دوئل
اورلا کوییرک
و
دای لوولین
سوژه: نامه!
ـــــــــــــــــــــــــ
اورلا کوییرک
و
دای لوولین
سوژه: نامه!
ـــــــــــــــــــــــــ
گردنبند آبی رنگ را در گردنش فشرد. یک نامه... نامه ای که فقط در آن یک نوشته بود:
بعضی چیزها تا ابد باقی میمانند!
ساعت دوازده، کوچه دیاگون، رو به روی کتاب فروشی!
و البته یک گردبند! اما نه یک گردنبند معمولی بلکه یک گردنبند خاص... شی ای که آخرین بار آن را یازده پیش دیده بود.
فلش بک- یازده پیش
- این گردنبند خاص ـه!
دو دوست قدیمی رو به روی هم ایستاده بودند. اورلا گردنبند را از گردنش در آورد و در دستان فلورا گذاشت. فلورا با حسرت به گردنبند نگاه میکرد. گردنبند زیبایی بود که با نگین هایی آبی رنگ زیبا تر هم میشد. اورلا با لحن بسیار شادابی ادامه داد:
- مادر خونده ـم بهم دادش؛ مثل این که مال مامان واقعی ایم بوده و تنها چیزی بوده که از اون آتش سوزی باقی مونده؛ به خاطر همینه که بهت میگم اون یه گردنبند خاصه!
فلورا که با شنیدن این جملات از دوستش نگاه هایش حسرت آمیزتر میشد منمن کنان گفت:
- اورلا... میشه... میشه... این توی تعطیلات کریسمس پیشم باشه؟
اورلا با تردید به بهترین و قدیمی ترین دوستش نگاه کرد.
- حتما؛ چرا نباید بشه. تو فلورا رایتی، بهترین دوست من! راستی امسال قراره کجا برین؟
فلورا در حالی از خوشحالی در پوست خودش نمیگنجید جواب داد:
-نمی دونم ولی احتمالا کانادا! راستی بدو بریم سر کلاس معجون سازی، نباید دیر برسیم مخصوصا که امسال سال پنجمیم و باید امتحان سمج بدیم.
اورلا آهی کشید. فلورا بسیار ثروتمند بود و این همیشه باعث ناراحتی اش میشد. به هرحال خیلی زود بازهم شادی همیشگی اش را به دست آورد و دست در دست دوست قدیمی اش به راه افتاد.
چند هفته بعد
اورلا از تختش بیرون آمد. صبح بارانی ای بود. پله ها را دوتا یکی پایین آمد. صدایی جز صدای مهیب رعد و برق به گوش نمیرسید. ظاهرا کسی غیر از او در خانه نبود. طبق یک عادت همیشگی در خانه را باز کرد و روزنامه مشنگی را برداشت و در را بست. بر اثر باران تندی که میآمد نیمی از روزنامه خیس شده بود. سریع آن را روی میز انداخت تا خودش خود به خود خشک شود. اما ناگهان با دیدن عنوان روزنامه خشکش زد.
هواپیمای لندن که به سمت کانادا میرفت، سقوط کرد!
پایین عنوان نوشته بود:
براثر آتش گرفتن موتور سمت چپ، هواپیما سقوط کرده و سپس آتش گرفت. متاسفانه هیچ کدام از مسافران این هواپیما جان سالم به در نبردند.
برای دیدن لیست مسافران هواپیما به صفحه ی 4 مراجعه کنید!
اورلا با عجله صفحات روزنامه را ورق زد. سرانجام به صفحه ی 4 رسید و با دیدن نامی بغض گلویش را فشرد.
- فلورا...
پایان فلش بک
اصلا سر در نمی آورد. آن گردنبند.... تنها فلورا رایت بود که آن را دیده بود و البته آخرین بار هم دست او بود. آیا ممکن بود که او اصلا نمرده باشد؟ آیا ممکن بود که گردنبند باز هم از دست آتش جان سالم به در برده باشد؟ سوالاتی از این قبیله در ذهن اورلا به وجود میآمدند... سوالاتی که جواب همه ی آن ها را میتوانست امشب، ساعت دوازده، در کوچه دیاگون بفهمد!
ساعت دوازده
با احتیاط در کوچه دیاگون قدم میگداشت. کوچه دیاگون برخلاف همیشه بسیار خلوت بود و درواقع این دقیقا همان چیزی بود که میخواست، آرامش! بالاخره کتاب فروشی را پیدا کرد. ابتدا فکر کرد رو به روی کتاب فروشی کسی نایستاده ولی بعد از کمی دقت متوجه شد کسی با شنلی سیاه در تاریکی ایستاده است.
به سوی با آرامشی ظاهری رفت اما درونش چیز دیگری را میگفت. روبه روی فرد شنل پوش ایستاد.
- فک کنم خیلی تعجب کردی!
صدای نازک و زنانه ای داشت و بلاخره کلاه شنلش را کنار زد...
- فلورا!
اورلا بدون هیچ کنترلی دوستش را آغوش فشرد و فلورا هم بدون هیچ مخالفتی همین کار را کرد. بعد از این که دو دوست خوب همدیگر را بغل کردند اورلا پرسید:
- تو... یعنی میدونی...
- من مرده بودم؟
- خوب آره.
- نه من هیچ وقت نمرده بودم. اصلا سوار اون هواپیما نشدم. اون روز مادر و پدرم گفتن که اونا برا یه ماموریت کاری میرن و این که من نمیتونم باهاشون برم. درواقع بعد اینکه برام بلیت گرفتن فهمیدن که اجازه این کار رو ندارند. اونا مردند و منو فرستادند پیش تنها کسی که داشتم، یعنی عمویی که در آمریکا زندگی میکرد.
اورلا که بسیار مشتاق تر از قبل به حرف های فلورا گوش میکرد گفت:
- یعنی تمام این مدت تو زنده بودی؟ میتونستی فقط یه پیام بهم بدی؛ بهم بگی که من زنده ام!
- خیلی وقت ها میخواستم این کارو بکنم ولی عمو ـم بهم میگفت که اگر همچین کاری بکنم کلی دردسر به وجود میاد و هرجوری بود نگذاشت این کارو بکنم.
اورلا به چهره ی دوستش نگاهی انداخت. تفاوتی با یازده سال پیش نداشت. پوزخندی زد و گفت:
- بعضی چیز ها تا ابد باقی میمانند... فکر میکردم منظورت گردنبنده ولی حالا میفهمم که منظورت دوستی بود.
فلورا لبخندی می زد و با لحنی آرام می گوید:
- هنوز هم مثل قبلی! بریم؟
- کجا بریم؟
- نمیدونم فقط بریم!
اورلا سری تکان میدهد و دستی بر گردن فلورا می اندازد و هردو به راه می افتند.
چه کسی فکر میکرد که یک نامه انقدر مهم و تاثیر گذار باشد؟ نامه ای بهترین دوست اورلا را به او برگرداند... نامه ای شاید در زندگی اش تاثیر به خصوصی را گذاشت... فقط یک نامه!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط اورلا کوییرک در 1394/9/2 21:08:17
ویرایش شده توسط اورلا کوییرک در 1394/9/2 21:09:12
ویرایش شده توسط اورلا کوییرک در 1394/9/2 21:09:12
خودم، آخرین چیزی بودم که برایم باقی میماند 

Only
aven

aven



... شرم نمی کنید! ارّه شما رو بترکونیم؟! هان؟!






ایمپریو چیه وسط دوئل؟ می خوای ازت اطاعت کنم؟
...خب...به رودولف قول دادم. کلی دست به جیب شده بود!





















