قصر خانواده مالفوی

آرسینوس هم در جواب نگاه مرگخواران، نگاهی به آنان انداخت. سپس با اندک تلاشی، چهره موذی اش را موذی تر کرد. او به طور عادی و نرمال موجودی موذی نبود. بلکه چهره ای بسیار ریلکس و آرام داشت و خودش هم همینطوری بود. یعنی به دلیل رسیدن به سر و وضع و کراواتش زیاد فرصت موذی شدن نداشت. اما وقتی فرصت موذی شدن میافت، بسیار موذی میشد و در آن لحظه نیز تصمیم گرفت موذی شدنش را با ادای یک جمله به حد کمال برساند.
- من برای انجام این حرکت به اداره ثبت اختراعات وزارت رفتم و ساخت بال از پر مرغ رو به نام خودم ثبت کردم. حق کپی رایت داره نتیجتا.

آرسینوس به چهره موذیانه خود لبخندی موذیانه تر را نیز اضافه کرد. سپس یک پاتیل تاشو از جیب ردای گشادش بیرون کشید. پس از آن دست خود را تا حدود شانه در پاتیل فرو برد و یک عدد کراوات به رنگ سبز را بیرون کشید.
البته مرگخواران انتظار داشتند که او دستکش هایی هم از داخل پاتیلش بیرون بیاورد، ولی چون چنین کاری نکرد، تنها با نگاه های پرسشگر خود به او خیره شدند.

- کراوات بهداشتیه. برای اینکه مواد معجون سازی به ردا و دستام نپاشه.

مرگخواران همچنان در تعجب بودند. اما آرسینوس هر دو مرغ را داخل پاتیل انداخت، سپس یک بطری سبز از زیر ردای گشادش بیرون کشید و آن را هم به درون پاتیل سرازیر کرد. بلافاصله دودی سرخ از درون پاتیل بیرون آمد و آرسینوس را هم در خود محو کرد. همان لحظه که مرگخواران فکر کردند آرسینوس به فنا رفته، وی از میان دود بیرون پرید. البته در حالی که تمام ردا و بدنش از پر سفید پوشیده شده بود.
- حالا آمده پروازم.

مرگخوارانِ بی بال و پر:

آرسینوس شاد و خوشحال رفت پشت در اتاق لرد.
- تق تق!

لرد که روی صندلی نشسته بود و با نجینی پاپ کورن میخورد، از جا پرید.
- کیه اون پشت؟! الان یعنی واقعا کلمه "تق تق" رو گفتی؟!

حالت موذیانه چهره آرسینوس، زمانی که متوجه سوتی خود شد، به طور کامل محو شد و در زمین فرو رفت و یک عدد آرسینوس با بال و پر و پوکرفیس را به جا گذاشت. او به سرعت خودش را جمع و جور کرده، نفسی عمیق کشید، افکارش را به حالت مثبت بین در آورد و اینبار دقیقا با دست خود به در کوبید.
- آرسینوسم ارباب.
- برو سینوس... برو قوانین نقدو بخون. پنج بار هم بنویس از روشون، بعدش بیا اینجا!

- ارباب، آخه من موفق شدم بال در بیارم.
- پس بیا تو! از پنجره هم پرواز کن. کف اتاقمون رو پر از پر میکنی اینجا بخوای پرواز کنی.

آرسینوس نفس عمیقی کشید. آرسینوس بسیار مثبت بین بود. او میخواست پرواز کند. او حتی برنامه چیده بود که پس از پرنده شدنش از کار معجون سازی استعفا دهد و برود با یک هیپوگریفی، اژدهایی وصلت کند و بچه های نیمه آرسینوس، نیمه پرنده تحویل اجتماع دهد.
نقاب دارِ پر دار به سرعت از افکار مثبت و شادی بخش خود خارج شد. چهره اش در زیر نقاب کاملا آسوده بود. به سمت پنجره رفت، دستان پر از بالش را باز کرد، پرید...

و اوج گرفت.

البته به سمت زمین!

او همچنان که بال هایش را تکان میداد و کراواتش هم جلوی دیدش را گرفته بود، با یک صدای اوچ بلند خورد روی زمین و صاف شد. البته پس از آن شستش را به حالت لایک بالا آورد.
- هنوز زنده ام... نگران نباشید اصلا.

البته هیچکس نگران نبود. مرگخواران همگی با پاپ کورن در دستشان ایستاده بودند پشت پنجره های طبقه پایین و ناظر اتفاق بودند. در طبقه بالا هم لرد سرش را با تاسف تکان داد و گفت:
- صد بار گفتیم بهش قوانین نقدو بیشتر بخون ها. گوش نکرد.

خلاصه:

لرد سیاه تصمیم می گیره پرواز بدون جارو رو به مرگخواراش آموزش بده.
ولی این کار به این سادگی نیست.
لرد به مرگخوارا دستور می ده که بال در بیارن!
ولی اینم کار سختیه!

.................

مرگخواران در گوشه و کنار خانه ریدل در حال تفکر و تلاش برای بال درآوردن بودند.
آرسینوس با چهره ای بی نهایت موذی، و ردایی بیش از حد گشاد، وارد شد!

-آرسینوس...چهره ات به غایت موذی جلوه می کند. ریگی به کفش داری؟

آرسینوس نگاه تندی به لادیسلاو انداخت.
-هیسسس...ساکت باش. بی خودی داری توجه بقیه رو هم جلب می کنی. من که نقاب دارم. چهره موذیمو از کجا دیدی؟

-حس نمودم بسی! و ردای بس گشادت هم دارد تکان تکان می خورد. اصلا عادی نیست.

چیزی که آرسینوس از آن وحشت داشت اتفاق افتاده بود...
توجه همه جلب شده بود. مرگخواران به تدریج دور آرسینوس جمع شدند.

-آرسینوس...متوجهی که قسمت وسط ردات پَرِش داره؟
-به نظر من که ویبره می زنه.
-صدا هم داره...من صداشو شنیدم. شبیه صدای این وینکی بود.
-وینکی زیر ردا پنهان نشد. وینکی اگر خواست پنهان شد، رفت داخل قابلمه سوپ. وینکی جن مسپوپ؟

آرسینوس کمی مقاومت کرد. ردایش را سفت گرفته بود که باز نشود...ولی ردایش خیال نداشت آرام بگیرد. قدقد کنان و بال بال زنان از آرسینوس جدا شد.

-این...چیه؟

آرسینوس به مرغی که دور تا دور خانه ریدل می دوید نگاه کرد.
-مرغه...مرغ مشنگی...آوردم پراشو بکنم برای خودم بال درست کنم.

-ای بابا...این که خودش داره می دوئه...اگه پراش فایده ای براش داشتن الان اصولا باید در فاصله مشخصی از سطح زمین به سر می برد.

آرسینوس مرغ دوم را که ظاهرا در راه خفه شده بود از جیب شلوارش خارج کرد.
-خب...برای همینم دو تا آوردم. تازه این چاقه. من جثه کوچیک و سبکی دارم!

هکتور اولین کسی بود که راه حلی برای خودش پیدا کرده بود. در کمتر از یک دقیقه پس از اعلام مشکل هکتور پاتیل تاشوی جیبی اش را در اورده بود، زیرش را روشن کرده بود و داشت از روی دستوری در دفترچه یادداشت میخواند.
- دو لیتر آب رو با نیم کیلو آرد مخلوط میکنیم. وقتی خمیر یک دستی به دست اومد مقداری روغن با شکر... نه این که دستور پخت معجون درمان قند بالاست.

هکتور صفحه دفترچه یادداشتش را ورق میزد و جلو میرفت و انواع معجون ها را نام می برد.
- معجون افزایش جاذبه زمین... نه این مفید نیست. معجون افزایش سیاهی، معجون تنظیم میزان ویبره، معجون ساخت ردبول، خودشه.

هکتور مشتاقانه و با چشمانی پر از علاقه خاصی که از جنس علاقه های خاص رودولف نبود به دستور پخت معجون زل زد. بلاخره متوجه شد دقایق زیادی است زیر پاتیلش را روشن کرده و پاتیل بی نوا تقریبا داشت ذوب میشد و اگر بال داشت مطمئنا پرواز میکرد و از دست هکتور میگریخت. اما در حال حاضر پاتیل مذکور بال نداشت بنابراین هکتور یک سطل آب را درون پاتیل خالی کرد و صدای جلز و ولز آن را بلند کرد.
- حالا فقط باید مواد این معجون رو بریزم تا بتونم بال در بیارم.

دقایقی بعد- دم پاتیل هکتور

هکتور در حالی که معجونش را با یک دسته بیل هم میزد دور پاتیل بالا و پایین میپرید و میچرخید.
- این پاتیه؟ کی میگه کجه؟ لینی چرا، با ما لجه؟

هکتور چنان غرق در آواز خواندن بود که متوجه لینی که بال بال زنان بالای سرش رسیده بود نشد.
- چون داری اشتباه میزنی هک. ✋

هکتور بی توجه به حرف لینی به کارش ادامه میداد.
- چیو؟
- هَم. اشتباه هَم میزنی.
- بیا با سر تو هَم بزنمش.

لینی که جانش را در خطر می دید بال بال زنان از هکتور و پاتیلش دور شد و به سمت جایی رفت که ظاهرا رز مشغول خواندن کتابی با عنوان "چگونه به یک رز بالدار جادویی تبدیل شویم؟" بود.

مرگخواران معلق و پرت شده از پنجره پس از شنیدن دستور لرد،دست از معلق شدن برداشتند و همگی به سمت لرد رفتند و جلوی او ایستادند...لرد اما از این وضعیت راضی نبود!
_چرا مثل تسترال به من زل زدین؟
_منتظریم ارباب که اموزش بدین بهمون!
_خب وقتی اینجوری نگاه میکنید،آدم نمیتونه فک کنه...لینی به چی زل زدی؟

لینی کمی این پا و آن پا کرد تا بلاخره با احتیاط به لرد گفت:
_آم...ارباب...میگم من که پرواز میتونم بکنم...میشه از حضورتون مرخص بشم برم به کارام برسم؟

لرد نگاهی به لینی کرد...لینی پیکسی بود!خودش بود...لینی پرواز میکرد!
_یاران من...حالا که شما بی استعدادتر از اون هستین که خودتون با قدرت خودتون بتونید جادوی پرواز بدون جارو رو کسب کنید،بهتره از راه دیگه ای استفاده کنیم!

لرد سپس با دست به لینی اشاره کرد...
_راه دیگه لینیه!
_میدونستم ارباب...درسته...من میتونم با استفاده از انگشت کوچیک پای لینی معجون پرواز درست کنم...یکی انگشت پای لینی رو قطع کنه!
_خیر هکتور...راه دیگه لینیه...یعنی وقتی نمیتونید مثل من پرواز کنید،پس بهتره مثل لینی پرواز کنید...روش پست تری هست...ولی خب عملیه!

مرگخواران نگران به یکدیگر نگاه کردند...به نظر میرسید آنها از این تصمیم لرد خوشحال نبودند..بلاخره آرسینوس که گریفندوری و شجاع بود،لب به اعتراض گشود و گفت:
_اما ارباب مشکلی وجود داره...آم...لینی چیزی داره که ما نداریم...بال!
_هوممم...خب...برای خودتون بال پیدا کنید و از لینی پرواز بیاموزید!

در همین حین ناگهان رودولف وارد جمع شد و بعد از آنکه عینک افتابی خیالی اش را از چشمانش برداشت،گفت:
_من میدونم باید چیکار کرد...لینی از وقتی که من بهش ابراز علاقه خاص کردم از خوشحالی بال دراورد...ساحره ها بیان بهشون ابراز علاقه خاص کنم!

مرگخواران در ذهنشان نقشه اینکه از طریق خوشحالی بال در بیاورند را هم در بین گزینه ها گذاشتند...البته اگر قرار بود از طریق رودولف بال در بیاورند،صد در صد آن خبر مرگ رودولف بود...به هر حال آنها باید راهی برای بال دراوردن میافتند!

- ارباب چرا به من یکی یاد نمیدین؟ ارباب من گناه دارم. ارباب من کنکور داشتم. من خیلی خودمو کنترل دارم میکنم که غر نزنم. من حتی چون شما اون حوله ی آبی رنگ و لیوان توی دستمو دوست نداشتین رفتم و کلا همونم در آوردم. ارباب بده دارم ساحره هاتونو به شیوه های خاص به درس علاقمندتر میکنم؟ ارباب...

لرد سیاه بدون توجه به رودولف از کنارش عبود کرد و رفت. رودولف هم خودشو به سختی از زیر دست و پای انبوه جمعیت مرگخوارایی که دنبال لرد به سالن اومده بودن کنار کشید. ولی خب رودولف بود دیگه. اونم پرواز بدون جارو میخواست. یه جوری باید یاد میگرفت بلخره. اونم پرواز بدون جارو میخواست.

- خب یارانمون... همون طور که میدونید ما...
-خفنید؟
- خیر! یعنی هستیم ولی الان اون چیزی نبود که...
- ارباب جان جانِ جانان اید؟
- اونو هم هستیم ولی الان نمیخواستیم...

لینی سعی کرد برای شرکت توی بحث دو سه قدم جلو بیاد. ولی چون حشره بود تصمیمشو عوض کرد و برای اینکه حرکتش مفید تر باشه دو سه بال جلو اومد.

- هفت هورکراکس دارین؟
- پیکسی تو دیگه چـ...
- خب ارباب پس ما دیگه نمیدونیم. پس نمیشه بگید که همون طور که میدونین. چون نمیدونیم.
- ما چرا و چطور درخواست مرگخواریت شما رو تایید کردیم؟ چه اکسپلیارموس بی کیفیتی اون روز توی آسمون در حال حرکت بود که...
- اکسپلیارموس؟!!
- ساکت!

شاید مرگخوارا پرحرف بودن. شاید یه کمی بعضی وقتا جلوی لرد گیج میشدن. اما آخرش مرگخوار بودن. آخرش لرد اربابشون بود. آخرش لرد، لرد سیاه بود. خفن بود. عصبانیتش ترسناک بود. در نتیجه بلاخره ساکت شدن تا مقدمات آموزششون فراهم بشه.

- خب. خوبه. می فرمودیم. همون طور که میدونین، ما میتونیم بدون جارو پرواز کنیم. حالا میخواستیم این کارو بهتون آموزش بدیم. برای این کار اول باید تمرکز کنین و خودتونو توی هوا معلق...
- آآآآآ

قبلا از اینکه لرد حرفشو تموم کنه، رز با سرعت هزار متر بر ثانیه بدون جارو به سمت پنجره شوت شد. لرد سیاه با خونسردی مسیر حرکت رز رو دنبال کرد و بعد از خارج شدنش از پنجره، حرفشو ادامه داد.

- معلق کنین. فقط معلق کنین. به جایی پرتاب نکنید خودتونو!

مرگخوارا شروع به معلق کردن خودشون کردن. یا حداقل سعی کردن شروع به معلق کردن خودشون بکنن. به جز رودولف که در حال تغییر قیافه برای شرکت توی کلاسا بود، و رز که تازه داشت دوباره از در وارد میشد و لینی که داشت فکر میکرد واقعا چطور این همه وقت به عنوان یه حشره میتونسته بدون جارو پرواز کنه، تنها مرگخوارایی که تلاشی نمیکردن لوسیوس و نارسیسا بودن که بهت زده به شکسته شدن اشیای خونه شون در اثر پرتاب شدن مرگخوارا نگاه میکردن.

- آه. معلق کردن بسه. از یه راه دیگه جلو میریم!

شبه جمعه بود و لوسیوس با یک پیشبند گل گلی که در گذشته متعلق به یکی از جن های خاندان مالفوی بوده و آن را از نسلش به ارث برده آشپزی میکرد و هر از گاهی زیر لب غر میزد :
-تورو به ریش مرلین! یه شب هم آدمو راحت نمیذارن...هرشب هرشب همه شون جمع میشن اینجا شام میخوان...نمیذارن یه شب آدم برای خودش باشه! :vay:

در همان حال، نارسیسا که از طرز نشستن تا تکان دادن سرش نشان میداد چقدر بی حوصله است به نظریه جدید هکتور درباره معجون های ضد ریزش مو و کچلی تدریجی که به گفته ی خودش: "دوست دارد یک بار آن را روی لرد امتحان کند اما ترجیح میدهد این موضوع هیچگاه مطرح نشود" گوش میداد.

در همین حین زنگ در کاخ به صدا در آمد و چون دیگر جنی در کاج نمانده بود لوسیوس با دستانی کفی به سمت در دویده و در را باز میکند .
رودولف با یک عالمه کتاب وارد کاخ میشود و با نگاهی زیرکانه به لوسیوس و لبخندی شیطانی میگوید:
- لوسیوس ... به به ... برای خودت ساحره ای شدی!
لوسیوس که این بار دو گالیونی کجش به خاطر کار کردن مداوم در خانه زودتر از قبل میوفتد تشخیص میدهد که هرچه زودتر باید صحنه را ترک کند و به آشپزخونه پناه ببرد.

و اینگونه رودولف با نارسیسا و هکتور تنها میماند
رودولف نگاهی اجمالی به سالن پذیرایی می اندازد و در میابد که تنها باید هکتور را دست به سر کند و به صورت جنتلمنانه ای دستی در موهای خود میکشد و رو به هکتور میگوید :
-هکتور پاتیل جدید منو دیدی؟
هکتور گیج شده و با ناباوری میگوید:
-تو اصلا مگه میدونی پاتیل چیه؟ توی این چند سال ندیدم دست به یه پاتیل بزنی!
رودولف با نیشخندی که به گفته ی خود ساحره ها را جذب میکند میگوید:
-هکتور من دیگه اون آدم سابق نیستم...کنکور دارم باید درس بخونم! حالا اگه دلت میخواد برو پاتیلمو ببین پشت ورودی کاخه.
و هکتور در حالی که از خوشحالی در پوست خود نمیگنجید و همینطور به این فکر نمیکرد که پاتیل چه ربطی به کنکور مشنگ ها دارد به سوی ورودی کاخ می رود.

رودولف که احساس پیروزی کرده با خوشحالی رو به نارسیسا میگوید:
-نارسی اومدم تست کار کنیم ... تازه بیسکوییت و ساندیسم کنکورمم آوردم.
نارسیسا در لحظه احساس خطر کرده بود و در حالی که یه قدم عقب رفت گفت:
-تیتاپ و ساندیس ماله خودت من خودم کیک و آب معدنی گرفتم...تازه کنکور که تموم شده چرا حالا میخوای تست کار کنی؟
رودولف با نگاهی زیرک و به قول خود ساحره کشش گفت:
-کجایی که من 4 ساله پیاپی دارم تو دانشگاهای مشنگا کاردانی میخونم!
و نارسیسا با توجه به پیامای چتر بیشتر احساس خطر کرد و گفت :
-ننگ بر تو باد رودولف ...
و یک مقدار صبر کرد که لرد ظاهر شود ولی غافل از اینکه لرد در پیامای چتر هم دیر ظاهر شد !

بعد از گذر چند دقیقه لرد و یاران وفادارش سر رسیدند و لرد با نگاهی عاقل اندر سفیه نسبت به رودولف گفت :
-از این کارت خوشمان نیامد رودولف ... به هر کدام از یارانمان پرواز بدون چوبدستی را یاد بدهیم به تو یکی یاد نمیدهیم...!

سوژه جدید:


-ارباب...می شه یه چیزی بپرسم؟
-خیر!
-چشم...نمی پرسم...البته خیلی کنجکاو بودم بدونم. ولی شما اربابین. منم مرگخوار. من باید اوامر شما رو بی چون و چرا اجرا کنم. وگرنه شما مرگخوار می شدین و من ارباب. البته ممکنه منم روزی ارباب بشم. مثلا بعد از دویست و شصت سال دیگه که شاید شما بخوایین جهت رفع خستگی موقتا بازنشسته بشین. ولی بازنشستگی موقتی نمی شه.اون می شه مرخصی! شما هم که اربابین. از کی قراره مرخصی بگیرین؟ یادم باشه در این باره غر مفصلی بزنم. می گم ارباب سخته ها...شما صاحب همه چیز هستین ولی حتی نمی تونین یه مرخصی بگیرین. چون کسی نیست که ازش...
-ما منصرف شدیم!
-ار بازنشستگی؟
-خیر! سوالتو بپرس.

رودولف کمی تردید داشت...فقط تردید که نبود. رودولف کنکور هم داشت. کنکوری که هیچ چیزی درباره آن نمی دانست. رودولف می خواست کنکور قبول شود...ولی قبولی دقیقا همان چیزی بود که نمی خواست.
رودولف همواره لرد سیاه را گیج می کرد!
-خب...ارباب...جون بی ارزش همین روفوس راستشو بفرمایین. فقط هفت تاس؟

لرد سیاه این بار هم گیج شده بود. کاش کسی پیدا می شد و رودولف را در خواب می کشت.
-چی هفت تاس لسترنج؟

-هورکراکساتون ارباب!

لرد سیاه سرخ شد...مسلما خجالت نمی کشید! پس این برافروختگی تنها می توانست نشانه خشم باشد.
کسی تا آن روز جرات نکرده بود مستقیما درباره این موضوع با لرد صحبت کند.
رودولف متوجه خطر شد.
-خب...ارباب...من می خواستم اشاره کنم که شما خیلی خفن هستین. مثلا همین که هر شب شام رو در قصر مالفوی ها صرف می کنیم نشانه ذهن اقتصادی شماست. یا همین که جن ها رو مرخص کردین و برای سرو غذا از لوسیوس استفاده می کنین... یا پرواز! بله...شما بدون جارو قادر به پرواز هستین. این...فوق العاده اس!

لرد سیاه کمی آرام شد.
از تحسین خوشش می آمد...از مدح و ستایش هم همچنین. برای همین کنترلش را از دست داد و حرفی زد که کاملا از او بعید می نمود.
-کار سختی نیست. به شما نیز خواهیم آموخت...آماده باشید! همه یارانمان بدون چوب دستی به پرواز در خواهند آمد.

(پست پایانی)


نارسیسا زشت شده بود...نارسیسا برای اولین بار در طول زندگی اش واقعا زشت شده بود. و لوسیوس کاملا متوجه این چهره زشت بود! برای همین به آرامی جلو رفت...دست نارسیسا را گرفت. به چشمانش خیره شد...
-نارسیسا! من سالها پیش بهت قول دادم که در کنارت باشم. در سختی و خوشی...در بیماری و سلامتی. تو به من یه پسر لایق و سالم دادی. ازت ممنونم. ولی انصافا الان شبیه خرمگس شدی! نمی تونم تحملت کنم!

لوسیوس همانطور که دست نارسیسا را گرفته به به وزارت سحر و جادو بخش طلاق فوری- که رودولف لسترنج برای تسریع روند مجرد شدن ساحره ها ابداع کرده بود- آپارات کرد.
-آقا من اینو نمی خوامش!

-من خانومم...نمی بینی؟
-نه راستش...از پنج دقیقه پیش که اینو دیدم قوه بیناییم ضعیف شده. خواهشا سریع نام خانوادگی منو از شناسنامه این پاک کنین.

مامور ثبت طلاق سریع شناسنامه ها را گرفت.
-بچه دارین؟

لوسیوس یقه دارکو را گرفت و روی میز پرتاب کرد.
-بله...همین یکیه.
-خب؟ بچه به کدوم یکیتون می رسه؟ توافق کردین؟

-من!
این جوابی بود که لوسیوس و نارسیسا بصورت هم زمان فریاد زدند...و البته که دراکو نمی توانست به هر دوی آن ها برسد.
مامور دراکو را کمی بررسی کرد.
-خب...ما از این سوسول بازیای مشنگی نداریم که بچه رو بدیم به یکی و به اون یکی بگیم آخر هفته بیاد ببیندش. به نظر ما والدین بعد از طلاق نباید هیچ ارتباطی با هم داشته باشن. چه معنی داره؟ برای همین دو راه وجود داره. یا یکی از حقش می گذره...یا بچه رو عادلانه نصف می کنیم.

لوسیوس وحشت زده شد...پسر عزیز کرده اش...نصف؟
ولی با دیدن چهره زشت نارسیسا وحشتی عمیق تر جای وحشت قبلی را گرفت!
-آقا نصفش کن...فقط زودتر طلاقه رو بده!

-عرض کردم خانوم هستم...خب...اره من کو؟ خرت خرت خرت...

قبل از این که نارسیسا موفق به اعتراض شود اره روی شکم دراکو قرار گرفت و او را از وسط به دو نیم کرد.
-نصفش کردم. البته بعضی از زوجین برش طولی رو ترجیح می دن. ولی شما به همین قانع باشین. کمی از روده بزرگه موند تو قسمت پایینی که فکر نمی کنم مهم باشه. اگه راضی نیستین یه کلیه شو بذارم بالا؟

لوسیوس و نارسیسا به فرزند تقسیم شده شان خیره شده بودند. این لوسیوس بود که سکوت را شکست.
-امممم...نه...مشکلی نیست!

-خب؟ رضایتنامه لرد سیاه؟ می دونین که رودولف قوانین مسخره زیادی گذاشته...که اینم یکی از اوناس! خودشیرینه دیگه. کاریش نمی شه کرد.

لوسیوس یخ کرد!

فکر این جایش را نکرده بود. لرد سیاه هرگز به جدایی اصیل زادگان رضایت نمی داد. به هیچ عنوان! زشتی نارسیسا اهمیتی برای لرد نداشت. او که مجبور نبود آن قیافه را تحمل کند!
-رضایتنامه؟ لرد سیاه؟...خب...چیزه...این بچه...نمی شه فعلا بچسبونینش؟


پایان!

زندگی شکستن خرق عادت هاست! چنین فداکاری هایی در میان هم مرگخواران دیده میشود.آیا به راستی رودولف حاضر بود به خاطر کمک به دراکو،آن هم برای چنین اشتباه مضحکی،یک عمر با اگنس پیر زندگی کند؟ از طرفی میدانیم مرگخواران در عهدشکنی،شهره ی عام و خاص بودند.وفاداری ـشان به لردسیاه را میتوان از عجایب خلقت دانست! حتی شاید چنین معجونی تاثیر مثبتی روی نارسیسا می داشت. همه این جواب ها در پایان این پُست ...

اگنس پیر که به نظر می رسید بیشتر از صد کیلو وزن داشته باشد،با عشوه ی بسیار روی پاشنه ی پایش چرخی زد و همچون صحنه ی تماشای یک مرغ از پشت سر، از پله های مارپیچ قصر مالفوی ها بالا رفت.رودولف برای نجات یک جوجه مرگخوار، دو دستی خودش را بیچاره کرده بود.
-مرلینا ! یعنی میشه یهو چپ کنه؟!

و بله! از آنجایی که مثل همیشه، مرلین از مرکز سرور جادوگران،مشغول تماشا و بررسی تمامِ سوژه ها بود،اینبار استثنائاً دعای رودولف را بی پاسخ نگذاشت.البته با کمی تاخیر! این معجون هوشمند خاصیت عجیبی داشت.جادوگران زشـت را زیـبـا و آنهایی که زیبا بودند را تبدیل به یک عجوزه ی پیـر میکرد!

در بهبوهه ی دعاهای رودولف،اگنس پیر دوان دوان از پله ها به قصد پریدن توی بغل رودولف پایین می اومد.یک معجون در دست داشت و به نظر می رسید توانسته بود با موفقیت آن را پیدا کند.درست در همان لحظه نارسیسا از راه رسید و وارد قصر شد.

اما خبر ناگوار چیز دیگری است! درحالی که صحنه آهسته شده بود، پای اگنس در واپسین پله ها گیر کرد و پرواز کنان به سمت رودولف اومد.اما رودولف خیلی حرفه ای جاخالی داد و اگنس روی کسی نیوفتاد جز نارسیسا ! در این میان معجون به صورت خیلی تخیلی روی اگنس و نارسیسا ریخته میشه و قسمتیش واردِ دهانشون میشه ..
- ای جون! اگنس
- مــــــامــــان!

خلاصه:
یکی از معجونای هکتور اشتباهی به جای کادوی ولنتاین به نارسیسا داده میشه. کسی نمیدونه معجون چه تاثیری داره. لوسیوس به دراکو(که مقصره) دستور میده که معجونو یه جوری از نارسیسا بگیره و نابود کنه. دراکو و رودولف فکر میکنن و تصمیم میگیرن از خدمتکار نارسیسا برای کش رفتن معجون کمک بگیرن.
__________________

-شترق؟

رودولف باورش نمیشه که همین چند ثانیه پیش ضربه ی جاروی ساحره ای نوازشش کرده. هرچند ساحره سنی در حدود هفتاد و چهره ای در حد برادر ناتنی هاگرید داره.اولین فکری که رودولف میکنه اینه که: ساحره ساحره اس.

ولی دومین فکری که رودولف میکنه این نیست. چون ساحره ی پیر و زشت شروع میکنه به عشوه اومدن برای رودولف.
رودولف کم کم عصبانی میشه. دستش میره طرف قمه اش که با یه حرکت کارو تموم کنه ولی با سیخونکایی که دراکو بهش میزنه به خودش میاد:اوهوی. چیکار میکنی عمو؟این آخرین شانس منه. راضیش کن.

قیافه ی رودولف کم کم از هم باز میشه.ولی خود رودولف هم اونقدر زشته که قیافه باز و بستش فرق زیادی با هم ندارن.خدمتکار با اون چوب رنگی رنگیا که باهاشون گردگیری میکنن با موهای رودولف بازی میکنه.
خدمتکار:آقای رودولف اگنس پیر رو پسندید؟ آقای رودولف به اگنس پیر قول ازدواج داد؟ آقای رودولف مرد رویاهای اگنس شد؟

آقای رودولف دیگه کم کم داشت دچار حالت تهوع میشد و اصلا هم مطمئن نبود که دراکو با اون قیافه ی زردانبوش ارزش این فداکاری رو داره یا نه. ولی تحمل می کرد.
با دستش چوب گردگیری و کنار میزنه:اگنس جان. عزیزم. چرا مثل اجنه حرف میزنی؟ حالا مهم نیست. من واقعا درخشش زیبایی سال های جوانیتو در عمق چشات میبینم.یعنی مطمئنم اگه سعی کنم میتونم ببینم.

اگنس کمی نزدیکتر میشه که رودولف بهتر بتونه سطح و عمق و طول عرض چشماشو ببینه. رودولف ترجیح میده هرچه سریع تر حرفشو بزنه: ببین اگنس...

اگنس: منو اگی صدا کن جونم!

رودولف: خب...اگی...تو اتاق خانم نارسیسا باید یه شیشه معجون باشه. میتونی به عنوان اولین هدیه ی عشقمون اونو برای من بیاری؟