دره گودریک

سوژه

چندین صدای شلیک مانند پشت سر هم شنیده شد و چندین مرد سیاه و بنفش پوش وارد شدند ...

صداهای نفس کشیدن و غرولند آنها در هم آمیخت و در یک لحظه هیاهویی تاریکی مطلق شب را فرا گرفت تا اینکه صدای مرموزی فریاد زد : « خفه ! »


همه ساکت شدند ، صدایی دیگر گفت : « امیدوارم ارزش اومدن داشته باشه ... »

- « حتما ارزشش رو داره بادرار ... »

کم کم چهره های پنهان در تاریکی ، در نوری که از سمت شهر تابیده میشد پدیدار شدند ، یک روح و یک جن ، در سرپرستی یک گروه از سیاه و بنفش پوشان اوباش بودند ...

پیوز گفت : « خیلی خوب ... پیتر ، تو میری تو شهر و یک سر و گوشی آب میدی ، باید بهترین و خلوت ترین راه رو برای رسیدن به میدان مرکزی پیدا کنی ... آریانا ، تو میری و از پشت اون درختا کشیک میدی ، کسی نباید به شهر نزدیک بشه ، هرکس اومد بیهوشش کن ، اگر تعدادشون زیاد بود سریع بیا خبر بده ! »

با دور شدن آریانا و پیتر ، پیوز رو به بقیه اعضای اوباش کرد و گفت : « شهر رو محاصره میکنیم تا موقعیت خوب برای حمله برسه ... بدست آوردن اون گنجینه بهترین کاریه که میتونیم بکنیم ! »

اعضای اوباش پراکنده شدند ... پیوز رو به بادرار کرد و گفت : « هوی بوقی ... اینم شناسه است تو گرفتی ... رول من رو خراب کردی ! آبروی اوباش رو بردی کلا ... اصلا مایه ننگ ایفای نقشی تو ! »

یک ساعت بعد

- تو مطمئنی پیتر ؟

- بله ... همه راهها رو چک کردم ، یک سری رو میفرستیم راهها رو نگهبانی بدن ، باید از خیابونی سمت راست بریم ، یک خونه هست که در جلوییش نزدیکی جنگل باز میشه و در پشتیش دقیقا میرسه به میدان مرکزی ... البته باید ...

- پیوز ... پیوز !

این صدای فریاد آریانا بود !

- پیوز ... یک دسته از جن ها دارن میان اینطرف ، حرفاشون رو شنود کردم ، مثل اینکه هدفشون تسخیر شهره ...

<><><><><><><><><><><><><><><><><><><><>
سوژه : اوباش برای بدست آوردن یک گنجینه جادویی دره گودریک رو محاصره میکنن ، اما قبل از اینکه وارد بشن متوجه میشن که یک لشکر از جن ها برای تصاحب دره گودریک حمله کردن !
اوباش از ترس از دست دادن گنجینه با جن ها مقابله میکنن ولی در این بین بادرار ریشو ، معاون اوباش ، که خودش جنه خیانت میکنه و اوباش رو به همنوعانش میفروشه ... در نتیجه اوباش شکست میخورن
سپس ... (ادامش با نویسنده )

دختر جوان و لاغر اندام بود چهره فرانسوي اش او را به همه معرفي مي كرد، او ويكتوريا بود دختر بيل و فلور.

هري به سمت او برگشت و از خوشحالي در پوست خود نمي گنجيد.

- چي شده؟از آلبوس خبري داري؟
- نه...يعني نه كاملا، فقط مي دونم مامور دنبال كردن اون عمو...عمو پرسيه؟

هري باشنيدن اين خبر ديگر تواني براي ايستادن نداشت و روي زمين افتاد، او آلبوس را خيلي دوست مي داشت و نمي دانست چطور بايد او را پيدا كند.بايد هر چه سريع تر خود را به گودريك هالو مي رساند اما چگونه؟

جنگل بسيار سرسبزي بود، صداي نغمه پرنده ها همه جا را پر كرده بود گودريك هالو نيز از اينجا پيدا بود.آفتاب به طرف مغرب مي رفت و گويا در زمين فرو مي رفت.پرتو هاي نارنجي و قرمز خورشيد آسمان را صد چندان زيبا كرده بود.

- شــتـــرق

هري پاتر ميانسال كنار يك درخت پير بلوط ظاهر شده بود و بلافاصله ويكتوريا نيز ظاهر شد و در پي آنها گرابلي پلنك و تد ريموس لوپين نيز ظاهر شدند.

هر چهار نفر به سرعت به سمت گودريك هالو مي دويدند اما يافتن آلبوس ساده نبود.

-------

آلبوس سوروس و ادگارد وارد آن در شده بودند اما پرسي هنوز ايستاده بود و منتظر بقيه مرگخواران بود.

آندو پيش مي رفتند در غاري كوتاه و تاريك ادگارد چوبدستي اش را روشن كرد و آلبوس توانست آنجا را ببيند ديوار هايش خيلي زيبا پر از طرحها و نقش هايي بود كه چشم را خيره مي كرد.





پرسي پس از مدتي انتظار شاهد دوستانش بود كه نفر به نفر كنارش ظاهر مي شد.

به دنبال جوانک کک مکی به راه افتاد و در مسیر دیگر با او سخنی نگفت. از کافه وارد خیابان اصلی شد، از خیابان به یک فرعی پیچید، سپس یک کوچه خلوت و در نهایت وارد کوچه ای باریک شدند که بسیار تاریک بود و به سختی می توانست یک قدمی اش را تشخیص دهد.

-لوم...

- هیسس!

آلبوس دستش را جلوی دهان ادگار گرفت و به او متذکر شد:

- این تاریکی واسمون یه امیتازه! مخفیگاه همینجاست؟

- صبر داشته باش!

ادگار مثل نابینایان دستش را به دیوار آجری کدر می کشید، انگار که چیزی را جستجو می کرد. آلبوس محو تماشای او شده بود ولی در آن تاریکی قادر نبود ببیند دقیقا" مشغول چه کاری است. ناگهان ادگار چند قدمی عقب رفت و آلبوس دری کوتاه را در میان آجرها مشاهده کرد که تا لحظاتی قبل وجود نداشت.

- دنبالم بیا!

ادگار کلماتی را زیر لب به زبان آورد که برایش مفهموم نبود. در به آرامی کنار می رفت؛ فنجان را که در جیب ردایش قرار داشت محکم تر چنگ زد و به دنبال راهنمای خود وارد شد.

-----
چوبدستی اش را روی علامت سیاه دستش فشار داد و چشمانش را بست؛ سوزش لذت بخشی بود زیرا به زودی سایر مرگخواران به پشت آن کوچه خلوت می رسیدند و ماموریت به خاطر هشیاری او با موفقیت انجام میشد. لبخند اربابش را که او را تشویق می کرد از همین حالا می توانست تصور کند؛ نفسی از سر رضایت کشید و منتظر یارانش ماند.

-----
استیصال هر لحظه بیشتر باعث در هم شدن چهره اش میشد. خطری که فرزندش را تهدید می کرد با همه وجود حس می نمود و او هنوز موفق نشده بود کاری برای او انجام دهد. درمانده و عصبی در آن دهکده راه می رفت و به پسرش فکر می کرد. ثانیه های به سرعت می گذشتند...

- آقای پاتر؟!

با شنیدن صدای زنانه ای از افکارش بیرون آمد. دختر جوان و لاغر اندامی درست مقابلش ایستاده بود و طوری به او نگاه می کرد که انگار بهترین اتفاق زندگیش رخ داده است. هری به او لبخند زد... شاید دخترک فرشته ای بود که می توانست او را به پسرش برساند.

خورشید غروب کرده بود. ساکنان دره گودریک از تپه های اطراف دهکده بر می گشتند. شادی خاصی در نگاهشان دیده می شد که خستگش ناشی از آن همه کار و فعالیت را پنهان کرده بود. یکی از آنها که قد بلند و کلاه سبزرنگی بر سر داشت با صدای بلند گفت:
-راستی نیتادون رو ندیدم. مگه نمی خواست محصول جدیدش رو معرفی کنه؟
-اون هوش و حواس درست و حسابی نداره. حتما یادش رفته بیاد. یک ساله منتظره همچین روزیه ولی مثل اینکه حافظش بیشتر از این جواب نداده!
همه به خنده افتادند.

---------

کافه خلوت و کم نوری بود و بیشتر از همه امنیت او را تضمین می کرد. حتی اگر کسی هم وارد کافه می شد نمی تونست چهره اون رو توی تاریکی ببینه. پرسی پشت یکی از میزهای تک نفره گوشه ی کافه نشسته بود. ساعت ها از ورود اون به اونجا می گذشت ولی نتونسته بود هیچ سرنخی از اون پسرک پیدا کنه. ذخیره معجون مرکب پیچیده اش رو به اتمام بود و هیچ شانسی برای پیدا کردن آلبوس سوروس نداشت. حتی نتونسته بود مرگخوارانی که قبل از اون به دره گودریک اومدن رو ببینه. آشفتگی و اضطراب و ترس از تنبیه شدن توسط اربابش تمام وجودش را فرا گرفته بود. بر روی میز خم شد و دست هایش رو دور سرش حلقه کرد و دوباره به فکر فرو رفت...آن پسرک کجا بود؟

چند دقیقه بعد با صدای صاحب کافه چشم هایش را باز کرد. به ساعتش نگاه کرد. نزدیک به یک ساعت به خواب رفته بود. صاحب کافه با یکی از مشتری ها در حال صحبت بود ولی او هیچ کدام از حرف های آنها را نمی شنید و اهمیتی هم براش نداشت. اون روز تمام کسایی که وارد کافه می شدن درباره جشن محصول حرف میزدن و بحث های طولانی و خسته کننده اونها هیچ کمکی برای پیدا کردن آلبوس سوروس به او نکرده بود. مقداری پول از جیبش در آورد و بر روی میز گذاشت و به سمت در حرکت کرد.
-اونا الان دنبال فنجونه هستن ادگار. به یک پناهگاه امن نیاز دارم.
پرسی سر جایش میخکوب شد. نمی دانست درست شنیده است یا نه...فنجان؟!...به آرامی برگشت و به پیشخوان نگاه کرد. پسری که موهای مشکی و بهم ریخته ای داشت با نگرانی به صاحب کافه نگاه می کرد. چشم های سبزش از دور برق میزد!

از لباس هاي مندرج زرشكي متنفر بود.كلاه كهنه و قديمي كه بر روي سر داشت و بوي بدي كه از اون به مشامش ميرسيد،حالش رو بهم ميزد.ناراحت به طرف خانه ها پيش ميرفت.انگار همه در خانه شون جمع شده بودن تا غذا بخورند چون كسي در خيابون هاي دره نبود.

-هي نيتادون چرا امروز اينقدر ناراحتي؟

پرسي غرق در افكارش بود و فقط جمله اي به گوشش رسيد ولي معنيش رو درك نكرد.صاحب صدا نزديك تر شد و دستش رو روي شونش گذاشت و تكونش داد.
پرسي فكر كرد:اين مزاحم چه كاري به من داره؟مگه اسم من نيتادونه؟

و ناگهان يادش افتاد.او تو شكل و لباس فرد ديگه اي وارد اون دهكده شده و صاحب صدا هم احتمالا يكي از دوستان مردي بوده كه پرسي به شكلش در اومده!به سرعت برگشت و به مردي كه با لخندي مرموز،لباسي قهوه اي و كلاه زيباي سبزي رو به رويش ايستاده بود نگاه كرد.انگار تو اين دهكده كلاه گذاشتن جز رسوم ها هست و هر كسي از كلاه استفاده نكند خائن ناميده ميشود ولي آيا اين احمقانه نيست كه تو اين گرما كلاه به سر ميذارن؟

-چطوري نيتادون؟امروز ميايي جشن محصول؟
-اممم..راستش رو بخواي...نه نميتونم!

فرد كه انگار شكه شده بود با لحن متعجبي گفت:

-جدي؟تو كه از ماه ها پيش منتظر اين جشن بودي..تو مگه نميخواي محصول جديدت رو تو اين جشن معرفي كني؟تو مگه براي پولش نقشه نداشتي؟
-آواداكدورا!

شايد كار اشتباهي كرده بود ولي حوصله حرف هاي زياد و مفت اون غريبه رو نداشت و اصلا هم دوست نداشت وقتش تلف بشه.فقط دوست داشت هر چه سريعتر از اين لباس بيرون بياد و با بقيه مرگخوران به خانه ريدل برگرده.پس به طرف كافه اي رفت تا شايد اون پسرك..آلبوس سوروس رو پيدا كنه.

--------------

امتحانش ضرر نداشت.شايد يه بازيكن قديمي و پير تو اين دهكده پيدا ميشد كه جاروش رو نگه داشته باشه.پس با اميد بيشتر و اميد تازه به طرف روستا بازگشت و به طرف اولين خانه رفت تا شايد اونجا بتونه كمكي پيدا كنه.چهره پسرش جلوي چشمش بود و همين تمركزش رو نابود ساخته بود.فكر ميكرد چقدر احمق است كه با اين سني كه داره هنوز نميتونه تمركز كنه!

-بس کن بلیز...چطوری ممکنه فنجون رو پیش یکی از ماگل ها گذاشته باشه!؟
- خب اگه اون جوری باشه که ما سخت می تونیم پیداش کنیم!
- با شکنجه و آواداکداورا؟ ماگل ها چند تا طعمه کوچیک بیشتر نیستن بلیز!

صدای جدل بلیز و مورگان هر لحظه بالاتر می رفت...یک ساعت می گذشت و هنوز به هیچ نتیجه ای نرسیده بودند...

-------------------

هری قدم می زد و قدم می زد و قدم می زد...با هر قدمی که بر می داشت، گویی مرگ پسری که دوستش داشت یک ثانیه نزدیکتر می شد. فکرش خالی و سفید بود و هیچ چیز به ذهنش نمی رسید...با شومینه هایی که به شبکه پرواز وصل نبودند، با کلید سفرهایی که دیگر کار نمی کردند، با تسترال هایی که بسیار مایل ها دور از اینجا، درهاگوارتز از دست هاگرید گوشت می خوردند، با افسون ضد غیب و ظاهر شدگی که تا صد مایل اطراف این روستا قرار داشت، بی همه اینها، چطور می توانست به دره گودریک برسد..؟

یاد خاطره ای از اعماق ذهنش بر او هجوم آورد و قلبش را در هیجان تپیدن اسیر کرد:

- خوب فکر کن، پاتر...تو چی داری که بقیه ازش بی بهره ان؟
- من..خوب...من می تونم پرواز کنم...

فکر کوییدیچ و آذرخش سریعش آهی از نهادش برآورد. آذرخش که اینجا نبود...در یک دهکده پیر دور از تاریخ، چگونه می توانست یک جاروی پرنده سالم پیدا کند؟

--------------

پسر موسیاه سبزچشم از میان تاریکی پناهگاهش به جسم پرنور خیره شده بود. فنجان هافلپاف در دستش می درخشید و او وجود چیزی را در آن احساس می کرد، که تولدش حکایت از ولدمورتی دیگر داشت... خوب می دانست که او را خواهند یافت. اما فنجان...ارزشمندتر از آن بود که به همراه او یافته شود. با عزمی جزم برخاست و فنجان ارزشمند را در جیبش گذاشت. باید دنبال جایی برای آن شیئ ناب می گشت. بیشتر از این ها برای به دست آوردنش زحمت کشیده بود.

-------------

مردی بلند قامت و سرخ مو از روی تپه سبز به دره گودریک چشم دوخته بود. شنل سیاهش زیر نور آفتاب برق می زد و کلاه بلند شنلش، صورت مرموزش را تاریک ساخته بود. جامی در دستش قرار داشت. نفس عمیقی کشید و معجون قهوه ای رنگ را تا آخر سر کشید. لحظه ای بعد، به جای پرسی ویزلی، مرد کوتاه قامت مو سیاهی در راه دره پیش می رفت.

مرگ خواران همان طور در دهكده پيش مي رفتند و هنوز هم سردرگم در پي چيزي بودند كه بوسيله آن بتوانند مأموريت خود را آغاز كنند. سرنخي ، چيز مشكوكي! اما هيچ چيز تا آن زمان دستگيرشان نشده بود!

_ تا كي مي خواييم همين طوري راه بريم؟
بليز سكوت كرد و در مقابل اين سوال مورگان هيچ نگفت. چند ثانيه اي دوباره سكوت قدرت گرفته بود كه اين بار بلاتريكس تيشه طنين صدا را زد:
_ حق با مورگانه! بايد هرچه سريع تر فكري بكنيم. تا كمي ديگه فعاليت روزانه مرد شروع مي شه و ما نبايد اينجا و به اين صورت ديده بشيم! فعلا بهتره كه به صورت پنهاني عمل كنيم!
بليز به طرف بلا برگشت و گفت :
_ خب تو پيشنهادي داري؟
و بعد از چند ثانيه كه بلا جوابي نداد بلند تر گفت :
_ هركس پيشنهادي داره با كمال ميل در موردش فكر ميكنم!

خلاصه پس از چند دقيقه جر و بحث تصميم گرفته شد كه به پشت كوه هاي آن طرف دهكده پناه ببرند و آنجا فكرهايشان را روي هم بريزند و از جايي شروع كنند.

****

هر لحظه كه مي گذشت تشويش و نگراني اش بيشتر مي شد. آخر در آن خراب شده چطور مي توانست از اعضاي محفل كمك بخواهد!
لعنت به اين وزارت خانه!
هنوز چند روزي در آن روستا كه براي كار وزارت خانه رفته بود، كارهايي داشت كه بايد انجام مي شدند. اما جان پسرش برايش مهم تر بود... بايد هرچه زودتر از آنجا مي رفت! دست پاچه بود... نمي دانست بايد چه كند... بايد راه مي افتاد...اما چگونه؟

****

_ سعي كن زود برگردي! ما وقت زيادي نداريم.
_ سعي ميكنم. فعلا!

پرسي كه حالا به شكل يك مرد چهل ساله در آمده بود از آن ها دور شد. جادوهايي كه از اربابشان فرا گرفته بودند واقعا بي نظير بود!
او مأمور شده بود تا بتواند با سوال پرسيدن از مردم اطلاعاتي از ورود و مكان آلبوس سوروس پيدا كند. وقت زيادي براي هري نبود... بايد عجله مي كرد!

بلبل ها آواز ميخواندن و نغمه سرايي ميكردند.تازه بهار آمده بود و دهكده از هر موقع ديگه اي قشنگ تر و زيبا تر به نظر ميرسيد.عموما بهار هاي دره گودريك معروف هست و تمام جادوگران و ساحران از همه جاي جهان سعي ميكنن حتي يك هفته را در اين دهكده بگذرانند.به همين دليل مغازه ها هم كارشون حسابي رونق ميگرفت و كلي روحيه ميگرفتن..مغازه ها هنوز باز نشده اند ولي از قرار امروز روزي هست كه وزير سحر جادو قصد بازديد از اين دهكده رو داره و فروشنده ها انواع وسايل رو در مغازه هاشون جا دادند.ميوه فروشي ها از هميشه پر تر و انواع ميوه ها رو خود گنجانده بود.

جنگلزار خطرناكي به نام جنگل هاي اسليترين در دور دست آخر جاده ي دهكده گريفيندور قرار داشت و مثل هميشه با درختاني فاسد ولي بلند پوشش داده شده بود.خصوصيت اين جنگل تاثير نذاشتن هر گونه آب و هوا بر روي نوع درخت هاش بود.براي مثال همان درخت هايي كه در زمستان رشد ميكردن،همان ها در تابستان هم به وجود ميامدن و اين يه جادوي باستاني بود كه سالازار زماني كه با گودريك دوست بوده در انتها شهرش بنا كرده تا ماگل ها توانايي دسترسي به اون دهكده رو نداشته باشند.حيوانات خطرناك و شناسايي نشده اي در جنگل زندگي ميكردن كه نقش محافظت از اون رو بر عهده داشتند.

در طرف ديگه شهر رودخانه اي زيبا قرار داشت كه اتفاقا سازنده اون هم راونكلاو بود كه به عنوان هديه به گودريك داده و انواع جانوران آبزي جادويي رو در اون قرار داده بود.آبي و درخشان و افسانه بود كه شفا دهنده ست و البته فقط افراد صالح رو شفا ميده براي همين مردم از ترس بي آبرو شدن از اون آب نميخوردن مگر در مواقع خيلي حياتي!هيچ خانه اي آن اطراف نبود و براي همين هميشه تميز و سالم مونده بود.

ساعت 6 صبح بود و تازه خورشيد به سختي خودش رو از پشت كوه ها بيرون ميكشيد.تنها صدايي كه اين سكوت لذت بخش رو مي شكست،صداي عده اي نا شناس بود كه به تازگي وارد دهكده شدند.آنها به اطرافشون نگاه ميكردن و زمزمه وار صحبت هايي ميكردند.

-اينجا همون دهكده ست كه ارباب ميگفت..بايد بريم توش و اون فنجون رو پيدا كنيم.
-به نظر من كه ارباب فقط ميخواد ما رو شكنجه كنه..آخه چرا يه فنجون طلايي بايد براش مهم باشه؟
-ارباب جادوگر عجيبه..شايد با همون فنجون خيلي جادو ها بتونه انجام بده كه حتي ما فكرش رو هم نتونيم بكنيم.
-ولي به نظر من ما بايد اين كار رو انجام بديم..به هر حال شايد كمكي باشه تا مشنگ ها رو نابود كنيم و جادوگران اصيل رو حكمفرما كنيم.

همگي با علامت سر حرف بليز رو تاييد كردن و به راه افتادن..آنها حتي هنوز نقشه اي نداشتند.

آغاز فلش بك!

بلاتريكس با ترس زياد و لرز جلوي لرد ولدمورت نشسته بود و سعي داشت به او حرفي بزنه ولي حتي جراتش رو هم نداشت.عرق سرد بر روي پيشانيش نشسته بود و صداي كلاغ هاي سياه خانه ريدل ترس او رو بيشتر ميكرد.
لرد با آرامش نشسته و در حال بررسي چند نامه مشكوك از جادوگران سياه بود.بالاخره خودشو راضي كرد كه بايد حرف بزنه و شروع كرد به گفتن موردي كه پيش اومده بود.

-قربـــان!امروز به گرينگاتز حمله شده!
-خب..من چه كمكي ميتونم بهت بكنم؟
-قربــــان..آخه اونا به گنجه ي من تو بانك تجاوز كردند.

لرد با عصبانيت ايستاد..صورتش به شدت سرخ شده بود و چشمان قرمزش مي درخشيد.با صداي آرومي گفت:

-خب؟بقيه ش رو بگو!
-قربــان..فنجون هافلپاف رو دزديدن!ماموريت بانك ميگن آلبوس سوروس پسر پاتر اين كار رو كرده و حالا به دره گودريك پناه برده.
-كريشيو..دره گودريك!

پايان فلش بك!

هري با سرعت از جا بلند شد..زخمش تير ميكشيد و صحنه هاي خوابش مدام از جلوي چشمانش رد ميشد.خيلي ترسناك بود..يعني پسرش در خطر بود؟بايد به او كمك ميكرد.دره گودريك همچون مواد مذاب در سرش ميسوخت.

===============
كل ماجرا ها در دره گودريك اتفاق ميفته و البته هري بايد محفلي ها رو صدا كنه تا برن دره گودريك..به هر حال سعي كنيد شما سوژه رو تند پيش نبريد و حالا حالا هم محفلي ها رو وارد نكنيد.

هر که وارد ابن اتاق شود دیگر راه بازگشتی ندارد . سه در برای ادامه ی راه وجود دارد که هر کدام از آن ها به یک مکان باز می شود . یک در شما را به سوی رسیدن به هدفتان کمک می کند . جهنم هایی اهریمنی هم در دو درب دیگر انتظارتان را می کشند که اگر وارد آنها شوید به جز جنگیدن و پیروز شدن هیچ راه نجاتی ندارید .

بچه ها همه با نگاه های حاکی از ترس و وحشت به یکدیگر نگاه می کردند ! این امکان نداشت که بعد از آن اتفاق وحشتناک دچار مشکله دیگه ای شده باشند !
لیلی : نه ... ! حالا باید چیکار کنیم ؟
همین که استر دهانشو باز کرد .. در با صدای غیژی باز شد !
همه نگاه هایشان به سمت در برگشت !
در به حالت نیمه باز بود ! از لایه در نور شعله های آتش که بر روی سنگ کف اتاق می تابید بخش باریک و طویلی از زمین را به رنگ طلایی در آورده بود ! استر آهسته به سمت در حرکت کرد ، نزدیک و نزدیک تر . وقتی هنوز چند قدمی با در ورودی اتاق فاصله داشتن توانست بخش باریکی از اتاق را که از لای در نمایان بود ببیند . اکنون شعله های آتش را میدید که در بخاری دیواری زبانه می کشیدند . استر به حالت متحیر و هراسان برگشت و رو به لیلی کرد و گفت :
سارا ... سارا اونجاس !
اما به یکدفعه در با صدای وحشتناکی بسته شد !
لیلی استر و دیگران ، همه مات و مبهوت مانده بودند .
صدای غیژ دیگری آمد و دری دیگر گشوده شد ! و همراه با باز شدن در صدای سرد و بی روحی به گوش رسید :
این در شما را به هدف خودتون می رسونه ! و می تونید دوستتون رو بیابید ! به شرط آنکه خودتان دچار مشکلی نشوید !

...
نقد شود لطفا !

6 از 10
برای شروع خوب بود!

منم بازی دیگه ! منم بازی ! منو هم بازی بدید ! …
--------------------------------------


در آن آشفتگی ، وقتی همه به فکر گریز و نجات جان خودشان بودند لیلی ناگهان از حرکت ایستاد . حس غریبی به او دست داده بود . خواست برگردد . همین کار را کرد و از گروه جدا و بنده ی احساسش شد . از یک طرف سنگ ها فرو میریختند و از طرف دیگر لیلی مسیر را بازمیگشت. فکر میکرد خواهرش سارا را در آن سنگ باران دیده .

جسیکا : بدویین ! عجله کنید !
لارتن : اصلا دلم نمیخواد زنده به گور بشم این زیر! هنوز جوونم من .. آرزو دارم !
استر : حرف نباشه تو این موقعیت … صبر کنید یه لحظه ؟ لیلی کجاست پس ؟

همه سرهایشان را به این سو و آن سو چرخاندند تا لیلی را پیدا کنند که ویولت فریادی زد و گفت :

اونجاست !
جسی : من میرم دنبالش . شما برید .

و دوید و لیلی را صدا زد . لیلی هم که جسی را دیده بود از ترس اینکه مبادا نگذارند تا خواهرش را نجات دهد شروع به دویدن کرد .

جسی : صبر کن .. بی عقلی نکن . تو داری هم خودت و هم ما رو به کشتن میدی . فکر میکنی با این لجبازی جی عایدت میشه ؟

لیلی جوابی نداد و به سرعتش افزود . خاک و سنگ همینطور میرختند فضای غاز را در بر میگرفتند . اعضای گروه هم به ان در رسیده بودند و با فریاد هایشان لیلی و جسی را صدا میزدند .
طولی نکشید که وضع غار آنقدر خراب شده بود که راه رفتن در آن کاری محال به نظر میرسید . پس لیلی از حرکت ایستاد و نا امیدانه ناله کرد :

سارا .. من اونو دیدم .. اون اینجاست .. یه جایی همین جاها دفن شده .
جسی : این کار واقعا بچه بازیه که به خاطر یه توهم خودت رو این طوری رقت بار به کشتن بدی . مگه اینجا نقل و نبات خیرات میکنن ؟ سارا اینجا چیکار میکنه ؟ زود باش برگرد .
لیلی : اما اون ..

ناگاه سنگی بر سر لیلی فرود آمد و او را نقش بر زمین کرد . جسی فوری با تمام قوایش دوید و خود را به لیلی رساند . اما به تنهایی نتوانست او را بلند کند .
همان لحظه آماندا که همراه دیگر اعضای گروه حست و جو منتظر لیلی و جسی بودند گفت :

فکر کنم مشکلی پیش اومده . یکی بره کمک کنه . تونل همینطوری داره میریزه .
ویولت : استر بره ! اون قوی تره ! دخترا شانسی ندارن !
لارتن : آره ! از قدیم ذخترا رو ضعیفه صدا میکنن ! استر برو تو نجاتشون بده !

استر نگاهی ملامت بار به لارتن انداخت و بعد با عجله به سمت لیلی و جسی دوید .

آماندا : فقط بدو ! ما اینجا زیر نم نم بارون واینستادیم و عشق کنیم ! خیلی بیشوری لیلـــــــــــــــــی ! چشام باز نمیشن دیگه !

دقایقی بعد استر و جسی در حالی که لیلی از هوش رفته را بر دوش داشتند به بقیه نزدیک شدند و به سرعت از دریچه عبور کردند …

سیاهی و ظلمات . همه جا به معنای واقعی کلمه ی سیاه ، سیاه بود و تاریک . چشم چشم را نمیدید . تا مدتی اصلا کسی به فکر دیگری نبود و در آن لحظات تنها به جان و نفس خودش فکر میکرد .
دقایقی که طولانی تر از ماه ها و سال ها به نظر میرسید ، وضع به همین منوال گذشت تا اینکه همه روی زمینی فرود آمدند . دور تا دور زمین دایره ای شکل را دیوار فرا گرفته بود و سقفی دیده نمیشد ، انگار دیوار ها تا بی نهایت ادامه داشتند .
بعد از سپری کردن آن لحظات سیاه ، سفیدی نور اتاق چشمان را آزرده میکرد . کم کم وقتی چشمان همه داشت به نور عادت میکرد ، آن گاه بود که تازه متوجه چهره و بدن سراپا خاکی خود شدند .
بعد از یک دل سیر خندیدن به هم و خوشحالی برای جان سالم به در بردن از آن تونل تازه متوجه یک نکته ی عجیب آن اتاق شدند . سه در مقابلشان بود و کنار یکی از در ها روی سنگ متنی با این مضمون حکاکی شده بود :

هر که وارد این اتاق شود دیگر راه بازگشتی ندارد . سه در برای ادامه ی راه وجود دارد که هر کدام از آن ها به یک مکان باز میشود . یک در شما را به سوی رسیدن به هدفتان کمک میکند . جهنم هایی اهریمنی هم در دو درب دیگر انتظارتان را میکشد که اگر وارد آنها شوید به جز جنگیدن و پیروز شدن هیج راه نجاتی ندارید .

-------------
ببخشید طولانی شد ، باید یاد بگیرم چجوری رول نه بلند نه کوتاه و در عین حال سوژه دار و اینا بنویسم ! ( به این میگن یه بچه خوب و حقیقت پذیر ! )
لطفا نقد بشه

8.5 از 10
چه بچه خوبی!