کارگاه داستان‌نویسی

تلالو نور خورشید و نسیم ملایم صبگاهی و صدای خنده گروهی زیر سایه درخت بید کهنه شروعی عالی برای یک تابستان دل انگیز بود
رون که نامید از هرچیز برای پیدا کردن تلسم نامریی کننده به کتاب روی آورده بود صفحات کتاب را با عصبانیت ورق میزد و زیر لب چیزی زمزمه میکرد
هری اهی کشید با حالتی سردرگم و کلافه به رون نگا کرد و گفت: بس کن رون،داری منم عصبی میکنی!
_پیدا نمیشه پیدا نمیشههههه اخه چرا شنلت توی این وضع باید دست دامبلدر باشه هری؟
_کدوم وضع؟ تو که به من چیزی نمیگی !!
رون دستی به سرش کشید نفس های پی در پی، چشمان بسته اش در نظر هری به هیچ وجه نشانه ی خوبی به نظر نمیرسید
رون گفت: خیلی خوب با من بیااا . . .
و بعد دست هری را گرفت و به طرف کلبه هاگریت به راه افتاد
و بدون هیچ مکثی یک راست وارد جنگل ممنوعه شد و بعد از چند 100 متر پیاده روی ایستاد و گوشه ای نشست
هری که تا ان زمان ساکت بود گفت: خوب؟
_پشت اوون درخت اون سنتورا هیچوقت تکون نمیخورن؟
_من هنوز نمیفهمم رون!..
_سنگ ماه جینی . . .
من دیشب تو جنگل ممنوعه بودم یهو دیدم که تمام اطرافم پر از اون سنتورای زشت . . .
بعد تنها چیزی که یادمه اینه که اونقد دویدم که نزدیک بود از حال برم و صبح فهمیدم که کیف جینیو اونجا جا گذاشتمو وقتی بر گشتم دیدم که اون سنتورا هنوز همونجان . . .
حالا به یه چیز نیاز دارم که بدون اینکه متوجه من بشن برمو کیف و بردارم
جینی بدون سنگ ماه توی کیف نمیتونه تو نمایش شرکت کنه. . .
_رون امید وارم ازم عصبی نشی ولی . . .
هری دست در کیفش کرد و شنل خود رو بیرون آورد و به چهره ی حیرت زده رون نگا کرد و خندید و گفت: تقصیره خودته رون
هرمیون ازم قول گرفت شنلمو به تو ندم آخه تو تهدیدش کرده بودی وقتی حمومه ازیتش میکنی . . .


نمایشنامه تون باید در مورد عکسی باشه که در پست بعدی مشاهده می کنید. قوانین ایفای نقش رو بخونید.
تایید نشد!

خوب مال من که عکس بالانمی ایدولی از نوشته های دیگران فکرکنم اوضاع ازاین قرارکه:
هری ورون وهریمون روی چمن های کنار دریاچه نشسته بودنند
رون گفت:اخیش اینم ازاخرین امتحان تابیست روز دیگه که کارنامه های بیادراحتیم!
هرمیون می خاست حرفی بزند که هری گفت:هرمیون لطفا دوباره سوال هاراچک نکن
هرمیون اخمی کردوگفت:باشه،ولی من فکرکنم اسم سیاره هاراشتباه نوشتم یا ریاض....ا
هری که دیداگربحث راعوض نکندهرمیون تمامی جواب هاراچک می کندگفت:یه سوال توی امتحان هست که سوال مزخرفی هست"گرگینه چیست؟"بایداین سوال راحذف کنند
هرمیون:ولی
اما بقیه ی حرفش باورودهدویگ ناتمام ماند
هرمیون ازاینکه حرفش ناتمام مانده بودعصبانی بودولی به خاطرکنجکاویش چیزی نگفت
هری خوش حال که بهانه ای به دست اورده نامه راازپای هدویگ باز کردگفت:فکرمی کنید مال کیه؟
رون گفت:سیریوس؟
هری شانه اش رابالاانداخت و نامه رابلندخواند:
مواظب خودت باش اتفاقات بدی قراربیافته امشب ساعت یازده توی سالن عمومی اسلترین
امضا:کشتن گندزاده ها
رون:یعنی کی داده؟می ری؟
هرمیون جیغ می زد وپشت سرهم یه چیزهایی گفت.
هری"هرمیون لطفا اینقدرهایجان نداشته باش وارام صحبت کن ببینم چی می گی
هرمیون نفس عمیقی می کشه وباجادو یه لیوان اب به وجودمی اره ویک نفس همه راسرمی کشد
بعدباارامش جواب می دهد:فکرنمی کنی یک نفربرای گیرانداختن تواین نامه رافرستاده؟
هری:احتمالش زیاده ولی به نظرمن راست می گه
رون:حالاچه جوری می خواهی واردشوی؟
هرمیون:واقعاکه خیلی احمقی اسم رمز کشتن گندزاده هااست،ولی هری توکه نمی خواهی بری؟
هری جوابی نمی دهد ازجای برمی خیزدوبه خوابگاه می رود


یه بار دیگه این پست رو ببین و اگه عکسش نمایش داده شد همینجا براش یه متن دیگه بنویس. ولی اگه بازم موفق نشدی عکس رو ببینی با پیام شخصی بهم اطلاع بده تا بعد ببینیم چه باید کرد.

فعلا تایید نشد!

خورشید گرده های طلایی خود را بر سطح صاف و زلال آب دریاچه و دیوار های عظیم قلعه میپاشید و بیشا بیش به شکوه آن می افزود. پرنده های رنگارنگ کوچکی که در میان شاخه های انبوه درختان پناه گرفته بودند، حیاط مدرسه را به ولوله سپرده بودند. گویه شور و نشاط دانش آموزان به آنها نیز منتقل شده بود.

سال نو، پایان تابستان، شروع دوباره ی مدرسه، استفاده ی مجدد از چوبدستی هایی که تا سه ماه اخیر روی طاقچه ی اتاقشان خاک خورده بود، و از همه مهمتر دیدار دوستان، بهانه ای شده بود برای تمام این هیجان ها و شور و نشاط هایی که حتی از چشمشان نیز قابل دیدن بود. همه خوشحال بودند، میگفتند و میخندیدند ... به جز او! سرش را پایین انداخته بود و بی هدف قدم میزد. بی اعتنا به تنه هایی که از روی تخقیر به او میزدند سر تا ته راهرو را میپیمود بدون اینکه چیزی به کسی بگوید. اما ناگهان با شندین صدایی آشنا سرش را بالا کرد و نگاهش را از روی سنگ های مرمر راهرو، به دختری انداخت که پشت ستونی، با دوستش گرم در حال صحبت بود. لیلی! بدون اینکه توجه آنها را جلب کند به پشت دیگر ستون پناه برده و به حرفهایشان گوش سپرد.
لیلی با هیجانی توصف ناپذیر میگفت: آره! ازم دعوت کرده تا در سفر ده فهته ی آینده ی هاگورتز همراهیش کنم. گرچه هنوز کاری که با سوروس کرده بود رو فراموش نکردم ولی ... قول داده که دیگه تکرار نشه. میگه دیگه جیمز سابق نیست.
دوستش پرسید: یعنی میخوای قبول کنی؟
و لیلی سری تکان داد و گفت: خب ... بنظرم باید یه شنس دیگه بهش بدم! آهان! اونجاست نگاه کن.

سوروس به حیاط نگاهی کرد و سه جادوگر جوان را دید که در حال حرف زدن بودن و از قلعه فاصله میگرفتند. آه که چقدر از جیمز متنفر بود. تنفری که از ته قلبش نشات گرفته بود و با هر تپش آن در سراسر وجودش ریشه میدواند. جیمز مثل همیشه موهای بهم ریخته ای داشت. شی ای در اطرافش میچرخید و درخشش در زیر نور آفتاب چشم را می آزرد. سوروس با خود گفت: چه معنا داره که چیزی که متعلق به مدرسه و کل دانش آموزان است، همواره دست شخص خاصی باشد؟

مسئله اسنیچ نبود. او ترجیح میداد به مدرسه بازنگردد. دوست داشت تابستان هیچ وقت تمام نشود. نه بخاطر اینکه از بحث و جدل های بین مادر و پدرش در خانه لذت میبرد، بلکه تحمل آنها برایش آسانتر مینمود. بودن در مدرسه، مکانی پر از حس های غریب و نامفهوم برایش بسیار سخت بود. او شادی دیگران را بی معنا میدانست و خوشحالیشان برایش تعریف نشده بود. حتی عشقی که زیباترین معنای زندگیست، چیزی جز درد و رنج برایش به ارمغان نیاورده بود. تیره بختی و سیاه روزگاری از تولدش بر بالینش بودند. اگر ستاره ها طالع هر شخص را مینویسند گویا ستاره ها نیز از او کینه ای به دل داشتند.


متن قشنگی بود. هم کاملا مرتبط با تصویر بود و هم توصیفات خوبی داشت.
البته بعضی اشکالات نگارشی جزئی توی نوشته ت به چشم می خوره که با ورودت به ایفای نقش و با کمک ناظران و جادوکاران برطرف خواهد شد.
سال اولی ها از این طرف لطفا!

تایید شد.

- امشب ماه کامله. می تونیم بالاخره ببینیمش.

جیمز با لبخندی که شوق درونی اش را نشان می داد به بقیه در مورد گرگینه ای می گفت که به تازگی در جنگل های ممنوعه حیوانات را تکه تکه می کند.

ترس در چهره ی ریموس پیدا بود. حس دردی که در بدنش وجود داشت شرابط را چندین برابر بدتر می کرد. این رفتار برای دوستانش عادی بود. چند ماهی می شود که لوپین از بیماری جدیدی رنج می برد.

سیریوس بلک با لبخندی مغرورانه رو به پیتر کرد و آرام گفت : فکر می کنی بتونیم باهاش یه مبارزه ی تن ب تن داشته باشیم؟

جیمز با اخم روبروی سیریوس ایستاد: هیچکس قرار نیست چنین کاری بکنه. ما فقط می خوایم ببینیمش. بعدم ما که نمی دونیم اون گرگینه کیه. اگه یه نفر باشه که می شناسیم چی؟‌ نمی تونیم هیچ ریسکی برای ضربه زدن، یا خوردن ازش رو بپذیریم. فقط دنبالش می کنیم. محض رضای خدا. شاید یکی از رفیقای خودمون باشه.

ریموس لرزید.

سیریوس با کلافگی غرولند کرد:‌ کی تو رو رییس کرده پاتر؟!

ریموس که درد ستون فقراتش هر لحظه بدتر می شد با نگاهی وحشت زده به خاطره ای فکر می کرد. شاید هم چیزی که هنوز اتفاق نیافتاده. هیچ کس نمی توانست بفهمد چه چیزی در ذهنش است که او را اینقدر می ترساند.

جیمز که بدون ترس و اماده برای یک بحث مفصل با سیریوس بود وقتی نگاهش به لوپین افتاد از روی قطار غرور افتاد و دلسوزانه دست او را گرفت.

- بازم همون دردا؟... لعنتی. چرا مادام پامفری یه داروی درست حسابی بهت نمی ده؟ این هفته که خواستی پیشش بری منم باهات میام.

+‌ نه.. لازم نیست.

ـ چرا! میام. و به توئم هیچ ربطی نداره. فهمیدی؟

ریموس نمی توانست پاتر را وقتی چیزی می خواست منصرف کند، از این خوب خبردار بود. تسلیمانه سرش را تکان داد.

جمعشان همیشه شاد نیست. همیشه هم در صلحی آرامش بخش نیست. محض رضای خدا‍! چهار نوجووان بی سر و پا و کله شق چگونه می توانند یکدیگر را جز وقتی که نزدیک هم نیستند تحمل کنند؟

اما یک دوستی. یک پیوند خالص در میان آنها وجود داشت. همیشه همین طور بود. یک سوگند نا گفتنی. که حتی سیریوس مغرور... یا پاتر قانون گریز نیز از آن پیروی می کردند. این رمز برادری ای بود که به دوش می کشیدند. البته... فقط برای مدتی کوتاه. زمان همه چیز را تغییر خواهد داد. اما در آن دوره... حتی اگر بدترین چیز ها را در حق دوستشان انجام می دادند بخشیده می شدند، گرچه همیشه مجازاتی در میان بود.

پیتر در سکوت تنها تماشا می کرد. او تنها کسی بود که حرف های زیادی برای گفتن داشت. تنها کسی که می دانست واقعا چه اتفاقی در حال وقوع است.

سعی می کرد لبخند بزند. به ریموس. هر ثانیه که به او نگاه می کرد یاد یک رویای قدیمی می افتاد که در جنگل های ممنوعه می دوید. و گرگی خونخوار به دنبالش بود. البته برای مدت ها متقاعد شده بود آن یک رویا بوده...

حالا صورت پیتر به رویایی در آینده جذب می شد. رویایی که هیچ نمی دانست خوب است یا نه. تنها امیدوار بود که رمز برادری آنها برای تحمل چنین حقیقتی آماده باشد. حقیقتی که تنها او از آن باخبر است.


خیلی خوب بود.
تایید شد!

- سال اولی ها از این طرف
- اسنیپ این گنده کیه
- این هاگریده شکاربان هاگوارتز
- کارش چیه
- نمیدونم
- راستی چرا سال اولی ها با قایق به قلعه می رن
- مگه کتاب تاریخچه هاگوارتز نخوندی
- کتاب چی . نه . مگه چی توش نوشته
- به خاطر ...
- هی پسر اون دختره کی
- اهان لیلی را میگی من اون از یه روستا اومدیم دختر مغروری

.....

- اسلیترین
این صدای کلاه گروهبندی بودکه اسنیپ را به اسلیترین فرستاده بود
بعد از ان کلاه گروهبندی لوپین .سیریوس بلک و دم باریک را به گریفیندور فرستاد
بعد از ان دانش اموزان دیگری به گروه های مشخص شده میرفتند
لیلی ...
تپش قلب جیمز بالا رفت دوست داشت لیلی در اسلیترین بیوفتد زیرا مطمءن بود خودش در گروه اسلیترین موفق خوهد شد
دخترک ارام.ارام به سمت کلاه رفت
- گریفیندور
تپش قلب جیمز ارام گرفت . اکنون سردر گمی عجیبی سرتا پایش را گرفت
- جیمز ...
جیمز به سمت کلاه گروه بندی رفت کلاه را به روی سرش گذاشت
- اهامن اینجا چی میبینم تو عاشق خود نمایی . قانون شکنی هم تو خونته اما من اینجا عشق می بینم حالا تصمیم و به خودت واگذار
می کنم . اسلیترین . یا گریفیندور
- من . من . من می خوام برم ...


شما باید نمایشنامه رو در مورد عکسی که توی این پست داده شده می نوشتید.
هر چند شخصیت های رولتون همون شخصیت های توی عکسه ولی خبری از گروهبندی نیست و به نظر هم نمی رسه عکس مربوط به سال اول جیمز و لیلی و بقیه باشه.

اما در مورد محتوای رولتون باید بگم بخش دوم خیلی بهتر از بخش اوله. چون فقط دیالوگ نیست و توضیحات هم داره.
به هر حال با اینکه رولتون خیلی ربطی به عکس نداشت ولی ابتکارتون در مورد انتخاب گروه جیمز پاتر جالب بود و در مجموع قابل تاییده.
در ایفای نقش دوستانی هستن که شما رو برای بهتر نوشتن کمک خواهند کرد.

تایید شد!

جیمز در حالی که می خندید نیم نگاهی به اسنیپ انداخت که به ستون تکیه زده بود. با خنده ارنجش را توی پهلوی سیریوس فرو کرد و گفت:
-هی... نگاه کن. انگار این بار واقعا شکستن چوب دستیش براش گرون تموم شده.
سیریوس با نیشخند جواب داد:
-دفعه دیگه به حساب جاروس می رسیم.
جیمز نگاهی به اسمان کرد. خورشید درست چشمانش را هدف گرفته بود و تند می تابید. چشمانش را تنگ کرد و گفت:
-ریموس، دیروز هاگرید چیکارت داشت؟
برق هیجان در چشمان ریموس درخشید. گفت:
-شکلات خریده.... یه عالمه شکلات خوشمزه و بامزه... چندتایی ریختم توی جیبم... صبر کن.
دست توی جیبش کرد و دو تا شکلات، یکی به شکل قیافه دامبلدور و دیگری گرد و ساده بیرون کشید. سیریوس چوب جادویش را مقابل شکلات گرد تکان داد. لحظه ای بعد چهره لیلی روی شکلات ظاهر شد. شکلات را با لبخند به سمت جیمز گرفت:
-بیا... لیلی اونجاست. با دیدن این شکلات خوشحال میشه... در ضمن،
صدایش را پایین اورد و ادامه داد:
-نگران نباش. بهش نمیگم جادوی شکلاتو بلد نیستی.
جیمز چشمکی زد و شکلات را از دستش قاپید. به راهرو برگشت و لیلی را دید که روی سکویی کمی ان طرف تر از اسنیپ نشسته. لیلی با لبخندی گرم برایش دست تکان داد. با قدم های بلند به سمتش رفت. گفت:
-فکر کردم از دیدن این خوشحال بشی.
مشتش را باز کرد. لیلی با تعجب نگاهی به چهره ی روی شکلات انداخت. خندید و شکلات را گرفت. گفت:
-ممنونم. واقعا ایده ی جالبی بود. این جادوی خارق العاده چی هست؟
عرق شرم بر پیشانی جیمز نشست. دستی به گردنش کشید. به عقب نگاه کرد. سیریوس را دید که دلش را گرفته بود و می خندید. لب هایش را به هم فشرد. در مقابل نگاه منتظر و پرسشگر لیلی تنها توانست بگوید:
-خوب.....


خیلی خوب بود بانوی جوان.
البته استفاده از کلید اینتر و فاصله گذاشتن بین بندها باعث میشه خواننده راحت تر و با علاقه ی بیشتری پستت رو بخونه. توی ایفای نقش دوستان خوبی هستن که کمکت می کنن تا اینجور اشکالات جزئی رو برطرف کنی.
تایید شد!

سلام ببخشید کیبورد من اون حرف که اول فامیلی هری هست نداره:D البته فعلا
------------------------
روز اولی بود که جیمز باتر وارد هاگوارتز شده بود تازه از قطار قرمز و زیبایی که دانش آموزان هاگوارتز رو میاورد به مدرسه بیاده شده بود، که ناگهان یه موجود عجیب چهار دست و با برید رو سرش. جیمی تا اومد برتش کند کنار دید زنی با لباس سیاه و کلاهی بلند با چوب دستیش اون موجود رو مهار کرد.
اون موجود تبدیل شد به یه بسر بچه که لباسی تنش نداشت و سریع براش لباس آوردن، جیمی رفت جلو و خودش رو معرفی کرد؛
-اسمت چیه؟
-به تو چه؟
-من جیمز باترم میتونی بهم بگویی جیمی
اون بسر جیمی رو چب چب نگاه کرد و گفت:( من اسمم ر-ریموسه ریموس لوبین.)
و بعد همه بچه ها باهم رفتن به سالن تجمع مدرسه، سالنی بزرگ و چراغونی از شمع هایی که رو هوا هستند و سقفی شیشه مانند که بیرون رو نمایان میکنه.
دیدن مردی مسن با موهای سفید و ریش بلند نشستد رو صندلی مخصوص، و وقتی که از جایش بلند شد سکوت خفقانی سالن رو فرا گرفت و فقط بچه های جدید صحبت میکردن.بلند شد و گفت:( به مدرسه هاگوارتز خوش آمدید من آلبوس... دامبلدور هستم مدیر این مدرسه جادوگری و امیدوارم همتون جادوگران زبر دستی بشوید. ) و بعد نشست.
ریموس زیر لبی جیمی رو صدا کرد؛
-جیمی جیمی؟
-چیه؟
-تو جادو بلدی؟
-نه ولی کارای عجیب بلدم
-راستی اون دختر مو گندمیه داره همش نگات میکنه بشت سرت نشسته.
-لی لی رو میگی؟
-آره خودشه.
-میگن با اسنب دوسته!
و بعد کلاه سخن گو را آوردن برای گروه بندی.

پست بدی نبود. چند نکته رو باید رعایت کنی.

* باید همه چیز رو بیشتر و دقیق تر توضیح بدی و داستان رو پیش ببری. الان حتی می تونستی گروهبندی رو هم تعریف کنی. چون اتفاق خاصی توی این پست تو نیفتاد.

* نحوه ی درست نوشتن دیالوگ اینه:

بلند شد و گفت:
- به مدرسه هاگوارتز خوش آمدید من آلبوس... دامبلدور هستم.

در کل قابل قبوله.
تأیید شد.

هنوز سیریوس و ریموس داشتن با هم جر و بحث میکردن...
ریموس در حال که لحنش آمرانه بود گفت:من نمیتونم بین اعضای گروه فرق بزارم...من یه ارشدم!اگه بقیه نمیتونن شما هم نمیتونین.
سیریوس در حالی که عصبانی شده بود گفت:اما ما رفیقاتیم!تازه فقط یه ساعت اون بیرون کار داریم بعد سریع برمیگردیم به خوابگاهامون.
جیمز که جلو اونها حرکت میکرد یک دفعه وایستاد و با دست جلوی دوستانش رو هم گرفت.
ریموس با تعجب پرسید:چی شده؟!
جیمز با دستش به اسنیپ که بالای پله ها واستاده بود اشاره کرد...
سیریوس گفت:اسنیپ و لوسیوس کنارهم واستادن.چه چیز عجیبی توش هست؟!
جیمز انگشت اشاره اش رو به نشانه سکوت روی بینیش گذاشت و به سیریوس و ریموس اشاره کرد که دنبالش بیاین و خودش پاورچین پاورچین به سمت ستون کنار اسنیپ و لوسیوس حرکت کرد و پشت اون قایم شد تا بتونه صداشون رو بشنوه...
اسنیپ که با صدای پایین در حال صحبت با لوسیوس بود گفت:ولی من فکر نکنم این کار درستی باشه.
لوسیوس جواب داد:دیونه شدی؟!یعنی چی که کار درستی نیست؟!اگه زودتر نریم ممکنه دست یکی دیگه بهش برسه.پس سریع حرکت کن.
اسنیپ کمی سکوت کرد و بعد به همراه لوسیوس شروع به دویدن کرد.
جیمز به دوستاش گفت:بریم!
ریموس دست جیمز رو گرفت و گفت:کجا؟!!!
جیمز جواب داد:باید بریم ببینیم اون چیه که میخوان دست کس دیگه ای بهش نرسه.
ریموس گفت:به ما چه آخه؟!!!
سیریوس قبل از اینکه جیمز حرفی بزنه گفت:اسنیپ و لوسیوس با هم دنبال یه کار سری.خب حتما شری توش خوابیده دیگه!
ریموس کمی من و من کرد و بعد گفت بریم!
و به سرعت دنبال اسنیپ و لوسیوس حرکت کردن.وقتی به اون ها رسیدن جیمز به سیریوس و ریموس علامت داد که وایستن.به طور مخفی و یواشکی از پشت ستونی به اون دو که پشت دیواری وایستاده بودن نگاه میکردن که یک دفعه ای دیدن دیگه خبری از اون دو نیست!!!
سیریوس با تعجب پرسید:کدوم گوری رفتن این دوتا!
ریموس گفت:غیب شدن فکر کنم!
جیمز در حالی که چشمش برقی زد گفت:فکر کنم باید از نقشه استفاده کنیم!
سیریوس هم با شیطنت گفت:و البته شنل نامریی کننده!شب باید از رو نقشه ببینیم کجان و بریم دنبالشون!
ریموس با لحنی شاکی گفت:اما شب نباید از خوابگاه بزنیم بیرون!
جیمر و سیریوس با هم گفتن:باز شروع کرد...

قشنگ بود.
تأیید شد.

((مطمِئنی همه چی رو برداشتی؟))((اره مطمئنم داداش کوچولو،بیا این تو))((ما که این تو جا نمیشیم.))((جا نمیشیم؟زیادی حرف میزنی.اگه دوست نداری نیا.))((نه نه نه،میام.))((باشه پس اون دهنتو ببند.بریم؟))((بریم.یه خرده میترسم.))((میترسی؟باورم نمیشه که پسر هری پاتر بترسه!البوس سورس پاتر...))((هیس!ساکت باش.انگار یکی اونجاست!))((چرند نگو!))((باور کن راست میگم!))((اره،من هم دیدم.این وقت شب کی میتونه بیرون باشه؟))((هیس!ساکت!داره میاد اینطرف.))((ای!پامو لگد نکن!))((ببخشید.))((وای!نگاه کن!اون پروفسور لانگ باتمه!))((این وقت شب اینجا چیکار میکنه؟))((شاید میره دستشویی!))((هر هر هر.خندیدم.))((ساکت باش!))رفت.اخش،بیا بریم.))
انها از کنار کتابخانه گذشتند و بالا رفتند.حدود پنج طبقه بالاتر از کتابخانه.
((مطمینی همین جاست؟))((اره،سمت چب.فکر کنم اینه.))((من که چیزی نمیبینم.))((خفه شو.اهان!پیداش کردم!همین جاست!))((واااای!خدای من!))
وسط اتاق اینه ای باشکوه و بی نظیر بود با قاب طلایی منبت کاری شده.البوس از زیر شنل بیرون امد.نزدیکتر رفت و اینه را لمس کرد بعد روبه رویش ایستاد.
((چی میبینی؟البوس چی میبینی؟))((وااااای!امکان نداره!))
البوس خودش را در اینه دید که داشت با اسکورپیوس مالفوی دوِِِئل میکرد.
((البوس چی میبینی؟باید به من بگی.))((اول توبگو.))
برادرش که خیلی دوست داشت بفهمد البوس چه میبیند،گفت:((خوب،من...دامبلدور رو میبینم.تو چی میبینی؟بهم بگو.))((دشمنم رو میبینم!اسکورپیوس رو!))((اسکورپیوس؟!))((اره،داریم باهم دوئل میکنیم.))((پس ارزوت اینه که باهاش دوئل کنی؟))((دوئل کنم و پیروز بشم.))((تو صدایی نشنیدی؟بیا بریم البوس.فکر کنم یکی داره میاد اینجا.
هر دو پریدند زیر شنل.در را باز کردند و بیرون رفتند.ناگهان سایه ای دیدند.انجا روی پله اسکورپیوس مالفوی ایستاده بود.انها لحظه ای ایستادند.اسکورپیوس راه افتاد و مستقیم به اتاقی رفت که اینه ی نفاق انگیز در ان بود.البوس گفت:((یعنی اون هم خبر داره؟))برادرش خندید و گفت:((شاید.احتمالا اون هم ارزوی دوئل با تو رو داه!))((مسخره بازی در نیار.بیا بریم.فردا در موردش حرف میزنیم.))((بریم.))

* الان تقریباً کل پست تو دیالوگ شده. در حالی که یه جاهایی باید یه سری چیز ها رو توصیف کنی، یه سری فضاسازی انجام بدی. مثل این:
نقل قول:

البوس خودش را در اینه دید که داشت با اسکورپیوس مالفوی دوِِِئل میکرد.

هر چند این خیلی کمه و توصیف ها فضا سازی هات خیلی بیشتر و مفصل تر هم باید باشن.

* دیالوگ نویسی به این شکل اشتباهه. شیوه ی درست دیالوگ نویسی اینجوریه:

جیمز نگاهی به آینه انداخت و در گوش آلبوس گفت:
- چی میبینی؟البوس چی میبینی؟

* این نمایشنامه ربطی به عکس نداشت.

تأیید نشد.

به سرعت از پله های مارپیچ قلعه پایین میرفت ، باید هرچه سریعتر صحبت هایی را که چند لحظه پیش در مقابل دفتر اساتید شنیده بود به اطلاع دوستانش میرساند.

در حال پایین رفتن از پله های طبقه ی اول بود که ناگهان پای راستش لیز خورد، تعادلش را از دست داد و کتابهاش بر زمین افتاد .
بلند شد ، سر زانوهای شلوارش و قسمت پایین ردایش را که خاکی شده بودند را تکاند، نگاه سریعی به اطرافش انداخت تا کسی او را در آن وضع ندیده باشد، آخر همیشه او را در مدرسه دست و پاچلفتی و ترسو خطاب میکردند. القابی که البته به لطف دوستانش کمتر کسی جرات میکرد در ملاعام او را صدا بزند.
خم شد تا کتابهایش را بردارد که متوجه کاغذ تا خورده ی سفیدی شد که از لای یکی از کتابهایش بیرون زده بود .
با احتیاط نگاهی به اطراف کرد نا مطمئن شود کسی او را زیر نظر ندارد ، سپس کاغذ را بیرون کشید، چوب دستی اش را در آورد و ضربه ای به کاغذ زد.

- من رسما سوگند میخورم که کار بدی انجام دهم.

بلافاصله خطوط ریز و ظریفی مانند تارعنکبوت روی کاغذ پوستی پدیدار شد و از همان نقطه ای که چوبدستی اش به آن خورد شروع به حرکت کرد. خطوط به یکدیگر می پیوستند، همدیگر را قطع میکردند و تا لبه ی کاغذ امتداد می یافتند، سرانجام از بالای کاغذ کلمات سبز رنگی پدیدار شدند.



نقشه ی کامل قلعه ی هاگوارتز بود که تمام جزییات قلعه و محوطه ی اطراف آن را نشان میداد. نقطه های جوهری ریز و متحرک نقشه آن را نقشه ای استثنایی کرده بود. در کنار هر نقطه با حروف ریزتر اسمی نوشته شده بود.
این نقشه را مدتی میشد که او به همراه سه دوست دیگرش ، جیمز،سیریوس و ریموس درست کرده بودند تا در مواقع لزوم و غیر لزوم از آن استفاده کنند .

نقشه را سریع زیر و رو میکرد تا بتواند محل دوستانش را پیدا کند .

- ایناهاش ، دم پله های حیاط .

کمی چشمانش را ریز کرد تا بتواند اسم های دیگری را که آن اطراف بودند را نیز بخواند .

- به به ، همه هم که هستن ، لوسیوس مالفوی ، مو روغنی و این دختره لیلی .

نقشه را لای دو کتابش گذاشت و به سوی پله های حیاط رفت. در راه هرازگاهی با احتیاط به نقشه نگاهی میانداخت تا ببینید که جایشان عوض شده است یا نه .

به نزدیکی پله ها که رسیده بود از دور سه دوست با وفایش و البته لیلی،سوروس و لوسیوس را دید .
دستش را به هوا برد و درحالی که تکان میداد فریاد زد :

- بچه ها ، بچه ها ، جیمز ، سیریوس ، ریموس

به شدت تأیید شد!