معجون در حال آماده‌سازی است

ابیگیل رعد و برق کوچکی زد.
-خودت میگی جغده ترسیده...اینم یعنی تنهایی نمیتونم بگیرمش. کمکم کنین خب.

تام کتاب درسی اش را موقتا کنار گذاشت.
-بدون منم که از پس هیچ کاری بر نمیایین. بریم.

سر راه، یقه جودی غیر مرگخوار را هم گرفته و با خود بردند. جودی گاهی به درد میخورد.

در سمت شمالی خانه ریدل ها، جغد را دیدند که نامه به پایش بسته شده بود و از شدت ترس در حال لرزیدن بود.

-زود باشین. باید نامه رو ازش بگیریم. این خیلی ترسیده. میترسم نامه رو دچار خرابکاری کنه!

ابیگیل و تام و جودی ای که نمیدانست این وسط چه کاره است، جغد را محاصره کردند.

جغد بیشتر ترسید. او هرگز تا آن زمان، محاصره نشده بود.
خواست پرواز کند...ولی نتوانست. ترس بالهایش را قفل کرده بود.

محاصره گر ها از سه طرف به جغد نزدیک و نزدیک تر شدند و در لحظه مناسب، تام روی جغد پرید!
-موفق شدیم! گرفتمش . نگران نباشین. نامه سالمه.

اونورتر از بیرون محوطه خونه ریدلا!

وقتی ابیگل با گردبادش به سمت نامه میرفت، به جودی و جرقه بازیاشم نزدیک میشد. جودی با تمام توانش تلاش میکرد که آتیش بره و بخوره به درخت روبه روش، ولی هر بار یه باد از طرف ابیگل میزد و همه ی تلاشش رو خاموش میکرد. پس باید یه آتیش بزرگتر درست میکرد!
-ای آتش جهنم... ای یاور سوزان ابلیس اعظم! بی رحم ترین قدرت در زمین... یاور شیطان جودی شو... تا بسوزاند هر کجا که میخواهد!

ابیگل تلاش کرد صداشو از باد و جرقه رد کنه و به جودی برسونه، ولی دور کردن گردباد از آتیش به اون بزرگی(!) و حرف زدن با یه نفر، خیلی سخت بود!
-جودی! اون آتیشو خاموش کن! میخوره به گردبادم!
-هان؟ چی میگی ابیگل؟ صداتو نمیشنوم!

ابیگل به جودی نگاه کرد و دید کنترل آتیشو از دست داده ولی به رو خودش نمیاره!
-جودی! آتیشو ببر اونور! اونـ... نـــــــــــــــه! گرد آتیش شد که!
-ای واااااااای!

و هر دوتاشون به جون گردآتیش افتاد تا به جغد و نامه نرسه!

نزدیکتر از اونورتر از بیرون محوطه خونه ریدلا!(نامفهومه تا یه حدی!)

تام داشت به گردبادی که به گردآتیش تبدیل شده بود نگاه میکرد و قدرت و سرعتش رو به سمت نامه حدس میزد.
-خب... که اینطور! اگه گردآتیش با سرعت 2 متر بر ساعت به سمت نامه که در شمال بیرون محوطه خونه ریدلاس، حرکت کنه... من باید با سرعتی بیشتر از 30/2 سانت به سمت اون دوتا و گرد آتیش برم!

و بعد به سمت اون دوتا، یعنی جودی و ابیگل دویید. وقت به اونا رسید، خواست با تمام وجودش سر اون دوتا داد بزنه و از طرف لرد تنبیه شون کنه که، صدای خود لرد از خونه ریدلا اومد!
-آهای تام! چیکار داری میکنی؟ مگه دستور ندادیم که نامه مون رو برامون بیاری؟ داری با اون دوتا که یکیشون هنوز اربابش نیستیم حرف میزنی؟ اون تا مرگخوار نشه، باید بیرون خونه ریدلا پشت در بمونه!

و با این حرف، آتیش و گردباد از هم جدا شدن... آتیش اندازه یه شمع شد! گردبادم تبدیل به یه نسیم شد! یعنی حرف لرد تا این حد فرکانس قدرت داشت! تام به ابیگل نگاه کرد و گفت:
-گفتم برو نامه رو که به پنجره شمالی خورده بودو، بیار! با این گردآتیشتون، جغد رو 5 متر عقب‌ تر بردین! جغده دیگه میترسه! حالا دوباره برو با کمترین سوزوندن کالری، جغد و نامه رو بیار!

تام از ترس فرار کرد که نکند یکدفعه لرد اوادایی نصیبش کند و رفت تا به ابیگل بگوید نامه را بیارد.

در راه پایین رفتن از پله ها پایـش پیچ خورد و نزدیک بود بیفتد.
او داشت میشمرد(الان شده ۱.۱۲ثانیه که میشه ۳۰ کالری و باید تا ۴۸ ثانیه دیگر بروم و به ابیگل بگویم)

او پس از کلنجار رفتن با زمان به ابیگل رسید و گفت:ابیگل لرد سیاه دستور دادند بروی و نامه ای که به پنجره ی شمالی خورده است بیاوری ولی مواظب باش پارش نکنی وگرنه ارباب با کروشیو فلجت میکنه.

ابیگل گفت:باشه الان میرم.

تام گفت:فقط مواظب باش زیاد کالری نسوزونی.

ابیگل گفت:تو باز شروع کردی

تام گفت:وای باشه برو دیگه

ابیگل به راه افتاد.

اما لرد فکر همه چیز رو می کرد همیشه!
برای همین ابیگل رو داخل خونه نزدیک در قرار داده بود که اگه ترکید سریع بره بیرون و زیر بنا و رو بنای خونه ی ریدلو داغون نکنه!
لرد حرکتی مناسب با اقتدارش فریاد بلند بالا از طبقه ی دوم روونه ی طبقه ی اول خونه ی ریدل کرد!
- ابیگییییییل!
-ارباب اخرین بار که ابیگل رو دیدم با زاویه سی و پنج درجه کنار در خونه وایساده بود و گردبادی با سرعت صد و بیست و پنج کیلومتر در ساعت درست میکرد! بنابرین اگه صداتونو دو دسیبل بالاتر ببرین ابیگل میشنوه!
- به جای اینکه واسه ما خرخونی کنی برو پایین جغدو بیار!
- ارباب اگه من الان برم پایین حدود دو دیقه طول میکشه که یعنی حدود سی و سه کالری میسوزونم، وقتیم کالری بسوزونم به غذای بیشتری نیاز دارم که یعنی هزینه های بیشتر برای خونه ی ریدل!
- ما از خودامونه بسوزی تام! غذا ام خودمون کنترلت میکنیم زیاد نخوری!
- ولی ارباب اگه شما صداتونو ببیرید بالا انرژی کمتری میسوزونه ها!
- تا خودمون نسوزوندیمت برو پایین به ابیگیییییل بگو نامه مونو بدون اینکه اسیبی بهش بزنه بیاره!
-ارباب پایین رفتن من از پله ها حدود دو دیقه و سی و سه ثانی...
- گفتیم برو پایین بگو نامه مونو بیارن.:

ساعاتی بعد، خانه ی ریدل ها...

- ارباب میشه بمونم؟

این بار پنجاهم بود که سو این سوال رو از لرد می‌پرسید، لرد خیلی دوست داشت تا با یه "آواداکداورا" کار سو رو تموم کنه... اما فعلا بهش نیاز داشت... ها؟! بله درسته، از پشت پرده اعلام می‌کن ارباب به هیچکس نیازی ندارن!
- سول حوصله‌مان سر رفت، زیر سایه ی ارباب بمانید!

سو خوشحال بود، یعنی میخواست باشه اما حوصله ی ارباب سر رفته بود!

- ارباب مشنگ بیارم کروشیو بزنید؟
- نه سول، در حال حاضر علاقه ای به کروشیو نداریم.
- ارباب کریس رو بیارم بچسبه بهتون؟
- نه فعلا با ریس قهریم، مرتیکه رو حرف ما حرف میزنه!
- ارباب بی...

شپرررررق!

- ارباب در 56 میلی ثانیه ی قبل، جغدی با زاویه ی 34.56 درجه و با سرعت 35 کیلومتر بر ساعت به نیمه ی غربیِ پنجره ی شمالیِ برخورد کرد!

چند روزی بود که تام بهونه گیر و عجول، تبدیل به تام درسخون شده بود؛ در ظاهر این تغییر خوب بود اما هنوز هم تامی رو مخ بود!

- خودمون فهمیده بودیم تام، برید و برای‌مان بیاریدش.

حالا باید مرگخواران تنبل خسته صبح جمعه ای بیرون می‌رفتند و جغد رو می‌آوردند...

_چی دارن میگن؟! یعنی واقعا امسال هیچ کدوم از دانش آموزا پاشونو نمیذارن هاگوارتز؟!

قلعه در سکوت عجیبی فرو رفته بود و تنها صدایی که این سکوت سنگین را می شکست صدای داد و هوار مدیر مدرسه در دفترش بود.
فریاد هایش حتی پرندگان و جانوران جنگل ممنوعه را هم به وحشت می انداخت!

در دفتر مدیریت هاگوارتز اشیاء زیادی به چشم میخورد که از خشم اینور و آن ور پرتاب شده بود.
مدیر به نامه های عربده کش گوش می داد و اشیاء دم دستش را به سمت در و دیوار پرتاب می کرد و غر می زد و نامه های عربده کش دیگری متقابلا ارسال می کرد.

نامه عربده کش بعدی گشوده شد.
_جناب مدیر... باتوجه به وضعیت نا به سامان قلعه هاگوارتز و خطراتی که سال پیش دائما دانش آموزان را مورد تهدید قرار می داده، ما اولیاء دانش آموزان دیگر قصد فرستادن فرزندان خود به هاگوارتز را تا امن شدن کامل مدرسه نخواهیم داشت.

نامه که لحن بسیار تندی داشت ناگهان جیغ بلندی کشید و خود را ریز ریز کرد.

مدیر مدرسه، سال گذشته تحصیلی را بسیار خوب به خاطر داشت.
_خب آخه واقعا اتفاق خاصی که نیفتاد... حمله چهارتا دونه شپش و کچل کردن همه دانش آموزا چیزی نبود که...کاملا معموله تو مدارس! سیل توی مدرسه هم کاملا عادی بود، بلاخره لوله ها قدیمیه و بخاطر سرمای زمستون ممکنه بشکنه! زلزله هم کاملا عادی بود... قلعه قدیمیه دیگه ممکنه چهارتا آجر روی بچه ها بیفته و له بشن! بقیه اتفاق ها هم... ام... عادیه... آره عادیه... یعنی خیلی غیر منطقیه که بگیم این مدرسه دچار طالع نحس شده.

مدیر مدرسه این روز ها تقریبا هر بیست و چهار ساعت شبانه روز این جملات را بارها و بارها تکرار می کرد تا خودش را قانع کند که طالع نحسی وجود ندارد.
اما به هر حال این اتفاقات شوم هر بار در قلعه رخ می دادند و مدیر هم هیچ کنترلی روی آنها نداشت.

چشم هایش را بست و تمام نیرویش را برای تمرکز به کار گرفت.
_باید یه راهی پیدا کنم که ثابت کنم هیچ طالع شومی گریبان گیر این قلعه نشده...خب... میتونم یه تور رایگان بازدید از قلعه برای مرگخوارا و محفلی ها بذارم. اگر شانس بیارن و جون سالم از قلعه به در ببرند دیگه کسی نمیتونه بگه هاگوارتر شومه!

فکری ایده آل بود؛ اما آیا واقعا مرگخواران و محفلی ها جان سالم از بحران های عجیب و غریب قلعه به در می بردند؟

مدیر دعوت نامه طمع آمیزش را نوشت.

نقل قول:
مدیر دو نسخه از نامه تهیه کرد و با جغد به خانه ریدل و محفل ققنوس ارسال کرد.

یوآن که ناخواسته در آن شرایط قرار گرفته بود، مضطرب شده، هول کرده و کنترل اوضاع را از دست داد.

پیست!

لایتینیا تنها توانست لبخند مدهوشانه ریونکلاوی ها را برای آخرین بار ببیند، چرا که دود سبزرنگی آن ها را در بر گرفته و آنان یک به یک جان دادند. دوشیزه فاست نیز که تاب از کف رفتن گروهانش را نداشت لبخندی دلیرانه بر لب نشانده و با گام هایی استوار به میان آن رفته و مرد.
یوآن تنها بازمانده تالار ریونکلاو شده بود.

- آخ جون!

او ذوق کرده و بی توجه به صدای ضعیفی «پسسـ...» که از او به گوش می رسید، به این سو و آن سو دویده و یگانه ریونکلاوی عالم بودنش را به رخ می کشید.
او حتی به دود سبزی که کماکان از وی خارج می شد توجهی نداشت.


راهرو طبقه هفتم:

- شرم کنید از این هوچی بازی هاتون بی سوادا! شما ما رو بدبخت کردید!
- نه خير! اين شما بودید و هستید که ما رو بدبخت کردید! با اون امپریالیزمتون!
- ميو.

خانم نوریس در سکوت مشغول تماشای جدال میان جوخه ای ها و الف.دال ای ها بوده و سعی می کرد تا با تشخیص گروه برنده و پیوستن به آن، تداوم حضور آرگوس فیلچ را در پست سرایداری تضمین کند.
خانم نوریس گربه وفاداری بود.

- من تنها ریونی عالمم!

یوآن این را گفته و رفت.
و جوخه ای ها مردند.
و الف.دال ای ها هم مردند.
و حتی خانم نوریس هم افتاده و مرد.

پای درخت بید کتک زن:

-... می دونی چیه درخت؟ اوایلش خیلی باحال و خفن بود، فقط من ریونی بودم، بعدش تنها دانش آموز بودم، بعدش فقط من بودم و الان دیگه به خوبی اون موقع نیست. دیگه اون حس کوول که اون موقع داشتم و ندارم. دیگه خسته شدم از این دود سبزی که داره ازم می زنه بیرون...

یوآن مدّت زیادی مشغول صحبت با درخت بوده و سرانجام به اصل موضوع رسیده بود، او انتظار داشت که درخت هم ساعت ها برای او سخنرانی کند.

پیب

درخت نشتی یوآن را گرفته بود.
درخت اهل عمل بود.

- تو خیلی کار درسـ...تی؟!

يوآن باد شده و ورم کرد، بیشتر، بیشتر و بیشتر و بوم.
یوآن ترکید.

دیگر هیچ موجود پستانداری در هاگوارتز وجود نداشت.


پایان سوژه

- یعنی الان بریم درخواست حقوق کنیم؟

اجتماع ریونی برگشتن و به آندریا که این جمله رو گفته بود ، خیره شدن .

- چیه خب؟ سوال پرسیدم !

اجتماع ریونی دوباره به سمت پنه لوپه چرخیدند و در همین منتظر جواب شدند .

- خب ... می تونیم در خواست پول نکنیم . می تونیم به جاش درخواست یه سری امکانات و ...
- من ایفون xمی خوام !
- من خونه می خوام !
- لامبورگینی!
-پیتزا !

ریونکلاویان دوباره به سمت آندریا باز گشتند .

- چیه خب؟ آرزو بر جوانان عیب نیست !
- همه اینا درست ولی...

-افراد !

جماعت ریونی پوکر فیس شدند . لایتینا دوباره برگشته بود.

- بیاین اینجا ! می خوام بهتون سنجاق بزنم .

دقایقی بعد

نابغه های تالار ریون سنجاق شده(؟) و در یک خط ، به صف ، در حالی که بهترین ردایی را که گیر آورده بودند پوشیده بودند ، جلوی لایتینا ایستاده بودند و لا در حالی از روی کاغذ پوستی ای قوانین را برایشان می خواند ، جلویشان قدم می زد .

- خب ... سوالی هست ؟

ریونیان زیر چشمی به یکدیگر نگاه کردند .

- لطفا هرکی سوالی داره یه قدم بیاد جلو.

جماعت ریونی طی یک اقدام کاملا هماهنگ قدمی به عقب برداشته و .. یوآن که از قاعده مستثنی بود جلو باقی ماند!

- سوالی داری بمپتون ؟

لایتینا که از اتاق بیرون رفت، پنی لبخند گشادی زد و جلوی بچه های ریون پرید اما طبق معمول پخش زمین شد.
- اون دهنت وا بشه لهت می کنم!

و آندریا که لباش در حال شکفتن بودن توی همدن حالت خشک شد.
پنی به سختی بلند شد و انگار چیزی نشده داد زد:
- گایز گوش بدین دو دیقه!

ریونیون از حالت بله قربان در اومدن و یکصدا گفتن:
-بله قربان!

که یوآن یهو هیجان زده شد و فضا رو عطرآلود کرد. اصلا هم توجهی به تن های بی جونی که اطرافش از حال می رفتن نداشت:
-آااااخ جون! می تونم از این صدا برای رول به روایت صدا استفاده کنم!

پنی آخرین توانشو جمع کرد و بریده بریده جیغ زد:
- لعنتی.. داش... تم حر... ف می زد... م!

یوآن که متوجه شد باز اختیارشو از دست داده یه ببخشید خجالتی گفت و عقب نشست. تا چند دقیقه بعد بازمانده ها جان باختگان رو به بیرون منتقل کردن و خودشون به صف ایستادن؛ پنی هم جلوشون ایستاد و دوباره شروع کرد.
- آقا گوش بدین! من به یه نتیجه رسیدم...
- اسمش چیه؟
- ازدواج کردی مگه؟

پنی کفشو در آورد و کوبید به یوآن که نزدیک اون دوتا نمکدون ایستاده بود و یوآنم باز دود سبز رنگی رو در فضا پخش کرد که باعث بیهوش شدن اون دونفر شد.

چند دقیقه بعد

- خب! ببینین بچه ها! این لایتینا که اومد اینجوری ما رو عضو جوخه کرد، اونوَر یه سودی می بره! حقوق و مزایا، اضافه کاری! ولی ما چی؟ چی به ما می رسه؟ الان همه چی گرون شده! قیمت دلار دستتون هست؟ الان دلار کشور ما می تونه تا شونصد نسل بعد مارو تامین کنه! ما نباید بذاریم بی پول ازمون استفاده بشه! وی نید مانی!
- ولی... آخه... آرمان ها و آرزوهامون چی می شه؟

اجتماع ریونی برگشتن و با قیافه های پوکرفیس به تری که اینو گفته بود نگاه کردن. اونم اول همه رو از نظر گذروند و بعد خنده ای زورکی کرد.
- ای بابا داشتم شوخی می کردم باهاتون!
- خوبه! پس... پیش به سوی مانی!

لایتینا برای چند لحظه به پروازِ مغز ها و تلاششان برای خروج از پنجره خیره شد. مغزهایی که پرواز ناموفق داشتند، بعد از برخورد با دیوار، از هم باز شده و بر روی زمین می افتادند. ساحره با لبخندی شوم به دانش آموزان ریونکلاوی نگاه کرد. تک تک‌شان با نگاهی گنگ و مبهم به اطراف خیره شده بودند و لبحند های ابلهانه ای بر لب داشتند.
یعنی لایتینا می توانست از این شرایط به نفع خودش بهره ببرد؟

- سربازان؟
- بله قربان!

لبخندِ دخترک عمیق تر شد؛ تا حدی که کم مانده بود از صورتش بیرون بزند و کل خوابگاه را در بر بگیرد.

- شما از این لحظه، اعضای از جان گذشته جوخه ی بازرسی هستین!
- بله قربان!
- همین‌جا منتظر باشین تا برگردم.
- بله قربان!

لایتینا خیلی کار داشت. خیلی.
باید به تعداد اعضای گروهش مدال تهیه می کرد.

چند قدمی دور شد و بعد، دوباره درون تاالار پرید.
- یعنی الان هرچی من بگم همونه؟ تا پشتمو بکنم، برنمی گردین به حالت اول؟
- بله قربان!
- فقط همینو بلدین بگین؟
- بله قربان!
-