مهمان‌خانه پاتیل درزدار

تیم حدس

الین و الیز و رز یا به طور خلاصه تر گروه اول پانتومیم در پاتیل درزدار نشسته بودند و بحث دخترانه ای را با هیجان زیاد وسط گذاشته بودند.

الیز جرعه ای از نوشیدنی کره ای اش را خورد و به رز گفت:
- باور کن رز! چشش تو رو گرفته بود. بعدا نگی نگفتما.
- واقعا! مشخص بود.

رز موهایش را کمی این طرف و آن طرف کرد و گفت :
- مطمئنید شماها؟ من بیشتر فکر می کنم داشت چیز دیگه ای رو می گفت. راستش اون حرکت دستش یکم شبیه لاکرتیا بودها؟

الین با تندی سرش را به طرفین تکان داد و گفت :
- نه نه! کاملا منظورش همون بود.

رز تقرییا باور کرد اما لحظه ی آخر چیزی باعث شد به شک بافتد؛ آنها داشتند پانتومیم بازی می کردند و عاقلانه تر بود که گرنت در حال بازی کردن کلمه ای باشد تا ابراز علاقه! اما به هرحال کمی خیال خوش چیزی از جهان کم نمی کرد!

-----

حدس: قاتل؛ گربه ی لاکرتیا

اولین پست تیم اجرا

آن روز، یک روز عادی در هاگوارتز نبود. همه خسته بودند و حوصلشان سر رفته بود. هر کسی نظر متفاوتی راجب به یک سرگرمی خوب داشت.

- گرگم به هوای جادویی!
- قایم باشک جادویی!
- جرعت یا حقیقت!


ولی همه این نظر ها یا خیلی بچگانه بودند یا خیلی تکراری.ببخشید مثل اینکه یک نفر نظری دارد.

- بچه ها میخوام معما بگم! آن چیست که موز است؟

همه به حالتی او را نگاه کردند که او خود به خود به افق رفته و حل شد.

بالاخره گرنت با آن مخ قشنگش وارد ماجرا شد و نظر بسیار خوبی داد.
- به نظرم بیاین پانتومیم بازی کنیم. دو تا گروه سه نفره میشیم.

همه شروع کردند به بحث کردن و صحبت و پس از چند دقیقه همه موافقت خود را اعلام کردند. گرنت گفت:
- خب رودولف و گیبن هم گروهی های من!

سپس رز بلند شد و گفت:

- گویندالین و الیزابت هم، هم گروهی های من!

و بقیه افراد علاف به عنوان تماشاچی گوشه ای نشستند و گرنت بلند شد تا اجرا کند.

گرنت ابتدا عدد دو را با دستان خود نشان داد.

الیزابت گفت:
- دو کلمه اس؟

گرنت با خوشحالی سر تکان داد. به نظرش آن تیم راحت میتوانست حدس بزند و کار گرنت راحت تر بود. ولی خب اشتباه می کرد.

گرنت در حالی که هنوز عدد دو را نشان میداد انگشت دوم خود را فشار داد.

-انگشته؟

گرنت به علامت منفی سر خود را تکان داد.

سپس گیبن بلند گفت:
- منظورت کلمه دومه؟

گرنت به حالت پوکر فیس او را نگاه کرد و گفت:
- تو تیم مایی! برای چی کمک میکنی؟
- آها ببخشید!

سپس گرنت دوباره شروع کرد. او نشان داد که در حال باز کردن در چیزی است. سپس در آن چیز را بر داشت و وانمود کرد که با آن چیز ناخن خود را رنگ میکند. سپس دست خود را بلند کرد و به ناخن هایش نگاهی انداخت.

- اوا خواهر؟
- سوسول بازی؟
-آرایشگر؟

گرنت محکم به صورت خود کوبید و اینقدر سر خود را محکم به علامت نفی تکان داد که سرش گیج رفت و با مخ خورد زمین.

- سیلی در صورت؟
-سر گیجه؟
- مخ زمین خورده؟

گرنت بلند شد و سر خود را مالش داد سپش فریاد زد:
- نه! این که جزو پانتومیم نبود.

رودولف گفت:
- هی گرنت! تو که نباید وسط پانتومیم حرف بزنی بابا!
- اوه ببخشید!
سپس وانمود کرد که زیپ دهانش را می کشد.

گرنت بخش اول کلمه دوم را بیخیال شد و وارد بخش دوم شد.

گرنت انگشتان اشاره هر دو دست خود را خم کرد و به هم نزدیک کرد و رو به اعضای تیم حدس گرفت.

رز گفت:
- وای گرنت چقدر قشنگ!
- چه روش مزخرفی برای ابراز علاقه!
- فکر کردم داریم پانتومیم بازی میکنیم.

گرنت سر خود را محکم به این ور و آن ور تکان می داد که نشان دهد حرف های آن ها اشتباه است.
همه شروع کردند و به پچ پچ کردن و چرت و پرت گفتن در حالی که رز از خوشحالی غش کرد.
گرنت که اعصابش خورد شده بود سرفه بلندی کرد تا توجه بقیه را جلب کند. سپس دوباره عدد دو را نشان داد و انشگت اول خود را فشرد.

تا بقیه خواستند شروع کنند به حدس زدن صدای گرومپ گرومپ و آهنگ خز قدیمی و شادی از طبقه بالا آمد!

- اوه اوه!
- یا حضرت باب اسفنجی!
- من که رفتم!

در عرض 5 ثانیه کل محوطه خالی شد در حالی که گرنت نمیدانست چه اتفاقی افتاده و فقط بقیه را با تعجب نگاه میکرد. زمین به لرزش افتاد و همه چیز می لرزید و تا گرنت آمد به خودش بیاید و فرار کند... گرومپ!

سقف خیلی شیک روی او فرود آمد و کاشف به عمل آمد که غول های غارنشین طبقه بالا یک جشن تولد بسیار مفصل داشتند!

لیسا ایشی گفت و از کنار آن ها رد شد.

-اصلا بوی بد نمیاد!
-آبژی خودت اینشوری گفتی.

آنانیو هم بدون توجه به حرف های آن ها کنار آن ها گذشت.
آنانیو که لیسا را گم کرده بود به دنبال او گشت و لیسا و یوآن را کنار هم دید.

-چی شده؟
-آبرکرومبی با مسئول مسابقه حرف زده 3 تا هم گروهی جدید برامون انتخاب کردن.

یوآن با دست به 3 نفری که با فاصله چند مترس آن ها ایستاده بودند اشاره کرد.

-اوه!پالی و اورلا و کریستین.
-خب بریم پیششون دیگه!

هر سه نفر به سمت رقبا رفتن.
-باز خوبه اینا معتاد نیستن وگرنه قهر میکردم!
-شروع کنیم؟
-اره! یوآن تو اجرا کن.

یوآن اول به گردنبندی که به گردن آنانیو بود اشاره کرد.

-گردنبند؟

یوآن با حرکت سر پاسخ او را رد کرد.

-میشه راهنمایی بکنید؟
-نفرت انگیز ترین و پلیدترین جادوییه که یک جادوگر انجام میده.

اورلا خواست جواب را بگوید که دوباره آن سه معتاد مزاحم بازی آن ها شدند.

-داداژ بوی بد میده!
- به اینا بگین الکی نگن وگرنه قهرم میادا!

یوآن به اورلا اشاره کرد که پاسخ را بگوید.
- خب میدونید اون چیزی که خواستم بگم بوی بد نمیده!
-اینا برای خودشون حرف میزنن اصلا هم بوی بد نمیده.
-هی اینا میخوان بپیچونن مارو! مخصوصا اون عروسی خراب کن!

لیسا با تعجب به پالی نگاه کرد و سپس با حالت قهر از آنها دور شد.
اما از طرفی لینی وارنر داشت از دور می آمد.

- میدونید چون طبق قوانین نمیشه بگین که من از رقبا خوشم نمیاد درنتیجه این سه نفر رقبای شما نیستن و شما با رقبای قبلیتون مسابقه میدید!

یوآن و آنانیو با تعجب به لینی و سپس به 3 معتاد نگاه کردند!
-اصلا من میخوام انصراف بدم!

با این حرف یوآن، آنانیو سری به نشانه تایید تکان داد.
-منم میخوام انصراف بدم لیسا هم که قهر کرد.

سپس هر سه نفر از پاتیل درزدار بیرون رفتند.

کم کم هوا داشت تاریک میشد، نسیم ملایم و خنکی می وزید.
مغازه جام پیچ فروشی بازم خلوت تر از همیشه بود.
ناگهان در شومینه مغازه اتشی سبز رنگ شعله ور میشود و سه نفر ازش با سرعت به بیرون می پرند.
پالی و اورلا سریع خودشون مرتب میکنن ولی ناگهان متوجه چیزی میشن!
پالی: اورلا فک کنم اینجا یه چیزی کمه!
اورلا: اره کریستین نیستش!
اورلا اینو همراه با صدای بلند و وحشت زده مانند گفت ولی صدایی که بعد از چند ثانیه بگوش امد هر دو انهارا راحت کرد.
_ببخشید پالی اگه زحمتی نیست پاتو از روی دستم بردار!
اورلا از ترسش می پره رو هوا و لوستر های روی سقفو چنگ میزنه پالی که از ترسش نامرئی شده بود و معلوم نبود کجا رفته.
اون صدای کریستین بود که روی زمین افتاده بود،پالی و اورلا اونقدر با هجله از اتش اومدن بیرون که تفهمیدن کریستین رو پرت کردن روی زمین.
کریستین: شرمنده ترسوندمتون.
عه اورلا تو اون بالا چیکار میکنی؟ بیا پایین تا به مغازه مردم خسارت نزدی.
پالی کجا رفت؟!
اورلا از بالای لوستر میاد پایین و سعی میکنه خودشو عادی جلوه بده پالی هم بعد چند ثانیه از پشت چند وسایل قدیمی میاد بیرون که معلوم بود رنگش پریده بوده چون دست کریستین که زیر پاهاش بود و تکون خوردن دستش حسابی ترسانده بودتش.
کریستین: اینجا خیلی خلوته بهتره شما پشت سر من بیاید،راستی پالی تو دنبال چجور چیزی هستی؟
پالی میگه خوب درسته که میخوام نامیرا باشم ولی اگه رنگش هم قشنگ باشه خیلی خوبه میشه مثلا طلایی ....
ناگهان صاحب مغازه یه اقای نسبتن پیر و خونسرد که معلوم نبود از کجا ظاهر شد میاد طرفشون:
_خانوم ها دونبال چیزی میگردین؟
پالی: اوه اره اره یه جان پیچ خوش رنگ که بدرخشه.
صاحب مغازه اندکی نزدیک پالی میشه که کریستین سریع میاد جلوش وایمیسته تا جلو تر از حدش نیاد، صاحب مغازه می ایسته و لب به سخن باز میکنه:
_بله خانوم محترم هرچی بخواید اینجا میتونید پیدا کنید حتی سافرش هم قبول میکنم جان پیچ های من خیلی معروف هستن.
اورلا که دیگه تاقت سکوت رو نداشت سریع بعد صاحب مغازه میاد وسط و میگه:
کریستین، پالی،باو این خودش ممکنه یه جام پیچ باشه.
اصلا ازش خوشم نیومده بهتره بیخیال اینجا بشیم، میتونیم از مغازه های دیگه بخریم.
کریستین: درست میگه پالی طرف انگار از این معتاد های چند هزار سالست بهتره به حرف اورال گوش کنی،این مرد که اصلا به گروه خونی من یکی نیست!.
پالی که کم کم از ناراحتی اشک تو چشماش جمع میشد و از طرفی اونقدر خشمگین بود که کافی بود فقط ماه کامل بشه تا کل مغازه رو ببره رو هوا.
ولی خودشو کنترل میکنه و میگه:
خوب راستش اینو میخواستم برای یکی هدیه بدم ولی باشه هرچی شما بزرگترا بگن.
کریستین: یه جام پیچ برای هدیه!
فوضولی نباشه ولی میشه بپرسم به کی میخواستی هدیه بدی؟!
پالی که از پرسیدن سوال کریستین خوش حال شده بود و انگار منتظر همین سوال بود جواب داد:
_میخواستم برای این حریفای تو مدرسه بخرم که اگه یوقت شکست خوردن یکم شادشون کنم.
اورلا و کریستین خندشون میگیره ولی هوای سردی که از پنجره باز مغازه بهشون برخورد میکنه، نشون میده که دیگه حسابی دیر کردن و باید برگردن.
هر سه نفر بدون حرف اضافه ای به سمت شومینه برمیگردن که توسط اتیش جادویی از اونجا برن ولی یه مشکل وجود داشت!
اورلا و پالی هر چقدر دونبال پودر پرواز میگشتن نبود اصلا اون مغازه همچین پودری نداشت.

بعد از اینکه از شر اون معتادا خلاص شدم، از پاتیل درزدار بیرون رفتم تا لیسا رو که قهر کرده بود پیدا کنم. بعد از تلاش های فراوان لیسا رو با اخم کنار یک آبشار پیدا کردم. فکر کنم شدیدا مشغول فکر کردن بود!
-هی لیسا! تموم شد رفت بیا برگردیم به پاتیل درزدار.

حدود یک دقیقه به من نگاه کرد و بعدش سر تکون داد. همچنین تو راه با خودش زمزمه میکرد :
-بازی با معتادا! واقعا مسخرست اونا حتی نمیتونن درست یک کلمه رو تلفظ کنن!

منم غرق در فکر و خیال شده بودم و داشتم به بازی پانتومیم و برنده بازی و حریفامون و... فکر میکردم که یک دفعه لیسا گفت :
-عه...اینجا دیگه کجاست؟!

به رو به روم نگاه کردم و یه خونه به ظاهر متروکه با جنگل وحشتناکی در اطرافش دیدم!
-اینجا کوچه ناکترن نیست که...هست؟
-نه امکان نداره!
-پس بهتره برگردیم
-نه وایسا! به نظرت اینجا کجاست؟

و به سمت خونه رفت . منم به ناچار به دنبالش رفتم.
تا در خونه رو باز کردیم و پامون رو روی کف چوبیش گذاشتیم قژقژ شدیدی از داد چوب های قدیمیش بلند شد ! همینطور که جلوتر میرفتیم متوجه عظمت خونه و وسایل قدیمی اون مثل کتاب های قدیمی و آینه های خاک گرفته و شجره نامه سوزانده شده و ... شدم که توی یکی از اتاقاش که به طور عجیبی درش باز بود یک شی درخشان دیدم و به لیسا گفتم که صبر کنه. همینطور که به اتاق نزدیک تر میشدم دلشوره شدید تری میگرفتم تا اینکه واردش شدم...
به طرز وحشتناکی یک شمع نیم سوز توی اتاق بود و کنارش هم اون شی قرار داشت که شبیه یک گلدون طلایی بود! یکدفعه چشمم به نوشته بالاش افتاد :
هومم خیلی وسوسه انگیزه ...میتونی همین الان امتحانش کنی...به تنها چیزی که نیاز داره فقط یک کار کثیفه با یک جسارت که بتونی تا همیشه تقریبا نامیرا باشی!

فهمیدم که نباید اینجا باشم و دویدم به سمت لیسا و بهش گفتم هرچی سریع تر از اینجا بریم بیرون. به سمت پاتیل درزدار دویدیم . وقتی به پاتیل رسیدیم وایستادیم و یه نفسی تازه کردیم که البته من تو راه به لیسا جریانو گفته بودم.
وقتی در پاتیل درزدار رو باز کردیم دوتا معتاد دیدیم که به من اشاره کردن و یکیشون گفت :
-عه داداچ این همون آبژیَست که میگفت اینژا بوی بدی میاد!

پاق!

- چی؟ چی شده؟ صدا چی بود این؟
- ساکت شو کریستینم.

پسر مو مشکی ‌ای که جلوی مبل اورلا ظاهر شده بود و ظاهرا کاملا از این کار پشیمون شده بود چون دختری که رو به روش بود دست از جیغ زدن بر نمیداشت. جیغ زدن اورلا در حالی همیشه قطع میشه که یا بیهوشش کنن یا یه جوری جلو دهنشو بگیرن ولی متاسفانه پسری که رو به روی اورلا ایستاده بود از این موضوع خبر نداشت و سعی کرد با معرفی هویت خودش جلوی فریاد های اورلا رو بگیره.

- گفتم کی هستی؟ اینجا چیکار داری؟ حافظه مو بردین بسته تون نبود؟
-
- ده جوابمو بده چرا آخه دست از... الاسنذدتنذیسنتا.

یک دفعه یه دختر دیگه از پشت مبل بیرون پرید شیرجه ای زد و جلو دهن اورلا رو گرفت.
- ببین من جان پیچ میخوام. باید کمکم کنی جان پیچ فروشی پیدا کنم.
-ههیخ؟
- چی میگی؟ آها دستم.

پالی دستش را از روی دهن اورلا برداشت.
- آخه شما خجالت نمیکشین که دست از سر من بر... گفتی چی میخوای؟
- جان پیج.
- خو این پسره کیه؟
- اممممم... نمیدونم. فکر کنم اینم وسط راه گیرش آوردم.
-

چند لحظه‌ای سکوتی برقرار شد تا این که کریستین که انگار فقط میخواست از این وضعیت خلاص شه گفت:
- حالا کمکمون میکنی؟

اورلا دستشو تو موهاش کرد و اونا رو به هم ریخت و بعدش با منگی گفت:
- من شما رو میشناسم ؟

پالی و کریستین نگاهی به هم انداختن و بعدش تصمیم گرفتن یه راه دیگه‌ای رو در پیش بگیرن. پالی با مهربانی گفت:
- ببخشید ما پودر پرواز مون تموم شد امکانش هست یه ذره از شما قرض بگیریم؟

اورلا از روی مبل بلند شد و به سمت شومینه رفت و پالی و کریستین که پشت سرش راه افتادند. دختر گلدون بالای شومینه اش را برداشت و با به سمت پالی گرفت؛ اما به محض این که برگشت کریسیتین بازوشو گرفت و بردش تو شومینه پالی هم با مشتی از پودر پرواز اومد کنارشون وایستاد.
- جان پیج فروشی!




_______________

لیسا در حال قدم زدن بود.
نوشته ای که بر روی درب پاتیل درزدار بود توجهش را جلب کردن!

مسابقه ی پانتومیم جادویی

وارد شد.
پاتیل درزدار به طور خیلی بی سابقه ای شلوغ بود و کسی در حال صحبت کردن بود.

- و شما به گروه های سه نفره تقسیم میشید و به رقابت با یک دیگر میپردازید. حالا خیلی آروم بیاین تا نام نویسی کنید.

لیسا برای این مسابقه خیلی شوق داشت.خیلی سریع ثبت نام کرد و حالا نوبت به گروهبندی بود.

گروه اول اعلام شد.

-گروه دوم. خانم آنانیو دیلن،آقای یوآن آبرکرومبی و خانم لیسا تورپین.

لیسا جزو گروه دوم بود. بقیه ی گروه ها هم اعلام شدند.

- گروه دوم و چهارم به رقابت با یکدیگر میپردازند.

لیسا اول به دنبال همگروهی هایش گشت و سپس به دنبال رقبایش.
حالا وقت رقابت بود.

-این چه وضعشه؟الان خوبه قهر کنم؟
-باز چی شده لیسا؟
-رقبامون معتادن!

این اتفاق ناگواری بود ولی چاره ای نداشتند.
آنانیو قرار بود اجرا کند.
اول از همه با دستانش عدد 2 را نشان داد.

-مواده؟

آنانیو با تاکید بیشتری عدد 2 را نشان داد.

-داداژ انگار میگه دو کلمژ!

آنانیو با حرکت سر تایید کرد. سپس با دست دماغ خود را پوشاند.

-این شی شی میگه؟ مگه بو بدی حش میکنی تو؟
-نه داداژ!

لیسا از جمع آن ها رفت!

-پس لیسا کجا رفت؟
-فکر کنم حدس نزدن قهر کرد. ولش کن به کارت ادامه بده.

آنانیو دماغش را گرفت و بر روی زمین افتاد و دوباره بلند شد!

-ابژی این شیزی که میگی اشیا؟

آنانیو تایید کرد و سپس به فنجانی که بر روی میز بود و سپس به گردنبندی که به گردن داشت اشاره کرد.

-این کارا ژیه انژام میدین آخه؟ داداژ پاژو بریم!

سه معتاد بلند شدند و رفتند و مسابقه ی پانتومیم نیمه تمام ماند.

با هماهنگی ناظر انجمن، تا اطلاع ثانوی این تاپیک از روند عادی خارج شده و برای مسابقات پانتومیم جادویی مورد استفاده قرار خواهد گرفت. لطفا از زدن پست متفرقه در این تاپیک در طول مسابقه بپرهیزید که در این صورت پست شما توسط ناظر انجمن پاک خواهد شد.

اطلاعیه گروهبندی و تاپیک‌های مسابقات پانتومیم جادویی


زمانبندی مسابقات

دور اول: از تاریخ 5 اردیبهشت تا ساعت 11:59 تاریخ 10 اردیبهشت
دور دوم: از تاریخ 13 اردیبهشت تا ساعت 11:59 تاریخ 18 اردیبهشت

اطلاعیه زمانبندی مسابقات

پاتیل درز دار، قهوه خانه ی جادویی کوچیک وسط لندن، فقط برای جادوگر ها قابل دیدن نبود. برای افراد بیشتری قابل دیدن بود. مثلا شاید برای مشنگ ها نه، ولی برای گیاهان جادویی، یا حشرات یا حتی ریگولوس جماعت هم قابل دیدن بود. متاسفانه!

- سلاااام! ما اومدیم!

تکه های یک گلدان قدیمی به درون کافه پرتاب شد و با باز شدن در، آنتیک ترین گروه ممکن وارد شد. گروه اول با ترکیب لیسا، یوآن و رودولف داخل پاتیل درزدار منتظر بودند.
یوآن حین چرخ زدن در فنجان قهوه ی بزرگی که همان لحظه سفارش داده بود شروع به حرف زدن کرد.

- باس بگم که شما چون دیر اومدین، افتخار اجرا میرسه بتون.

ولی مگر گروه اجرا افرادی به نظر میرسیدند که کلا در دنیا چیزی برایشان مهم باشد؟ نخیر آقا!
ریگولوس با پای چپش گلدون رز رو به سمت محل اجرا حرکت داد.

- خب شروع کن دیگه. چقد لفتش میدین. تقلبه آقا قهر میکنما اصن!

اما قبل از قهر کردن لیسا، رز اجرایش را شروع کرد. شروع اجرا با بالا رفتن یکی از ساقه های جانبی رز، و مستقیم شدن یکی از برگاش بود.

- برگه؟

رز سرش را به نشانه ی مخالفت تکان داد. بعد نگاهی به برگش انداخت دید که برگش انگشت ندارد. پس مسیر اجرا را عوض کرد. و این بار دو تا از برگ هایش را صاف کرد!

-وضعیت تاهلشونو داری نشون میدی؟

هر پنج نفر دست هاشونو به پیشونی کوبیدن.

- دو کلمه س!

ویبره ی رز و بیرون ریختن خاک هایش از گلدان، نشان از تاییدش داشت.

- چرا نمیذارین من حدس بزنم حالا؟ قهرم اصلا!

لیسا با حالت قهر بلند شد و به سمت کافه چی رفت. در قسمت پشتی پیشخوان، بعد از پیشنهادی از طرف کافه چی مشغول کاری نامعلوم شد.

همزمان، در محل مسابقه، رز مشغول استفاده از برگ هاش جلوی صورتش به شکل سیبیل بود. هیچکس نمیفهمید داره چی اجرا میکنه. حتی خود همگروهیاش که کلمه رو میدونسن هم. البته انتظاری از یه حشره و یه ریگولوس نمیرفت. اما خب. رز اجرا کننده ی خوبی نبود. از امتیاز کیفیتش قراره کم بشه در امتیاز دهی احتمالا.


- منم! من! سیبیل! جذاب! خودم دو تا محسوب میشم! واجد شرایطم!

رز فرصت مخالفت نداشت. صدای "بومب" بلندی به گوش رسید. مقادیر زیادی پاپ کورن به سمت میز پرتاب شد و مشخص کرد که لیسا مشغول چه کاری بود. پاپ کورن ها داغ بود. داغی پاپ کورن ها ریشه های رز رو سوزوند. رز پژمرده شد. رز مرد. بی اجرا کننده شدیم رفت خلاصه.

- نــــه!

لینی به سمت رز پرواز کرد. و شروع به سیلی زدن به او با بال هایش کرد.

- بابا امتیاز اجرات صفر بود لاقل همین که اجرا کرده بودی چارتا امتیاز میگرفتیم!

نگاه لینی به گلدون کج شده ی رز افتاد. گلدون "جیب دار" کج شده ی رز. یه دفترچه از خاطرات رز که احتمالا خودش هم هیچوقت حاضر نبود برگرده و بخونه. لینی دفتر رو برداشت و صفحه ی آخرش رو باز کرد.

" کلمه ای که باید اجرا کنم رو دوست دارم. خیلی خفنه. عه. گفته بودم که من قراره اجرا کنم؟:ویب: عاره. خودمم داوطلب شدم اصن. کلمه هه چیز خوبیه. قبل رفتم اونجا. پر از آدمای خفنه. یه سری گیاهای جادویی داره. خیلی خوبن. میتونن مرگخوار بشن. اما بازم من نمیشن. چون نمیتونن هافلی شن. شاید شوم به نظر برسن. ولی اصن خنگ به نظر نمیرسن به هرحال. :ویب: خلاصه که جای خوبیه. نزدیک محل اجرا هم هست تازه. شومینه خورشم خوبه خعلی! برم اجرا کنم. کی قراره برم اجرا کنم؟ :شاوت:"

لینی قاعدتا باید با خوندن این خاطره پوکرفیس میشد. اما با دیدن چیزی که میتونس توی مسابقه کمکشون کنه دیگه بیخیال پوکر فیس شدن شد.

- بیاین تا براتون بخونم!

___________________________________________________________

پ.ن:
کلمه؟ :)
کوچه ی ناکترن!

~ نمونه‌ای از پست تیم حدس زننده در مسابقات پانتومیم جادویی ~

کلمه: کوچه ناکترن
***************************************

مدت‌ها بود که در پاتیل درزدار به انتظار نشسته بود. همواره روزانه افراد زیادی برای رفتن به کوچه دیاگون از پاتیل درزدار عبور می‌کردن. اما مدت‌ها بود که پاتیل درزدار دیگه حال و هوای همیشگیش رو نداشت. با این حال بالاخره شخصی که لینی مدت‌ها در انتظارش گوشه‌ای پناه گرفته بود، قدم به داخل پاتیل درزدار می‌ذاره. طبق انتظاری که می‌رفت، بدون معطلی و بی‌توجه به اصرار تام برای اندکی ایستادن و میل کردن نوشیدنی، به سمت دیواری که اونو به دنیای جادویی کوچه دیاگون می‌کشوند می‌ره.

لینی بعد از کمی انتظار بالاخره از پناهگاهش در میاد و تام رو با چشمانی متعجب تنها می‌ذاره. مردی که به دنبالش بود، با سرعت زیادی در حال حرکت به سمت مقصدش بود. تا اینکه اولین توقفش رو مقابل کوچه‌ای تنگ و تاریک انجام می‌ده. تابلوی همیشه خاک گرفته‌ی کوچه ناکترن، دیگر همانند گذشته نبود. برق می‌زد و با افتخار نامش رو فریاد می‌زد. با این اوضاع، عجیب نیست مردی که قصد ورود به اونو داشت، بدون کوچیک‌ترین نگرانی‌ای به داخل کوچه قدم بذاره. سال‌ها از زمانی که هنگام ورود به این کوچه باید اطرافت رو می‌پاییدی تا مبادا کسی متوجه ورودت بشه، می‌گذشت. حالا همه روزه جادوگران سیاه و حتی خاکستری(!) زیادی در حال رفت و آمد به کوچه پر رونق ناکترن بودن.

لینی به دنبال مرد به داخل کوچه ناکترن قدم می‌ذاره. باید فاصله‌ش رو حفظ می‌کرد، چون ممکن بود با مرگخوارای زیادی رو به رو شه و احوال‌پرسی احتمالی با اونا نباید موقعیتش رو لو می‌داد. مرد که به نظر راهو از بر بود، ویبره‌زنان به سرعتش اضافه می‌کنه. اونقد که لینی طی یکی دو کوچه تعقیب مردو گم می‌کنه.
- لعنتی؟ کجا رفت این؟

لینی نگاهی به اطراف می‌ندازه. کوچه ناکترن برای اون هم جای غریبی نبود! بنابراین با یک حساب سرانگشتی مقصد مردو حدس می‌زنه. لینی بال‌بال‌زنون به راهش ادامه می‌ده تا اینکه به مغازه‌ای که سردر اون نام "مواد اولیه‌ی معجون‌های سیاه" رو نشون می‌داد می‌رسه. به آرومی خودشو به سوراخ در می‌رسونه و از لای اون به دنبال مرد می‌گرده.

- پـــخ! هی لینی پیدات کردم! فک کردی نفهمیدم دنبالمی؟

لینی که شکست خورده بود، با ناامیدی سرشو از سوراخ در بیرون می‌کشه و به سمت مرد برمی‌گرده.
- هکتور. از کجا فهمیدی؟
- مگه نمی‌دونی؟ ویبره‌های من خیلی قوی‌ان. ایجاد موج می‌کنن. وقتی ویبره می‌زدم هی موجام به یه مانع پروازکننده برخورد می‌کرد. مشخص بود تویی. حالا چی کارم داشتی؟ معجون می‌خواستی؟

لینی که فقط می‌خواست از خرید هکتور با خبر شه و قبل از اینکه معجون جدیدی بسازه مواد اولیه‌شو گم و گور کنه، حالا دیگه شکست خورده بود و حتی پلن بی هم نداشت. بنابراین سعی می‌کنه اطرافش مرگخواری رو پیدا کنه بلکه سر هکتورو با اون گرم کنه، اما به نظر میومد با وجود حضور دائمی هکتور در این قسمت از کوچه ناکترن، همگان از ترس رو به رویی با هکتور... در واقع با معجون‌های هکتور، از اونجا فراری بودن!

لینی که مغزش به سرعت در حال کنکاش بود، به دنبال راه دیگه‌ای برای خلاص شدن از هکتور می‌گرده.
- هی هکولی. می‌دونی اینجا قبلا چه مغازه‌ای بوده؟
- معجون صاحب مغازه پیدا کن بدم بهت؟
- نه نمی‌خواد. خودم جوابشو می‌دونم. اینجا مغازه بورگین و برکز بوده.
- اشتباه می‌کنی.
- می‌تونم بهت ثابت کنم. هنوز اون دسته که پاتر دستش توش گیر کرده بود مونده. البته چندین بار با الکل و مواد شوینده‌ی قوی شستنش تا دیگه پاتری نباشه. نگو که بعد از این همه وقت که اینجا میای ندیدی؟
- اشتباه می‌کنی. بیا نشون بدم اشتباهتو.

هکتور ویبره‌زنان و با اشتیاق برای ضایع کردن لینی به داخل مغازه قدم می‌ذاره و همین فرصتی می‌شه تا لینی از پشت شیشه براش زبون در بیاره و بال‌بال‌زنون تا جایی که می‌تونه ازش فاصله بگیره!