- داداش؟
- جونم؟
- ببین، من الآن نفر چهاردهمی‌ام. شوما سینزهمی. سینزه عدد نحسیه. شوما هم که خیلی لاغر مردنی هستی. میگن هرکی لاغر مردنی باشه و تو صف هم نفر سینزهمی باشه، می‌میره!
- عه؟!
- جون تو. بیا جاهامونو عوض کنیم.
- دمت گرم رفیق. واقعاً جونمو نجات دادی.

و ماندانگاس نفر سیزدهم شد!

نفر بعدی، آرنولد پفک پیگمی بود.
ماندانگاس خم شد تا گربه رو اغفال کنه. ولی ناگهان، خودِ آرنولد یقه‌ی ماندانگاس رو گرفت.
- هوی دانگ! من الآن دوازدهمی‌ام، تو سیزدهمی. بیا جامو بگیر! بیا خودت دوازدهمی شو! یالا!
- حله حله داداش. اوکی. ول کن یقه رو، خفه شدم.

آرنولد یقه‌ی دانگ رو ول کرد و خودش سیزدهمی شد و دانگ هم به‌صورت توفیق اجباری، دوازدهمی شد.
دانگ آرزو می‌کرد که اِی کاش بقیه‌ی اعضای صف هم مثل آرنولد مهربون و نیکوکار باشن.
نگاهی به جلوش انداخت. یازده نفر مونده بودن!
توی این شرایط، یه شارلاتان ناچاراً باید تموم استراتژی‌های شارلاتانیش رو روی یازده نفر اعمال می‌کرد.
ولی دانگ شارلاتان نبود. یه سوپر شارلاتان بود!
پس خودش رو از جایگاه دوازدهمی جدا کرد و سوت‌زنان وایساد سر صف و به دنبالش، ملّت معترضانه ریختن سرش.

- اوهو اوهوی! چه خبرتونه باو؟ یه لحظه صب کنین! آقا ولم کن! خانوم ولم کن! ... ملّت! زود قضاوت نکنین. بذ توضیح بدم. شاید فک کنین من الآن دسته‌جمعی حق‌تونو زیر پا لِه کردم و الکی‌الکی نفر اول شدم. ولی سخت در اشتباهین! من هنوزم نفر آخرم. این صفه که برعکس شده. جهت صف عوض شده. رفته اونور. لادیسلاو الآن داره از دَرِ پُشتی مغازه گالیون می‌گیره و اجازه‌ی ورود میده. باور کنین! من شاید شارلاتان باشم، ولی خب، شریف که هستم! صف رو رعایت می‌کنم!

ملّت هم که باورشون شده بود، بیخیال دانگ شدن و صف رو برعکس کردن.
دانگ شارلاتان نبود. ملّت شومپت بودن!
در این لحظه، لادیسلاو و آرسینوس از مغازه بیرون اومدن.

- اِ لادیسلاو جون، کجا به سلامتی؟
- میریم حق دینگی را که دنگ می‌نامیم، بگذاریم کف دستش!
- خب لااقل کارمونو راه بنداز بعدش برو.
- آخر کمدی در کار نمی‌باشد که کارتان را راه بیاندازم.
- کمدی در کار نی؟ صب کن ببینم. منظورت چیه؟
- بشکست! کمد بشکست!

لادیسلاو این رو گفت و به همراه آرسینوس دور شد.
این وسط، دانگ حیرت‌زده موند و یه کمد داغون‌شده و یه صفی که برعکس بود و از هیچی خبر نداشت.

- چه کردی اِی...

لادیسلاو تا آمد نقطه‌ی اوجِ جمله‌اش را کامل کند، شخصی جفت‌پا به میان پرید.

- اهم.

لادیسلاو همزمان که آستینِ گلرت را گرفته بود تا مبادا فِلِنگ را ببندد، گفت:
- تو دیگر کیستی که بی اذنِ دخول به میانِ سوژه وارد گشتی مردک؟!

"مردک" ردا، کروات و ایضاً نقابش را صاف کرد و پاسخ داد:
- از وزارتِ سحر و جادو مزاحم میشم. از شما به علتِ سدِ معبرِ عابرینِ پیاده شکایت شده.

لادیسلاو سرش را از مغازه بیرون برد و با جمعیتِ مشتاق و بی‌خبر از به فنا رفتنِ کمد، که صفی به طول کوچه‌ی دیاگون تشکیل داده بودند، مواجه شد.
سرش را دوباره واردِ مغازه کرد و همانطور که آستینِ گلرت را چسبیده بود، مقابلِ "مردک" و چشم در چشمِ او ایستاد.

- حال چه شخصِ شخیصی چنین عملی را به عمل آورده است؟

آرسینوس در جواب گفت:
- طبقِ چیزی که اینجا نوشته شده...

پرونده‌هایی که زیرِ بغلش زده بود را در دستانش گرفت، از آن برگه‌ای بیرون آورد و به حالتِ "مامور مخصوص حاکم بزرگ میتی کومون. احترام بگذارید!" توی صورتِ لادیسلاو کوباند.

- شخصی به نامِ دَنگ یا دینگ از شما شکایت کردن.

- چیجوری مثلا؟
استرجس شانه بالا انداخت که با عث شد مرلین بگوید: خسته نباشی.
استرجس هم یکی زد پس کله ی اوی که "هوی! مرتیکه ی پیامبر، درس حرف بزن."


داخل دکان لادیسلاو:

- هوی تو! ای ناپاک دل، هزاران ننگ برتو باد! ددمنش سبک بار، دور دار ید درازت را ز کابینت رویایابیمان. همی گوش فرا دار چگونگی بکاربریَش را و همین گونه privacy policy ـش را نخوانده و نشنفته تیکش را کتبت مکن.

لادیسلاو غرولند کنان نحوه کار دستگاه را برای گلرت گریندلوالد توضیح داد و به او کمک کرد کمربندش را ببند و وارد خواب دامبلدور شود.

دامبلدور در دهه سی میلادی نمایان می شود که در کمال تعجب هیچ فرقی با کنونش ندارد و غرولند می کند: اما مامان!
- ساکت. دیگه با این پسره خل مشنگ نمی گردی. تسترال فهم شد؟

گلرت با هیجان گفت: به نام او، درود. اوه مـــــای گــــاد! اوه مااای گگگــگگگگــــآااادد! اوه مـــــاییییی... اووووووه! داره در مورد من حرف می زنه. چقدر یارم اون موقع قشنگ بود. در پناه او، بدرود.

و با دست، می ای که لادیسلاو به او تعارف کرده را کنار زد و گفت: به نام او، درود. تا وقتی یار رو دارم، باده می خوام چی کار؟وه! آلببببــــوووووووسسسســـس! فدای قد وبالات، فدای اون چارشونه ـت. فدای پشم و بته هات! بووووسسسس! من می خوام به اون زلف معطرت دست بکشم. می خوام تو ماهم باشی. اوه، الهی من فدای اون چشات، تو که چشمات خیلی قشنگه، می دونستی یا نه؟ می دونستی یا نه؟ نای نانای نانای نای نیش نای نای نیش نای نای دوپس دوپس دوپس. در پناه او،بدرود.

لادیسلاو نالان از گیتی آهی برآورد و ادامه خواب دامبلدور را play کرد.

مادر دامبلدور با خشم می گوید: مردم حرف در میارن. یه بچشون فشفشه ـست. اون یکی هم بوق بوق بوق.
- مامان!
- خفه شو، آلبوس!
- اون که من نبودم. آریانا بود.
- پاشو برو تو کمدت و تا وقتی اکسپلیارموست رو یاد نگرفتی بیرون نیا.
- مامان!
- درد! کوفت بگیری تو بچه.

کندرا با خشم آریانا را با زیرشلواری صورتی اش بلند می کند و با یک تیپا وی را پرت می کند به کمد خانه که از قضا، زیر راه پله هم بود. آلبوس هم با ناراحتی به اتاقش می رود و چوبدستی اش را روشن می کند با اینترنت Dial-up ـش تایپ می کند: تو همیشه همدمم بودی. حتی وقتی کسی نبود. هماره به امید دیدن لعل تو شب هام رو روز می کردم. اوه! الفیاس من...

گلرت با خشم از کمد رویابینی پیاده شد . الفیاس؟ الفیاس دوج؟ آلبوس چطور توانسته بود؟ آن الفیاس مشنگ را به او ترجیح داده بود؟
خشمش را سر کمد خالی کرد و چون خیلی جادوگر خاکستری ای بود، داد زد:اکسپلیاکداورا!

و کمد در هم شکست!

ماندانگاس دزد بود،دست کج بود،قالتاق بود،آب زیرکاه بود،شرخر بود،ولی خب شریف هم بود!پس تصمیم گرفت صف را رعایت کند و در انتهای صف ایستاد تا هم نوبتش شود،هم جیب افراد حاضر در صف و شلوغی را خالی کند!

اما در سر صف،داستان طور دیگری بود...لادیسلاو پشت دخل نشسته و در حالی که سرگرم محاسبه کردن مقدار کاسبی آن روزش بود،بدون آنکه سرش را بالا بیاورد به شخصی که نوبش شده بود گفت:
_یک گالیون را بپرداز و داخل شو!
_شرمنده...این کوچکترین مبلغی ست که همراه دارم!

لادیسلاو با تعجب سرش را بالا اورد تا شخصی که اینگونه فصیح و بلیغ صحبت کرده بود را ببیند...اما برخلاف انتظار او که توقع داشت شخصی با این ادبیات حداقل شکسپیر را ببیند،ریگولوس بلک را دید که یک گالیون به سمت او دراز کرده بود!
_مردک جوجه...خودت را به سخره بگیر...خوب است حال نگذارم که وارد کمد شوی تا در قسمت ماتحت دماغ احساس سوزش کنی؟
_مسخره چیه؟خب یه وقتایی منم ادبیاتم میزنه بیرون...به جون لادیسلاو قصد توهین نداشتم!

لادیسلاو که کمی از خشمش فروکش کرده بود،نفس عمیقی کشید و دوباره به پشت دخلش برگشت...
_حال کنون وارد کمد شو و بگو به خواب که قصد داری وارد شوی!
_یه خواب ننه سیریوس لطفا...یعنی ننه خودم!
_باشد!

در اواسط صف!

استرجس و مرلین که زمان زیادی را در صف بودند،خسته از ایستادن،همانجا بر روی زمین نشستند...
_این چه وضعشه؟من بعد دو سال برگشتم،الان اینا حق ندارن بهم بگن تو صف وایسا!
_به نظر من راونکلاوی ها همیشه با صف قصد دارن قهرمان بشن!
_ناموسا ربطش رو نفهمیدم مرلین!
_من خودم نمیفهمم چی میگم...اصولا نخونده و نشنیده اظهار نظر میکنم...این فرد صاحب مغازه هم راونکلاویه،حتما یه ربطی به گروهش داره دیگه!
_راس میگی...با این همه سابقه که من دارم،کسی نمیتونه بهم بگه چی درسته چی غلط...حیف که هی بهم پیام میدن که بمونم...وگرنه من از این صف رفته بودم...هی پیام میدن بهم،هی خجالت زده میکنن من رو با لطفشون!
_استر...من پیغمبرم مجبورم یه نفس حرف بزنم،صفحه های جزوه ام پر بشه...تو چی میگی؟

استرجس چانه اش را خاراند...سپس نگاهی به نفرات جلویی و پست سری در صف انداخت...ناگهان همانند کسی که فکری به ذهنش خطور کرده،مشتش را بر کف دستش کوبید و صدایش را به حدی که فقط مرلین بتواند بشنود پایین اورد و گفت:
_نظرت چیه این نفرات جلوییمون رو یه جوری از صف بدرشون کنیم،نوبت ما زودتر برسه؟

«لادیسلاو پاتریشوا خانزفا کاردلکیپ جورامونت پتیران عاصدیغ زاموژسلی» سعی می‌کرد از میان انبوه جمعیت کوچه دیاگون راهش را باز کند ...

- عجب کار دشخواریست! اگر آگاه بودیم از مشقّت تردّد در این کوی، یکصد سنه‌ی مشکی انگشت به تحت این قرارداد نمی‌زدیم!

لادیسلاو به تازگی مغازه‌ی متروکه‌ی «عتیقه‌جات و لوازم جادویی گل نیلی» را از «آقای نیلی» که سال‌ها بود معجون سازی مشنگی پیشه کرده بود و فقط برای تمدید سرور مغازه سری به آن می‌زد اجاره کرده بود تا نانی به کف آرد و به غفلت نخورد.

- سر پگاهی نه تنها اندر ترافیکی به سنگینی ترافیک محدوده‌ی تقاطع بزرگراه شهید سیّد مصطفی چمران شمال و بزرگراه شهید محمّدابراهیم همّت شرق برمی‌خوریم، راوی نیز لنگ اندر گیوه‌مان می‌کند و برروی شکلاتی که پگاه میل کردیم اسکی می‌رود.

لادیسلاو که می‌دانست هیچ قدرتی بالاتر از قدرت راوی نیست تصمیم گرفت به اعصاب خود مسلّط باشد و راهش را برود که پیرزنی با مو و ردای آبی که از سرش نور می‌تابید، سر نورانیش را مثل گاومیش پایین انداخت و دوان دوان به سینه او خورد و جعبه‌ای که زیر ردایش پنهان کرده بود را به زمین انداخت و درحالی که فریاد می‌زد «سرزمین من جاییست که به گام‌های سبک و آزادتر از پر ساحرگان گیر می‌دهند اما گام‌های هرزه‌ی جادوگران به بند ردایشان هم نیست عَبَضیای بوق! » دور شد!

- امان از این دهه‌ی هشتاد پیش از میلادی‌های تخس و سر به مخلوط اکسیژن و نیتروژن!

لادیسلاو سریع جستی زد و جعبه‌ی کذاییش را برداشت و به راهش ادامه داد.



لادیسلاو تمام یک صبح تا شب را صرف برچسب‌ زدن اجناس مغازه کرده بود. برچسب‌هایی نظیر «قوری مزدوج با فنجان هلگا هافلپاف»، «دیهیم یافت‌شده‌ی روونا ریونکلا»، «سیم سرور 500 ساله»، «دو تار سبیل فابریک، متعلّق به نوجوانی آلبوس دامبلدور»، «کاست ضامن تندرستی والده‌ی مرلین کبیر»، «کاپوت گم‌گشته‌ی آرتور ویزلی، متعلّق به فورد آنجلیای آبی» و ... بر روی برخی اجناس به خودنمایی می‌کرد.

با رضایت نگاهی به دکوراسیون جدید مغازه انداخت و سپس مقابل درب مغازه رفت و کمدی از جعبه‌ی گسترش یافته‌ای که با خود به همراه داشت خارج کرد و مقابل درب مغازه قرار داد و آن را نیز صاحب برچسب کرد.
نقل قول:

ماندانگاس فلچر که شب هنگام برای کسب روزی حلال افتاده بود کف خیابان، با دیدن مغازه‌ای که همواره طعمه‌ی خوبی به نظر می‌رسید امّا تعطیل بود، بالاخره نان خود را در روغن دید و سریعاً داخل شد.

- ساملکم! اممممم ... چیزه ... می‌خواستم ببینم اینا تستم داره؟

- درود و دوصد درود بر خودت و شرفت! اوّلا که دست خویش را اریب ننما و آن منوی مدیریت نهصد ساله را سر جایش بگذار. ثانیاً خیر ... تست ندارد. لکن امشب به مناسبت افتتاح رایگان است.

دانگ که متوجّه حواس جمع و چشمان تیزبین لادیسلاو شده بود قصد در حال خروج بود که با شنیدن کلمه‌ی رایگان اختیار خود را از دست داد. او کتک مفت را هم با جان و دل می‌خورد! پس درنگ نکرد و برگشت تا کمد رؤیاگَردی را تست کند.

- چی چی هه حالا؟
- با ورود به این کمد تو به دنیای رؤیاها گام می‌نهی و در خواب هرکس که خواستی می‌روی.
-ایول! ینی الان مثلا به خواب اسمشونبر می‌تونم برم؟
- حقیقت امر این است که اکنون لردمان تمام گشته. اگر بخواهید فردا از انبار برایتان می‌آورم!
- نه نه ولش کن فردا پول پاش میفته ... چیز ... خواب آلبوس؟
- شدنش که می‌شود لکن امشب هری پاتر با وی کلاس خصوصی دارد و تا صبح مشغول هستند!
- ای بابا ... وزیر خوابه الان؟
- بلی! اجازه بدهید فرکانس خواب وی را بگیرم ...



- هاگرید ... هاگرید ... پاشو هاگرید!
- چته؟
- خواب ننمه ره دیدم!
- خوب؟!
- ننم منه ره گفت وزارته ره استعفا بده و یکی به اسم گان ... مان .. دان ... چی‌چی فلچره ره جانشین کن و صندوق بیت‌الماله ره با خیال راحت بسپار به این!
- مطمئنّی خواب ننت بوده؟
- مطمئن که ... راستش خیلی شبیه ننه‌ی خدابیامرزم ره نبود. یکم سیبیله ره هم داشت! ولی خودش گفت ننه‌ی خدابیامرزم هسته!
- بخواب باو خواب روستایی چپه!
- حیف که سیبیله ره داشت و خواب درستی نبود وگرنه به خاطر این تبعیض نژادی توره از معاونت خلع می‌کردم و می‌فرستادم آزکابان!



فردای آن روز دانگ که هرچه منتظر مانده بود دعوتنامه‌ای از وزارتخانه دریافت نکرده بود، تصمیم گرفت بار دیگر به مغازه برود و شانسش را از طریق دیگری امتحان کند که با صفی به طول کوچه‌ی دیاگون مواجه شد.



پی نوشت: به شرکت کنندگان در تور موزه پیشنهاد می‌شه تا قبل شروع تور این‌جا رول نزنن! زدن هم زدن! مشکلی پیشنهاد نمیاد ... توصیه بود فقط.

آپولین بدون هیچ حرفی به آلیس خیره مانده بود.گویا آن چیز را که شنیده بود باور نمی کرد.
آلیس گفت:
- چیه آپولین تو این وضعیت؟
- هیچی به جون تو!
-الان در سلامت عقل من شک کردی؟
- ام...نه.
- فکر می کنی قرصامو نشسته خوردم؟
-معلومه که نه...
- فکر می کنی با ماهیتابه زدم تو سر خودم قاط زدم؟
- چرا باید همچین فکری کنم؟
- پس میشه بگی چرا اینجوری بهم زل زدی؟
- داشتم فکر می کردم باورکردنی نیست.ناسلامتی اونا خدایان باستانن.از نزدیک می بینیمشون!ندیدی هادس هم باهاشون بود؟خیلی دوست دارم ازش امضا بگیرم!
آلیس:

کمی آنسوتر- مغازه عتیقه فروشی

فلور در حالیکه مظلومانه زانوهایش را بغل کرده بود مقابل درب بسته مغازه نشسته بود. تابلوی بزرگی با عنوان "به دستور مقامات پلمپ شده است" روی آن به چشم می خورد.در همان لحظه بادی وزید و کاغذی پرواز کنان از مقابل دوربین عبور کرد تا بر غم انگیز بودن فضا اضافه کند.
دوربین به طرف فلور حرکت کرد که ابری به تدریج بالای سرش تشکیل میشد. درون ابر تصویر زاغ سیاهی دیده میشد که با شور و شعف قار قار می کرد.
فیلم بردار:
در همان لحظه دستی ظاهر شد و زاغ را کنار زد.
- برو کنار کلاغ دیوونه. الان نوبت منه...
آیلین به زور خودش را به درون ابر تفکر کشید و تلاش کرد با وقار به نظر بیاید.
-رو ضبطه؟کوش این کاغذای دیالوگم؟بدش به من زاغ کله پوک! اونا که خوردنی نیستن. اهم بله...فلور یه هفته می تونم بهت فرصت بدم مادرتو با اون وسیله باستانی پیدا کنی وگرنه بعد از یه هفته مغازه با کل وسایلش به نفع وزارت توقیف میشه.
فلور گفت:
- من نمی فهمم. ما که دیگه انتخابات وزارت نداریم پس به دستور کی این کارو می کنن؟
آیلین با عصبانیت از داخل ابر بالای سر فلور جواب داد:
- چرا نمیگیری تو؟خب اینجوری سوژه پیش نمیره.بگیر دیگه!
فلور آه دیگری کشید و دستش را بلند کرد تا ابر بالای سرش را به همراه آیلین و زاغش محو کند.
- انگار چاره ای نیست. اگر نرم سوژه هم پیش نمیره...پاشو گابر بریم. ازم هم نپرس کجا میریم چون خودم هم هیچ ایده ای در این رابطه ندارم.

ـــــــــــــــــــــــــــ

* هادس یا آرس خدای جنگ

[نویسنده با ترس و لرز به آیلین که پشت صحنه نشسته، بلند گوی مقوایی قرمز به دست گرفته، از خشم سرخ شده و از گوش هایش دود بیرون می زند نگاه می کند، به این فکر می کند که دست از پا خطا کند کارش ساخته است، بعد به این فکر می کند که اصلا چرا این پست را رزرو کرده و نانش نبود آبش نبود عتیقه فروشی رفتنش چه بود، در انتها با دیدن آیلین که با اضافه شدن هر خط به مقدمه رنگش به کبودی نزدیک تر می شود ترجیح می دهد دیگر فکر نکرده، چشم هایش را بسته، رولش را بزند، بله!]

آپولین با شنیدن صدای جیغ خودش هم جیغی کشید و چوبدستیش رو به این شکل گرفت دستش و پشت در کمین کرد:



صدای پشت در جیغ زد:
-آپولین درو باز کن!
-خودتو معرفی کن!
-من آلیسم دیوونه! درو باز کن! زود بــــــاش!
-یه نشونی بهم بده که مطمئن شم!
- ای بابا تو از من دیوونه تری که ... چوبدستی من کجاست...
-تکون نخور! دستاتو بذار رو سرت!

صاحب صدای پشت در ابتدا دست هاشو گذاشت روی سرش و نشست روی زمین، بعد متوجه شد که آپولین اونو نمیبینه و دستاش رو از روی سرش برداشت
-آپولین اگه درو باز نکنی خودم درو باز می کنم!
-دست به در بزنی با همین مایتابه میزنمت!
-مایتابه!؟ مایتابه اونجاس؟!

آلیس اینو گفت و درو بی هوا باز کرد و پرید تو کلبه. آپولین در راستای خز نشدن این بار بدون شکلک وحشتزده فریادی کشید و خودشو پرت کرد عقب! آلیس نفس نفس زنان افتاد کف کلبه و با نگاهش سراسیمه دنبال ماهیتابه گشت.
-بدبخت شدیم آپولین...بیا همین الان تغییر شناسه بدیم یه زندگی جدید رو تو یه سرزمین دور افتاده شروع کنیم!

آپولین بعد از اینکه مطمئن شد آلیس همون آلیسه، چوبدستیش رو غلاف کرد و کنار آلیس نشست.
-چرا آخه؟ رفتی بیرون چی دیدی؟!

آلیس گفت:
من داشتم توی جنگل میرفتم که...

نقل قول:

آپولین به این شکل به آلیس نگاه کرد:
-خب این کجاش ترس داشت؟ ساحره ی گریفیندوری عضو محفل ققنوس جان بر کف از چنگال بلاتریکس لسترنج جان به در برده ما رو باش!

آلیس سرش رو محکم به چپ و راست تکون داد:
- این همه ش نبود!

نقل قول:

آپولین به اطراف نگاه کرد. حق با مرلین بود. از وقتی به اینجا منتقل شده بودن اثری از آثار ماهیتابه دیده نمیشد! آلیس ناامیدانه به آپولین نگاه میکرد بلکه آپولین یادش بیاد ماهیتابه کجا جا مونده...
-حالا واسه چی داشتی جیغ میزدی؟ مرلینم که کاری باهات نداشت که!

در جواب سوال آپولین کلبه با صدای مهیبی لرزید. آلیس که رنگش پریده بود زمزمه کرد:
-اوف، داشت یادم میرفت...مرلین یهو غیب شد، بعدش یه عده از ناکجا ظاهر شدن افتادن دنبال من....مث که خدایان جنگ ان!!

- what?!



***
پستم یه جورایی جمع بندی ایده های غیر منحرف کننده پستای قبل بود، که سوژه هی از اول شروع نشه دوباره برنگردین به سرزمین جیزها، خب؟ اعصاب واسه آیلین نمونده

آیلین جان امیدوارم من یکی دیگه سوژه رو شهید نکرده باشم

آیلین که از مشاهده روند سوژه به فرمت درآمده بود برگشت تا به عوامل فیلم برداری در خارج از کادر نگاه کند.
عوامل فیلم برداری:
آیلین که می دید کسی برای این وضعیت پاسخی ندارد یک مرتبه آب و روغن قاطی کرد و کنترلی را که از دو پست قبل در دست داشت به طرف کارگردان پرت کرد.
کارگردان با یک چرخش ماتریکسی از مقابل کنترل جاخالی داد و در نتیجه کنترل مربوطه با سر فیلم بردار برخورد کرد و مغزش به طرز بی رحمانه ای به در و دیوار پاشید.
آیلین نعره زد:
- بوق بر شما!این چه وضعشه؟اگر می دادم زاغی این سوژه رو کارگردانی کنه بهتر از شما می تونست. الان سر و ته این سوژه چی شده؟پس اون خلاصه به اون گندگی که گذاشتم اون بالا به چه دردی می خوره؟ببند نیشتو مردک تسترال!به چه جرئتی تا اون زبون کوچیکتو به من نشون میدی؟اصلا حالا که اینطوره آواداکداورا!
عوامل فیلم برداری:
بلافاصله صحنه قطع شد و تبلیغ شامپو بچه ایوان به نمایش درآمد. اما چون به محض تماس شامپوی مزبور با پوست سر بچه مو و پوست و گوشت مدل تبلیغاتی شروع به ذوب شدن کرد طبیعتا صحنه بار دیگر به سرعت تغییر کرد.
حالا تصویری از اتاقی پر از دود دیده میشد.در پشت میز بزرگی که در انتهای اتاق قرار داشت مردی نحیف میان انبوه دود غلیظی نشسته بود.
- ارنی...یکم دیگه واشم بیار... تاژه رشیدم به مریخ...ای بابا اون که شناشه شو بشته پشالان کیو شدا کنم؟
صحنه بار دیگر عوض شد و بر روی توده ی عظیمی از گرد و غبار که سر و دست های زیادی از هر گوشه آن بیرون زده بود متوقف شد.
فیلم بردار: اَه...بازم اشتباه شد که.
صدای فریاد نکره ای از پشت صحنه به گوش رسید.
- بوقی برگرد سر اصل ماجرا دیگه...سوژه به اندازه کافی طولانی شد.
فیلم بردار ماهرانه از کفشی که به طرفش پرتاب شد جاخالی داد و بلافاصله صحنه عوض شد.
آیلین نوک چوبدستیش را که از آن دود بلند میشد فوت کرد.
عوامل فیلم برداری از کارگردان تا آبدارچی پشت صحنه(!) جلوی پای آیلین به شکل تپه درآمده بودند. در همان لحظه زاغی بال و پر زنان خود را به جایگاه همیشگیش روی شانه آیلین رساند و با رضایت منقار خون آلودش را بر هم زد.
آیلین با رضایت چوبدستیش را غلاف کرد.
- خب. برای بار آخر میگم. سوژه از اینجا ادامه داده میشه:
نقل قول:
یه بار دیگه ببینم سوژه به بوق رفته معرفیتون میکنم به مادربزرگم! حالا هم زود باشین برین سر فیلم برداریتون!
عوامل فیلم برداری که تا لحظاتی پیش چون جنازه روی زمین افتاده بودند بلافاصله از جا پریدند اما از ترس طلسم شدن از طرف آیلین و شاید هم زاغ آیلین در وسط راه به هم برخورد کردند و جمیعا نقش بر زمین شدند.
آیلین:
عوامل فیلم برداری:
چند دقیقه طول کشید تا دوباره همه چیز آماده فیلم برداری شود.
کارگردان: همه چیز حاضره؟ خیلی خوب...صدا؟دوربین؟ حرکت!

در مکان و شاید زمانی دیگر

بعد از رفتن آلیس، آپولین تلاش کرده بود با کندن بخشی از کنده های کف کلبه شومینه را رو به راه کند ولی به نظر می رسید الوارها به زمین چسبیده اند.
درحالیکه زیرلب به زمین و زمان و آلیس ناسزا می گفت برخاست تا فکر دیگری کند اما در همان لحظه صدای بلندی توجهش را به خود جلب کرد. صدای بلندی که بی شباهت به فریاد درمانده زنی بی پناه و وحشت زده نبود.
- آپولین درو باز کن!
---------------------------------------------------------
لطفا برای ادامه دادن این پست در نظر گرفته بشه.خلاصه سوژه رو درون پست نقل قول کردم.

جز گیدیون پریوت.
گیدیون دوباره لب به اعتراض گشایید:
_ ای بابا. دوباره برگشتیم خونه اول. سرچیز های خوب مثل نذری و اینا خودشون میرن بعد سر چیز های خطرناک مثل این من باید برم.
صدا گفت:
_ ساکت گیدیون اعتراض نکن که راه نداره. باید بری.
گیدیون همین طور که زیر لب غر غر می کرد وارد دروازه چیز ها شد.
چند دقیقه با استرس و نگرانی گذشت.
سپس گیدیون با قیافه ای بهت زده از دروازه بیرون آمد.
سارا گفت:
_ چی شده گیدیون؟ چی دیدی؟
_ اونجا همه چیز عجیبه... آسمان بنفش است. درختان کوتاه اند و بوته ها بلند. خورشید اش به رنگ خون است. و در انتهای سرزمین یک برج سر به فلک کشیده است که میگن اونجا محل اقامت فرمانرواست.
آیلین با تمسخر گفت: هه... مارو باش گفتیم یک گریفیندوری باهامونه. این که از ما بیش تر ترسیده.
گیدیون با شنیدن این حرف با شدت سرش را تکان داد و سینه اش را جلوی داد سپس با شجاعت خاصی گفت:
_ من و ترس؟ هه... بریم تو سرزمین. خدا کنه شانس بزنه و ماهیتابه هم همون جا باشد.
سپس همگی وارد دروازه شدند.
با دیدن سرزمین چیز ها همه دهنشان باز ماند.
گیدیون به دور دست اشاره کرد و گفت:
_ آن برج در سمت شرقی اینجا است. برای رفتن به آن جا باید از وسط شهر رد بشویم.

آپولین فریاد کشید:
نـــــــــــــــــــــــه! وسایلای مغازم! نـــبــرینشــــــون!

سارا دستان آپولین را نوازش کرد و صدای بچه گانه به خود گرفت و گفت:
غصه نخور! به جاش بیا به من امضا بده
آپولین به سارا چشم غره ای رفت ولی سارا پرو تر از این حرف ها بود که نگاهش را از او بدزدد.
در بین گریه و زاری های آپولین ناگه صدایی ملکوتی به گوش می رسد:
ای جادوگران و ساحره ها!بدانید و آگاه باشید که اگر....
اگر ماهیتابه ی مرلین را تا سه روز دیگر پیدا نکنید شما را زنده نخواهم گذاشت!
جمعیت:
آیلین با تعجب پرسید:
الان با مایی؟
-بله.
-مادر نزاییده کسیو که بخواد منو بکشه.
-فعلا که زاییده ضعیفه!
آیلین با عصبانیت گفت:
چی با من بودی ضعیفه؟!
-بله.
آیلین از شدت عصبانیت چوبدستی اش را به سمت آسمان گرفت و فریاد زد:
آواداکداورا!
صدای ملکوتی اینبار اکو دار بود:
هاهاهاها!ای ضعیفه فکر کردی که قدرت کوچک جادویی تو می تواند مرا از بین ببرد؟!من از هیچ ضعیفه ای نمی ترسم.
در همین هنگام صدای زنی از نزدیکی های صدای ملکوتی به گوش می رسد:
آهای مرد؟ داری با کی حرف می زنی؟
صدای ملکوتی که معلوم بود ترسیده است از زن خویش(!) با ترس و لرز گفت:

با هیچکس عزیز دلم!
-پس برو دو تا نون بگیر.
-چشم خانوم، اومدم....خوب گوش کنید ای ساحره ها و جادوگران ،شما ها تا سه روز دیگر مهلت دارید که ماهیتابه ی مرلین را پیدا کنید وگرنه زندتان نخواهم گذاشت...در ضمن من در راه اگر نیاز دیدم به شما افتخار داده و با شما حرف خواهم زد...پس خدا دیکنز!

آیلین از شدت عصبانیت چهره اش سرخ شده بود و سارا ابرویش را بالا برده بود و با خود می گفت: عجب صدای پرویی بود!

جمع از بهتی طولانی بیرون آمد و به پیشنهاد گیدیون دوباره راه افتادند.
پس از مدتی طولانی بالاخره به دروازه ی سرزمین چیزها رسیدند.
سارا به دروازه ی چیزها نگریست و گفت:
خوب بریم دیگه!
آپولین با ترس و لرز گفت:
به نظرم بهتره اول یکی بره و دید امنه بگه که بقیه هم برن.
سارا:
خوب کی؟!به نظرم بهتره گیدیون بره.
گیدیون:
چرا من؟
-چون تو یه مردی،از ما بزرگتری و یک گریفیندوری هستی.
-خوب آلیسم که گریفیندوریه.
با این حرف به آلیس اشاره کرد.
آلیس:

گیدیون به آلیس چشم غره ای رفت و بعد رو به سارا گفت:
هلگا معتقد بود...
هوش و علم،شجاعت و غلبه بر ترسو حتی نجابت و وقار به وسیله ی سختکوشی قابل دسترسیه!
تو هم که یه هافلپافی سختکوشی،پس بهتره تو بری.
-منو از چی می ترسونی؟فکر کردی من از رفتن به اونجا می ترسم؟!باشه،حالا که اینطور شد خودم میرم.
و قدمی به سمت دروازه برداشت که آیلین جلوی او را گرفت و رو به گیدیون گفت:
خجالت بکش!اونوقت این مردا به ما میگن ضعیفه با این که خودشون از ما ضعیف ترن!یاد بگیر از بچه!نه سارا تو نرو.

سارا از موقعیت استفاده کرده و می گوید:
آیلین جون حالا که اینقدر مهربون شدی بیا به من امضا بده!

و دفترچه ی آبی خوش رنگی را به سمت آیلین گرفت و آیلین نیز چشم غره ای نسیب سارا کرد اما همان طور که گفتم سارا پرو تر از این حرف ها بود.تازه چشم غره های سارا ده برابر وحشتناک تر از این بود و سبب مرگ 42 جادوگر و 35 ساحره و 64 ماگل شده بود!
آیلین پس از دقایقی رو به آپولین کرد و گفت:
به نظرم هوش ریونکلاو برای این کار مناسب تره.
آپولین به سرعت جواب داد:
نه نه...اخلاقیات یه مرگخوار برای اینکار مناسب تره...
آیلین گفت:
ارباب به ما می گن که هیچ وقت خودمونو برای دیگران در خطر نندازیم

ناگه دوباره صدای ملکوتی به گوش رسید:
وای بر شما؛وای.
حال که هیچ یک از شما نمی روید من خودم می گویم که برود. و آن کسی نیست به جز: