نقد پست‌های انجمن محفل ققنوس

رون با زمزمه ی "فضا سازی، فضاسازی"وارد دفتر دامبلدور شد. کاغذی را روی میز گذاشت و با همان زمزمه خارج شد.

نقد پست رینگ دوئل گودریک گریفیندور

گودریک گریفیندور عزیز! ای صاحب شمشیر و کلاه! پستت از همه ی لحاظ حداقل خوب رو داره اما برای پست دوئل نوشتن خوب کافی نیست گودریک!

پستهای خوب زیادی توی مسابقه ی دوئلمون داشتیم اما خیلی ها، واقعا خیلی ها توجه نکرده بودند که لازمه پستی که برای مسابقه می نویسند نه تنها از لحاظ نوشتن که از لحاظ سوژه هم باید قدرتمند باشه، تماما هم طنز نویسها با این مشکل رو به رو بودند.. البته نه این که نوشته های جد از این نظر غنی بودند نه اینطوری نبود.

پس نتیجه ی اول اینکه چه توی دوئل، چه هر پست تکی دیگه از و همانند یک سفید اصیل و خاطرات گرفته تا هالی ویزارد و جام آتش، سوژه ی قوی انتخاب کنین، داستانی که جذاب باشه.. واقعا با "زمان برگردان" میشه داستانهای فوق العاده جذابی نوشتو از این نظر کم لطفی کردین!

مساله ی مهم دوم!

یه بار تو یه فیلمی یه دیالوگ واقعا حکیمانه و گولاخانه گفته شد که بد نیست بهش توجه کنیم! "جوک خوب و بد وجود نداره، جوک گوی خوب و بد وجود داره!" خیلی خیلی تیکه های بامزه ای توی پستت وجود داشت. اون تبلیغات، طلسم مو صاف شو که توی نقطه ی حساس به داد گودریک رسید و ... نگاه کنی اینا همشون واقعا خنده دار بودن ولی کل پستت خواننده رو توی فاز طنز و خنده نگه نمی داشت. علتشم لحن روایتت بود. با این طور ادبیات رسمی و حالت اخبارگویانه نمیشه داستان طنز روایت کرد. روایت کردن داستان طنز با ادبیات جدی وارد سبک طنز و جد میشه مثال هاشم، پستهای خانه ی گانت ها، تدریس پیشگویی من و پست دوئل تد ریموس لوپینه.

هر ادبیاتی یه جای خاصی برای خودش داره و یه کاربرد مخصوصی، البته این چیزی نیست که من به شما یاد بدم.. کاملا خودتون بلدید. مثلا اومده بودی جملات کوتاه و رسمی به کار برده بودی، رسایی و شیوایی متن بالا می رفت و سریع الانتقال میشد ولی جو و فضا رو هم به همین میزان رقیق می کرد. ادبیات اینطوری با جملات کوتاه و سریع الانتقال برای داستان کودکه! جمله های کوتاه و ساده و کم آرایه که بچه ها راحت بتونن بفهمن.. ما اینجا بچه نداشتیم، وسط رینگ دوئل بودیم.. باید ثابت می کردید که نویسنده های سطح بالا هستید.

تو پست طنز باید اصطلاحات عامیانه داشته باشیم، تکیه کلام های طنزی که توی جامعه یا برنامه های طنز رسانه ای رایج هستن رو باید به کار ببریم. این جور که ساده و روون یک داستان رو فقط نقل کنیم مثل این می مونه که کیک بپزی و همونجوری سفید و بدون تزیین ببریش مجلس عروسی! اصلا اون کیک شایستگی یک مجلس رسمی رو نداره با اون حالت..

وقتی که توی کلیات به سطح خوب می رسید، از لحاظ روایت و نوشتن صحیح داستان بعد تازه باید به جزئیات بپردازید، باید تازه اون موقع دقیق بشید توی ریزه کاری ها.. که خب به جزئیات هم نپرداختی متاسفانه..

در کل من که دلم واقعا سوخت که یه کیکی رو با این همه زحمت درست کردی و پختی و آماده کردی ولی چهارتا ریزه کاری که باعث جلوه ش هست رو نادیده گرفتی.. دفعه ی بعد به این ریزه کاری ها، به لحن روایت داستان و به سوژه به طور جدی توجه کنین.



موفق باشی!



نقد پست وزارتخانه ویلبرت اسلینکرد


هووم.. ویلبرت!

قابل قبول بود، دلیلشم اینه که توی پستهای یک ماموریت شلوغ با زمانهای محدود انتظار زیادی از پستها نمیره! حالا من نمی دونم تا چه حد این آشوبهای وزارتی قوانین ماموریت برشون حاکمه، ولی به هر حال واضحه که زود پست می خوره و فرصت فکر کردن زیاد نیست.

از لحاظ نگارشی، پاراگراف بندی، آغاز و پایان داستان _ با توجه به این که بالاخره نشستم و پستهای این سوژه رو خوندم! _ هم مشکلی نداره. البته این کاملا سلیقه ایه. ممکنه کسی باشه که بگه اگه داستان اینقدر با جهش جلو نمی رفت بهتر بود..

منظورم اینه که داستان با حرکت چیزکشان(!) از آزکابان تموم میشه و دلورس تو انتهای پستش میگه که یه خر زخمی رو پیدا کرده.. اگه کمی تو ذهن خوانی پیشرفته باشیم می فهمیم که دلورس می خواسته شرایط رو برای چیزکشا سخت کنه. اینطوری که اونا برسن به لندن و ببینن خری با کمک های مرلین در کار نیست و حسابی مستاصل و بیچاره بشن، که خب خیلی عالی ایده ی مهلک دلورس رو دور زدی! واقعا جای تبریک داره!

در مجموع پستت واقعا خوب بود. فقط.. یک مقدار می تونستی از فضاسازی و توصیف استفاده کنی تا پستت از هر نظر تکمیل بشه!

راضیم ازت فرزندم.. موفق باشی!


نقد پست بازنویسی رون ویزلی که با پیام شخصی فرستاده

هوووم! نه.. اولا که طمانینه! رون حالا که بقیه پستها رو هم خوندم می تونم راهنمایی بهتری در اختیارت بذارم! به پست بعدی نگاه کن.. یه طنزپرداز قدیمی، لودر بگمن! !

لودو اول پستش رو به کمبودهای پستت اختصاص داده، بسیار کامل و جامع. در واقع از نظر داستانی لازم بود که تمام این ها رو توی پستت داشته باشی تا مییزان تاثیرگذاری پستت بالا بره.

مهمه که نوشته شما در روند داستان موثر باشه اینو دفعه ی قبل هم گفتم. ولی خب توی این ویرایشت فقط یه کمی پیاز داغ ماجرا رو زیاد کردی و طنزهای جالبی رو که دفعه ی قبل داشتی حذف کردی، که نیازی به این کار نبود..

گفتم که قبل از نوشتن باید به موضوعاتی فکر کنی. بیا عملا خودمون اینجا صحنه رو بازسازی کنیم!

دقت کن رون.. من یا شما یا هرکی حالا.. داریم یه تاپیکی رو می خونیم. از داستان خوشمون میاد و تصمیمی میگیریم که داستان رو ادامه بدیم. اول از همه لازمه که بدونیم چطور داستان رو باید ادامه بدیم.

اولین قدم اینه که با پست آخر هماهنگ باشیم. گاهی اوقات داستان از چندجا ادامه پیدا می کنه، مثلا تو همین سوژه ما لودو رو یه سمت داستان داریم، دلو رو یه سمت دیگه، آزکابانیا یه طرف و ایوان یه طرف دیگه و هوووم! خیلی زیاد شخصیت داریم!

آخرین صحنه ای که اون شخصیت مورد نظرمون تو داستان هست رو در نظر میگیریم و براش یه برنامه ای میریزیم بسته به خلاقیت و ابتکار و هر ایده ای که تو ذهنمون داریم!

ایوان باید بره به ولدمورت خبر بده.. چطور این کارو می کنه؟ وقتی خبر می ده چه اتفاقی میوفته؟ تصمیم ولدمورت چیه!؟ این ها رو باید بگی تا داستانت به یه جایی برسه و گرنه داستانت اصلا جلو نرفته و تاثیرگذار نیست.

توی پستهای بعدیت این مراحل رو پیاده کن ببینم چطور انجامش میدی!

تا بعد.. موفق باشی!

با درود بر دامبلدور بزرگوار!

بعد از مدت ها رول درست و حسابی زدم و البته یکی از اولین رول های طنزم رو زدم!
لطفا این پست را نقد بفرمایید!
ممنونم!

نقد پست رون ویزلی


رونالد ویزلی!

درس امروز، این طور نباشد که فکر کنی پست رول با پستهای اخبارت خیلی فرق داره نوشتنش!

درس امروز..

بدون چی می خوای بنویسی و بعد فکر کن چطوری! توی پستهای خبر رسانی و مصاحبه ت اول به این فکر می کردی که مصاحبه ت رو چطور بنویسی.. درسته؟ فکر می کردی به این که سوژه ی امروزت چی باشه و بعد از اون به این که این داستان رو چطور نقل کنی فکر می کردی..


اینجا هم همین طوره، البت من این یک بارو استثنائا نرفتم تمام پستهای اون تاپیک رو بخونم که در جریان سوژه ش قرار بگیرم.. اما شما که داری یک جایی پست می زنی، مرحله ی اولش اینه که داستان اون تاپیک رو تمام و کمال بفهمی که طبیعیه ولی در مرحله ی بعدش باید به این فکر کنی که می خوای این سوژه به کجا بره.. ولش شما به این فکر نکردی! اومدی ترمز دستی رو کشیدی که از منظره لذت ببری ولی دقیقا کنار دیوار پارک کردی و منظره ای در کار نیست!

رونالد ویزلی، پستت حرفی برای گفتن نداشت. هیچ چیز جدید یا احساسات برانگیزی توش وجود نداشت. این که گفتم احساسات برانگیز حتما عواطف لطیف نیس، خندیدن و شاد شدن هم بالاخره احساساته..

همیشه وقتی پست بزن که می دونی می خوای چیکار کنی، لازمه که بدونی می خوای چیکار کنی و تا اینو ندونی پست زدن کار بیهوده ایه.. چرا که تازه از این بعد همه ی چالش های نویسندگی قد علم می کنن.

سعی کن همیشه یه مهره ی با اهمیت باشی. همین الان فرض کن یه نفر بره و اون پستو پاک کنه. برای خواننده های بعدی مشکلی پیش نمیاد، چیزی رو از دست ندادن! دلیلشم اینه که پستت حرفی برای گفتن نداشته.

اینو نخواه که پستت توی داستان هیچی نباشه، بهتر از اینایی پسر!

موفق باشی!

نقد پست پروتی پاتیل

پروتی! غلط املایی داری، یه محفلی باید دیکته ش همیشه بیست باشه.. اون روضه نیست، روزه ست! روضه به مراسم مذهبی می گن دخترجان.. صورتی پوش ِ خپل هم باید اینطوری می نوشتی و حالا از اینا بگذریم.

همین پیش پای تو داشتم به آقای رونالد ویزلی می گفتم که باید قبل از شروع پستش بدونه چی می خواد بنویسه و بعد از اون به چطوری نوشتنش فکر کنه!

شما می دونستی چی می خوای بنویسی پروتی ولی خیلی فکر نکردی به چطوری نوشتنش.

یه زمانی آمریکایی ها می خواستن تو سفینه ی فضاییشون چیزی بنویسن و چون جاذبه وجود نداشت خودکار توی فضاپیما نمی نوشت.. اونا هم رفتن و یه خودکاری اختراع کردن که بی نیاز از جاذبه باشه در حالی که می تونستن با مداد بنویسن و این همه وقت هدر ندن!!

نکته همینجاست، می خواستی شجاعت و وفاداری رو به تصور بکشی. خب برای به تصویر کشیدن این صحنه به سکوت لحظه های تردید متوسل شدی!

خوب بود اما کامل نبود، شاید توصیف لحظه هایی اینقدر احساسی تو تخصصت نبود، شاید باید یه داستان تعریف می کردی به جای این که شرح حال بنویسی.

می تونستی بگی پروتی چه دغدغه هایی تو زندگیش داره به خاطر این سفید بودن. اتفاقاتی که براش میوفته تو این داستان، با خواهر دوقلوش که یه ریونکلایی مرگخواره سر این شجاع سفید بودن به مشکل می خوره، اینا همه راه حل های دیگه هستن.

تصمیم به این که چه راهی برای گفتن هدف داستانت انتخاب کنی با خودته، اما هر راهی که انتخاب می کنی رو بهش برس و بذار پرورش پیدا کنه..

گذشته از موضوع چطور نوشتن، پروتی سعی کن یکپارچگی لحن نوشته رو حفظ کنی. توی متنت یه جا "را" به "رو"ی محاوره تبدیل میشه ولی فعل جمله غیرمحاوره ای و کامله. این مورد رو خیلی تکرار کردی و یکپارچگی نوشتنت از بین رفته به طور کلی.

سعی کن فضاسازیهات کامل و بی نقص باشن، اینجا با یکی دو جمله واسه فضاسازیت سر و ته قضیه رو هم اوردی.. فضاسازی کمه، پست جدی همه چیزش توصیفات و فضاسازیشه!

فعلا به همین موارد توی پست نوشتن فکر کن تا پستهای بعدیت.. هرجایی از نقدت رو هم که متوجه نشدی با پیام شخصی بپرس!

موفق باشی..


* نقد پست گودریکم به زودی به این پست اضافه میشه!

پروفسور؟ سرتون شلوغه؟اشکال نداره!

بعد از مدت ها پست رولی زدم. میخواستم نقد بشه.

سیلام

الی جون وقت کردی پست دوئل منو نقد کن!

با تشکر

سلام.
ببخشید من خیلی وقته رول ننوشتم برای همین اگه میشه این پست منو نقد کنید.فکر کنم خیلی اشکال داشته باشه...
خیلی ممنون میشم پروفسور.

به نام روشنی بخش!

اول از همه عذرخواهی می کنم برای تاخیر زیادی که برای این نقدها پیش اومد، در تمام این مدت یه زنگ هشدارگونه ی توی ذهنم بهم گوشزد می کرد که دوتا نقد داری ولی وقت بهم اجازه نداد، بالاخره پیریه و مریضی و دامبلدوری و هزارجور کار رنگ وارنگ!

بابت تاخیر معذرت می خوام عزیزانم.

نقل قول:

بسیار هم عالی و خوب آلستور! اتفاقا بسیار ایده ی خوبی دادی من خودم به عنوان بهترین ایده پرداز از شما تقدیر می کنم جناب مودی!

و اما چطور میشه شخصیت یک فرد رو نقد کرد، راهی که من انتخاب کردم مقایسه شخصیت پردازیت با یک شخصیت پردازی آرمانی که بسیار به آلستور مودی کتاب نزدیک باشه، هستش. بریم ببینیم چیکار می کنیم!

این نظر شخصی منه، نمی دونم همه قبول داشته باشن یا نه ولی به نظرم مسیر تکامل یه شخصیت ایفای نقش از جدی به طنز میره، جادوگران امروز واقعا در این مساله کم گذاشته، در واقع اصلا هیچ زحمتی براش نکشیده.

آلستور مودی در ابتدای مسیر که جدی هم هست یه کارآگاه خیلی بزرگه و در جنگیدن نظیر نداره، بعد از دامبلدور هماهنگی های محفل رو اون به عهده میگیره و طلسم ضد اسنیپ روی خونه ی گریمولد می ذاره و هفت پاتر رو راهنمایی می کنه و چیزهای دیگه که خودت ازشون مطلعی، این ها همه نقطه های قوت شخصیت مودی مد آی ـه..

اما در طرف منفی، مودی مدآی خیلی مبادی آداب نیست، جلوی جمع چشمشو از کاسه در میاره می ندازه تو لیوان آب و می شوره و اصلا هم واکنش بقیه براش مهم نیست! مودی مدآی شکاک و بدبینه، از لحاظ ظاهری تیپ داغونی داره، بدخلاقه و البته در برخورد با مرگخوارها خشنه!

از اونجایی که ما توی این سایت سالهاست که به جدی بودن اهمیتی ندادیم شما هم هیچ وقت فکر کنم از این مسیر جاده عبور نکردی. این اواخر هم که تلاشهایی برای بالا بردن جد نویسی از سمت محفلی ها شد حضور نداشتی توش..

حالا می تونیم همین نقاط قوت و ضعف شخصیتی آلستور مودی رو که لیستشون کردیم به طنز تبدیل کنیم. (تو پرانتز بگم که این روند مثل الان تئوری وار و حساب شده جلو نمیره بلکه طی زمان فعالیت یه سری از اینها خودشون خود به خود ایجاد میشن و یک سری خصوصیات جدید که تا به حال در شخصیت آلستور مودی وجود نداشته هم اضافه میشن.) قوی بودنش می تونه بزرگنمایی بشه و ازش یه ژانگولر لحظه ای بسازه، شکاک بودن مودی می تونه بزرگنمایی بشه حتی به دامبلدور هم مثلا شک کنه، اون مبادی آداب نبودنش می تونه بزرگنمایی بشه و مودی وسط جمع هر کاری کی می خواد بکنه!! خشن بودنش می تونه بزرگنمایی بشه اتاق خون راه بندازه! و همه ی اینها باید در رولها به صورت مکرر از طرف خودت و دیگران تکرار بشه تا تثبیت بشه!

برای این ها هم باید تلاش کنی باید حتی تو پستهای غیر رولت، مثلا همین درخواست نقد به کار ببریشون و توی امضا و آواتار و الی آخر..

در مورد آواتار، آواتارت خیلی بامزه ست ولی طراخ به این دقت نکرده که این چیزی که کشیده برای مودی بودن خیلی معصوم و ملوسه! طبیعتا وقتی ما پستی ازت می خونیم در حالی که این مودی کنارشه ما توی پستت شبیه به این می بینیمت!

جمع بندی این که:

* در به کار بردن آواتار هم با دقت عمل کنین!
* خصوصیت های بارز شخصیتی باید در نوشته های طنز یا جد نمایان باشن تا به اونها شناخته بشی.

در پناه نور!


نقل قول:

اووه! فیلیوس.. این تعریفها چیه از ما می کنی! عرق شرم بر پیشانی ما نشست رفیق! خیلی ممنون و خوش اومدی به نقدستان!

البته شیوه ی نقد کردن من این نیست که بیام همه چیز رو یک باره و ریز به ریز می گم. ریزبینی و دقت داریم تو کارمون ولی ترجیح اینه که یه سری نکات رو که مهمترن اول برطرف کنیم و بعد به رفعشون بپردازیم و دفعه به دفعه ضعفو کم کنیم و قوتو ببریم بالا!

پیشنهادات رو هم تا جایی که ممکنه و منجر به طومار شدگی نمیشه می گم چون یک سری تاپیک های آموزشی در سرتاسر سایت پخشه و فرض بر اینه که شما اونا رو مطالعه می کنین، گرچه می دونیم کسی مطالعه نمی کنه و ما خودمون هر دفعه باید مکررات قبلی رو بازگو کنیم!

و یک مسئله ی مهم دیگه که به پستت ربط داره، البت من اینو یه جای دیگه هم اعلان عمومی می کنم. تاپیک "دنیای وارونه" از ابتدای خلقتش (!) یه تاپیک تک پستی بوده و هست و خواهد بود. فقط یه زمانی یه بنده خدایی که در زمان نظارتش واقعا خیرش به تاپیکای محفل نرسیده این تاپیک رو ادامه دار کرد و روندش رو به هم زد. البته ایشون این کارها رو با خیلی تاپیک های دیگه هم انجام داد و کلا وضع تاپیکهای محفل رو به شدت به هم ریخته که حالا بماند!

پس، دنیای وارونه بعد از اتمام این سوژه دیگه پستهای ادامه دار نباید بخوره!

می رسیم به نقد پستت..

فیلیوس بیا از گفتن نکان مثبت بپرهیزیم.. چون اونقدری که نکته ی مثبت داره پستت نکات منفی نداره. من ازش نمی تونم اشکال قواعدی بگیرم یا پاراگراف بندی یا حتی فضاسازی.. این پست جدی شما از همه ی جوانب عالی کار شده واقعا عالی کار شده اما..

در مورد تیترها یا از ستاره ها (****) استفاده کن یا از نوشته، دوتا با هم درست نیست، اگه ستاره می ذاری دقت کن که ستازه ها باید وسط چین باشن، نه راست چین!

و در نهایت مهمترین موضوعی که به چشم میاد.

فیلیوس عزیز، شما یه سوژه ی جدید زدی که چون توی دنیای وارونه ست ازش انتظار می ره که ارکان اصلیش وارونه باشه. همین جا هم باید اشاره کنم به تاپیک ها و انتظارات خواننده، کسی که سوژه ی جدید می زنه حتما باید به این موضوع توجه کنه، واقعا مهمه که سوژه ی شما در حالی که با تاپیک در ارتباطه انتظارات خواننده رو هم برآورده کنه.

داستان شما کاملا وارونه نبود. به علاوه این که مقدار زیادی ابهام آمیز گفتیش و سوژه روشن و واضح نشد. البته من خودم ید طولایی در مبهم نویسی دارم و برای ههمین می فهمم داستانت چیه ولی احتمالا خیلی ها هستن که نفهمیدن چی شد و برای همین کسی داستان رو ادامه نداده.

گفتم کاملا وارونه نبود، ینی اصلا وارونه نبود.. همه چیز درسته و سرجاشه.. فقط اسنیپش خیانتکاره که البته این وارونگی به حساب نمیاد! شخصیت های لرد و دامبلدور رو در نظر بگیر، اگه دامبلدور ریش و دماغ و مو نداشته باشه و شخصیت پلیدی هم باشه در عین حال دیگه دامبلدور نیست، دامبلدور واورنه هم نیست بلکه ولدمورته! این یه تغییر سیصد و شصت درجه ست!

توی تاپیکهای دیگه که بسیار از این سوژه ها داشتیم که لرد و دامبلدور جاشون عوض میشه، توی همین تاپیک هم پستهای بیشماری داریم که دامبلدوری خبیث و تامی شریف دارن، این داستان در طی سالها میلیونها بار تکرار شده.. گفتن میلیون برای این مورد واقعا حتی اغراق هم حساب نمیشه!!

بیا یه مرور کنم که تا حالا چه چیزایی گفتم.. اول این که سوژه مبهمه، دوم این که بسیار تکرار شده تا به حال، سوم این که انتظاراتی که خواننده و تاپیک ازش دارند رو برآورده نمی کنه!

برای مورد اول لازم بود که یه خط چین می ذاشتی و توی چند سطر سوژه ت رو برای بقیه توضیح می دادی، توجه کن که بعضی ها ممکنه فهمیده باشن داستان چیه ولی صد در صد مطمئن نیستن چون واضح نیست شک دارن به برداشت خودشون و برای همین ادامه نمی دن.

برای مورد دوم باید خلاقیت و ابتکار رو پرورش بدی در عین حال پستها و سوژه های قدیم و جدید رو بخونی تا به این مساله برخورد نکنی.

مساله ی سوم رو هم با دقت و تدبیر باید حل کنی.. قبل از سوژه ی جدید دادن نویسنده دو راه داره، یا برای فلان تاپیک می خواد سوژه ی جدید بزنه یا برای یکی از سوژه هاش یه تاپیک می خواد.. در نهایت هر دو راه به جایی ختم میشن که نویسنده باید سنگین و سبک کن و با کم و زیاد کردن وزن سوژه ش، با تاپیک هماهنگ بشه.

و آخرین نکته ای که البته مربوط به سوژه پردازیت نیست:

نقل قول:
نقل قول:

اول که شروع می کنیم به خوندن پست در یه فضای باز بی سقفیم و تصورمون اینه که پیرمرد و کسی که رباینده خطاب شده توی همین فضای بازن، بعد میای میگی تمام اتفاقات توی اتاق بزرگی بود، خواننده دچار یاس فلسفی میشه اصلا!!

راه بهتر این بود که از پنجره استفاده کنی یا یک دریچه ای از این اتاق که به آسمون مربوط می کنه، اون موقع خواننده می فهمه که داره از توی یک اتاق این آسمان پرستاره رو می بینه و دچار تغییر مکان ناگهانی هم نمیشه.

دیگه چیزی فعلا به ذهنم نمی رسه.. موفق باشی!

درود بر خورشیدِ محفل ما

آلبوس این اولین درخواست نقدمه ؛ ممنون میشم تمام نکات رو ریز به ریز ذکر کنی و یک سری پیشنهاد برای بهتر نوشتن بهم ارائه بدی.

دنیای وارونه پست 94


مرسی!
محفلی می مانیم!

سلام به همگی!
راستش آلبوس یه فکر ابتکاری-انتحاری به سرم زد اومدم باهات در میون بزارم!

اینجا نقدستانه و تو هم منتقدی، خب، منم می خوام منو نقد کنی! همین، نقدم کن! کاملا هم جدی هستم!