زندگی به سبک سیاه

-من!

همه به سمتی که صدای داوطلب از آن سمت به گوش رسیده بود برگشتند...
ولی هیچ مرگخواری در آن قسمت حضور نداشت.

-کی داوطلب شد؟

سکوت سنگینی فضای اتاق را پر کرد!

-بانز؟ تو بودی؟

یک دست ردا که روی هوا معلق بود، آستین هایش را معترضانه تکان داد.
-من خودم نامرئیم...صدام که نامرئی نیست...اگه می خواستم می گفتم. تازه امروز ردا تنمه. خودمم نامرئی نیستم.

آستوریا به آرامی لبخندش را از چهره پاک کرد و روی دیگر خود را به مرگخواران نشان داد!
-سریع کسی که داوطلب شده بود یک قدم بیاد جلو...وگرنه...

کراب با دستپاچگی یک قدم جلو رفت.
آستوریا به طرف کراب برگشت.
-تو بودی؟ تو داوطلب شدی؟ بعدش برای چی خفه شدی؟ ما رو مسخره کردی با این قیافت؟

کراب دلشکسته از طعنه ای که این وسط به قیافه اش زده شده بود جواب داد:
-من نبودم...ولی الان داد زدی ترسیدم، داوطلب شدم.

آستوریا دوباره لبخند شد. احتیاجی به خشونت نبود...کراب داوطلب شده بود. مشکلی وجود نداشت.
کراب نگاهی به جسد بلاتریکس انداخت.
-مواظبش می شم. نمی ذارم ارباب بفهمه...خوشگلش می کنم.

-خب...تا كى ميتونيم پنهون كنيم؟ ارباب بالاخره ميفهمن كه بلا مرده و...
-درست شنيدم؟! بلا مرده؟!

آستوريا كه به تازگى نجينى را از گردش نيمروزى بازگردانده بود، با تعجب به سايرين نگاه مى كرد.
-دِ جواب بدين ديگه!

تصميم بسيار سختى بود... تنها ساحره اى كه آستوريا از او حساب مى برد، بلاتريكس بود... پس قطعا از مرگش شاد مى شد. اما... او از پنهان كردن و فريب دادن لردسياه، به هر دليلى خشمگين مى شد!

-ام... چيزه...هكتور داره يه معجون درست ميكنه و...
-لينى!
-آره!

زمان، زمان ديدن عكس العمل آستوريا بود.
ابتدا چشمانش در حدقه گشادتر شد... دقايقى بعد، گونه هايش كمى سرخ شد؛ و در آخر، لبانش به لبخند خطرناكى باز شد.
-و شما هم ميخواين اين رو از ارباب پنهون كنيد؟

-ام...
-نه...ما فقط...
-خب...راستش...

-باشه... ارباب اين چند روز كمى مشغله دارن...ميتونيم چند روزى رو صبر كنيم و بعد به ارباب بگيم! كى اول از بلاتريكس مراقبت ميكنه؟

سوژه ی جدید

فضا دود آلود بود. دود هایی رنگارنگ... حداقل بیست پاتیل که زیرشان روشن بود را می شد به شکلی محو تشخیص داد.
در میان این دریای پاتیل ها که با فاصله هایی بسیار کم از یکدیگر چیده شده بودند، سایه محو موجودی در حال دویدن بود و به سرعت و به شکلی عجیب و غریب از بین پاتیل ها در حال حرکت بود.

موجود لرزان و پوزه دار هر لحظه بر سرعتش می افزود و میان پاتیل ها می دوید. درست در زمانی که سرعتش به قدری زیاد شد که حتی سایه ی محوش هم قابل تشخیص نبود، در به شکلی کاملا ناگهانی درست در صورتش باز شد.

شمایل یک ساحره ی لاغر قد بلند در آستانه در ظاهر شد. سرش به شکلی غیر عادی بزرگتر از بدنش به نظر می رسید. ساحره با دیدن وضعیت موجود در اتاق و موجودی پهن شده روی زمین، غرولندی کرد.
- منم اگه جای تو بودم با این وضعیت خوابم می برد. اینجا پر از دوده. به هر حال بهتره زودتر بیدار بشی. لرد سیاه احضارت کردن و میدونی که من هیچ خوشم نمیاد ایشونو منتظر بذاری.

موجود عجیب و غریب به شدت میکوشید انتهای پوزه اش را که حالا در نوری که از در باز داخل اتاق شده بود، مشخص شده بود ماسک ضد شیمیایی است را از حلقومش بیرون بکشد. گویا در تقلا بود چیزی بگوید ولی حاصل فقط کلماتی نامفهوم بود.
بلا در حالی که مستقیم به سمت پنجره ی اتاق می رفت تا آن را باز کند، گفت:
- تو بلاخره میخوای بلند بشی یا...

با فرو رفتن دودی چند رنگ در بینی بلا، ادامه ی جمله اش به ناچار ناتمام ماند. زیرا در اثر استشمام این دود بلا در حالی که دو دستی گلویش را گرفته بود و چشم هایش به اندازه ته دو تا از پاتیل های هکتور شده بود، با صورت به زمین خورد.
در همان لحظه گویا هکتور موفق شده بود فیلــــــتر ماسکش را از حلقومش بیرون بکشد.
- بلا دارم معجون زندگی جاودانی درست می کنم.

ولی به نظر کمی برای این تذکر دیر میرسید.


ساعاتی بعد بلاخره هکتور به این نتیجه رسید که بلا کاملا مرده است. زیرا امکان نداشت بلا در مقابل به آتش کشیدن و جزغاله کردن موهایش، آن هم درست در مقابل جشمانش، بی اعتنا باشد. بنابراین هکتور تصمیم گرفته بود این موضوع را با سایر مرگخواران در میان بگذارد.

- مطمئنی مرده؟ بعدشم این خیلیم شبیه بلا نیستا. ببین کلا کچله!
- من سوزوندم که ببینم زنده هست یا نه!
- واقعا راه حل بهتر از این پیدا نکردی که موهاشو بسوزونی؟
- الان مشکل ما موهاش نیست. مشکل اینه که کی قراره این خبرو به ارباب بگه.

لینی که سعی داشت هوش رونکلاوی اش را به رخ بقیه بکشد، این را گفته بود و با این جمله جمع را در سکوتی سنگین فرو برد. هیچ کس دلش نمیخواست کسی باشد که این خبر را به لرد می دهد. چون قطعا کسی که این خبر را می رساند به بلا در آن دنیا می پیوست. بنابراین مغز ها به کار افتاد و پیشنهاد بعدی خیلی زود ارائه شد.
- چطوره به لرد بگیم چند روزی رفته مسافرت؟

در همین زمان دستی در هوا بلند شد و سیلی محکمی در گوش ارائه دهنده ی این پیشنهاد زد.

- بلا بود؟
- نه بابا، این که مرده نمیتونه تکون بخوره.
- من یه پیشنهاد دیگه دارم. بیاید نوبتی ازش مراقبت کنیم و وانمود کنیم حالش خوبه. عین یه عروسک خیمه شب بازی مراقبشیم. چطوره؟

سیلی بعدی در گوش این مرگخوار خورد.
- بلا بود، من دیدم!
- نه حتما دچار توهم شدی. بلا مرده. مرده که تکون نمیخوره.

اما این بار حتی گوینده ی این جمله هم ترسیده بود. شکی وجود نداشت که بلا مرده بود. ولی از قرار معلوم این یک مردن ساده و طبیعی نبود. بلا مرده ای عجیب و غریب بود و مرگخوار ها برای نجات جانشان چاره ای نداشتند جز اینکه پیشنهاد آخر را بپذیرند و نوبتی از بلا مراقبت کنند.

(پست پایانی)


-برگرد همون جایی که بودی تا اون دستتو قلم نکردیم!

آرسینوس وحشت زده از جا پرید. قرار نبود کسی داخل اتاق باشد. یا حداقل قرار نبود به هوش باشد.
-ار...باب...شما...آخه در زدم...جواب ندادین...

-و تصمیم گرفتی همچون تسترالی سرتو بندازی پایین و بیای تو؟

آرسینوس دقیقا همین تصمیم را گرفته بود. ولی اعتراف کردنش کار سختی بود.
-نه ارباب...من فقط نگران شما بودم. شما بی هوش شده بودین.اومدم بالای سرتون وایسم که مرلینی نکرده کسی نخواد در اون حالت ضعیف و آسیب پذیر، قصد جونتون رو کنه.

چشمان آرسینوس کم کم داشت به تاریکی اتاق عادت می کرد و لرد سیاه را می دید که روی لبه تختش نشسته.
لرد دستش را روی گلویش گذاشته بود و اخم هایش را در هم کشیده بود.
آرسینوس متوجه شد که وضعیت زیاد عادی نیست.
-ارباب؟...حالتون خوبه؟

-ما خواب بودیم...بعد حس کردیم یکی دهنمونو باز کرد. بوی بسیار بدی می داد...سعی کرد در دهان ما پنهان بشه. ما گرسنه بودیم ...و قورتش دادیم! کاش نمی دادیم. به جای هضم شدن، یه ساعته داره سعی می کنه از همون راهی که رفته پایین بالا بیاد!


دو ساعت بعد!


آرسینوس مطمئن شده بود که بد شانس ترین مرگخوار حاضر در خانه ریدل ها، شخصی جز خودش نیست.
درست در همان لحظه باید آن در لعنتی را باز می کرد که حالا به این حال و روز دچار شود؟!

-حرف نزن سینوس...بکش...

آرسینوس "چشم"ی گفته و دو پایش را دو طرف سر لرد گذاشت و با تمام وجود پای معجون سبز رنگ بدبو را گرفت و به طرف بیرون کشید.

دو ساعت تمام بود که همین کار را انجام می داد. معجون لجباز، دنده های لرد را گرفته بود و خارج شدن از بدنش را رد می کرد. ولی آرسینوس زورش زیاد بود!

بالاخره موفق به بیرون کشیدن معجون شد!

-حل شد ارباب! از شرش خلاص شدین.

-ما گرسنه ایم! این کل معده مونو پر کرده بود. الان از درون تهی شدیم! تا ما می ریم چیزی میل کنیم، اینو بسته بندی کن و با جغد سفارشی بفرست برای محفل. بریزن تو سوپشون...اونا هم حق دارن طعم های جدیدی رو امتحان کنن.


پایان.

شخصی که "تو" خطاب شده بود، در کمال ریلکسی کراواتش را صاف کرد، نفس عمیقی کشید و یک قدم کنار رفت، سپس رو به جایی که ثانیه ای قبل ایستاده بود و اکنون خالی بود، گفت:
- بانز، بلاتریکس با توئه. بدو برو اتاق ارباب سر و گوش آب بده.

صدای بانز، از فاصله دو سانتی متری بلاتریکس بلند شد.
- من که اینجام!
- دهنت چرا انقدر بو میده؟! نکنه معجون توی شکم خودته؟

بانز با دیدن دست بلاتریکس که در حال هجوم به سوی دهانش است، به سرعت با فرو کردن دست و پایش در حلق بقیه مرگخواران، خود را به بالای تپه مرگخواران ایجاد شده در مرلینگاه رساند و از دسترس بلاتریکس دور شد.

- آرسینوس؟ ما تا شب نمیتونیم منتظر تو باشیم؟ سریع برو ببین اتاق ارباب رو، اگر وضعیت امن بود یدونه بزن به در، اگرم نا امن بود و ارباب افتادن دنبالت هم که اصلا زنده برنمیگردی.
- نه خب... اگر زنده برگشتم و نا امن بود اوضاع، هجوم میارم تو، همگی وارد چاه بشیم فرار کنیم.

حال مرگخواران بهم خورد، اما چاره ای جز موافقت نداشتند؛ و آرسینوس هم پیش از اینکه بلاتریکس کلمه ای برای مخالفت بر زبان بیاورد، از مرلینگاه خارج شد و به سوی اتاق لرد سیاه حرکت کرد.

پس از چند دقیقه، آرسینوس پشت در اتاق لرد بود. او اصولا زیاد فکر نمیکرد. اما این موقعیت، از موقعیت های بسیار معدودی بود که او را به تفکری عمیق وا داشته بود. و تمام تفکر وی روی این موضوع بود که در بزند، یا نزند.
دو راهی سختی بود.
اما در نهایت آرسینوس دستش را بالا آورد، چندین ضربه ملایم به در چوبی نواخت، سپس با حالتی نیم خیز ایستاد.
آماده فرار بود، اما هیچ صدایی از داخل اتاق نیامد!

آرسینوس به آرامی در اتاق را باز کرد...

-نخير! من ننداختم. خودش افتاد. من...من...

با هر قدم كه بلاتريكس رو به جلو برميداشت، هكتور هم يك قدم به عقب مى رفت.
-ببين بلا، الان اصلا مهم نيست كه مقصر كيه...الان...الان بايد چيكار كنيم؟... آها...الان بايد يه فكر به حال ارباب كنيم!

در حالى كه بلاتريكس تنها يك قدم با او فاصله داشت، قدم ديگري به عقب برداشت و...

شلپ!

پايش درست در تنها راه نجاتش از دست بلاتريكس خشمگين فرو رفته بود. وقت تصميم گيرى بين فرو رفتن در چاه، و يا مقابله با بلاتريكسى بود كه از شدت عصبانيت، از سوراخ هاى دماغش دود بيرون ميزد...پس نفس عميقى كشيد و با لرزش شديدى، تمام بدنش را در چاه فرو برد!

-آره فرار كن...فرار كن! ولى بدون كه بعدا ميگيرمت و با روده هات، سر در خونه آويزونت ميكنم!

و با خشم به سمت سايرين برگشت. همه ى مرگخواران، از ترس آنكه خشم بلاتريكس رداگير آنها هم شود، به يكديگر چسبيده بودند و حتى نفس هم نميكشيدند.

-هى...شما ها...يكيتون بره اتاق ارباب و يه سر و گوشى آب بده. تو! تو برو!

ملت، بهت زده، وحشت زده و "خيلي چيزهاي ديگر" زده، به لرد سياه خوابيده روي تخت، زل زدند.
ليسا، كمي به تخت نزديك شد.
-ميگم...اتاق رو درست اومديم ديگه؟!

با توجه به چشم هاىِ هم اندازه ى گاليون شده ى ملت، پاسخ مثبت بود.

-ام...خب، اينم لرد سياهه ديگه، نه؟!
-اين نه، ايشون!
-ايشونم لرد سياهن ديگه، نه ؟!

ملت كمي به چهره لرد سياه توجه كردند.

-آره.
-آره نه، بله.
-بله.

خب...اگر آنجا، اتاق لرد سياه و شخص بيهوش روي تخت هم خود لرد سياه بود، پس گاوميش باروفيو، برايشان شش قلو زاييده بود.

-خب... الان بايد چيكار كنيم؟!

جواب سوال، براي همه مشخص بود. ثانيه اي بعد، عده اي از در، بخشي از پنجره، و تعداد معدودي مثل ليني، از درز و دورز هاي اتاق، متواري شدند.

-چي شد، كه اينجورى شد؟!

پس از عمليات فرار، ملت در دستشويي خانه ريدل، پنهان شده و رودولف، اين سوال را پرسيده بود.

-نميدونم...من فقط حواسم به اون حشره كش بود.
-منم داشتم گاوميشم ره از روى سقف، مياوردم پايين!
-منم نميدونم. من اين پاتيلم رو از رو ديوار برداشتم و...
-و انداختيش روي تخت!

صدا، صداى بلاتريكس بود كه به طرز خطرناكي عصباني به نظر ميرسيد!

- خب پس یکی درو باز کنه بریم تو!

با اعلام این جمله در به شکل اتوماتیک با صدای غژ غژ ملایمی باز شد.

- کی درو باز کرد؟
- من که هیچ دستی ندیدم بره سمت در.
- کی درو باز کرد؟
- من باز کردم!
- چرا کسی نمیگه کی درو باز کرد؟
- میگم من باز کردم!
- تو کی هستی؟ خودتو نشون بده!
- رز اگه انقدر جیغ نزنی، بهت میگم که درست کنارت وایسادم!

رز با شنیدن این جمله زیر گلدانیش را زیر برگش زد و با بقیه برگ هایش گلدانش را تا زیر غنچه تازه زده شده، در نوک شاخه ی گل دهنده، بالا کشید و جیغ کشان مشغول دویدن در حرکتی دایره ای کرد.
- بغل من بود. روحه بغل من بود. میخواست به رز جادویی آسیب بزنه. (جیغ
- رز، من بانزم!
- ما بانزو می بیـ... حالا درسته بانزو نمی بینیم ولی دلیل نمیشه تو روح سرگردان بخوای سو استفاده کنی و خودتو جای اون قالب...ممممم... ولم ممم... مممم مممممم...

دستی نامرئی که به نظر می رسید دست بانز باشد رز را بلند کرد و همراه با او داخل اتاق شد. سایر مرگخواران هم که به هیچ وجه حاضر نبودند فرصت گردش علمی در اتاق لرد را از دست بدهند به دنبالش رفتند.

لینی اولین نفری بود که قدرت کنجکاوی ویا شاید قدرت های دیگری بر او غلبه کرد و مستقیم به سمت حشره کش کنار پنجره رفت و با یه تیپا آن را از پنجره بیرون انداخت.
- خب من مطمئن شدم که این معجون فراری نبود.

ملت مرگخوار با چهره هایی متاسف برای لینی سر تکان دادند و هر کدام به سویی رفتند.

هکتور که مشخص نبود چطور با این سرعت آزمایشگاهش را سامان داده و خودش را به آنجا رسانده، مستقیم به سمت پاتیلی زنگ زده رفت. برای هکتور پاتیل ها درست مثل بچه هایش بودند و معجون ها نوه هایش. از نظر او هیچ پاتیلی نباید زنگ زده میشد، بلکه باید انقدر در آن معجون ساخته می شد تا سوراخ شود و حتی پس از سوراخی هم به عنوان وصله زن سایر پاتیل ها مورد استفاده قرار می گرفت.
- چه پاتیل زیبایی، تو رو اگه با اون پاتیل قرمزه پیوند بزنم معجون هاتون حتما با شکوه میشه.

و بدین ترتیب پاتیل را که درست بالای تخت لرد آویزان بود پایین کشید و از آن جایی که هکتور به بیماری پارکینسون جادویی مبتلا بود و محال بود بتواند بدون خوردن به در و دیوار چیزی را سالم جا به جا کند، پاتیل با صدای دنگ محکم و بیش از حد عجیب و بلندی روی تخت لرد افتاد.

در همین چند دقیقه ی کوتاه درگیری هکتور با پاتیل، مرگخواران کل اتاق لرد را با خاک یکسان کرده بودند. قدح اندیشه ی لرد چپه شده بود و مایعی سیاه و نقره ای اطرافش دریاچه درست کرده بود، کمد لرد پس از آتش سوزی خاموش شده بود و اکنون از آن دود بلند میشد، بیش از بیست نوع گلدان با گل های مختلف جلو پنجره ی اتاق لرد ظاهر شده بود، چراغ اتاق لرد از جا در آمده بود و روس سقف یکی از گاومیش های باروفیو لم داده بود و باروفیو مشغول راضی کردنش بود تا شاید تسترال شود و پایین بیاید.

در همین زمان بود که لینی پیشنهاد جدیدی داد.
- چطوره که تخت ارباب رو هم بگردیم!

به نظر میرسید همه با این پیشنهاد موافق باشند.

- آره پیشنهاد خوبیه.
- میدونستم، من خیلی باهوشم همیشه هم پیشنهاد های خوب میدم.

لینی که پیشنهاد این موضوع برای او بود رفت و ملافه روی تخت را کنار زد. هیچ کدام از مرگخواران تصورش را هم نمی کردند با چنین چیزی مواجه شوند. همه آن ها بین مرگ و این صحنه طبیعتا گزینه ی اول را انتخاب می کردند. چون هیچ کدامشان مایل نبودند وقتی لرد بیهوش و در تخت افتاده بیدار شد کسی باشد که او را در این اتاق به هم ریخته و آشقته ببیند.

اتاق ارباب جای ترسناکیه! حتی برای یه مرگخوار. ولی بو هم واقعا بده. مرگخوارا باید معجون فراری رو پیدا میکردن. برای همین لینی با نگرانی از بقیه میپرسه:
-ارباب الان تو اتاقشونن؟

بقیه جوابی نمیدن. چون نمیدونن. لرد وقتی از خانه ی ریدل خارج میشد از کسی اجازه نمیگرفت.
مرگخوارا تصمیم میگیرن به جای بحث و نگرانی، برن طبقه ی بالا و خودشون ببینن که لرد هست یا نه!

دو دقیقه بعد همه ی مرگخوارا طبقه ی بالا هستن...بجز بانز!

-بچه ها بانز نیومده.
-من اینجام.
-بانزو جا گذاشتین؟
-من اینجام.
-یه نفر بره دنبال بانز!
-من اینجام.
-کسی بانزو ندیده؟
-گفتم من اینجام بابا! آخه کسی قبل از این منو دیده بود که الان ببینه؟

آرسینوس با قیافه ی حق به جانب به طرف صدا برمیگرده.
-هوووم...این جایی؟ خب بگو!

بانز:

ملت پشت در اتاق لرد جمع میشن.

-در بزنیم؟
-نه پس...عین باروفیو سرمونو بندازیم و بریم تو؟
-استدعا ره دارم. اون گاومیشای مو هستن که اونجوری میرن تو.
-خودتم فرقی باهاشون نداری.
-ما الان چرا میترسیم؟ ارباب که در جریان معجونه هستن. میگیم اومدیم برای نظافت!
-ارباب کلا ترسناکن و وظیفه ی هر مرگخواریه که از ارباب بترسه. این رزو ببین. از وقتی اومده بالا این سومین غنچه شه که باز نشده پژمرده شد.

البزابت قانع میشه...و مرگخوارها بالاخره موفق میشن در بزنن.


تق تق تق...


کسی جواب نمیده...ظاهرا اتاق خالیه!

خلاصه:

در اثر فرار یکی از معجون های هکتور، بوی نامطبوعی فضای خانه ریدل رو پر کرده. لرد به مرگخوارا دستور می ده اتاق ها رو یکی یکی بگردن و تمیز کنن.
از اتاق لیسا شروع می کنن و بعد راهی اتاق لینی می شن. بعد تصمیم می گیرن به آزمایشگاه هکتور برن.
مرگخوارا آزمایشگاه رو شدیدا به هم می ریزن!

...............

چند دقیقه بعد فریاد های هکتور فضای خانه ریدل را پر کرده بود.
-پاتیلاااااام...من اونا رو به ترتیب حروف الفبا چیده بودم!

-اونا که همشون با پ شروع می شدن...پاتیل بودن خب!
کراب بویی از مهر و عاطفه نبرده بود! هکتور هم این را می دانست. برای همین اصلا خودش را خسته نکرد که برای کراب توضیح بدهد که هر پاتیلی به محض تولد، دارای اسم خاص خودش می شود. چون این کرابی که می دید، در آن لحظه هم می پرسید که منظورش از تولد چیست!

هکتور، ملت مرگخوار را به روش های بسیار خشونت آمیز، مانند پرتاب پاتیل به طرف اعضای حیاتی بدن، باز کردن فواره معجونی که معلوم نبود به چه دلیل وسط آزمایشگاه کار گذاشته شده بود، و انداختن سوسک های درشتی که در تهیه معجون به کار می رفتند، در لباس های مرگخواران، از آزمایشگاه بیرون کرد.

-چقدر خشن بودا!
-اگه ازمون درخواست می کرد، خودمون می رفتیم بیرون خب!
-اون سوسکه رو صورتت...اوه...نه...سیبیلته!
-حالا کجا بریم؟
-اگه شما معجون بودین، کجا می رفتین؟

سوال آخر را دلفی پرسیده بود...و باعث شده بود نگاه های "این دیگه چه جور سوالیه" مرگخواران به طرفش برگردد.

-جدی گفتم! شما اگه معجون بدبوی هوشمندی بودین که می تونست فرار کنه، کجا می رفتین؟ یه جای امن! و امن ترین قسمت این خونه کجاست؟ اتاق ارباب!