دهکده لیتل هنگلتون

- خب آنتونین.. تو با سابقه تری...
- نه رز عزیز تو شکیبا تری..
- نه بابا..شکسته نفسی میکنی... تو که صبر عیوب داری..
لرد سیاه بین رز و آنتونین ایستاده بود و نگاهش را از یکی از آنها به دیگری می انداخت. بالاخره حوصله اش سر رفت و گفت:
- خب بسه دیگه...
- نه تو..
- گفتم بسه...
- نه دیگه..
- خفه شین!
خشم لرد و لحن او در حین ادای این کلمات به سرعت رز و آنتونین را ساکت کرد.
- هر کدومتون سه تا کروشیو میخورین. بعدا میدمتون دست بلا. فعلا شما..
رویش را برگرداند و به ویکتور و اسکورپیوس اشاره کرد و ادامه داد:
- و هم چنین شما با من میاین تا بریم اتاق کبری و نجینی. بریم.

چندین مایل دورتر- دفتر دامبلدور- هاگوارتز

دامبلدور با بی حوصلگی به آه کشیدن های فاوکس خیره شده بود و به این فکر میکرد که چگونه آن ققنوس ماده را شیفته ی فاوکس کند. گفت:
- فاوکس.. میگم تو واقعا عاشق اون ققنوسی؟
فاوکس با حالتی رویایی و با چشمانی معصوم و مبهوت به سمت دامبلدور برگشت و چهچهه ای عاشقانه سر داد. دامبلدور فکری کرد و گفت :
- پس منتظر باش.
و به سمت ققنوس جهید. ققنوس پرید و به سرعت اوج گرفت. دامبلدور با افسون جمع آوری جارویی در دسترس آورد و سوار شد و پروازی سریع به سمت ققنوس را آغاز کرد.

رز رفت تا اسکور پیوس و ویکتور را همراه خودش بیاره. در تمام این مدت آنتونین یه گوشه اتاق لرد کز کرده بود و مظلومانه اربابشو نگاه میکرد ...

آنتونین:
لرد:
آنتونین:
لرد:
آنتونین:
لرد:

بالاخره لرد به حرف اومد: پانتومیم بسه. حرف بزن!
آنتونین: چی بگم ارباب جون؟
لرد: ارباب "جون" باباته! من اربابم! بعدم تو مسئول محافظت از نجینی بودی چرا سهل انگاری کردی؟
آنتونین: ارباب این رز ویزلی منو اغفال کرد!

در همین لحظه رز ویزلی همراه اسکورپیوس و ویکتور وارد اتاق شد. ویکتور گفت:
_ ارباب با ما کاری دارید؟
لرد: آره یه کار خیلی مهم. اولش میخواستم آنتونینو بخوابونید و کف پاهاشو نگه دارید که همینجا فلکش کنم ولی الان نظرم عوض شد رز ویزلی رو بخوابونید فلکش کنم!

آنتونین:
رز: مـــــــــاع! ارباب من چیکاره بیدم؟
لرد: آنتونین گفت تو اغفالش کردی نذاشتی به وظایفش برسه و از نجینی محافظت کنه!
رز: آنتونین، من چیکارت کردم مگه؟
آنتونین: تکذیب نکن، دو تا پست قبل گفتی دوستت دارم منم حواسم پرت شد!
رز: بابا بی جنبه، اون پستو که لینی نوشته من ننوشتم.

در این لحظه لرد عصبانی شد و قاط زد و نعره زد: من نمیدونم، یکی باید فلک شه! یا یکی داوطلب شه یا جفتتونو با هم فلک میکنم! یالا زود باشید کار دارم باید برم اتاق نجینی و کبری ببینم اثر انگشتی چیزی پیدا میکنم که بفهمم کی اومده اونجا و نجینی رو کرده تو گونی!

- اونوقت اگه نجینی چیزی یادش بیاد چی؟
- خب... اونوقت منو تو بدبخت میشیم.
- پس بهتر نیست بریم به ارباب بگیم؟
رز و آنتونین طول راهروی بسی بسیار طویلی را پیمودند و در راه در مورد اینکه این خبر عظیم را با چه جملاتی بیان کنند حرف زدند.
- ببین رز... همه جهان میدونن که زنا بیشتر و بهتر حرف میزنن...
- ببین آنتونین تو باید بگی... ارباب به تو بیشتر اعتماد داره..
- نه..
-
- باشه...
رز و آنتونین آرام وراد اتاق شدند و به لرد سیاه که روی میز نشسته بود و در حال مدیتیشن بود نگاه کردند. آنتونین گفت:
- ارباب...
لرد سیاه به شدت از جا پرید و علت کار آن دو را جویا شد. و وقتی که آنتونین همه چیز را توضیح داد. لرد سیاه رو به رز کرد و گفت:
- عجب.... رز زود برو به اسکورپیوس و ویکتور بگو بیان اینجا. مسئولیت تحقیق و پرده برداشتن از این ماجرا به عهده ی شماست.

- خش خش ...

- این صدای چی بود؟

نارسیسا بی توجه به حرف خواهرش گفت: پس به نظرت این طوری قیافه م خوبه؟

بلاتریکس دوباره تکرار کرد: تو صدایی نشنیدی؟

نارسیسا دست هایش را به کمرش گذاشت و گفت: معلومه که شنیدم. سه ساعته دارم باهات حرف میزنم.

بلا با حواس پرتی گفت: نه منظورم یه صدای دیـ...

نارسیسا با عصبانیت گفت: ببین بلا اگه دوست نداری به خواهرت کمک کنی مشکلی نیست ، فقط کافیه که بهم بگی.

بلا به ناچار چشمش را از روی پرچین ها برداشت و همراه نارسیسا از آنجا دور شد. دامبلدور که پشت پرچین ها پنهان شده بود نفس عمیقی کشید و بعد از جمع کردن ریش هایش به سمت دیواری که دفعه ی پیش بوسیله ی آن وارد اتاق نجینی و کبری شده بود رفت.

طناب هایش را در آورد و بعد از اجرای وردی ، طناب محکم به میله ی پنجره ی طبقه ی سوم گره خورد. دامبلدور دوباره نگاهی به درون کیسه انداخت تا از بیهوش بودن نجینی اطمینان حاصل کند و سپس آماده ی بالا رفتن از طناب شد.

- یکم بیشتر بهش فکر کن. اگه ما با هم متحد بشیم شاید بتونیم با ترکیب روغن موی تو و شامپوهای من به چیزهای جدیدی برسیم.

اسنیپ که پشت میزی نشسته بود با اکراه به سخنان ایوان گوش فرا میداد. ایوان در یکی از دستانش شامپو و در دست دیگرش روغن مویی قرار داشت و آن ها را مدام جلوی اسنیپ تکان میداد.

- تو چرا آینده ی مالی این کارو درک نمیکنی؟ مطمئنا ما با ایـ...

اما دامبلدور بقیه ی حرف های ایوان را نشنید زیرا دیگر طبقه ی اول را رد کرده بود.

- ... باهاش میتونیم کلی کارای خطری انجام بدیم!

روفوس کله اش را درون جعبه ای که دست لودو بود کرد و بعد از چند ثانیه با هیجان گفت: اوه عالیه.

لودو نیشخندی زد و گفت: از بورگین و برکز گرفتمش. اگه دو مین دیرتر رسیده بودم معلوم نبود که میگرفتش.

و خنده های شیطانی آن دو بلند شد. دامبلدور آهی کشید و دریافت که ذات همه ی مرگخواران از دم به فکر کارهای مخوف است. حالا دیگر طبقه ی دوم را نیز رد کرده بود و چیزی نمانده بود که به طبقه ی سوم برسد.

دامبلدور ابتدا کیسه را به آرامی از درون پنجره رد کرد و سپس بعد از عبور دادن ریش هایش خودش نیز وارد اتاق شد. تنها کاری که باید میکرد رها کردن نجینی و گریختن از آنجا بود. با خشنودی در کیسه را باز کرد و آماده ی بیرون آوردن نجینی شد که ...

- میدونی خیلی دوستت دارم؟ پس برو این غذاهارو تو برای نجینی و کبرا و اون توله هـ... چیز یعنی فرزندان نازشون ببر.

آنتونین مخالفت کرد و گفت: رز ارباب این افتخار بزرگو به تو داده. من نمیخوام که این شانسو ازت بگیرم تا بعدا بری به ارباب بگی من به زور تورو وادار کردم اون غذاهارو بدی به من تا تحویل بدم.

دست آنتونین به دستگیره ی در رفت و در آرام آرام شروع به باز شدن کرد. دامبلدور که میدانست وقتی برای بیرون آوردن نجینی ندارد مجبور شد مار را با همان حال درون کیسه رها کند و با یک جهش از پنجره بیرون پرید و سر خوران از طناب پایین آمد.

- پس نجینی کو؟

رز نگاهی به اطراف انداخت و با دیدن کیسه ای در گوشه ی اتاق گفت: اون دیگه چیه؟

رز و آنتونین به سمت کیسه رفتند و آهسته در آن را باز کردند و هر دو با دیدن نجینی درون کیسه دو قدم به عقب پریدند.

رز آب دهانش را قورت داد و گفت: این تو چی کار میکنه؟

آنتونین بدون فکر گفت: نمیدونم ولی تنها چیزی که الان مهمه بیرون آوردنش از اون توئه. ارباب نباید بفهمه ...

[spoiler=خلاصه:] گلرت گریندل والد معتقده که حقش در رده بنده سیاهترین جادوگر خورده شده و رتبه اول به ناحق به لرد ولدمورت داده شده.برای همین به کمک دامبلدور ترتیبی داده میشه که رده اول به گلرت تعلق پیدا کنه.دامبلدور به قولش عمل میکنه و توسط شخصی به نام پیتر زمورت که کارمند ویزنگاموته رده بندی رو عوض میکنه.
ازطرفی نجینی با کبری(مار گریندل والد)ازدواج میکنه و صاحب بچه میشن.ولی فاوکس(ققنوس دامبلدور)هم عاشق کبری شده.دامبلدور شبانه برای دزدیدن کبری به خانه ریدل میره.[/spoiler]

دامبلدور جوراب به سر ریش دراز به نقطه ای در نزدیکی خانه ریدل(محل زندگی جدید کبری و نجینی ) آپارات کرد.درحالیکه با جدیت سعی میکرد هیکل بزرگش را پشت بوته های تمشک پنهان کند به خانه ریدل نزدیک شد.با طناب و قلابهایی که به همراه داشت شروع به بالا رفتن از دیوار کرد...با وجود کهولت سن و بلندی ریش و انحراف اخلاقی چند دقیقه بعد دامبلدور در حیاط خانه ریدل بود.
-خب...با توجه به سرو صدای بچه ها اتاق این دو تا رو خیلی راحت میتونم پیدا کنم.

جادوگر پیر بار دیگر طنابش را ظاهر کرد.
-آخ...ای بمیرین...اتاق تازه عروس و دامادو میذارن طبقه سوم؟فکر نکردین من پیرمرد چطوری تا اونجا برم؟آخ...اوخ...وای!!!

بالاخره دامبلدور و ریشش به پنجره اتاق نجینی و کبری رسیدند.دامبلدور با یک اشاره چوب دستی شیشه پنجره را ناپدید کرد و به سختی وارد اتاق شد.نجینی و کبری به خواب عمیقی فرو رفته بودند و نوزادان تازه متولد شده بایرعت عجیبی در هم میلولیدند.دامبلدور به آرامی به تختخواب نزدیک شد...چوب دستیش را بطرف کبری گرفت و طلسم بیهوش کننده را به زبان آورد...
-کبری؟کبی؟شلنگ؟چقدر چاق شدی بعد زایمانت...ایول!عکس العمل نشون نداد.واقعا بیهوش شده!

دامبل با خوشحالی مادر نوه های لرد را داخل کیسه ای که همراه خودش آورده بود انداخت و از همان راهی که وارد خانه شده بود خارج شد...هیچ مشکلی پیش نیامده بود.ظاهرا لرد سیاه و مرگخواران با توجه به بچه دار شدن کبری و نجینی اطمینان داشتند که فاوکس و دامبلدور شکست را قبول کرده اند.


گریمولد...دفتر کار دامبلدور:

دامبلدور در حالیکه نفس نفس میزد وارد دفتر شد...کیسه را روی میز-درست کنار فاوکس-پرت کرد.
-بیا...بگیر...اینم از کبری.دیگه نبینم آه بکشی ها.ضمنا گفته باشم.این دختره باید آشپزی کنه.کارای خونه هم با خودشه.من مارم و خزنده هستم و دست ندارم و این حرفا هم حالیم نیست...روشن شد؟...هی حواست کجاس؟با تو هستم...به چی زل زدی؟

فاوکس نگاه بی تفاوتی به دم ماری که از بالای کیسه دیده میشد انداخت و با اشتیاق به سمتی دیگر خیره شد.دامبلدور با تعجب مسیر نگاه فاوکس را دنبال کرد.ققنوس ماده زیبایی درست در تیررس نگاه فاوکس روی شاخه درختی نشسته بود.فاوکس آواز غمگینی سر داد...

دامبلدور با عصبانیت کیسه حاوی کبری را برداشت و جلوی چشمان فاوکس تکان داد.
-اینو ببین...این یه مار غول پیکره.من به خاطر تو این همه راهو رفتم و برات آوردمش!با وجود این همه خطر...و تو الان زل زدی به اون جونور روی درخت و باز داری آه میکشی؟

فاوکس با حالتی پر احساس چند بار پلک زد.قطره اشکی روی میز چکید.دامبلدور کیسه را روی میز پرت کرد...همین حرکت دامبلدور برای باز شدن در کیسه و بیرون افتادن موجود غول پیکر داخل آن کافی بود.دامبلدور نگاهی به مار انداخت....چشمانش را مالید...
-یا مرلین کبیر!این که نجینیه!من نجینی رو بیهوش کردم و دزدیدم؟این برای تام به معنی اعلام جنگه!با این وضع محفل که تنها عضوش خودم هستم و خودم...نابودی محفل حتمیه.این چه کاری بود من کردم!باید همین امشب اینو ببرم و سر جاش بذارم!...خدای من...قلاب،طناب...ریش...تو هم هی آه نکش!


کیلومترها دورتر...خانه ریدل:

لرد سیاه بی خبر از دزدیده شدن فرزند برومندش جلسه ای سری با یکی از مرگخوارانش تشکیل داده بود.

-تو مرگخواری؟
-بله ارباب!
-من لردم؟
-بله ارباب!
-و تو جرات میکنی نفر اول باشی و اربابو شوت کنی رده دوم؟
-نخیر ارباب....همش نقشه اون ریش دراز بود..باور کنین من نقشی نداشتم.اون سالهاست به جایگاه شما حسادت میکنه.
-پس این مشکل رو خودت حل میکنی؟
-سعی میکنم ارباب!
-خوبه....بهشون بگو یا سریعا رده بندی رو اصلاح میکنن و یا عملا بهشون ثابت میکنم که سیاهترین کیه.

دامبلدور به سرعت می دوید تا شاید به کبری برسه . اما با شنیدن صدای نوزاد مار سر جایش خشکش زد.
دامبلدور:
لرد سیاه:

دامبلدور دیر رسیده بود به همین دلیل با حالتی شکست خورده خودشو غیب کرد و رفت. لرد با لبخند به سمت صدای نوزاد به راه افتاد تا شاید بتونه قبل از گلرت اسم یکی از بچه ها رو انتخاب کنه. دیگه هیچ چیز نه گلرت، نه دامبلدور و نه هیچ چیز دیگه نمیتونست جلوی این ازدواجو بگیره.

فرسخ ها دورتر دفتر دامبلدور

دامبلدور سرش را روی میز گذاشته بود و به شکست بسی بسیار ضایعش فکر میکرد که صدای فاوکس به گوشش رسید. فاوکس برای خودش آواز می خوند.
- آآآآ یی چچ اا هه چچه چچه چچهه چچه چچه چچچه آی آی ای!(کبری خانم ؟بعله؟اینجایی جون؟ بعله! زنم میشی نمیشم و دوستم داری ندارم و وای وای وای!)(آهنگ گلپری جون با کمی تلخیص و تصرف!)

دامبلدور سرش را برگرداند و به فاوکس نگاه کرد.او را دید که با حالتی رویایی به گلدان شمعدانی لب پنجره زل زده بود.
دامبلدور غم فراق عشق عزیزترین همدمشو میدید و نمیتونست تحمل کنه.سریع پیژامه ی گلی گلی اش را درآورد و ردا پوشید. بعد هم یک جوراب روی صورتش کشید و برای دزدین کبری خانم راه افتاد. این گونه حتی اگه وجود اون بچه ها مانع ازدواج کبریو فاوکس میشد حداقل دامبلدور یه پولی بدست می آورد. دامبلدور به سرعت می رفت و اصلا توجه نداشت که به خاطر عجله ی زیادش یادش رفته ریشش رو بکنه تو جوراب!

در زندان نورمنگارد

مرگخواران در حالیکه از چند جهت لرد و نجینی را به شکل دایره وار پوشش می دادند، گام به گام آنها به سوی دروازه آهنی و تیغ دار زندان گام بر می داشتند. در چند قدمی مرگخواران و لرد، دروازه با جرقه هایی رنگارنگ گشوده شد و کنار رفت و آنان اذن دخول یافتند. از پله های سنگفرشی عبور کردند و به داخل قلعه نورنگارد وارد شدند. گریندل والد در آستانه درب ورودی قلعه به سمت مرگخواران و لرد سیاه دوید و دست استخوانی لرد سیاه را فشرد:

گریندل: « اوه تام ! افتخار دادی پسرم ! خیلی خوش اومدین همگی ! بفرمایین داخل. »

و با دستش به سلول های عمومی و انفرادی مختلف در تالار اصلی زندان اشاره می کرد و گام به گام لرد و خودش با اشاره هر دو – سه مرگخوار را به سمت یکی از سلول ها اشاره می کرد و درب آنها را نیز با اشاره چوبدستی اش قفل می نمود. بلاخره خودش ماند و لرد و نجینی و هر سه به داخل سلول لوکسی رفتند و روی مبلمان قرمز رنگی نشستند:

گریندل: « خب خیلی خوش اومدین. کبری دخترم، چایی بیار ! »
لرد: « نه باو ! چی کار داری عروس مارو ! کمرش درد میگیره. نجینی. بدو برو دنبالش، کمک کن چایی رو بیاره ! »


یک ساعت بعد

صدای خر و پف مرگخواران از درون سلول های مختلف زندان در تالار اصلی زندان طنین می انداخت. لرد و گریندل همچنان به هم میخکوب نگاه می کردند:

گریندل: « ئم ! فکر نمیکنی نجینی و کبری دیر کردن برای آوردن چهار تا چایی؟! »

لرد: « چیکار داری گریندل ! بذا دارن سنگاشو وا میکنن. درد و دل میکنن. شرایطو مطرح میکنن. خب ما هم حرفی بزنیم. مهریه رو چقدر تعیین میکنی؟! »
گریندل: « این حرفا چیه پسرم ! مهریه کدومه ! کبری موقع عقد همشو می بخشه به وجود خودتون ! »
لرد: « کار خیلی خوبی میکنه ! »

گریندل والد، از روی مبل بلند شد و به سمت خارج سلول گام برداشت. چوبدستی اش را تکان داد و به لرد با لبخند نگاه کرد. در تالار اصلی زندان عده ای هم زمان فریادهای اعم از "الله اکبر" ، "یا ریش مرلین" ، god , forgive me ! و ... سر دادند و آویزان شدند.

گریندل: « می بخشید دیگه ! زندون هایی اعدامی نباید اعدام شون به واسطه خواستگاری بهم بخوره ! برم سراغ این تازه عروس و داماد ببینم چقدر طولش دادن ! »

پیش از گام برداشتن گریندل والد به سوی انتهای تالار زندان ، از درون آشپزخانه صدای ترکیبی "جیــــــغ" و "فسسسس فاسسس" به گوش رسید و به دنبال آن گریه ی چند عدد نوزاد مار ! خواب مرگخواران درون سلول های قفل شده شکسته شد و همه گوششان به دنبال منبع فریاد مادر و نوزاد چرخید !

لرد: « ایول به تکنولوژی تولید و تکثیر ! نوه دار شدم ! »

در سوی ابتدای تالار نیز درب چوبی و بزرگ تالار با صدای بنگ مانندی باز شد. آستورا و رانکورن چوبدستی بدست وارد تالار شدند و بی توجهی به مرگخواران که التماس رهایی از سلول را می کردند به سمت لرد سیاه در وسط تالار دویدند. آمـــا این ریش دراز دامبلدور بود که زودتر از چاه مرلینگاه سلول لوکس بیرون افتاد و سپس پیکر درازش... !

-آستوریا.

آستوریا که تو فکر بود صدا رو نشنید.
-آستوریــــا.

اینبار صدارو شنید ولی چون صدا براش نا آشنا بود بر نگشت.
-آستوریــــــــــــا.

ولی اینبار مجبور به برگشتن شد.دستی پس گردنش رو گرفت و متوقفش کرد.
-اِ...رانکورن تویی؟
-نه بابامه.حواست کجاس؟
-چی؟
-چی به این دامبل گفتی که خشکش زده؟
- کی من؟
-نه پس من.اون سپر مدافعه چیه؟
-کدوم؟

رانکورن که از دست آستوریا حرصش درومده بود،کروشیویی رو مستقیم زد تو صورتش و کار ساز واقع شد و آستوریا به خودش اومد!
-آستوریا حالا مثه آدم بگو اینجا چی کار میکنی؟
-وای آلبرت دنبالت میگشتم،راستش...

و داستان و تعریف کرد.
-حالا با دامبل چی کار کردی؟

نگاه آستوریا به دامبل افتاد که هنوز توی شوک به سر میبرد!
-نمیدونم چش شده.اومد تو اتاق و من رو دید-اون سپر مدافعه آنتونینه؛چطور من ندیدمش؟!

لحظه ای بعد هر دو به سمت سپر حمله ور شدن ولی سپر که پیامش رو اعلام کرده بود،از بین رفت.
-وای احتمالا بد بخت شدم.

رانکورن سپر مدافعی برای آنتونین فرستاد تا دوباره پیغامش رو بفرسته.ولی همین که سپر مدافع رفت،آن دو متوجه شدند که دامبل رفته!

آنی با خط ترمزی طولانی جلوی در ایستاد و پیاده شد که مثل اشراف زاه ها درو واسه ی لرد سیاه باز کنه. در همین حین ایوان در حالی که ردای سفید شیری صدفی اش پر از دوده شده بود از موتور بیرون پرید و دیگر مرگخوار ها رو بیرون اورد.روفوس و بارتی به زور کروشیو از صندوق عقب بیرون کشیده شدند و آنتونین هم روی زمین روی کلاغ نشست و او را له کرد.
لرد گفت:
- پیش به سوی خوشبختی نجینی!ببینم پس دسته گل و شیرینی چی؟ آنتونین زود باش. سه سوته برگرد. آفرین. ایوان بیا کت منو درست کن. رز شنلت زیر گوش چپت بسه شده.اسکورپیوس...

در حالی که مرگخواران و اربابشون در حال مرتب کردن خودشون و تهیه شیرینی بودن، آستوریا در تنگنای بدی قرار گرفته بود.

فرسخ ها دورتر - وزارت سحر و جادو!

- آه .آستوریا آستوریا... اینجا چیکار میکنی؟
آستوریا به من من پرداخت...سپس به فکر فرو رفت.

درون افکار آستوریا

خب من چند تا راه دارم.اول اینکه همین الان خودمو غیب کنم که اونطوری رول بی مزه میشه پس ازش میگذریم( )...میتونم ارباب رو احضار کنم که به قیمت جونم تموم میشه.. میتونم هم همینطوری عین گاو سرمو بندازم از اتاق برم بیرون...فکر کنم این آخری مناسب باشه...

بُرون افکار آستوریا
سپر مدافع درخشانی که بی شک متعلق به آنتونین بود وارد اتاق شد. آستوریا در فکر بود و آن را ندید. اما دامبلدور با نگاهی موشکافانه حرکت سپر را دنبال کرد تا بالاخره سپر شروع به گفتن کرد و در حالی که آستوریا عین گاو()از اتاق خارج میشد اطلاعاتی را بازگو کرد.

- ارباب دستور داد که اگر سر راه دامبلدور را دیدی سرشو گرم کنی.نباید از ماجرای خواستگاری بویی ببره.اونطوری از قتل زمورت توسط گریندل والد با خبر میشه به اضافه ی نامزدی کبری با نجینی و هم چنین از قصد تو در اونجا. زودتر کارتو انجام بده و سرشو گرم کن.

دامبلدور:

لرد سیاه با وقار خاص و صد البته خشن، در حالیکه کت و شلواری سفید را پشت و رو پوشیده بود به سمت یک عدد لیموزین چوبی گام بر می داشت که در فاصله ی نیم متری کف سنگفرش شده حیاط خانه ریدل معلق بود و جای لاستیک هایش هاله های زرد رنگی به چشم می خورد. به دنبال لرد نیز نجینی با پاپیونی بنفش که به دور گردنش پیچیده شده بود به داخل لیموزین خزید و پس از او نیز بلاتریکس در حرکت آنتحاریک و شیرجه ای به داخل پرید و درب لیموزین چوبی را با رگبار افسون ها قفلید.

لرد در حالیکه با وسیله و سیستم نحس شیشه برقی آشنایی نداشت، شیشه ی لیموزین را با حرکت چوبدستی اش فرو ریخت و خطاب به مرگخواران حیرانش گفت:

«بلا رو هم واسه این راه دادم که تا میرسیم آداب خواستگاری رو به نجینی یاد بده. بلاخره باید اسکورت کنید منو. بجنبید از ماشین آویزون شید. وای به حالتون جارو سوار شین ها. برو آنی مونی. »

آنی مونی، سرآشپز مخصوص لرد که این بار پشت فرمون لیموزین چوبی بود، با دهانش به دنده زد و ماشین به سمت آسمان اوج گرفت. بارتی و روفوس به اتفاق موفق به بازگشایی صندوق عقب شدند و به داخل آن رفتند تا از خطر سقوط در امان بمانند. سوی دیگر نیز دالاهوف کلاغی رو از میان ابرها کش رفت و سوار بر آن به دنبال لیموزین پرواز می کرد. مورفین نیز با انعطاف و همانند ژله به داخل باک لیموزین فرو رفت و ایوان و بقیه نیز درون موتور فرو رفتند.


فرسخ ها دورتر – وزارت سحر و جادو – دفتر ثبت اسناد و حال و احوال و اینا !


یک دفتر بود و بوی عمیق سوختگی(از دماغی سوخته) و آستورایی که میان دفتر اسیر شعله های آتش خودش شده بود. کاغذها و اسناد یکی پس از دیگری می سوختند و آستوریا میان آنها به دنبال راهی برای فرار. و این بار انعکاس نور از چیز یا کله نبود. از ریش دراز و سپیدی بود که لحظه به لحظه نزدیک تر می شد. آلبوس دامبلدور فوتی در هوا کرد و شعله های آتش دفتر میان آب روان یک آبشار محو شد. ! با چهره ای روحانی و آرام به آستوریا خیره شد !


فرسخ ها دورتر – در آسمون

در داخل لیموزین بلاتریکس آداب خم و راست شدن جلوی ننه بابای عروس را به نجینی یاد میداد و لرد گرم بحث اقتصادی و اجتماعی با راننده و آشپزش، آنی مونی بود:

«آره. می فهممت آنی جون. خرج زندگی بالا رفته. تعجب میکنم نرخ سواری دادن روی کله رو زیاد نکردن. حالا روزی چند تا بچه رو سواری میده توی پارک هاگزمید ، پسرم؟! »

« ای ارباب ! یه ده دوازده تایی میشن. واسه کلشون یه گالیون میدن. »

«بی وجدان ها. برگشتیم یادم بنداز هفتاد و پنج صدم سیکل به حقوقت اضافه کنم. »

«نه جون ارباب مرسی. اوج سخاوتتونه. بندازین قلک محک ! »

«نه باو آنی جون. چه سخاوتی. قابل تو رو نداره اصن. »

در این حین لرد و بلاتریکس احساس کردند که لیموزین با فاصله ی چندین میلی متر از کف خیابان های شهر مجهولی حرکت می کند. صدای آزیر و انعکاس نورهای آبی و قرمز روی کله ی عریان لرد سیاه رقص نوری به راه انداخته بود. لیموزین متوقف کرد و لرد سیاه به دو افسر سیاه پوشی نگاه کرد که با نور چراغ قوه داخل لیموزین چوبی را بازرسی می کردند.

لرد: «هوی آنی مونی ! واسه چی واسه این ماگل ها واستادی؟ رقص نورشون چشممو کور کرد. دیسکوی سیار دارن. »

آنی مونی چند کیسه سرقت شده که پر از مدارک و گواهینامه های ماگلی بود را روی صندلش کنارش اش ریخت تا افسر پلیس آنها را بررسی کند. لرد سیاه و بلاتریکس با تعجب به دو افسر و آنی مونی(با چهره ای افتاده و مظلوم) خیره بودند.

بلاتریکس: « ارباب ! به گمانم اون یکیشون که دختره، معشوقه ی آنیه. این کیسه ها هم نامه های عاشقونه آنی به اونه. »

از درون موتور و صندوق عقب صدای اعتراض مرگخواران به مناسبت های مختلف اعم از نبود اکسیژن، بمب های شیمیایی، حرارت بالا و عوامل بی ناموسی در آمده بود. دو افسر پلیس بلافاصله تفنگ هایشان را به سمت صورت آنی مونی گرفته بودند:

« شیشه شکسته. مدارک مجهول. گروگان توی صندوق. دستتا بذار روی سرتو از ماشین پیاده شو. همین حالا. تازه از توی باک تون هم مواد مخدر داره میریزه بیرون. »

لرد در حالیکه ققهقه میزد چوبدستی اش را به سمت آن دو افسر نشانه رفت. دست دیگرش را درون صندلی چرمی لیموزین فرو نمود و مورفین را به همراه تعداد سوزن و مورفین و دوا از باک بیرون کشید و به روی صندلی نشاند:

« ایول ایول ! خوبست. طلخک های خوبی هستن. استخدام شون میکنم. واسه مراسم خواستگاری هم میذارمشون که شیرین کاری کنن. بگاز آنی مونی که دیره. »

دو اخگر صورتی به صورت دو افسر اصابت کرد و سپس از لای شیشه لیموزین همانند فرشی در زیر پاهای لرد، نجینی و بلاتریکس پهن شدند. لیموزین چوبی بار دیگر گاز داد و به سمت نورمنگارد به پرواز در آمد. چند دقیقه گذشت و لیموزین در مقابل قلعه ی متروک نورمنگارد آرام آرام فرود می آمد...