آموزشگاه مرگخواری

-خیله خب. بزار ببینم. سوروس اسنیپ. بیا این جا ببینم.

-چی قربان. نمی شه که. یه جای کار می لنگه . من که اسم خودمو ننوشته بودم.

مرگخوارا:

سوروس:

دارک لرد: تو ذاتت از منم خراب تره که. ولی خوب مچتو گرفتم بلند شو بیا اینجا ببینم.

سوروس قد بلند ولی قوز کرده با دستای آویزونش کش کش کنان به سمت لرد رفت.

-خب حالا یکیو باسه شکنجه انتخاب کن.

سوروس:

بلاتریکس و هکتور: :vay: :vay:

-امممم حالا وقت انتقامه. بلاتریکس قربان.

-بلاتریکس یا بدون دردسر بیا اینجا یا با ایمپریو بیارمت.

-توف تو ذاتت سوروس. می دونم چه کارت کنم.

-بلند شو بیا اینقد وقت گرانبها ی دارک لرد رو تلف نکن.

بلاتریکس با امید این که زنگ تفریح بخوره داشت الکی وقت تلف می کرد که یهو یادش اومد از زمان سلطه ی دارک لرد زنگ تفریح و این قرتی بازیا تموم شده.

-خب. من تسلیمم. اومدم . دارم میام.

-اینقد مسخره بازی در نیار بیا دیگه.

بالاخره رسیدیم به صحنه ای که بلاتریکس آماده برای دفاع از خود در برابر سوروس ایستاده که ناگهان:

تق تق تق

بلاتریکس:

سوروس:

-کی هستی؟ بیا تو.

- من ارباب؟!

هکتور با ترس و لرز این را گفت.

- بله با تو ام

- آخه..... آخه ارباب من به این طلسم حساسیت دارم منو معاف کنید.

- یعنی چی حساسیت داری، تو یه مرگخواری نباید حساسیت داشته باشی این شغلته.

- سرور گرامی من هر وقت حتی اسم این طلسم میاد عطسه ام می گیره.

و بعد عطسه محکمی کرد.

- خب تو بلاتریکس، تو بیا. تو که یکی از وفادار ترین افراد من هستی.

- ارباب من نمی تونم .من اصلا خوب نمی تونم عمل کنم این طلسم با خون من سازگاری نداره.

- خب یکی تون بیاین دیگه .اینطوری هرکی رو بگم نمیاد.

- می تونیم قرعه کشی کنیم.

این صدای لوسیوس مالفوی بود که از آخر کلاس می آمد.

- چه فکره بکری کردم! قرعه کشی می کنیم.

لوسیوس مالفوی زیر لب غر غر کرد:

- این فکر من بود.

- لوسیوس چیزی گفتی؟

- نه سرورم فقط گفتم شما چه قدر باهوشین.

- خب سوروس اسم همه رو رو تیکه کاغذ بنویس تاقرعه کشی کنیم.

سوروس اسم همه را در کاغذ نوشت و در جام آتش انداخت جام آتش تکه کاغذی را بیرون انداخت. لرد سیاه کاغذ را برداشت تا آن را بخواند. سکوت مرگ آوری در سرتاسر کلاس حکم فرما بود.

خلاصه:

وزارتخونه تصمیم می گیره میزان سیاهی مرگخوار ها رو بسنجه و در نتیجه این کار لرد تصمیم می گیره به مرگخواراش مجددا سیاه بودن رو آموزش بده.
به دلیل بی نظمی مرگخوارا لرد تدریس رو به فردا موکول می کنه.

..................

-کجا؟!

مرگخوار ها که کیف و کتاب ها را زیر بغل زده، و دوان دوان و هل دِهان به طرف در حمله ور شده بودند، سر جای خود خشک شدند.
-خب...می ریم فردا برگردیم ارباب!

-الان فرداست!
-الان که الانه ارباب. فردا فرداست. امروزو تعطیل کردین. اجازه بفرمایین ما بریم فردا برگردیم.
-ما اراده کردیم الان فردا باشه...و مایلیم بدونیم کدومتون قراره در مقابل اراده ما قرار بگیره! اگه کسی فکر می کنه که الان فردا نیست، می تونه از کلاس بره بیرون!

چشمان مرگخواران برقی ناشی ازشجاعت زد. حالا وقت انتخاب بود!
تا کی باید زیر بار سلطه این جادوگر زندگی می کردند؟ تا کی باید هر کلام و سخنش را بی رفت و برگشت قبول و تایید می کردند. آنها عقل داشتند و اراده...و حق انتخاب!

همگی ساکت و آرام به طرف نیمکت هایشان برگشتند.

-چی شد الان؟
-هیچی ارباب...عقل داشتیم و اراده. انتخاب کردیم! شما بفرمایین امروز فرداست، امروز فردا می شه. حتی اگه بفرمایین دیروز فردا بوده ما درس امروز رو خودبخود تو ذهنمون فرا می گیریم. چون درس امروز مال فردا بوده که دیروز هم فرداست و ما باید این درس رو خونده باشیم.

لرد سیاه چیزی نفهمید! بجز این که مرگخوارانش به کلاس برگشته بودند.
-خب...درس امروز همونطور که فرمودیم "توانایی های لازمه" هست.
فرض کنیم شما قصد شکنجه شخصی رو دارین...که بهتره داشته باشین. به چه چیزهایی احتیاج دارین؟
بلاتریکس هیجان زده دستش را بالا برد. و لرد سیاه با اشاره سر به او اجازه جواب دادن داد.

-یک چوب دستی...اصل و نسب...مقدار زیادی خشم و نفرت!

لرد با اشاره سر تایید کرد.
-درسته...یکی از مهم ترین چیزایی که برای شکنجه لازمش دارین اینه که بخوایین طرف شکنجه بشه. حالا تمرین می کنیم. یکی از شما رو صدا می کنم...و اون یکی از مرگخوارا رو انتخاب و شکنجه می کنه. برای موفقیت آمیز بودن طلسم، باید حتما بخواد که طرف شکنجه بشه. برای این کار باید برعکس طلسم پاتروناس عمل کنین. یعنی خاطرات بدی رو که از طرف دارین تو ذهنتون مرور کنین...ازش متنفر بشین! تو...بیا!

_خب دهن بسته چشم و گوش باز دومین درسی که براتون در نظر گرفتیم اسمش هست "توانایی های لازمه"
که همونطور از اسمش داد میزند ,بدین معناست که مرگخوارای مفت خور ما باید حداقل یه هنری داشته باشن که حالا یک جا بدردمون بخورن.
مثلا رودولف , استعداد رودولف توی...توی...رودولف...خب شخص دیگه ایی مثال میزنیم مثلا ه...خیر هکتور هم مناسب نیست.مثل...مثل مورفین..گفتیم مورفین,مورفین چرا سر جلسه حاضر نیست؟
ناگهان درب کلاس با صدایی غیژ غیژ مانندی باز شد و مورفین تنها سرش را از لای در وارد کلاس کرد .
_ببشید اژتاد شیز ارباب ...با بشها مشغول شدیم ژمان اژ دشتمون در رفت. :worry:
_خیلی خب از اونجایی که خیلی متواضع هستیم,میبخشیمت برین اخر کلاس جفت باروفیو بشینید ولی پچ پچ نکنید.
_ششم!
لرد سیاه نگاهی به اطراف تخته انداخت.
_پس ماجیکهایمان کجان !؟
بارفیو از اخر کلاس با صدای نسبتا رسایی گفت:
_ارباب ماژیک هسته ,ماژیک!
_اینو بگیرین بندازین بیرون داره جو کلاس رو متشنج میکنه همان که خودمان گفتیم ماجیک و لا غیر,عیبی نداره از گچ استفاده میکنیم خیلی هم با کلاس تره تازه سنتی هم هست منت مشنگا هم نمیکشیم.[center]
لرد سیاه عنوان "توانایی های لازمه" را با خطی درشت در وسط تخته نوشت.
_داشتیم میگفتیم خب بله مثلا بلاتریکس تخصصش توی شکنجه دادنه افراد متفرقه اس از کوچیک گرفته تا بزرگ ولی بجز شکنجه ما باید چیز های بسیاری یادِ این بچهه بدیم که تبدیل به یک مرگخوار کامل و بی نقص بشه.
خب یکی دیگه از خصوصیات مرگخوارِ خووب رو نام ببرید ما ببینیم!
_وینکی جنِ خووب؟
_ما گفتیم مرگخوارِ خووب نه جنِ خوب وینکی!
_وینکی جنِ مرگخوارِ خووب؟
چندین دقیقه از مکالمه ی کوتاه لرد و وینکی گذشت و مرگخوارانِ حاضر در جمع همچنان پوکرفیسانه و مانند چند تسترال به اربابشون زل زده بودن,دست هیچکس بالا نرفت جز هکتور !
_ارباب ما بگیم؟
_هیچکس نبود؟
_ارباب من ...ارباب من ارباب من میدونم!
لرد سیاه که متوجه شد هیچکس جز هکتور جوابی برای سوالش ندارد به اجبار به هکتور اجازه ی صحبت داد.
_بگو ببینیم چی میخوای بگی
_معجون ساز... _معجون ساز چی؟
_منظورم اینه که ارباب یک مرگخوارِ بی نقص باید سررشته ایی از معجون سازی داشته باشه دیگه.
لینی وسط حرف هکتور پرید و گفت:
_مثل ارسینوس؟
_نخیر حشره ی مزاحم مثل خود خودم,بله تا چشمت در بیاد.
_حشره ی مزاحم خودتی پیکسی ام پیکسی تازه پیکاسو هم هستم یک نقاش فوق العاده .
_یکی این حشره رو از من دور کنه من یک رز جادوییم.
_ارباب به این رودولف یه چیزی بگین از اول کلاس گیر داده جزوه بده جزوه بده اخه من چه جزوه ایی به این هیپوگریفِ جهش یافته بدم بیخیال ما بشه؟!
_ارباب این جیب بر هنوز پاک کن منو نداده کی پاسخ گوِ ؟!
_ارباب اجازه؟مورفین داره چرت میزنه سر کلاس.
_به ژان خودم نه به ژان شینوش دروغ میگه.
_من رو چرا میکشی وسط؟
_من اعتراض دارم !
به نوبت شکایت و داد و فریاد تک تک مرگخواران بلند شد در نتیجه لرد سیاه به ناچار زمان تدریسِ درس جدید رو به فردا موکول کرد.

لرد که زنوفیلیوس را دیده بود که از خانه ریدل خارج میشد،به نزد مرگخواران تحت اموزش آمد و نامه را دید...پس از مطالعه نامه لرد به مرگخواران نگاهی انداخت...
_خب...مثل اینکه باید سرعت تدریس رو افزایش بدیم...بینم با مادر بچه چیکار کردین؟!
_فکر کنیم پیش رودولف باشه ارباب!
_واقعا؟! آفرین...کاردرست رو کردین...اون مادر رو باید شکنجه میکردیم و بچه رو به حال خودش گذاشت تا زیر دست نامادری و ناپدری بزرگ شه تا زندگیش سیاه باشه و...بچه کجاست راستی؟

مرگخواران نگاهی به هم انداختند...به نظر میرسید،زنوفیلیوس یا بچه را با خود برده بود و یا در درون چاه دستشویی بچه را جا گذاشته،و آن کودک درون چاه سقوط کرده بود!
_چیزه ارباب...آم...بچه نیست...یعنی رفت دیگه...فرستادیمش رفت پی بدبختی و ناپدیر و نامادری!
_هوم...خوبه...فکر کنم پس حالا برای درس دوم اماده باشین...همه نیم ساعت دیگه توی کلاس درس حاضر باشن!

نیم ساعت و چند دقیقه بعد،کلاس درس!

مرگخواران در کلاس درس نشسته و از تاخیر چند دقیقه لرد سو استفاده کرده و به مانند بچه ها مشغول بازیگوشی بودند!
_هی باکمالاته...جزوه میدی؟
_رودولف...اولا که زنت همینجاست و مبصره،دوما هنوز چیزی نوشته نشده که جزوه بدم!
_هیس...سر و صدا نکنید...ارسینوس دست به سینه بشین وگرنه جلو اسمت ضربدر میزنم!
_خب بلا،این ریگولوس پاک کن من رو پیچونده بهم نمیده!
_پاک کنش رو بده ریگولوس!
_دست من نیست به جون اربوب قسم!
_جون ارباب رو قسم نخور...هی بارفیو مگه قرر نشد وسایل ممنوعه رو نیاری تو کلاس!
_گاومیش که وسایل ممنوعه نیسته!
_روف...روف...خجالت بکش...چیکار داری میکنی زیر میز؟
_اینجا چه خبره...چرا اینقد شلوغ میکنید؟

با ورود لرد و برپا گفتن بلاتریکس،همه مرگخواران ساکت شدند...لرد در حالی که سمت تخته قدم بر میداشت ادامه داد...
_شما بدترین کلاسی هستین که من داشتم!
_
_منظورم یعنی چیزه...آم...میخواستم بگم برای درس دوم اماده هستین؟

مرگخواران اب دهانشان را به سختی قورت دادند و منتظر ادامه صحبت و تدریس اربابشان شدند...سیاه شدن و سیاه ماندن خیلی سخت بود!

زنوفیلیوس نا امید در میان مرگخواران ایستاده بود و بچه را روی دستش بلند کرد تا بهتر در معرض دید مرگخواران قرار گیرد. بعد با صدایی که از ته چاه در می یامد که دلیل ته چاهی بودن آن کمربندی بود در جلوی دماغش جا مانده بود. فریاد زد:
- چرا این باز ونگ ونگ می کنه؟

ملت مرگخوار به زنوفیلیوس توجهی نکردند. هیچ کس هیچ گاه به زنو فیلیوس توجه نمی کرد. زنش به او توجه نکرد و غیب شد، دخترش به او توجهی نکرد و زفت عضو محفل شد، در وزارت خانه به او توجهی نشد و اخراج شد. زنو فیلیوس با بچه ای که همچنان ونگ ونگ می کرد در گوشه ای نشست.

- همه می گن دیوونم! مگه چه ایرادی داره که یه نفر به جای اینکه آب هویج بخوره آب پیاز بخوره!

زنوف با نگاه هایی پر از خواهش به کودک نگاه می کرد و تلاش داشت که به او بفهماند باید همین حالا تمامش کند. ولی کودک بود و هنوز حرف جادوگر حالیش نمی شد.

پاتیل صبر زنوف سر آمد و جیغی شبیه به جیغ های دخترش کشید. این بار توجه تمام خانه، تمام همسایه ها، حتی توجه تسترال های خانه به زنوف جلب شد.

- چته چرا جیغ می زنی؟
- خب بچه داری هم امکانات می خواد.
- مثلا چی؟
مهلتی برای پاسخ به سوالی که پرسیده شد نماند و یک نامه جلوی پای زنوف پرتاب شد.




به استحضار می رساند مرگخوار حاضر (زنوفیلیوس لاوگود ده آبادی اصل) شما به دلیل نداشتن رفتار خشن در ماموریتی که به شما داده شد از لیست مرگخواران حذف و موظفید که خانه ریدل و زیر سایه اربابتان را ترک کنید.



همه مرگخواران با نگاه های مضطرب به نامه ای که باعث شوکه ناگهانی که به زنوفیلیوس نگاه می کردند.
- چی نوشته؟
- ...
- زنوف؟
این نامه باعث شد که زنوفیلیوس جیغ زنان موی کشان ناخن بلند قد دراز از خانه ریدل خارج شود. نامه در سوژه جا ماند تا مرگخواران بدانند قرار تست چه بر سرشان نازل شود.

مرگخواران خنده کنان از زنوفیلیوس دور شدند. زنوفیلیوس به آنه نگاه میکرد. چشمان زنوفیلیوس پر از اشک شدند. زنوفیلیوس نان داد. زنوفیلیوس آب داد. زنوفیلیوس خیس عرق شد. زنوفیلیوس داشت در قطرات عرق خودش غرق میشد. اما پیش از غرق شدن، او به سمت جمعیت خندان و خوشحال و قدر دنیا را دانان مرگخواران فریاد زد:
- من بچه بزرگ کردنم کجا بود آخه؟ اون بچه رو من رها کرده بودم که بره در اجتماع بزرگ شه و خودش راهشو پیدا کنه.

البته مرگخواران هم مطلقا نشنیده گرفتند. حتی لوسیوس هم به سرعت خودش را از یک گوشه ای کشید از اتاق بیرون که جلوی چشم ملت نباشد. کلا از زیر کار در رفتن از خصوصیات بارز لوسیوس مالفوی بوده، است، خواهد بود، که به آن قانون پایستگی در رفتن از زیر کار میگویند. حتی تعدادی از اساتید بسیار وظیفه شناس نیز در تلاش برای پیدا کردن یک مثال نقض در این قانون، دچار خود سوزی شده اند و به فنا رفته اند.

به هر صورت زنوفیلیوس سرنوشتش را قبول کرد و به کودک نگاه کرد. سپس اندکی نفس عمیق کشید و با استشمام بو، رنگش به آرامی به زرد، سپس سبز، بعد نارنجی، بعد بنفش و بعد قرمز تغییر یافت.
- چی خورده این بچه؟!

زنوفیلیوس برای نجات جانِ عزیزِ خودش از خفه شدن، به سرعت کمربندش را بست به دور بینی اش. سپس با دهان خود نفسی از سر آسودگی کشید.
بعد از آنهم در حالی که میکوشید با یک دست کودک را با بیشترین فاصله از خودش روی هوا نگه دارد، به سمت مرلینگاه خانه ریدل رفت.

داخل مرلینگاه، زنوفیلیوس کودک را روی یک میز گذاشت. سپس در حالی که میزان محکم بودن کمربند به دور بینی اش را امتحان میکرد، شروع کرد به باز کردن پوشک کودک... به محض باز شدن پوشک، بو، همچون ماری سبز رنگ و طویل از میان در مرلینگاه خارج شد. از میان پله ها و سالن خانه ریدل گذشت، سپس وارد حیاط شد. البته گیاهان و گل های موجود در حیاط هم نتوانستند بو را تحمل کنند و همگی سکته ناقص زدند و رفتند به دنیای پس از مرگ. خود بو هم افسرده شد و رفت خانه سالمندان خود را بستری کرد.

در همین مدت زنوفیلیوس نیز موفق شد پوشک کودک را عوض کند. البته به این صورت که پوشک را روی سر کودک بست و سایر لباس هارا هم موفق شد در چشم و چال وی فرو کند.
- خب، زیادم بد نیست. امیدوار شدم به خودم!
- وننننننننننننگ... ونگگگگگگگگگ!
- دوباره نه!

زنوفیلیوس کودک را زد زیر بغل خود و رفت به سوی مرگخواران.

همه مرگخواران به دنبال کسی بودند که بتوانند بچه را در آعوش او بگذارند. همه ی چشم ها گشت به دنبال مرگخواری که فرزندی داشته باشد. تنها در این جمع خشن تنها زنو فیلیوس و لوسیوس بودند که فرزندانی داشتند.آن هم چه فرزندانی!
همه با چشم به دنبال لوسیوس و زنوف می گشتند. در آخر زنو فیلیوس و لوسیوس را روی مبل وسط خانه ریدل پیدا کردند که با حالت معصومانه ای در کنار هم خوابیده بودند.
-چقدر شبیهن!
-اوهوم.

-میگم نکنه این دو تا باهم برادرن؟

- نه بابا.

- اصلا هم شبیه هم نیستن!

- چرا هستن دقت کن.


مرگخواران هم چنان در حال بحث درمورد شباهت زنو فیلیوس بودند. که وینکی مرگخوار خوب و عالی با سطل آب نجینی بالای سر آنها ظاهر شد.
-وینکی مرگخوار خوب. وینکی دوست نداشت که توی امتحان رد شد.

پایان جمله وینکی همانا و خالی کردن سطل آب روی سر لوسیوس و زنوف همانا...

-اَ.... این وحشی بازیاتون چیه؟
-وینکی جن خونگی خوب.


لینی هم که فرصت را غنیمت شمرد بچه ی جیغ جیغوی بو گندو را به دست لوسیوس سپرد و گفت:
-اینجا هیشکی به جز تو و زنوف تجربه بچه داری نداره.

-یعنی چی؟

- یعنی اینکه مراقبت از بچه دست تو رو می بوسه.

- بابا من خودم بزرگ شدن دراکو رو ندیدم. من دیگه ازم گذشته زنوف خیلی بهتر بچه داری می کنه. تربیت کردن بچه من اصلا خوب نیست الان دراکو قاتل و جانی شده !

با حذف شدن لوسیوس از گزینه های روی میز همه ی اذهان به سمت زنوف کشیده شد. زنوف همچنان روی مبل در حال دیدن خواب هشتمین پادشاه بود، که وینکی جن همیشه حاضر در صحنه و مسلسل به دست انفجاری عظیم به پا کرد. فایده ای نداشت. بیدار کردن زنوف کار هیچ بنی بشری روی زمین نبود. هر کدام راهکاری به خرج می دادند ولی فایده ای نداشت و درانتها هر کدام در گوشه ای به انتظار بیدار شدن زنوف نشستن، که حتی با عربده های بچه ، معجون انفجار هکتور و... از خواب بیدار نشده بود.

-هِـــــــــی .


زنوفیلیوسی که با صدای انفجار از خواب بیدار نشده بود با یکی هی از خواب بیدار شده بود و این باعث تعجب همه شده بود.
-چی شده؟ حمله کردن؟

زنوف کاری که همیشه در زمانی که باید از خودش دفاع می کرد انجام داد. کمربندش را کشید و منتظر ماند تا به او حمله کنند.
-بیاید جلو نامردا... بیاید دیگه ... از مادر زاده نشده کسی بخواد به زنوف حمله کنه...


بلاتکریس که تمام مدت فقط نظارت کننده ماجرا بود زنوف را روی مبل پرت کرد و فریاد زد:
-ببین احمق ِ روانی کل این مدت رو خواب بودی. جریمتم اینه که از این بچه دوست داشتنی مراقبت کنی. یعنی این دستور اربابه

زنو فیلیوس :

بلاتکریس:
مرگخواران:

خلاصه: وزارتخونه تصمیم می گیره میزان سیاهی مرگخوار ها رو بسنجه و در نتیجه این کار لرد تصمیم می گیره به مرگخواراش مجددا سیاه بودن رو آموزش بده.
برای این امر لرد ولدمورت زن و بچه ی یک مرد که توسط او کشته شده بود را اورده بود و برای امتحان از مرگخواران خواسته بود تا برای آن دو تن (مادر و فرزند) تصمیم بگیرند...



کودک که حالا توسط بلاتریکس سیر شده بود،لبنخندی بر لبانش نقش بست و با مهربانی به بلاتریکس نگاه کرد...بلاتریکس هم در میان بهت مرگخواران لبخندی تحویل کودک داد و گفت:
_آخه...چقدر این بچه نازه!
_بلاتریکس؟خودتی؟
_معلومه خودمم...حالا یکی اون چوبدستیم رو بده یه طلسم شکنجه به این بچه بزنم!
_آها...حالا خودت شدی!
_اره دیگه...کودکان با شکم پر بیشتر دردشون میاد!

مرگخواران پوکرفیس وار،نگاهی به هم انداختند...بلاخره لاکرتیا بلک با تردید مرگخواران را کنار زد و رو به بلاتریکس گفت:
_میگم...آم...بلا؟بعد غذا دادن به بچه نباس که کریشیو زد بهش...باید اروغش رو گرفت؟
_چی؟
_آره دیگه...قرار شد که بچه رو نکشیم . بهش اموزش سیاهی بدیم تا بزرگ که شد مرگخوار بشه...و مادرش رو قرار شد...قرار شد مادرش رو چیکار کنیم؟

لاکرتیا نگاهی به دور و اطرافش کرد ولی مادر کودک را ندید...برای همین با لحنی پرسشگرایانه از دیگر مرگخوار ها پرسید:
_میگما...مادر این بچه رو قرار شد چیکار کنیم؟
_قرار شد به عقد رودولف درش بیاریم...خب چیه؟چرا اینجوری نگاش میکنی...این خودش بزرگترین شکنجه برای اون مادر هست!
_اصلا مادر بچه رو حالا پیدا کنیم،بعدا تصمیم بگیریم چیکارش کنیم!
_رودولف رو یکی ببینه کجاس،مادر بچه خود به خود پیدا میشه!

در همین حین بود که ناگهان کودکی که حالا آروغش گرفته شده بود و در دستان لاکرتیا بود،شروع به گریه کردن کرد!
_وععععععععع....وعععععععععع!
_چشه این بچه داره گریه میکنه؟
_با توجه به این بویی که اینجا پیچیده فکر کنم یکی باید قبول زحمت کنه،بچه رو عوض کنه!

مرگخوار گمنامی جلو امد و رو به بچه گفت:
-بچه؟ بچه! اولین چیزی که باید بدونی... اینه که... هووووووی بچه هوی گوش میدی اصن؟

بچه صورتش رو اونطرف کرد و هر چه مرگخوار بلند تر داد زد بچه بیشتر بی اعتنایی کرد. لرد چوبدستی پر ابهتش را سمت مرگخوار مدرس گرفت و رو به بچه داد زد:
-باز چی شده؟ این اذیتت کرده؟ بگو بزنیم پاتیلش کنیم بدیم دست هکتور توش معجون درست کنه!

بچه نگاهی به لرد کرد و با چشمانی معصوم گفت:
-من... من گوشنمه. خیلی هم گوشنمه. با شمک خالی که نمیشه شیزی یاد گرفت.

لرد مدتی طول کشید تا قضیه را درک کند. گشنگی؟ گشنگی دیگر چه بود؟ لرد انقدر سیاه و خبیث بود که کوچیکترین احساسی نداشت و خب گشنگی هم یک حس بود. لرد رو به نزدیک ترین مرگخوار کرد و گفت:
-تو!
-من ارباب؟
-نه پشت سریت ردیف اخر چسبیده به دیوار.
-

مرگخواران کمی تکان خوردند تا ببینند لرد چه کسی را برای دستور والایش انتخاب کرده.
-من ارباب؟
-اره. تو رودولف. سریع این بچرو ببر این حس گشنگی رو ازش دور کن و پیش ما بیارش. هنوز خیلی چیز ها باید یاد بگیره.

رودولف به پیش امد و تعظیمی کرد اما از شانس بد، هر چه در جیبش بود سر خورد و جلوی پای لرد ریخت.
-رودولف! اینا چیه ریختی به درگاه ما؟ بذار ببینیم... .

لرد دانه دانه عکس های سانسور نشده ساحره ها از زیر نظر گذراند. حالت صورت لرد در هنگام دیدن عکس ها"،،،،،،"
-عه! رودولف تو هنوز اینجایی؟ مگه بهت دستور ندادیم، سریع انجام بده!

رودولف هم با صورت غمگین بچه را زیر بغل زد و به سمت میز ناهار خوری رفت. بچه را روی صندلی گذاشت و گفت:
-همینجا بشین برم یه چیزی پیدا کنم بیارم بخوری.

تا رودولف برای پیدا کردن غذا برود مرگخوارانی که دور تر از لرد بودند به سمت بچه امدند و اورا نگاه کردند.
-وای چه گوگولیه!
-چه نازه! قاقالی میخوای؟
-

که رودولف سر رسید و مرگخواران را از کنار بچه کنار زد.
-بیا بخور!
-نمیتورم! از اینا دوس ندالم!
-د میگم بخور بچه! الان باید برید چیز یاد بگیری. بخور.

از رودولف اصرار و از بچه انکار. رودولف هم عصبانی شد کارد کوچکی از جیب لباس خواب تنش که اتفاقا جلو باز هم بود دراورد و به سمت بچه گرفت. همین حرکت کافی بود که تمام مرگخواران حاضر در ان اتاق نچ نچی کنند و نگاه تاسف باری را تحویل رودولف دهند.

-آییییی مااامااان!

اشتباه نکنید این صدای بچه نبود بلکه صدای رودولف بود که در اثر سوختی از جای زخمی که بلاتریکس روی پای چپش انداخت فریاد زد و به بغل باروفیو پرت شد.

بلاتریکس نفسش را بیرون داد. ان هم چه نفسی! انقدر داغ و جوش بود که بخار از دهانش بیرون می امد ان هم در وسط تابستان.
-خجالت نمیکشی؟ مردیکه ی گنده. چرا جلوی بچه چاقو میکشی!؟ نمیدونی تو روحیه ی بچه اثر منفی میذاره؟

باروفیو هم رودولف را به پایین پرت کرد.
-بیا پایین! کمر وزیره به درد میندازی؟ بدم توره زندانی کنن؟ د بیا پایین ره!

بلاتریکس قاشق را توی بشقاب کرد و به سمت دهان بچه گرفت.
-باز کن. بازکن. داره هواپیما میاد.
-هااااام!

بقیه مرگخواران: