جانورنماها

- قار! البته که می‌تونم!

کلاغ اینو می‌گه و طی یک حرکت انتحاری به سمت لینی هجوم میاره و با مخ می‌زنه بهش!
نتیجه این می‌شه که لینی در همون حالتی که دست و پا و بالاش در هم گوریده بود، از درخت جدا می‌شه و آخ و واخ‌کنان سقوط آزادی رو تجربه می‌کنه.

جنگلیا که از پایین به تماشا وایساده بودن، ناگهان ملکه‌شونو می‌بینن که از لای شاخ و برگ‌ها نمایان می‌شه و تالاپی میفته وسط جمعیت!

جنگلیا در حالی که هول شدن، حلقه رو تنگ‌تر می‌کنن تا وضعیت ملکه‌شونو چک کنن.
- حالتون خوبه ملکه؟ چی شد یهو؟

لینی حواسش به جنگلیا نبود. اون فقط حسابی گره خورده بود و باید خودشو از این وضع خارج می‌کرد!
شاخکشو از وسط بالش می‌کشه بیرون، دستشو از رو سرش می‌کنه و می‌چسبونه سرجاش... و ناگهان با جماعت جنگلی که بش زل زده بودن رو به رو می‌شه. آبروش در خطر بود!

- چیزی نیست. نگران نباشین! این یه حرکت تمرینی بود برای تقویت عضلاتم. همه چی خوبه، خیلی خوبه. من خوبم. بالا رفتن از درختم خوبه. خیلی خوب.

جنگلیا با تعجب نگاهی به لینی می‌ندازن که با صدای تلقی پای شکسته‌شو جا می‌ندازه و دوباره برای بالا رفتن از درخت، به سمتش می‌ره!

لینی متوجه شده بود که تو موقعیتی نیست که بخواد ملکه بازی در بیاره. برای همین تن صداشو میاره پایین. لحنشو نرم و آروم میکنه و به سمت راست میچرخه. چون همیشه معتقد بوده که نیم رخ چپش جذاب تره.

یه کمی به کلاغ نگاه میکنه و معصومانه پلک میزنه...

ولی کلاغ اصلا تحت تاثیر قرار نمیگیره. به قالب صابونی که همون روز دزدیده نوکی میزنه و دهنش کف آلود میشه.

لینی که تا اون موقع هرگز کلاغ کفی ندیده،میترسه!
-تو هار شدی!

کلاغ یه لیوان آب روی کفا میخوره و کلی حال میکنه.
-خودتی! الان کل دل و روده و درونم ترو تمیز شده. یه نوک میخوای بهت بدم تو هم جلا پیدا کنی؟

لینی نمیخواست.اون فقط دنبال یه راهی برای خلاص شدن بود.
-ببین...تو کلاغ خوبی به نظر میرسی. من الان گره خوردم. گیر کردم. میتونی منو از این وضعیت نجات بدی؟

ملت پایین درخت احساس کردند که حرکت شاخ و برگ درختان، متوقف شده. برای همین یکی را به نمایندگی انتخاب کردند.

نماینده جلو رفت و از این حسن انتخاب جنگلیان تشکر کرد و مادر و برادر و معلم کلاس اولش را در این موفقیت سهیم خواند.
سپس برای انجام وظیفه به زیر درخت رفت و فریاد کشید:
-ملکه ما...اتفاقی افتاده؟ مشکلی برای شما پیش اومده؟

لینی نمی خواست چیزی از اقتدار ملکه ای اش کم شود. برای همین صدایش را صاف کرد و با لحن مصممی پاسخ داد:
-هرگز! ما فقط صلاح دونستیم اندکی استراحت کنیم. وقتی به بالای درخت رسیدیم باید تمام قدرتمون رو داشته باشیم که هیولا رو برای همیشه به درک واصل کنیم.

جنگلیان قانع شدند...و لینی ماند و دست و پا و شاخک و بالش!

لینی تازه فهمیده بود اعضای بدنش چقدر زیاد و اضافه هستند.

دستش را از لای دو شاخکش بیرون کشید...ولی نیشش بین پای چپش و درخت گیر کرد.
نیشش را نجات داد...ولی شاخه درختی به اعماق چشمش فرو رفت.
چشمش را از شاخه درخت پس گرفت...ولی این بار هم یک برگ وارد بینی اش شد!

شاید این موضوع مهمی برای یک انسان نباشد...ولی ورود برگ به بینی، برای یک حشره امریست کشنده!

طاقتش تمام شد و فریاد زد...
-کسی نیست که ما را یاری دهد؟

-قار!

فریادش پاسخی در پی داشت. به طرف کلاغ برگشت.
-کمک کن خب...این نیشو از این جا بیاری بیرون و اون شاخکه رو صاف کنی حله.

-قار؟ به من چه؟ من چرا انجام بدم؟ مگه من بیقارم؟

با اینکه ملکه بودن خیلی خیلی سخت بود اما اون باید میتونست. اون حشره ی توانایی بود. از پس سخت تر از این هام بر اومده بود. بنابراین نفس عمیقی کشید و به راهش ادامه داد.

- یه دست... یه پا... یه بال... یه دست... یه پا... یه شاخک...

لینی دو میلی متر دیگه به بالای درخت نزدیک تر میشه و سعی میکنه به خودش امیدواری بده.
- دیگه چیزی نمونده، همینجوری که این دو میلی مترو رفتم باید هفت هشت متر دیگه برم. بعدش میرسم اون بالا. من ملکه ی خوبیم. جنگلم رو نجات میدم. یه دست... یه پا... بعدش چی بود؟

لینی در حالی که یه لنگ و شاخکش بین زمین و هوا مونده بود داشت سعی میکرد نظم و ترتیب دست و پا و بال و شاخکش رو یادش بیاره.
- بذار اینو امتحان کنم. یه دست.. یه پا... یه بال... یه شاخک... یه پا... آخ چرا همچین شد؟!

لینی که حالا دست، پا، شاخک و بالش در هم گوریده بود، تک و تنها وسط راه گیر افتاده بود و ملتش پایین درخت مشتاقانه چشم به راهش بودن.

به محض این که لینی به بالای درخت رسید و داشت هیولای جنگل را کشف میکرد، هیولا با گیاهی که در دست داشت، ضربه ای به سر لینی زد!
-گفتم پرواز ممنوع...برو پایین دوباره بیا. تا طبقه سوم درخت هم بالاتر نیا. ممنوعه. اگه بیای میخورمت!

لینی که شاخک هایش در هم گوریده بود و سرگیجه و سردرد و حالت تهوع و هزار درد و مرض دیگر را یکجا گرفته بود، چرخان و لرزان به پایین افتاد.
-عجب گیری کردیما...من ملکه با این ابهت و تاج و تختم باید از درخت بالا برم بذار ببینم چطوری باید بالا رفت. دستور بدم برام جاپایی درست کنن؟

نگاهی به ملت جنگلی انداخت. همه با عشق و علاقه و امید به او خیره شده بودند.


-نمیشه...خودم باید برم. چشم امید این ملت به منه!خودم میتونم برم بالا. من یه پیکسی چنگلی هستم. یک پا...یک دست...یک بال...یک پا...یک دست...یک شاخک...


سرش را بلند کرد و به راه طولانی ای که در پیش داشت نگاه کرد و آه سردی کشید. ملکه بودن خیلی سخت بود.

لينى همچنان با خود غر ميز:
-اه اه مثلا من ملکه شونم آدمو به چه کارايى وا ميدارن!!
زير درخت وايستاد،وسعى کرد از لابه لاى شاخه ها هيولاى بزرگ و ترسناکى که توى ذهن خودش ساخته بود رو پيدا کنه اما هيولايى نديد ،کمى اينور اونور رفت بازم نديد.
-اهم اهم ببخشيد آقاى هيولا خونه تشريف دارين؟

لينى کسيرو نديد،اما صداي کسى که انگار سرماى بدى خورده يا انقدر جيغ زده صداش گرفته رو شنيد.
-از اينجا دور شوو اينجا محدوده منه.... 3روز بهتون وقت ميدم از اين جنگل برين وگرنه نفرينى نثارتون میکنم که تا عمر داريد از به وجود اومدنتون پشيمون شين.

لينى که ديگه صداى تلمبه مانند قلبش و حتی لرزيدن تمام سلول هاى بدنشو ميشنيد،با لکنت جواب داد.
-ب باشه ميريم چ چيزى نشده ح حالا چرا عصبانى ميشين؟؟
اما اين فقط ظاهر حرف هاى لينى بود ،اون داشت آروم آروم به سمت بالا پرواز ميکرد و از روى شاخه ها دنبال هيولاى جنگل ميگشت،اما باز هم هيولايى نديد ،فقط يه موجودى به ريزى خودش روى آخرين شاخه ى درخت نشسته بود،ويه گياه عجيبى هم توى دستش گرفته بود..

خلاصه:

در اعماق جنگل ممنوعه، موجودات جادویی به دور از جادوگران در حال زندگی هستن.
مثل جادوگرا مدرسه دارن(جاگوارتز)...پروفسور دارن(جاگرید)...
اونا سعی می کنن با هیچ جادوگری برخورد نداشته باشن...ولی بانز به هر شکلی که هست خودشو به اونجا می رسونه و توسط سانتورها که سر کلاس درس هستن شکار می شه.
لینی هم خودشو به جنگل می رسونه و موجودات جنگلی اونو به عنوان ملکه شون انتخاب می کنن. لینی دستور می ده بانز رو براش بپزن.

.............

-البته بانوی جنگل...امر امر شماست. ولی در این فاصله که ما غذایتان را آماده می کنیم آیا ممکن است شما هم به وظایف ملکه ای خود رسیدگی کنید؟

یکی از جنگلی ها این سوال را پرسید و باعث تعجب لینی شد. چرا که لینی فکر می کرد ملکه شدن مساویست با خوردن و خوابیدن و دستور دادن!
-وظایف؟ چه وظایفی؟ لازمه کسی رو مجازات کنیم؟ بیارین تا گردنش رو بزنیم!

جنگلی برای احتیاط دوباره تعظیم کرد.
-نه ملکه من...کار بسیار ساده ایه. شما باید با هیولای جنگل گفتگو کنید و اونو از حمله و تصرف جنگل ما منصرف کنید.

لینی دور و برش را نگاه کرد. حداقل در شعاع چند متری او هیچ هیولایی دیده نمی شد.
-منظورتون دقیقا کدوم هیولاست؟

جنگلی به درخت بسیار تنومند و بلندی اشاره کرد.
-هیولا بالای درخته. ما که ندیدیمش. فقط صداشو شنیدیم. بفرمایین برین. پرواز هم نکنین که عصبانی می شه. ما پرواز کردیم...شد!


لینی غر زنان به طرف درخت رفت.

-لينی کمی با خودش فکر کرد يعنی ارزش اين همه بد بختيو داره؟؟
اووم خب معلومه داره پس...

-خب من شايد اين لباس رو بپوشم که البته نميشه بهش گفت لباس اما بايد واسم یه غذای بهتر بيارین شما با آوردن این غذا دارین به ملکه تون توهین میکنین!!!!

-اما ملکه تنها غذای خوب و در دسترس مقوا است!!

-چی میگی اينجا باید کمی گوشت و سبزیجات باشه؟

-ملکه میتوانیم برای شما سبزیجات بیاوریم اما گوشت.....نداریم.

لینی کمی با خود فکر کرد خب او همین حالا هم روی یک تیکه گوشت بزرگ نشسته بود اگه بانز میتونست اونو بخوره چرا اون نتونه بانز رو بخوره؟؟

-خب شما برایم سبزیجات بیاورین گوشت من همین حالاهم تهیه شده است ....

و نگاه شرورانه ای به بانز بی چاره که تمام دل و رودش که از شکمش بيرون زده بود کرد..

-تمام تشریفات غذای مارا آماده کنيد... ما بانز را خواهيم خورد.....

جانتور و بقیه ی ملت ج دار دستور ملکه شونو میشنون و به سرعت برای انجامش دور میشن.

خیلی سریع بر میگردن.

با دیسی پر از گوشت بریان و لباسی لطیف و سبز رنگ!

لینی با دیدن دیس و لباس خوشحال میشه. اهمیتی نمیده که حشره اس. چون تو خانه ی ریدل ها هم گوشت بریون میخورد. سبز هم خیلی به رنگ چشاش میاد.
ولی هر چی جنگلیا به لینی نزدیک میشن، یه چیزایی براش عوض میشه.

گوشتای توی دیس زیادی خشک و نازک به نظر میرسن و لباس هم کمی...طبیعی!

بالاخره جنگلیا میرسن...
و داد لینی میره هوا!

-مقوا؟ اینا مقواس که تیکه تیکه کردین و ریختین تو دیس؟ من اینو بخورم؟ و این لباس...برگه! برگ بپوشم؟ مگه من جزو حشرات اولیه هستم؟

جنگلیا به هم نگاه میکنن.
-ولی ملکه ی من...این رسمه. این اولین غذاییه که براتون آماده کردیم. شما میدونین مقوا چقدر سخت گیر میاد؟ باید همشو بخورین. لباستونم از برگ لطیف تهیه شده. مال ما همشون از پوست درختن! بپوشین و بخورین.

- خب از اونجایی که ما ملکه هستیم و ملکه ها دست به سیاه سفید نمی زنن، واسه خودمون یه کاتب انتخاب می کنیم که افتخار نوشتن امان نامه لرد سیاه رو پیا می کنه.
بعد به یک جانتور که گوشه ای ایستاده بود و به زمین نگاه می کرد، گفت:
- هی یو، اوت دِر این دِ کٌلد، گِتین لونلی... اوه ببخشید یعنی چیزه... تو همین الان به این مقام نائل شدی! جلوتر بیا.

جانتور که کلا قضیه را نگرفته بود با دستپاچگی گفت:
- چی من؟ با من بودین؟
- آره تو به این مقام نائل شدی بیا و نامه رو بنویس.

جانتور با خوشحالی شادمانی یورتمه کنان به نزدیک لینی رفت و در مقابل او زانو زد.
لینی تکه چوبی را که به تازگی پیدا کرده بود را در دست گرفت و به روی شانه جانتور گذاشت.
- به عنوان ملکه جنگل تو رو کاتب ختصاصی خودمون اعلام می کنیم.

جانتور از خوشحالی در پوست خود می گنجید ولی ناگهان حالت ناراحت و متعجب به خود گرفت.
- این خیلی خوبه ملکه بزرگ ولی چیزه... یعنی... می شه بپرسم کاتب چیه؟
- کاتب یعنی کسی که نامه های دربارو می نویسه.
- اونوقت نامه چیه؟
- نامه همونیه که با قلم روی کاغذ نوشته می شه تا خبری رو به کسی برسونه دیگه.
- جسارته ها! بعد اونوقت، کاغذ و قلم و نوشتن چی هستن؟
لینی:

جانتوری که قلم و کاغذ در اختیار لینی گذاشته بود رو به لینی گفت:
- بانوی من! همه جانتور های این جنگل بی سوادن من فقط نوشتن بلدم چون تازه به اینجا اومد. من بچه شهریم!
- یعنی میگی هیچکدوم اینا خوندن نوشتن بلد نیستن؟
- نه بانوی من! می خواید من به جای این نامه بنویسم؟

لینی فکر کرد.
- نه! همون که گفتیم. اون جانتور کاتب ما می شه. تو وظیفه داری به این جانتور و بقیه در طی یک روز خوندن نوشتن یاد بدی.

جانتور با تعجب به لینی نگاه کرد.
- ولی بانوی من! این غیر ممکن...

لینی وسط حرف جانتور پرید.
-همون که گفتم! از همین حالا کار تو شروع می شه. حالا یکیتون واسه من یه غذا و لباس در شان ما بیاره ما خیلی گرسنه هستیم!