Re: دنیای وارونه
صدای شرشر آب شنیده شد و دستی به زیر آن رفت. بعد از شستشوی کامل دست، دامبلدور جوان، دستش را خشک کرد و به آینه چشم دوخت. دستی به صورتش کشید و به وارسی صورتش پرداخت.
- آلبوس؟
دامبلدور بدون توجه به صدای شنیده شده، سوت زنان دستی به ریش بلندش کشید.
در باز شد و دختری در آستانه ی در نمایان شد. دامبلدور از درون آینه به چشمان دختر خیره شد، اما لحظه ای بعد برگشت و گفت:
- آریانا، امشب با گلرت بیرون هستم، پس منتظر من نمون.
آریانا به دنبال دامبلدور، از دستشویی خارج شد و وارد پذیرایی شد.
- ولی قرار بود به من درس بدی.
دامبلدور لبخندی زد و گفت: باشه حتما. بعدا این کارو انجام میدم.
به سمت میز رفت، چوبدستیش را برداشت و به سمت آشپزخانه رفت. دستمالی که مخصوص تمیز کردن چوبدستی بود را برداشت و دوباره از آنجا خارج شد.
- کی منو میبری پیـ...
دامبلدور حرف خواهرش را قطع کرد و گفت: یادم نرفته. بعدا به اونم میرسیم.
- زینگ زینگ!
چهره ی دامبلدور خندان تر از قبل شد و با خوش حالی دستمال را همانجا رها کرد، چوبدستیش را درون جیبش جاسازی کرد و به سمت در رفت.
- بعدا میبینمت!
و دستش به سمت دستگیره ی در رفت، اما همانجا متوقف شد. دامبلدور پیش آریانا برگشت، پیشانی او را بوسید و از آنجا رفت.
آریانا صدای برادرش را که با خوش حالی در حال احوالپرسی کردن با گلرت بود را به وضوح میشنید. زیر لب گفت:
- بعدا ... بعدا منتظرتم.
.
.
.
- نچ نچ نچ!
روفوس از درون قدح اندیشه ی دامبلدور بیرون آمد. اصلا قصد نداشت وارد این خاطره شود اما دست خودش نبود. دامبلدور وقتش را صرف دوستش کرده بود و خواهرش را کمی فراموش کرده بود. باورش نمیشد که دامبلدور نیز زمانی در پی دوست بازی بوده باشد. با اینکه خواهرش را دوست داشت، اما با اشتباهاتی که انجام داده بود او را از دست داد. بیشتر وقتش را به گلرت اختصاص داده بود.
روفوس از افکارش خارج شد و آهسته از جلوی اتاقی که دامبلدور در آن بود رد شد. برای آخرین لحظه نیم نگاهی به دامبلدور انداخت که دستش درون ریش های نقره فامش فرو رفته بود.
نگاهش را از او برداشت و قبل از اینکه کسی متوجه حضورش شود از آنجا خارج شد.
- آلبوس؟
دامبلدور بدون توجه به صدای شنیده شده، سوت زنان دستی به ریش بلندش کشید.
در باز شد و دختری در آستانه ی در نمایان شد. دامبلدور از درون آینه به چشمان دختر خیره شد، اما لحظه ای بعد برگشت و گفت:
- آریانا، امشب با گلرت بیرون هستم، پس منتظر من نمون.
آریانا به دنبال دامبلدور، از دستشویی خارج شد و وارد پذیرایی شد.
- ولی قرار بود به من درس بدی.
دامبلدور لبخندی زد و گفت: باشه حتما. بعدا این کارو انجام میدم.
به سمت میز رفت، چوبدستیش را برداشت و به سمت آشپزخانه رفت. دستمالی که مخصوص تمیز کردن چوبدستی بود را برداشت و دوباره از آنجا خارج شد.
- کی منو میبری پیـ...
دامبلدور حرف خواهرش را قطع کرد و گفت: یادم نرفته. بعدا به اونم میرسیم.
- زینگ زینگ!
چهره ی دامبلدور خندان تر از قبل شد و با خوش حالی دستمال را همانجا رها کرد، چوبدستیش را درون جیبش جاسازی کرد و به سمت در رفت.
- بعدا میبینمت!
و دستش به سمت دستگیره ی در رفت، اما همانجا متوقف شد. دامبلدور پیش آریانا برگشت، پیشانی او را بوسید و از آنجا رفت.
آریانا صدای برادرش را که با خوش حالی در حال احوالپرسی کردن با گلرت بود را به وضوح میشنید. زیر لب گفت:
- بعدا ... بعدا منتظرتم.
.
.
.
- نچ نچ نچ!
روفوس از درون قدح اندیشه ی دامبلدور بیرون آمد. اصلا قصد نداشت وارد این خاطره شود اما دست خودش نبود. دامبلدور وقتش را صرف دوستش کرده بود و خواهرش را کمی فراموش کرده بود. باورش نمیشد که دامبلدور نیز زمانی در پی دوست بازی بوده باشد. با اینکه خواهرش را دوست داشت، اما با اشتباهاتی که انجام داده بود او را از دست داد. بیشتر وقتش را به گلرت اختصاص داده بود.
روفوس از افکارش خارج شد و آهسته از جلوی اتاقی که دامبلدور در آن بود رد شد. برای آخرین لحظه نیم نگاهی به دامبلدور انداخت که دستش درون ریش های نقره فامش فرو رفته بود.
نگاهش را از او برداشت و قبل از اینکه کسی متوجه حضورش شود از آنجا خارج شد.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط لینی وارنر در 1390/3/17 19:47:55
من کجام؟ اینجا کجاست؟ کیه؟ کیـه؟ کیـــــه؟
)
...خودتون باید مشکلتونو حل کنین!
آلبوس دامبلدور دنبال او میدوید و مدام طلسمهای آوداکداورا و کروشیو را بدرقه اش میکرد... 
