دامبلدور آب نبات لیمویی از جیبش بیرون آورد و آن را به قول معروف بالا انداخت و سپس دوباره به بیرون خیره شد. کم کم در میان شن های بیابان لوک شهری پدید آمد. شهری ساکت با خانه های زیبا اما خیلی ساکت، شاید هم خیلی بشیتر از خیلی یا شاید هم خیلی بیشتر از خیلی بیشتر از خیلی!
- آه چه زیباست! میتونم اینجا به همه عشق بوزم!
بالاخره قطار در ایستگاهی توقف کرد و دامبلدور چمدان در دست از آن پیاده شد. او رو به روی شهر ایستاده بود و در این لحظه بوتهای خار به سبک فیلم های قدیمی از جلویش قل خورد و رفت و...
بنگ بنگ!
بوته نیز به وسیلهی شلیک یک نفر متلاشی شد!
- هیچ کس نباید بدون اجازهی من حرکت کنه!
لوک خوش شانس نوک هفت تیرش را فوت کرد و سپس آن را "
"گونه چرخاند و در قلافش گذاشت.
- تو دیگه کی هستی پیرمرد؟
لوک و دامبلدور چشم در چشم شدند و در این لحظه آهنگی با مضمون دیریریریری دین دین دین دیریریریری دین دین دین بخش شد. انگشتان لوک هم کنار هفت تیرش تکان میخوردند و دامبلدور نیز در جشمان کابوی زل زده بود.
- آه پسرم! بیا به تو عشق بورزم!
ناگهان پروفسور قدیم چمدانش را زمین انداخت و با آغوشی باز به سمت لوک خوش شانس رفت. بالافاصله کابوی هم هفت تیرش را بیرون آورد و دیوانه وار به سمت دامبلدور شلیک کرد. اما انگار این دفعه اون لوک بدشانس بود چون هیچ کدام از تیر هایش به هدف برخورد نمیکرد. پیرمرد لحظه به لحظه به لوک نزدیک تر میشد و سرعت شلیک گلوله ها نیز بیشتر.
- اه لعنتی! گلوله هام تموم شد... نیا! نیا!
اما فریادهای لوک هیچ تاثیری روی دامبلدور نداشت. او با همان لبخند و آغوش باز به سمتش آمد و در آخر...
او را محکم در آغوشش فشرد و گفت:
- آه فرزندم! بیا و به روشنایی به پیوند، البته من که بازنشسته شدم... ولی تو بپیوند!
لوک خودش را از آغوش پیرمرد رها کرد. این پیرمرد دیوانه میتوانست برای شهر خیلی خطرناک باشد، باید او را میکشت. اما چگونه؟ ناگهان فکری به سرش زد:
- بذارین چمدونتون رو بیارم. باید استراحت کنین. چطوره بیاین به خونهی من؟
در خانهی لوک هزاران هفت تیر با گلوله وجود داشت!
- آه چه زیباست! میتونم اینجا به همه عشق بوزم!
بالاخره قطار در ایستگاهی توقف کرد و دامبلدور چمدان در دست از آن پیاده شد. او رو به روی شهر ایستاده بود و در این لحظه بوتهای خار به سبک فیلم های قدیمی از جلویش قل خورد و رفت و...
بنگ بنگ!
بوته نیز به وسیلهی شلیک یک نفر متلاشی شد!
- هیچ کس نباید بدون اجازهی من حرکت کنه!

لوک خوش شانس نوک هفت تیرش را فوت کرد و سپس آن را "
"گونه چرخاند و در قلافش گذاشت. - تو دیگه کی هستی پیرمرد؟

لوک و دامبلدور چشم در چشم شدند و در این لحظه آهنگی با مضمون دیریریریری دین دین دین دیریریریری دین دین دین بخش شد. انگشتان لوک هم کنار هفت تیرش تکان میخوردند و دامبلدور نیز در جشمان کابوی زل زده بود.
- آه پسرم! بیا به تو عشق بورزم!
ناگهان پروفسور قدیم چمدانش را زمین انداخت و با آغوشی باز به سمت لوک خوش شانس رفت. بالافاصله کابوی هم هفت تیرش را بیرون آورد و دیوانه وار به سمت دامبلدور شلیک کرد. اما انگار این دفعه اون لوک بدشانس بود چون هیچ کدام از تیر هایش به هدف برخورد نمیکرد. پیرمرد لحظه به لحظه به لوک نزدیک تر میشد و سرعت شلیک گلوله ها نیز بیشتر.
- اه لعنتی! گلوله هام تموم شد... نیا! نیا!

اما فریادهای لوک هیچ تاثیری روی دامبلدور نداشت. او با همان لبخند و آغوش باز به سمتش آمد و در آخر...
او را محکم در آغوشش فشرد و گفت:
- آه فرزندم! بیا و به روشنایی به پیوند، البته من که بازنشسته شدم... ولی تو بپیوند!
لوک خودش را از آغوش پیرمرد رها کرد. این پیرمرد دیوانه میتوانست برای شهر خیلی خطرناک باشد، باید او را میکشت. اما چگونه؟ ناگهان فکری به سرش زد:
- بذارین چمدونتون رو بیارم. باید استراحت کنین. چطوره بیاین به خونهی من؟
در خانهی لوک هزاران هفت تیر با گلوله وجود داشت!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط اورلا کوییرک در 1395/3/30 3:27:43
ویرایش شده توسط اورلا کوییرک در 1395/3/30 3:28:56
ویرایش شده توسط اورلا کوییرک در 1395/3/30 3:28:56
خودم، آخرین چیزی بودم که برایم باقی میماند 

Only
aven

aven


" بود صدایش را با چند سرفه کوتاه صاف کرد و گفت:
.












: آخ عروس چقده قشنگه... ایشالا مبارکش باد... دوماد خوش آب رنگه... ایشالا مبارکش باد... هاماشالا! دس دس دس...


:aros:






:yclown:
