معجون در حال آماده‌سازی است

میانِ پیاده روی مقابلِ یتیم خانه. چشمانِ آبی رنگش، روی اسم یتیم خانه میلغزیدند. پرورشگاهِ " هپی لیوینگ" که سال ها کودکیش را در آن به سر برده بود. یک نفر از درونِ آن پرورشگاه. یکی از دوستان- یا شاید یکی از اطرافیانِ- سابقش!

- هی.. آقا پسر، میری کنار؟
نگاهی به جایگاه خود انداخت. درست میانِ پیاده رو ایستاده بود. اما این دلیل قانع کننده ای برای مزاحمِ تامِ جوان شدن نبود!
-میتونی از اون طرف بری!

- هی.. آقا پسر، میری کنار؟

برای قدرت، باید از دلبستگی ها جدا میشد. و این، او را تا ابد بی رحم نگه میداشت!

-من اینجا فقط یه دوست دارم!
.
.
.
- و اون دوست، تا قبل از غروب آفتاب از بین میره..

دوست ها خوب نبودند. دوست ها، تنها از قدرتش استفاده می کردند و هیچ نیازی از او را برطرف نمی کردند. دوست ها احمق بودند، دوست ها جادو بلد نبودند! از مرگ یک خرگوش کوچولوی کثیف با نگاه تام، میترسیدند و تعجب می کردند. دوست ها.. مانند زالو های کثیف، قدرتش را می مکیدند!

ارباب...میشه برسی کنید که چی شد که من با این پست غذای گرگا شدم؟!

به غیر نمره منفی هایی که به خاطر غلط املایی گرفتم یعنی!

ارباب...یه سوال دیگه! اگه کسی حال و هوای طنز نداشته باشه یا تو اون موقع طنزش نمیاد،یه رول طنز بنویسه اشتباهه؟!آیا طنزش بی مزه میشه؟

نه...نه...نه...این کار رو نکن...نه...امکان نداره...نه!
_رودولف...رودولف...رودولف...بیدار شو...داری خواب میبینی رودولف...بیدار شو...رودولف...کروشیو!
_آخ!چی شده؟!
_حتما باید اینجوری از خواب بیدارت کنم؟!بازم داشتی کابوس میدیدی!
...

اما هیچکس به او در ملا عام به ترسو نگفت...ولی رودولف در کابوس میدید که به او ترسو میگفتند!
اگر آن روز دعوا میکرد دیگر شاهد چنین کابوسی نبود!
او خودش را میشناخت...او همیشه حسرت کارهایی که انجام نداده را میخورد!

.و این ننگ بزرگی بود! اینکه جادوگری بدون چوب دستی باشد،ننگ بزرگی بود.

_نداره؟!هوممم...منظورم درصد کره اش هست...پر چرب باشه،نیم چرب باشه،کم چرب باشه؟!

_من چیکار میکنم؟!تو چی کار میکنی؟!من یه جغد بهم رسید که تو اینجا با یه مرد جذاب قرار گذاشتی...من باور نکردم...اومدم با چشمای خودم ببینم...و دیدم...تازه این کجاش جذابه اخه؟!

پی نوشت: احساس میکنم این راویه داره تبدیل به سبک میشه برام.... فقط یه ذره از بودنش می ترسم.... می ترسم آزار دهنده شه.

لرد ولدمورت با چشم های سرخ غضبناکش، آشپز خانه ریدل را زیر نظر گرفته بود و این موضوع، تمرکز ذهنی اگستوس را به هم می ریخت! بخصوص وقتی ولدمورت تصمیم گرفت با انگشت های سپید و باریکش روی میز ماهونی رنگ، ضرب بگیرد. و همینطور نجینی که سمفونی بی حوصلگی پدر خوانده اش را با هیس هیس هایی ظاهراً هماهنگ، که البته هیچ موجودی با هوش انسانی درجه متوسط به بالا، معنایش را نمی فهمید، کامل می کرد.

هیچ موجودی با هوش انسانی درجه متوسط به بالا، معنایش را نمی فهمید، کامل می کرد.

وسط این ارکستر خیلی بدصدا و خیلی بد موقع، فکر نجات بخشی، که سعی داشت بالاتر از قدرت پرش نجینی، پرواز کند، بال بال زنان خودش را به ابر سفید، خالی و بیچاره بالای سر اگستوس رساند.

اگستوس دست برد تا سرش را بخاراند، مثلا می خواست با کلاس و روشنفکرانه جواب بدهد! ( حالا کجای این باکلاسه ما نمیدونیم... برید از خودش بپرسید)

طبیعی بود که لرد ولدمورت نگاه های خیره او را تاب نیاوَرد، نه در شرایطی که اگستوس به این نتیجه رسیده بود که اربابش، در زمینه روش غذا خوردن نیز، نیاز به یادآوری فرهنگی دارد! البته فقط یادآوری!

مثل همیشه، ارام و راحت روی صندلی مخصوص خودش نشسته بود و به دیوار سیاه رو به رویش خیره شده بود. این دیگه چه نفرینیه؟ چرا ما؟
بر خلاف ظاهر ارامش، درونش مثل سیر و سرکه می جوشید.

- این دفعه کی؟
- سرورم، متاسفم. ولی پدرتون رو از دست دادیم.

نه لرد برایش اهمیتی داشت نه لودو و نه هیچ کس دیگر... فقط یک فکر: اگر نفر بعدی من باشم چه؟

نمیتوانست همینطوری بشیند. دوست داشت موقع مرگش در حال حرکت و مبارزه و جنگ باشد. نه مثل یک پیرمرد سالخورده و رنجور که روی صندلی اش میمیرد به نظر برسد. خانه انقدر ساکت بود که احتمالا صدای قیژ قیژ دستگیره تا طبقه بالا رفته بود.

شاید خودش هم مرده بود! مرده بود؟؟؟

امیدوارم وقتتون بی خودی تلف نشه.

-"با اینکه عاشق حیوونام،ولی اعتراف میکنم شما خیلی آزار دهنده اید!"
صدای خشکی و خالی از هر گونه احساسی این را به پشه ای گفت که سرسختانه سعی میکرد با صدای بالهایش او را دیوانه کند.

گلدن - سگش - را نوازش کرد و خود را از پنجره به پایین پرتاب کرد.
-"هی تو!کجا میری؟"
تعجب کرد!معمولا کسی او را در شکل کلاغ سیاهی که با احتیاط پر و بال میزد نمیشناخت!

-"تو در خودت چی میبینی که لرد کبیر را مسخره میکنی؟"

لرد اصلا به روی مبارک بی دماغ خودش نیاورد

مرگخوارانی که یکی پس از دیگری مرده بودند.دستانش را مشت کرد.اگر همه چیز اینگونه پیش میرفت خودش نیز به زودی به آنها میپیوست و تنها چیزی که میدانست این بود که این را نمیخواست.چه کسی میخواست؟خوب معلوم بود!احمق هایی که هنوز میخواستند مرگخوار بشوند.پس یعنی خودش هم میخواست!ولی او که نمیخواست!آه ولش کن.

نسیم ملایمی که حس خوشایندی را منتقل نمیکرد از میان درختان کاج وزید و علف های هرزی که توسط مرگخواران لگد نشده بودند را وادار به موج ریدلی رفتن کرد.

این حس اعتمادش به حیوانات گوگولی ناز بیشتر از آن بود که چند مرگ بی اهمیت از بینش ببرد.

سوزان چشمان سیاهش را تنگ کرد و به چشمان سیاهتری نگاه کرد که به زودی فهمید آنها ازان یک گرگ است.

وقتی تغییر شکل داد و خواست از روی شاخه پایین بپرد با صدایی سردی که از پشت سرش می آمد سرجایش خشک شد.
-"این هم از این."

در کمی آن طرف تر خرگوشی سفید چشم قرمز گوگولی نازی صدای گرومپی که حاصل از افتادن شیئی بزرگ بود را با گوشهای بلندش شنید.