرسراس عمومی بسیار شلوغ بود میزهای را جمع کرده بودند و به جای آن یک سن پهن برای اجرای دوئل قرار داشت.
تا به حال تمرین دوئل در شب و در ساعت 10 برگزار نشده بود. همه منتظر پروفسور کوییرل بودند. در های تالار با صدای غژغژی باز شد و اسنیپ همراه با کوییرل وارد شدند. دانش آموزان سریع راه را برای آن دو باز کردند.
هر دو معلم به روی سن رفتند و سپس کوییرل شروع به صحبت کرد: خوب امشب می خوام نحوه دوئل کلاسیک رو به شما آموزش بدم. توی این نوع دوئل معمولا ورد رو به زبان نمی آوریم و از افسون های غیر کلامی استفاده می کنیم. نکته دوم اینکه شما باید به نحوه ی حرکت چوب طرف مقابل توجه داشته باشین و از حرکت اون بفهمید که اون می خود چه جور افسونی روی شما اجرا کنه. اگر حرکت نرم و ظریف بود بدونین که افسون تغییر شکله و اگر شلاقی بود ممکنه طلسم بیهوشی و یا ضربه زننده باشه و غیره.
متوجه باشید که بهترین پاسخ برای طلسم حریف چیه. مثلا اگر طلسم نسبتا قوی بود اونو به سمت حرف برگشت بزنید و اگر فرصت برای این کار نیست دو راه می مونه یکی اینکه جاخالی بدین و یا اینکه ضد اونو به کارببرین. در مورد طلسم های تغییر شکل بهتره شما قوی تر اونو روی حرف انجام بدیدو اگه اون خواست شما رو به گربه تبدیل کنه شما اونو به موش تبدیل کنید.
یکی از دانش آموزان گفت: چه طور بفهمیم که می خواد ما رو به چی تبدیل کنه؟
ــ خیلی ساده اس از روی حرکت چوب ، رنگ طلسم و وردی که امکان داره به زبان بیاره. توجه کنین مهمترین چیز در دوئل سرعته. خوب من و پروفسور اسنیپ می خوایم برای شما یه نمایش اجرا کنیم. من به طرف اون یه طلسم ضربه زن می فرستم و اونم برگشت می زنه و من در نهایت جاخالی می دم.

هر دو استاد روبروی هم ایستادند و چند قدم از هم فاصله گرفتند. سپس تعظیم مختصری کردند و حالت آماده باش گرفتند.
کوییرل چوبش را نرم و سریع حرکت داد و نوری بنفش از چوب خارج شد . اما اسنیپ طلسم برگشت را اجرا نکرد و در عوض یک حرکت سریع انجام داد و طلسم زدی رنگی به جرقه های فراوان روانه کوییرل کرد.
هر دو طلسم به طرفین برخورد کرد و هر دو تغییر شکل دادند!!
کوییرل به یک کژپشت تبدیل شد و اسنیپ به یک بچه گربه. همه متعجب به صحنه روبروی خود خیره شده بودند که کوییرل خندید و و سپس هر دو به شکل اولیه خود برگشتند.
کوییرل که آثار ترس در چشمانش بود گفت: عالی بود پروفسور می خواستم شما رو غافل گیر کنم ولی خودم جا خوردم. ایده ی گوژپشتی که نمی تونه حرکت کنه خیلی جالب بود.
کوییرل که سعی می کرد صدایش نلرزد گفت: خوب حالا شماها دو به دو شروع کنید. ببینم چی کار می کنید. عجله کنید... زود

دو جاوگر به یکدیگر تعظیم کردند.این اولین بار بود که اسنیپ در مقابل کوییرل قرار می گرفت.هردو چوبدستی ها خود را بالا گرفتند و با صدای یک،دو،سه دامبلدور کار را شروع کردند.
کوییرل در ابتدای کار وردی را زیر لب زمزمه کرد در این لحظه نور قرمز رنگی به سمت اسنیپ حرکت و بدون اینکه اسنیپ بخواهد با ورد مقابله کند به او برخورد کرد .تغییری در اسنیپ ایجاد نشد اما انگار اسنیپ مقداری از قوای خود را از دست داده بود و بسیار بی حال شده بود.
در همین لحظه اسنیپ به سختی فریاد زد:سرپانسوریتا!!
در همین لحظه انتهای چوبدستی اسنیپ آتش گرفت.کوییرل که میدانست چه اتفاقی خواهد افتاد به سرعت ورد اکسپلیارموس را تکرار کرد.اما دیر شده بود و ماری از چوبدستی اسنیپ خارج شد و به طرف کوییرل حرکت کرد و کمی بعد طلسم به چوبدستی اسنیپ برخورد کرد و کمی دورتر پرتاب شد.
کوییرل که محالا مضطرب به نظر میرسید سعی میکرد خود را ازدست مار نجات دهد و متوجه اسنیپ نبود که اسنیپ از فرصت استفاده کرد و به سرعت چوبدستی خود را پیدا کرد .حال اسنیپ در حالی که به کمک مار قدرتمند تر به نظر میرسید چوبدستی خود را به طرف کوییرل گرفت و با یک ورد غیر زبانی کوییرل را طلسم کرد. در همین لحظه کوییرل احساس کرد که توانایی حرکت ندارد و بدنش کاملا چفت شده است.کوییرل خشک شده بود او حتی نمی تانست حرف بزند و مار هر لحظه به او نزدیک تر میشد.اسنیپ در حالی که لبخندی به نشانه پیروزی بر لب داشت به راحتی صحنه را تماشا میکرد.
در این لحظه دامبلدور که احساس کرده بود ادامه دوئل مناسب نیست گفت:خوب فکر کنم برنده مشخصه
سپس به طرف مار رفت و با یک طلسم مار ناپدید شد.اسنیپ در حالی که لبخندی بر لب داشت به کوییرل نگاهی کرد و از باشگاه دوئل خارج شد

ساحره­ی جوانی وارد باشگاه شد و همانطور که محو تماشای تزيينات و شمع­هاي شناور بر فراز سرش بود به طرف جايگاه دوئل گام برداشت.
- اَااا... عجب ستاره­هاي خوشگلی! اين کاغذ رنگي­ها رو! ... اين مجسمه­ها چين ديگه ! کل دکوراسيون باشگاهو به هم زدن! چقدر هم قيافه­هاشون آشناست ...
- شما دير اومديد خانم!
- حرف هم ميزنن!
- خيلی خب، اسمتون؟
- چقدر هم بی­ناموسن!
- خانم جواب ميدي يا نه؟!
- اِااا... شما پروفسور کوئيرل هستيد؟
-
بله، اکنون که از نزديک اعمال آن­ها نظير خاراندن بيني، مگس پراندن و مشابه آن را مشاهده مي­کرد شناساييشان آسان­تر بود!
- من اِما دابز هستم.
انگشت تقدير پروفسور کوئيرل بر روی ليستي پايين رفت و گفت:
- اِما دابز... اِما دابز... آهان! اِما دابز با کريچر!
کريچر با شنيدن اين جمله همان چند عدد تار موي خود را نيز کند و در حالی که بر روی پاهاي کوچک و گره خورده­اش بالا و پايين مي­پريد فرياد زد:
- چرا من بايد با همه دوئل کنم؟!! چرا من
پروفسور کوئيرل: تموم کن اين کولی بازی­ها رو!
و يقه­ی کريچر را گرفت و او را به ميان جايگاه پرتاب کرد.
کريچر که در اثر طلسم­هاي اجرا شده توسط داوطلبان قبلی با چشمان چپ شده و تلوتلو خوران به طرف ساحره مي­رفت در مقابل او تعظيم کرد. پس از برخورد دماغ جن با زمين، آن دو به اندازه­ی ده قدم از يکديگر فاصله گرفتند.
- يک، دو... سه!
- ايمپديمنتا!
پای کريچر به پاي ديگرش گرفت و با صورت به زمين خورد در نتيجه پرتوی طلسم از بالای سرش عبور کرد.
- استيوپفای!
اين بار نيز کريچر تعادلش را از دست داد و اخگر سرخ­فام از کنارش گذشت.
- ای بابا! اکسپليارموس!
نه تنها چوبدستي از دست جن بيچاره خارج شد بلکه در اثر نيروی اندک ورد سرنگون گشت و در دم جان سپرد!
اِما دابز:

اتاق شماره 3 باشگاه دوئل توسط پرسي ويزلي و کوييرل رزرو شده بود ، البته بينز يکي از ارواح خبيث هم براي تماشا و قضاوت دوئل در اتاق شماره 3 حاضر شده بود .
پرسي ويزلي در سمت راست اتاق و کوييرل در طرف ديگر در حاليکه چوبدستي هاي خود را بالا گرفته بودند ، آماده ايستاده بودند و بينز مقابل آن ها به شکل بدي روي يکي از صندلي ها لميده بود ، بعد از مدت کوتاهي بينز با صداي جيعغ مانندي گفت : سه ... دو ... يک ... شروع !
هر دو نفر به هم تعظيمي کردند و دوئل بصورت رسمي آغاز شد ، پرسي با نگاهي خبيث تر از نگاه بينز به چشمان کوييرل نگاه کرد و گفت : با اجازه ! کروشيو
کوييرل که به طور غريزي به سمت ديگر پريد ، بر سر بينز فرياد زد و گفت : اين طلسم نابخشودنيه ! اونو بايد جريمش کني !
بينز بر سر پرسي فرياد زد و گفت : احمق ! چرا از اين طلسم استفاده کردي ؟ و به پرسي نزديک تر شد و گفت : يادت باشه ايندفعه از آواداکداورا استفاده کني
کوييرل که هنوز از خشم ميلرزيد فرياد زد : اکسپليارموس ! پرسي که آماده اين حمله بود به طور ناگهاني گفت : پروتگو ، آواداکداورا !
طلسم کوييرل به سمت يکي از صندلي ها منحرف شد و در عوض پرتوي سبز رنگي به سمت او پرواز کرد ! آثار ترس کاملا در چهره کوييرل مشخص بود ، بالاخره توانست با يک پرش از روي سکو جا خالي بدهد ، و به سمت بينز روانه شد ، همانطور که انگشت سبابه اش را بروي سينه بينز ميکوبيد که باعث ميشد ، انگشتش از سينه بينز رد شود و از پشت او در بيايد ؛ کوييرل: ببين بينز من نميتونم با اين همه طلسم نابخشودني دوئل کنم !
بينز خنديد و گفت : تو چي فکر کردي کوييرل ؟ فکر کردي دوئل خردسالانه ؟
دوئل ادامه يافت و بالاخره بعد از 5 دقيقه به پيروزي پرسي ويزلي که از طلسم سکتو سمپرا که باعث دريده شدن سينه کوييرل شده بود پايان يافت و پرسي به حالت و بينز به صورت و کوييرل به حالت زمين را ترک کردند !

پروفسور کوئیرل چوبدستی را در دستش محکم کرد و رو به پیوز گفت : « شروع کن ! البته بهتر بود با بارون خون آلود رقابت می کردی ! دو تایی روح هستین و ... »
پیوز گفت : « اکسپلیارموس »
کوئیرل جاخالی داد. سپس چوبدستی را در جیبش گذاشت و یک منوی مدیریت از جیب دیگرش در آورد و گفت : « بلاکیوس »
یک نور ارغوانی مایل به سبز راه راه با گل بهی از منو مدیریت خارج شد اما وقتی به بدن پیوز خورد از وسط بدنش عبور کرد و پیوز زبانی در آورد و گفت : « پذیرفتن روح ها توی جادوگران کار اشتباهیه ! »
کوئیرل گفت : « ساکت ! مگه نگفتم غیر هری پاتری نزن ! »
پیوز :
کوئیرل : « خوب خوب ... چون تو یک روحی اگه طلسمی بهت بخوره بلافاصله بازنده اعلام میشی ! »
پیوز ناامیدانه گفت : « قبوله ! »
کوئیرل چوبدستی اش را کشید و گفت : « آواداگواجبا »
طلسمی سبز رنگ پرتاب شد و پیوز جا خالی داد و گفت : « تارانتالگرا »
طلسم به کوئیرل خورد و پاهایش به اطراف پرتاب شد و شروع به حرکت کرد. کوئیرل ضد طلسم را خواند. سپس به سمت پیوز برگشت : « استیوپفای »
- «پرتگو»
- «کراچیو»
- «اکسپلیارموس»
طلسم ها به همدیگر بر خورد کرد اما طلسم کوئیرل قوی تر بود و به سمت پیوز آمد و به بدن او خورد ! پیوز شکست خورده بود ! سرش را پایین انداخت و از زمین مسابقه خارج شد !