باشگاه دوئل

-نفر بعدی.

زاخاریاس کرواتش را محکم کرد و با گام هایی استوار وارد دفتر مدیریت شد. دو زن و یک مرد در مقابل او ایستاده بودند و داشتند پرونده ای را میخواندند.بعد از لحضه ای مکث مرد بلند شد و گفت:
-بفرمایید بشینید لطفا!

زاخاریاس روی صندلی نشست و مرد هم به خواندن پرونده مشغول شد. لحضه ای درنگ کرد و گفت:
-مثل اینکه رزومتون کامله. خیلی خوب. اما قبل از اون چند تا سوال ازتون داریم.
-بفرمایید.
-همونطور که میدونید، شغل عوض کردن کابلهای برق در ارتفاع بسیار شغل خطرناک اما پر درآمدیه. اولین لازمه این شغل نترسیدن از ارتفاعه چون این شغل با جون آدم بازی میکنه، آیا شما از ارتفاع میترسید؟
-نه! نه! به هیچ وجه.

فلش بک

-داشتم میگفتم جوزفین.کار پیدا نمیشه تو این دور زمونه.پدرمم منو انداخته بیرون گفته حق نداری تا وقتی که کار پیدا کنی بیای خونه.
-حالا جستجو برای کار به کجا رسید؟
-رفتم وزارتخونه دیدم کار نیست. کوچه دیاگون هم رفتم، شاگردم نمیخواستن... پیس پیس... گوشتو بیار جلو... به پروفسور نگی، من حتی به کوچه ناکترن هم سر زدم.
-چی؟ جادوی سیاه؟
-صداتو بیار پایین. از سر ناچاری بود. ولی حتی اونجا هم کار نبود. فکر کنم باید به دنیای ماگلا هم یه سری بزنم.

همانطوری که زاخاریاس با جوزفین داشت حرف میزد، جوزفین آرام آرام از درختی بالا میرفت.زاخاریاس تعجب کرد و گفت:
-داری کجا میری جوزی وایسا.
-اگه میخوای حرف بزنی بیا این بالا.

زاخاریاس از تنه درخت تنومند بالا رفت و گفت:
-وای! چه درخت درازی بود. چه جوری اینقدر با سرعت بالا رفتی؟ خوب داشتم میگفتم.... یا استالین! یا لنین! چرا ما اینقدر بالا رفتیم؟

درختی که آنها از آن بالا رفتند ده متر ببیشتر نبود اما برای زاخاریاس صد متر بود:
-یا گورباچف! یا هلگا هافلپاف! یا استالین! الان میمیرررررم! کمککککککککک.

جوزفین که پایین درخت آمده بود گفت:
-چزی نیست زاخاریاس. دستتو بده بیارم پایین.
-نهههههههه. الان میمیرممممم. واااااااااااییییییی.

به تدریج تمام دانش آموزان هاگوارتز دور درخت جمع شدند و هر هر به زاخاریاس میخندیدند. بعضی از دختران نازک نارنجی نیز جیغ میکشیدند. زاخاریاس میتوانست دانش آموزی با نقاب و ردای ریونکلا در میان آنها ببیند. کم کم بقیه پروفسور ها نیز آمدند و تلاش کردند تا زاخاریاس را تشویق به پایین آمدند کنند اما زاخاریاس تکان هم نمیخورد. تا اینکه پروفسور اسپراوت با چوبدستیش درخت را خم کرد و زاخاریاس پایین آمد.

پایان فلش بک

-رزومه شما نسبتا کامله. دلیلی هم نمیبینم که شمارو استخدام نکنم چون آزمایشهای پزشکیتون هم کامله پس....
-وایسید. منم میخوام استخدام بشم.

زنی که در کنار مرد ایستاده بود گفت:
-کی این آقارو اینجا راه داده؟ خانم منشی!

خانم منشی در حالی که نفس نفس میزد گفت:
-ببخشید خانم. نتونستم بگیرمش. خودش وارد اتاق شد.

آن خانم به مرد متقاضی گفت:
-کجا سرتونو انداختید و میاید تو؟ اصلا شما رزومه اوردید؟

مرد پوشه ای از جیبش در آورد و گفت:
-بفرمایید. خدمت شما.
-خیلی خوب پس بشینید تا رزومتونو بررسی کنیم.

مرد روی صندلی نشست و سه نفر دیگر فوری شروع به بررسی کردند.وقتی زاخاریاس به مرد نگاه کرد از تعجب خشکش زد و گفت:
-تاااام؟
-زاخاریاس؟

بزرگترین دشمنش در کل زندگیش حالا وارد رقابت در شغل با او هم شده بود. زاخاریاس این را نمیتوانست تحمل کند پس شروع به کری خواندن کرد:
-چی شده؟ دوباره اسمشو نبر تو رو برای ماموریت بین ماگلا فرستاده؟
-بر خلاف محفل ما اصلا ماموریتمونو جار نمیزنیم.
-پس چرا وارد این شغل شدی؟ مگه تو خونه ریدلتون بهتون غذای کافی نمیدن؟
-بر خلاف شما ما سه وعده غذا میخوریم . مثل شما از سر قحطی ویزلیهارو نمیخوریم.
-اینا همه غلطه. کی این اطلاعاتو به تو رسونده؟
-آقایوووون. لطفا ساکت باشید.

دوباره مرد روی میز صحبت کرد و گفت:
-رزومه شما مثل آقای اسمیت کامله آقای جاگسن. اما هنوز آزمایش های پزشکی مارو ندادید. میدونید که ما هر متقاضی که نقش عضو داشته باشه رو رد میکنیم .متوجهید؟
-بله کاملا.
-آیا شما هیچ نقص عضوی، حتی شل بودن ندارید؟
-اصلا.

فکری به ذهن زاخاریاس رسید. پایش را عقب برد و گفت:
-که نقص عضو نداری؟ یه بلایی سرت بیارم که حتی نتونی آبدارچی هم بشی.

پایش را بالات اورد و زیر پای تام جاگسن زد. تف های تام از هم باز شد و تام از هم پاشید. ماگل ها گیج شدند و گفتند:
-آقای جاگسن؟ آقای جاگسن؟ کجا رفتید.

تام در زیر میز جمع شده بود وبا بغضی به زاخاریاس نگاه میکرد. کله او کج شده بود و برعکس به او از زیر میز نگاه میکرد زاخاریاس نفسی از راحتی کشید و گفت:
-آقای جاگسن کاری مهم براشون پیش اومد و رفتن.

مرد ماگل با تعجب به او نگاه کرد و گفت:
-خیلی خوب. اگه ایشون از مصاحبه دست کشیدن پس فکر کنم ما میتونیم با هم همکاری کنیم.

زاخاریاس بال بال میزد. دستش را به سوی مرد دراز کرد تا با او دست بدهد اما تف های تام کم کم به هم متصل میشدند تا اینکه دست تام به چوبدستیش رسید. معطل نکرد. زیر پای زاخاریاس را هدف گرفت و گفت:
-بمباردا!

کفپوش منفجر شد و زاخاریاس افتاد دستش را به دور و بر کفپوش گرفت و به پایین نگاه گرد. زیر اتاق سالن همایش بود و ارتفاع او از زمین بیشتر از 30 متر بود. سرش گیج رفت و داد زد:
-کمک! کمک! دارم میمیرم! من خیلی جوونم! الان نباید بمیرم!نننننههههه!

تمام کارکنان شرکت اعم از منشی و ابدارچی و حراست وارد اتاق شدند تا ببینند چه شده . زاخاریاس عربده میزد و هر چه مردم تلاش میکردند به او کمک کننند تا بالا بیاید میگفت:
-دست نزنید! الان میافتممممممم. کمککککککک.

زن ماگل از روی میز بلند شد و گفت:
-ما نمیتونیم هیچ وقت دروغو تحمل کنیم آقای اسمیت. لطفا تشریفتونو ببربید بیرون تا پلیس خبر نکردم.

زن دیگری که در کنار مرد وایساده بود و تا آن لحضه حرفی نزده بود گفت:
-جولیا! برو به آقای پینکرتون زنگ بزن بگو از تعطیلات بازنشستگیش برگرده که خیلی بهش نیاز داریم. بگو حقوقشو بیشتر میکنیم فقط برگرده.

بالاخره زاخاریاس راضی شد که دستش را به یکی از کارکنان هیکلی شرکت بدهد تا او را بالا بکشد. اما قبل از رفتن نگاهی به زیر میز کرد و تام را دید که او هم افسوس میخورد. هر دوی آنها شغل را از دست داده بودند.

دوئل مگان راوستوک vs زاخاریاس اسمیت
سوژه: رقابت سخت.
خانه ریدل ها

مگان و گابریل در حالی که از پله ها بالا می رفتند به دم در خانه ریدل ها رسیدند. گابریل در زد و زنی در را باز کرد. به نظر مسن می امد.

- سلام گابریل مامان. با اوکادوی مامان کار دارین؟
- سلام اره می تونیم بریم؟
- اره کار ندارن وقتشون خالیه.
- مرسی.
مگان و گابریل وقتی به دم در اتاق ولدمورت رسیدند مگان کمی می ترسید که وارد شود.
- ارباب می تونم بیام تو؟
- بله گابریل. بیاید داخل
- ارباب مرگخوار اوردم.
- خب بگذار چهره اش را ببینم.
مگان به ارامی جلو امد.

- پس این مرگخوار ماست.
- سلام ارباب.
- تو چه کسی هستی؟
- من مگان هستم. مگان راوستوک.
- خوبه. دلم می خواست به جمعمان بپیوندید ولی نمی توانم چون یک نفر دیگه هم هست.
- کی؟!
- الکساندرا ایوانووا. ما او را به یک مأموریت فرستادیم تا بسنجیمش.
- من هم بسنجید. من از اون بهترم.
- خب پس تو باید برای من یک سری اطلاعات بیاری.
- از چه نوعی؟
- شنیده ایم که پاتر نقشه ای دارد. تو باید از نقشه او سر در بیاوری.
- این که کاری ندارد.
.......⁦
فردا صبح در کلاس
- سلام ویزلی، سلام پاتر، سلام گرنجر.
- به نظرتون راوستوک امروز عجیب نیست؟
- اینقدر نگران نباش هرمیون تو همیشه نگرانی.
- خوبه مثل تو همیشه بی خیال نیستم رون.
در همین حین استاد وارنز وارد کلاس می شود.
- سلام خب دانش اموزان نمره ها رو اوردم. بهترین نمره مال.....
با گفتن این جمله هرمیون چهره‌ای مغرورانه گرفت چون مطمئن بود که خودش هست.

- خانم مگان راوستوک
- چی خانم؟!
- بله خانم گرنجر شما رتبه دوم رو اوردید.
- بچه ها بنظرتون مگان یکم عجیب نیست.
- نه هرمیون نیست چون تو بهش داری حسودی می کنی.
- نه خیر رونالد ویزلی.
..........
روز نام نویسی برای محفل:
مگان که دیگر از این نقش بازی کردن خسته شده بود به سرعت برگه را امضا کرد.

- خوبه خانم راوستوک نفر بعد.
- لازم نبود تو بهم بگی ویزلی
- چی؟!
- هیچی بی خیال.
...........
اتاق نیازمندی:
- خب حالا قراره اینجا چیکار کنیم؟
- خب قراره تمرین کنیم.
- مطمئنی که امبریج نمی فهمه؟
- اره کاملا.
- خب امروز قراره ورد اکسپترو پاترونوس رو یاد بگیریم. فقط کافیه که به بهترین خاطره خوشتون فکر کنید.
تمام بچه های محفل یکی یکی ورد رو می خوندن و اجرا می کردن بعضی ها شانس داشتن و بعضی ها نه
- اکسپترو پاترونوس.
با گفتن این جمله اژدهایی بزرگ و ابی رنگ از چوبدستی بیرون امد.
- وای
- خیلی خوب بود مگان.
- می دونم.
- بچه ها ما باید به اتاق اسرار وزارتخانه بریم.
- خب چرا؟
- چون باید نزاریم اون گوی رو مرگ‌خواران بگیرم.
- خب کی می خواد بره حالا؟
- مگان می شه اینقدر گیر ندی؟
- هرمیون مشکل تو دقیقا با من چیه؟
- این که دستور می دی.
- من کی دستور دادم؟!
رون بین هرمیون و مگان می اید قبل از اینکه یک دعوا شروع بشود.
- خانم ها لطفاً دعوا نکنید.
- رون برو کنار.
- رون به حرف مگان گوش بده برو کنار
- اکسپلیارموس
- اکسپلیارموس
چوب دستی مگان و هرمیون در هوا به چرخش در امد و در دستان جینی قرار گرفت.
- می تونید برای یک لحظه دعوا رو تموم کنید؟ ما مثلا یه تیم هستیم. هری گروهبندی بکن.
- خیلی خب. مگان، بریجیت، جینی، چو، هرمیون و لونا شما با هم برید.
- من با هرمیون یه تیم نمی شم.
- فکر کردی من دوست دارم ولی مجبوریم می فهمی؟
- سایلِنسیو
-
- بهتر شد.
بچه‌های محفل با عصبانیت به مگان نگاه می کردند.

- اه، خیلی خب دهنشو باز می کنم.
- خیلی خب بیاین بریم.
- این باز جوگیر شد؟!
.........
اتاق اصرار وزارتخانه:
گروه ها طبق نقشه از هم جدا شدند. صدا هایی از اطراف قفسه ها به گوش می رسید. می ترسید ولی سعی می کرد نترسد. سایه ارام ارام حرکت می کرد. در همین حین دختری به بیرون امد.
- الکساندر ایووانا
- مگان راوستوک
- درست حدس زدی حالا می خوای خودت رو برای افراد
و ارباب دردانه کنی و جای من رو بگیری؟
- تو چی؟!
هر دو دختر چوبدستی خود را بیرون اوردند ولی مگان سریع تر بود.
- موبیلیکورپوس
با گفتن این طلسم الکساندرا ایوانووا هر کاری که مگان می گفت می کرد.
- خوبه. پایین، بلا، پایین، بالا، سینه خیز راه برو، سینه خیز راه نرو. واقعا که تو خیلی کسل کننده ای.
وقتی مگان داشت به الکساندر ایووانا دستور می داد علامت قرمز رنگی در اسمان ایجاد شد.
- کارم باهات تموم شد. اینکار سروس
با این گفتن این طلسم بدن الکساندرا بسته شد.
مگان سریع به جایی که نور می تابید دوید.
چوب لاوندر در گوشه افتاده بود و یک دیوانه ساز جلوی رویش بود.

- اکسپترو پاترونوس
اژدهایی از چوبدستی بیرون امد و دیوانه ساز را دور کرد. خودش نمی دانست چرا یک محفلی رو نجات داد.

- فکر کردی من رو می تونی ببندی؟
- تو چطور ازاد شدی؟
الان بهت می گم. لوموس ماکسیما
نوری قرمز رنگ از چوبدستی بیرون امد و در یک لحظه تمام مرگ‌خواران حاضر در تالار اسرار به جایی که لاوندر و مگان بودند امدن.

- وای خدای بزرگ چه خیانتی. مگان به یک محفلی کمک‌ کرد.
- به تو ربطی نداره. اره من یه محفلی رو نجات دادم.
- پس باید به سزای اعمالت برسی.کروشیو.
مگان یکی از بلند ترین جیغ ها را کشید.

- اکسپترو پاترونوس
........
بقیه اعضای محفل در حالی که داشتند می گشتند پروانه ای ابی کوچک را دیدند که به سرعت پرواز می کرد.
- این پاترونوس مال لاوندر هست باید بریم.
- اره بریم.
.........
- نمی خوای چیزی بگی مگان؟
- چی می خوای؟
- پس نمی گی؟ کروشیو.
- اکسپلیارموس
- استوپرفای
- راوستوک فکر کنم باید ولت کنم.اینکار سروس. اپلیویوت.
- دستت رو ازش بکش کنار. اکسپلیارموس
- چوب دستی ایووانا در هوا پرتاب شد. ایووانا با لبخندی شیطانی گفت.
- خداحافظ بازنده ها.
مگان چشم هایش سیاهی می رفت و نمی توانست چیزی را ببیند یا بشنود فکر کرد که دیگر کارش تمام است و چشم هایش را بست.

- زود باشید بلندش کنید.
.........
سنت مانگو:
مگان به ارامی بدن خود را تکان داد. چیز زیادی یادش نمی امد.

- به هوش اومد. کیتی به هوش اومد.
مگان دستی به سرش زد. درد داشت.
- من کجام؟ من چرا اصلا اینجام؟
- یعنی هیچی یادت نیست؟
- نه.
از گوشه تخت دیگری که روی ان یکی دیگر از دانش اموزان خوابیده بود لاوندر امد.
- ورد اپلیویوت رو روش اجرا کردن.
- چی؟
- اره اتفاقات اونجا رو از ذهنت پاک کردن. من فقط می خواستم ازت برای نجاتم تشکر کنم. تو یه محفلی هستی به نظرم تا یه مرگ خوار سنگ دل. البته به جز تو گابریل.
- هنوز می خوای عضو بشی؟
- نه چون هیچ چیزی رو کامل یادم نیست کنار می کشم.

بله الکساندر اینگونه مگان را از سر راه خود برداشت.

ربکا لاک‌وود vs. زاخاریاس اسمیت
سوژه: آزمون ورودی

-هی رب! رب! بیدار شو!

جوزفین با سرعت زیادی دستان ربکا را می‌کشید و در تلاش بود ساعت 8صبح ربکا را بیدار کند.
-هی رُبَک! بیدار شو!
-اسم من ربکاست، لطفا رب، بکا، بک و یا همون ربکا صدام کنین.
-عه، این چرا اینجوری حرف میزنه؟ هنوز خوابه؟ بیدار شو ببینم!

ربکا چشمان خواب‌آلودش را مالید و به جوزفین نگاه کرد. جوزفین ساعت 8صبح زیادی خوشحال و سرزنده بود!
-احساس زیادی سحرخیز بودن بهت دست نمیده جوز؟
-نه چطور؟
-خب مگه چیشده که اینجوری خوشحالی؟

جوزفین نفس عمیقی کشید و مانند ماشین، جملات و کلمات را پشت سر هم و تند از دهانش خارج کرد.
-پروفسور می‌خواد اعضای محفلو بیشتر کنه. چجوری؟ خب اینجوری که میاد تالارها رو میگرده، هرکی که نه مرگخوار نه محفلی یا مرگخواره رو دعوت به محفل میکنه. اینجوری محفل شلوغ و پر سروصدا و جالب و هیجان انگیز و فوق‌العاده و پرجمعیت و صمیمی و گرم میشه! این فوق‌العادس که قرار نیس کم باشیم! اینجوری کل هاگوارتز محفلی میشن و ما یه هاگوارتز بر علیه مرگخوارا و لردشون داریم. عالی نیست؟ چرا هست! اما الان چرا خوشحالم؟ به خاطر اینه که پروف اول اومده تالار ریون! یعنی الان اومده شما رو دعوت کنه! و این فوق‌ال‍...
-باشه باشه، فهمیدم!

ربکا لحظه‌ای مکث کرد و دستش را روی سرش گذاشت. وقتی کمی به کار دامبلدور فکر کرد، از روی تخت پرید و سرش به تخت بالایی خورد.
-آیییی!

صدایی از تخت بالا گفت:
-سروصدا نکن رب. بذار بخوابم.

ربکا سرش را مالید و به جوزفین که روی ویبره بود، نگاه کرد.
-یعنی دامبلدور منم دعوت میکنه؟
-آره آره آره! تو هم محفلی میشی! یس!

جوزفین که تا آن لحظه خودش را نگه داشته بود که ندود، بالاخره درحالی که جامه می‌درید و جیغ می‌کشید از خوابگاه دختران بیرون رفت. ربکا هم همچنان سرش را می‌مالید و با چهره‌ی پکر و متعجبی به در و دیوار اطرافش نگاه می‌کرد.
اگر این اتفاق می‌افتاد، دامبلدور قطعا او را هم دعوت می‌کرد.

بیرون خوابگاه دختران
-خب فرزندان روشنایی! آیا شما آماده‌این که به روشنایی پیوسته و تا ابد در صلح زندگی کنید؟
-بـــلــه!
-نـخــیــر!
-کی گفت نه خیر باباجان؟

جوزفین از میان جمیعت ریونی درحالی که بالا و پایین می‌پرید، تقریبا فریاد زد:
-هرکی بوده خودش به زودی عاشق محفل میشه! قول میدم پروف!
-بله بابا جان. اونقدر نپر فرزندم! پایت درد می‌گیردها!
-مهم نیست پروف!

جوزفین همچنان می‌پرید و به ربکا، آیلین و شیلا، نگاه می‌کرد. آنقدر قیافه‌شان پکر بود که کاملا می‌شد فهمید حوصله ندارند.

-رُبَک! آی! شیل! چرا نارحتین؟!

ربکا، آیلین و شیلا با سرعت برگشتند به جوزفین نگاه کردند. ربکا ترجیح دادن سکوت پیشه کند و بحث را برای آیلین و شیلا بگذارد. آنها آنقدر آتششان تند بود که وقتی جوزفین این را گفت، آیلین با چنگال‌ها و شیلا با مارهایش، به جانش افتادند.

-خب، تو فرزند بنفش روشنایی! بیا اینجا باباجان.

دامبلدور به ربکا اشاره کرد. ربکا همانجور که پشتش به دامبلدور بود، خداخدا می‌کرد که با هرکسی غیر از او باشد. ولی وقتی برگشت و دید دامبلدور دارد از بالای عینکش به او نگاه می‌کند، قیافه‌اش در هم رفت.
-من؟
-بله باباجان.

ربکا جلوتر رفت و به زور لبخند دندان نمایی تحویل دامبلدور داد.
-چیزی شده؟
-اسمت چیه باباجان؟
-ممممم... من...

ربکا می‌خواست اسم یکی دیگر از بچه‌های ریونکلاو را بگوید که جوزفین فریاد زد:
-ربکا! ربکا لاک‌وود!
-آو چه اسم جالبی ربکاجان.

ربکا دندان‌هایش را روی هم می‌سایید و به چهره‌ی مسرور جوزفین نگاه می‌کرد. اگر می‌توانست به جوزفین حمله ور شود، قطعا تا الان چند زخم روی صورت جوزفین ایجاد کرده بود.
-میشه اسم منو ننویسین؟
-چرا؟
-خب آخه... مممم...
-من نوشتم اسمتو باباجان. میتونی بری به عنوان آزمدن ورودیِ محفل یه چیزی آماده کنی تا عضو بشی.

ربکا در حالی که پاهایش را روی زمین می‌کشید و دستانش را دو طرف بدنش آویزان کرده بود، به سمت خوابگاه دختران رفت.
-من هیچی جز دردسر برای محفل آماده نمی‌کنممم.
-منتظر یه کار جالبم رُبَک!
-واقعا جوز؟!
-یپ!

ربکا محکم بر سرش زد و با زانو روی زمین افتاد.
-یا ردای ارباب! اصلا مگه مجبور بودم بیام تو جمعشون!؟

فردای آن روز-اتاق دامبلدور
ربکا بعد از فکرهای زیادی که برای آزمون ورودی کرده بود، بالاخره چیز خوبی پیدا کرد و حالا باید آن را دامبلدور در میان می‌گذاشت.

-چیزی شده باباجان؟
-بله پروفسور. یه مشکل کوچیکی پیش اومده.

ربکا بوت‌های چرمی‌اش را روی کف چوبی اتاق کشید و سعی کرد با مظلومیت به دامبلدور نگاه کند.
شاید می‌شد نظرش را جلب کرد.

-چه مشکلی باباجان؟
-خب... مممم... من می‌خوام یه کاری برای آزمون محفل بکنم که شاید بزرگترین و بهترین و فوق‌العاده ترین کاری باشه که تا حالا برای محفل انجام شده. خیلی هم سفید و عشقولانه و ایناست.
-عه؟ واقعا؟! خب باباجان، هیچ مشکلی نباید جلوی عشق پراکنی ما رو بگیره؛ پس بهم بگو مشکل چیه، با هم درستش می‌کنیم!
-یـــس! اهم... بله، ممنون!

دامبلدور از روی صندلی بلند شد. آنقدر روی صندلی نشسته بود که وقتی ایستاد، سر و صدای صندلی در آمد.
جلوتر آمد و به ربکا نزدیک شد.
-چه مشکلی باباجان؟
-پیاز.
-جان باباجان؟
-مشکل من پیازه. پیاز ندارم. یعنی کم دارم.
-می‌خوای برج پیاز درست کنی باباجان؟
-نه! میخوام یه چیز بزرگ با همه پیازای لندن درست کنم.

دامبلدور دستی به ریشش کشید. کمی به بودجه‌ی پیاز محفل فکر کرد.
-خب انحصار همه‌ی پیازا دست ماست. پس ما مشکل پیاز رو برات حل می‌کنیم.
-عه؟ واقعا؟
-الان می‌گم مالی نصفشو برات بیاره باباجان. برو باباجان. موفق باشی!

ربکا با بزرگ و دندان‌نما از اتاق دامبلدور به بیرون پرید. آنقدر خوشحال بود که در راه چند جیغ بنفش کشید تا مانند جوزفین جامه ندرد و سر به بیابان نگذارد!
وقتی به حیاط هاگوارتز رسید، نفسش را حبس کرد تا جیغ بلندی بکشید ولی با دیدن زن چاقی که به زحمت راه می‌رفت، جیغش را قورت داد.
-مالی؟
-ربکا تویی؟ چقدر بامزه‌ای!
-بله بله. در حد مرگ بامزه‌م!

مالی با عشق فراوانی به چشمان بنفش ربکا نگاه کرد. از چشمان ربکا تعحب می‌بارید ولی مالی اصلا این را نمی‌فهمید و فقط عشق می‌ورزید.
-خب اینم پیازا ربکاجان. بگیرشون.
-یه سبد؟ من بیشتر می‌خوام.
-بیشتر؟

مالی چوبدستی‌اش را در آورد و با تکانی که به آن داد، چند پیاز دیگر ظاهر کرد.
-خوبه؟
-نه بیشتر.

ساعت 8شب
-ربکا جان من از ساعت 6صبح اینجا دارم پیاز واست ظاهر می‌کنم. خب بگو دقیقا چقدر می‌خوای همون‌قدر ظاهر کنم.

ربکا از پشت کوه پیاز بیرون آمد و به مالی چپ چپ نگاه کرد.
-خب من هرچی پیاز دارین رو می‌خوام.
-واقعا؟ خب همون اول می‌گفتی ربکا جان!

و ناگهان تعداد زیادی پیاز ریز و درشت روی سر ربکا فرود آمدند.
-من برم دیگه ربکاجان. ربکاجان؟

صدایی از زیر پیازها نیامد.
-خب میرم پس. خداحافط عزیزم.

ربکا درحالی که از زیر پیازها خودش را بیرون می‌کشید با مالی خداحافظی کرد.
-کاملا واضحه به زور باهاش خداحافظی کردم یا نه؟! چرا خیلی واضحه!

ربکا احساس می‌کرد عقلش را به خاطر بودن در کنار پیازها از دست داده که با خودش حرف می‌زند، اما به این مشکل اهمیتی نداد و پیازها را در گونی‌های بزرگی جا داد تا در جایی مخفی و به زودی نقشه‌اش را عملی کند.
-برای من امتحان ورودیِ اختیاری می‌ذاری؟ now just see!

چند هفته بعد-روبه روی خانه شماره دوازده گریمولد
-روشنایی‌عا! این شما و این بزرگتر سوپ پیاز برای ورود به جهان روشنی!

ربکا با اینکه نمی‌تونست خانه شماره دوازده گریمولد را ببیند ولی می‌توانست جای تقریبی‌اش را تشخیص دهد. این باعث شد بتواند ساحره و جادوگرهای محفلی زیادی را اطرافش جمع کند تا شاهد پختن بزرگترین سوپ پیاز باشند.
-برای ورود به جبهه روشنی کافی بود من یه کار خارق‌العاده برای امتحان وفاداری به محفل انجام بدم. این هم کار و امتحان من! آیا شما به قدرت سوپ پیاز ایمان نیاوردید؟

مردی از بین محفلی ها گفت:
-ما که کلا ایمان داریم بهش. تو داری؟
-من تا وقتی که ورودم تایید نشه، ایمان نمیارم!

ربکا نمی‌دانست این حرف‌های معنی چیست که می‎گوید ولی هرچه بود باید می‌گفت!
همان موقع که پیازها را خواست سرخ کند، دامبلدور کنارش ظاهر شد. ربکا از ترس و کمی هم از قصد، شعله را زیاد کرد.
-عه! شما کی اومدین؟
-همین الان باباجان. داری چیکار می‌کنی؟
-دارم مثل بقیه محفلی‌ها وفاداریم رو بهتون اثبات می‌کنم.
-با سوپ پیاز باباجان؟
-با بزرگترین سوپ پیاز!
-آو بزرگترین!

دامبلدور لبخندی پر از عشق و روشنایی زد و از ربکا دور شد.

ساعت 5 بعد از ظهر
-آماده نشد باباجان؟

ربکا به پیازهای سوخته و سبزی‌های جزغاله شده نگاه کرد. لبخندی به پهنای صورتش زد و بال‌های خفاشی‌اش را باز کرد.
-خب... مممم... من این امتحان وفاداریِ ورودی رو رد شدم. پس نمیتونم بیام محفل.
-چرا باباجان؟ چرا رد شدی؟
-خب جزغاله شد همه چی.
-عه واقعا؟

دامبلدور از روی زمین بلند شد و به پیازها نگاه کرد. قیافه سوخته و مچاله شده‌ی پیازها، چهره دامبلدور را نیز مچاله کرد.
-ربکاجان؟ اینا همه‌ی پیازای ما بودا!
-I don't care! it's none of my business!

و همانگونه که لبخند میزد از خانه شماره دوازده گریمولد دور شد.

خانه ریدل‌ها
-ارباب همونطور که دستور دادین پیازاشون رو بدون تلفات سوزوندم. فکر نکنم پیازی مونده باشه براشون.
-خوبه.

ربکا لبخند بزرگی زد و با مظلومیت به لرد نگاه کرد.
-ارباب دیدین چه مرگخوار خوبیم که محفلیام اومدن سراغم؟
-یعنی هر مرگخواری که محفل بره سراغش، مرگخوار خوبیه؟ هان؟

ربکا که تازه متوجه منظورش شده بود، با تته پته تصحیح کرد:
-مممم نه نه! راستش منظورم یه چیز دیگه بود! منظورم این بود که چقدر مرگخوار خوبیم که تونستم بدون تلفات آزمون ورودی‌شون رو رد بشم. البته اونا بدون پیاز خودشون تلفات میدن!

زاخاریاس اسمیت vs ربکا لاک وود

دستش را به میله اتوبوس گرفت. جایش را به یک پیرمرد داده بود.بی صبرانه مشتاق این بود که به مقصد خود برسد. برای اولین بار بود که عضو انجمنی می شد. نسل در نسل او همه عضو جبهه روشنایی بودند و او باید این نسل را ادامه میداد. اتوبوس در ایستگاهی به نام گریمولد ایستاد . راننده فریاد زد:
-ایستگاه آخر.همه پیاده شییییییییین.

کوله اش را پشت خود گذاشت و به سمت پایین اتوبوس راه افتاد ولی راننده جلوی راه او را گرفت:
-پول؟

زاخاریاس ناتی کف دست راننده گذاشت و پایین رفت. ابتدا راننده با خوشحالی به سکه کف دست خود نگاه کرد اما با تعجب گفت:
-این....وایسا......

زاخاریاس اهمیتی نداد. دستش را در جیبش کرد و کاغذی را در آورد که رویش نوشته بود:

محفل ققنوس را در میدان گریمولد شماره 12 بیابید.

با تعجب به این دست خط نگاه کرد. بعد از خانه شماره 11 خانه شماره 13 بود! پس خانه شماره 12 کجا میتوانست باشد. رو به روی فضای خالی بین دو خانه ایستاد. امکان نداشت که آنجا خانه ای باشد. پس موضوع چه بود؟
ناگهان کاغذی که در دست زاخاریاس بود پودر شد و از بین رفت. خانه ای از فضای خالی بین شماره 11 و 13 بیرون آمد. خانه ی شماره 12!
قبل از اینکه در را باز کند لحضه ای تعلل کرد.نکند او را در محفل راه ندهند؟ ممکن بود او شایسته آنجا نباشد؟شاید اصلا او به جبهه سیاهی تعلق داشت!
در خانه را باز کرد.همه جا تاریک بود و حتی نوری کوچک هم در خانه دیده نمیشد. پایش را در خانه گذاشت و گفت:
-سلام.

ناگهان فردی فریاد زد:
-اکسپلیارموس!

چوب دستی زاخاریاس از دستش جدا شد. فردی به سرعت به سمت او آمد و یقه او را گرفت. با عصبانیت پرسید:
-تو کی هستی؟
-ممممممممم...... زاخاریاسم..........

مرد با چشم عجیبش به او نگاه کرد و گفت:
-چجوری اومدی این داخل؟کی راز دارت کرده؟
-از پدرم گرفتم.جیکوب اسمیت.میشناسید دیگه.
-اوه آره. جیکوب. چه مرد مغروری بود. بیا تو پروفسور کارت داره.

زاخاریاس با خیالی آسوده تر وارد خانه گریمولد شد.خانه ای قدیمی بود با نقاشی ها و خرت و پرت هایی که مشخص بود به خانواده ای متشخص تعلق دارد. در اتاق پذیرایی آن خانه پروفسور دامبلدور نشسته بود و بی صبرانه منتظر او بود:
-بفرما بشین پسرم.

زاخاریاس با ترسی خاص رو به روی پروفسور دامبلدور نشست.پروفسور از غیب نوشیدنی هایی ظاهر کرد و به خودش و زاخاریاس داد.با لحن خاصی به مودی گفت:
-این تازه واردارو کم تر اذیت کنید.
-چشم پروفسور. ولی اینها فقط اقدامات حفاظتیه.
-خیلی خوب. بفرمایید.

مودی از پروفسور تشکر کرد و بیرون رفت. به زاخاریاس گفت:
-راحت باش پسرم. گفتی اسمت چی بود؟
-زاخاریاس قربان.
-راحت باش. نیازی به اینجور صدا کردن ها نیست.پسر جیکوب اسمیتی،آره؟
-بله
-مرد خوبیه. فقط یه ذره مغروره و گرنه خدمات زیادی به محفل کرد.ببینم علاقه داری تو وزارت خونه کار کنی؟
-بله قربان. آرزوم بوده یه نگو و نپرس بشم. دوست دارم بدونم اونجا چه کارایی میکنن.حتی پدرم هم از کارایی که تو اداره میکنن حرفی نمیزنه.
-خوبه. پس ما یه ماموریت برات داریم.
-چی قربان؟
-به گوشم رسیده که مرگخوارای باقیمونده در اداره مشغول به کار شدن و سعی دارن و با استفاده از پرده جادویی بلاتریکس لسترنج و لرد ولدمورت رو به زندگی برگردونن.

با شنید کلمه لرد ولدمورت زاخاریاس مثل هر جادوگر دیگری لرزید.دامبلدور خندید و گفت:
-سالها از اون موضوع گذشته.نمیخواد بترسی.

دامبلدور دست در جیب پیراهنش کرد و کاغدی در آورد و به زاخاریاس داد.
-ماموریت تو اینه که در وزارت و سازمان اسرار نفوذ کنی و بفهمی اون تو داره چه اتفاقی میافته. هر وقت اتفاق مخصوصی دیدی به ما با پاترونوس سخنگوت خبر بده.نگران نباش. کینگزلی شکلبوت از دور مواظبته.

وزارت سحر و جادو:دفتر اسختدام کارکنان جدید.


-بفرمایین تو.

منشی دفتر وزیر به زاخاریاس اشاره کرد که به داخل اتاق برود.
-چیزی فرمودین.
-بفرمایین تو.

زاخاریاس وارد دفتر وزیر،کینگزلی شکلبوت شد.کینگزلی بلند شد و گفت:
-خوش اومدین آقای اسمیت.لطفا بشینید.

زاخاریاس بلند شد و گفت:
-سلام.بفرمایید.

سریع برگه ای که دامبلدور به او داده بود را به شکلبوت داد. در ذهن خود گفت:
-گند زدم.آخه این چه کاری بود من کردم؟

شکلبوت با تعجب به برگه نگاه کرد. کمی من و من کرد و گفت:
-خیلی خب. با این وضع فک کنم بد نباشه 2 ماه دوره آموزشی بگذرونی. بهتره کنار پدرت زیاد نباشی.
-اما چرا شما وارد اداره نمیشید؟شما رئیس کل جادوگران بریتانیا هستید.
-خودت میدونی که اتاق سازمان اسرار هر فردی رو گمراه میکنه و تنها افراد واردن که از این اتاق جان سالم به در میبرن.من مطمئنم که تو موفق میشی.

1 ماه بعد

-سلام آقای اسمیت.
-سلام.

زاخاریاس 1 ماه بود که در این اداره مشغول کار بود.در این مدت خیلی چیز ها یاد گرفته بود.اما هیچ فعالیت مشکوکی ندیده بود و دستوری هم از محفل به او نرسیده بود.هر از گاهی که شکلبوت را میدید فقط با هم سلام علیکی میکردند و میرفتند. وارد سازمان اسرار شد. کلید جادویی را برداشت و پیچش را روی حوض اسرار چرخاند. در حوض اسرار رو به رویش چرخید و باز شد. روی میزی که در کنار حوض بزرگ بی آبی بود نشست. دفترچه راهنما را باز کرد و برای بار هزارم صفحه مربوط به پرده جادویی را خواند.
این پرده یکی از اسرار آمیز ترین وسایل موجود در سازمان اسرار است.این پرده 400 سال پیش از فردی موسوم به ایگنوتیوس گانت کشف و توقیف شد. تا به حال قدرت جادویی این پرده کشف نشده ولی اعضای خانواده گانت این پرده را دروازه ای یک طرفه به دنیای مردگان میخوانند. پرده به علت قدرت جادویی بسیار در حوض نگهدارنده ای برای کنترل ....


-استوپفای.

صدای بلند انفجاری به گوش رسید. دفتر فردی در سمت راستش با صدای بلندی انفجار شد. افرادی با شنل بلند سیاهی را دید که به هر یک از کارکنان وزارت طلسمی پرتاب میکردند. در این میان مردی قد بلند فریاد زد:
-زاخاریاس.
-اومدم پدر.

پدر و پسر از آخرین افرادی بودند که داشتند مقاومت میکردند.اتاق حوض اسرار عایق بود و هیچ صدایی از آن به دیگران نمیرسید. پدر و پسر در حال شلیک طلسم های متعددی به سوی مرگخواران بودند که طلسم سبزی از زنی به سمت جیکوب اسمیت آمد.
در لحضه ای جیکوب اسمیت روی زمین افتاده بود.
قلب زاخاریاس یخ کرد.به سرعت پاترونوسی به شکل موش از چوب دستیش بیرون آمد. زاخاریاس فریاد زد:
-اونا اومدن. مرگخوارا وارد ششششششششدن.

جسد پدش را به بیرون از حوض اسرار برد. در یک آن تمام خاطراتی که از پدرش به یاد داشت جلوی چشمش آمد. روزی که اولین بار وارد هاگوارتز میشد.....خداحافظی پدرش..... روی که برای تولدش نیمبوس 2000 جایزه گرفت با نامه ای از پدرش.....روزی که با پدرش به کافه سه دسته جارو امده و جشن گرفته بودند،.....روزی که پدرش به او ساخت پاترونوس صدا دار را یاد داده بود....
سرش را روی سینه پدرش گذاشت.چشم هایش را بست و به خواب رفت. به خواب رفت تا برای ابد بخوابد و در بهشت همراه پدرش باشد.

در سنت مانگو

زاخاریاس روی تخت بیمارستان خوابیده بود. اطرافش پر از گل هایی بود که اطرافیانش برای او فرستاده بودند.گل هایی که راه میرفتند و تسلیت میگفتند. شفا بخشی به اتاق زاخاریاس آمد و گفت:
-ملاقاتی دارین.

دامبلدور وارد اتاق زاخاریاس شد و گفت:
-سلام. زاخاریاس. اومدم تسلیت بگم.
-ممنونم.تسلیت شما خیلی آرومم میکنه.
-راستش......دلیل اصلی اومدنم این بود که..... بگم توی محفل قبول شدی.

دامبلدور به سمت در اتاق زاخاریاس میرفت که گفت:
-راستی.....دلم برای جیکوب تنگ شده.
-منم همینطور.

در با صدای ملایمی بسته شد. گنجشگ ها در بیرون اواز میخواندند و خبر از شروعی دوباره میدادند.

شیلا بروکس

vs

آیلین پرینس

سوژه: سردرگم

تق تق تق
_بله؟
_اممم...سلام من شیلام. شیلا بروکس. میخواستم که اگه بشه مرگخوار بشم.
_فعلا بیا تو. تا وقتی که بلا مشخص کنه میتونی مرگخوار بشی یا نه.

نگاهی به اطرافش انداخت. خونه ای که همیشه میخواست واردش بشه حالا زیر پاش بود و میتونست هر جایی بره.
_حالا از کجا باید شروع کنم؟

جلوی او چند راهرو قرار داشت که همه شبیه به یکدیگر بودند با دیوار هایی سیاه رنگ که نور کمی داشتند

_خب...از این سومیه شروع میکنم جالب به نظر میاد.

راهرویی که شیلا آن را برگزیده بود دارای سه اتاق بود که در یکی از آنها که بیشتر جلب توجه میکرد از چوب ماهوت ساخته شده و به رنگ سیاه بود. گوشش را به در چسباند تا صدای صاحب اتاق را بشنود. به این امید که به راز مهمی دست یابد.

_عزیز مامان بیا این هلو رو بخور که یه وقت انرژی کم نیاری!
_نمی خوریم مادر! شده یک بار توجه کنید که ما میوه دوست نداریم؟
_نـ...بله معلومه که توجه می کنم، آووکادوی مامان! حالا بیا این هلو رو بخور تا در موردش حرف بزنیم.

شیلا با شنیدن این حرف ها انگار که یک سطل آب یخ بر سرش ریخته باشند امیدش را از پیدا کردن رازی مهم در خانه ریدل ها از دست داد.

_جــــــــیـــــــــــــغ! تیت چقدرچندشه گب!
_تی من چندشه؟ تی من چندشه؟ تی تمیز و متقارنِ تمیز و متقارن کننده ی من؟
_آره. ببرش اون ور. خیلی چندشه!

شیلا از چیزهایی که میدید خیلی تعجب کرده بود. به شکل ماری خودش در آمد و با بیشترین سرعت ممکن به ته راهرو که نمیدانست به کجا ختم میشود خزید و وارد مسیر پیچ در پیچی شد. بی هدف در آن میرفت و میرفت که...
_آخ! این دیوار دیگه از کجا پیداش شد؟! فک کنم گم شدم. حالا چیکار باید بکنم؟ این دره چیه اینجا؟ شاید کسی که توشه بتونه کمکم کنه!

شیلا پس از زدن این حرف به سرعت در را زد.

_بله؟
_سلام بلا!
_تو دیگه برای چی اینجایی؟
_من؟ اومدم در خواست بدم، گفتن بیام تو تا تو بگی میشه بمونم یا نه. حالا میشه بمونم؟
_باید بررسی کنم. احتمالا قبولت میکنم!
_
_نمی دونم چرا گذاشتن بیای تو و اگه بفهمم کی این اجازه رو بهت داده به بارون کروشیو می بندمش ولی به هر حال زود باش برو بیرون. برو روی همون درختت منتظر باش.
_الان میرم! ولی اینو هم بگم که اگه الان نیام تو انقدر میام که بلاخره رام بدی!
_برو بیرون!
_باشه! پس منتظرم بیای خبرم کنی!
_شیلا؟ نمیری بیرون!
_چرا الان میرم!

لاوندر براونvsآیلین پرینس
سوژه:قانون شکنی
-تو قانون مدرسه رو شکستی!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

این صدای پروتی پتیل بود که با فرکانس بسیار بالا به گوش دوستش لاوندر میرسید.لاوندر وحشتزده گفت:
-هیــــــــــــــــــــس! کل مدرسه رو خبردار کردی! علامت شوم که شلیک نکردم! فقط چند تا بمب کود حیوانی کوچولو بود!
-خیلی ابلهی لاوندر براون! فیلچ اگه بفهمه کله تو میکنه!
-فیلچ نمی فهمه.اصلا برای خودش بمب گذاشتم! اوه نگاه کن!داره میاد!

فیلچ همراه در حالیکه با گربه اش خانم نوریس صحبت میکرد وارد راهرو شد. اما ناگهان:
-ای کثـــــــــــــــــــــآاااااافت های گندزاده!

بمب کود حیوانی زیر پایش ترکیده بود و بوی گند تا صد متر آن طرف تر به مشام میرسید.لاوندر و پروتی با سرعتی فراتر از سرعت نور فرار کردند تا فیلچ یقه شان را نگیرد
************************************************************************************
قبل از شام،دامبلدور با قاشق به جام بلورینش زد:
-امممم...میخواستم یک چیزی بگم.ساکت لطفا! آقای فیلچ گزارش دادند که باز هم یک بمب کود حیوانی در راهرو منفجر شده و....استفاده از بمب کود حیوانی و سایر وسایل مغازه شوخی های زونکو ممنوعه.خب من ازتون میخوام که از اون بمب ها استفاده نکنین چون واقعا....

اما حرفش را برید چون یک بمب کود حیوانی زیر پایش منفجر شده بود. توپ خنده به هوا رفت. دامبلدور با انزجار به هیکل به گند کشیده شده اش نگاه کرد.از آن سوی میز،پروفسور فیلت ویک کوتوله از روی چندین کوسن برخاست و به سوی دامبلدور آمد.
-الان وقت ندارم،فلیت ویک!
-اما من میدونم کی اون کارو کرده دامبلدور!
-کی؟
-پروتی پتیل و لاوندر براون!
-کی بهت گفته؟
-آیلین پرینس.
-باشه باشه.
و افسون پاکیزگی را روی ردایش اجرا کرد.سپس گفت:
-بعد از شام،خانم ها پتیل و براون از گریفندور،و خانم پرینس از ریونکلا بیان دفتر من.
****************************************************************************************************
بعد از شام در دفتر دامبلدور
دفتر دامبلدور جای جالبی است،البته اگر قرار نباشد در آنجا تنبیه شوید.پروتی و لاوندر در یک سوی دفتر و آیلین در سوی دیگر ایستاده بودند.دامبلدور گفت:
-سه تاییتون تنبیه میشین!
-سه تاییمون؟

این صدای آیلین پرینس بود که با صورتی رنگپریده چنین سوالی را می پرسید.
-بله خانم پرینس،سه تاییتون!
-اما...اما
-بمب کود حیوانی راهرو رو این دو دوشیزه منفجر کردند اما موقع شام اون بمب کار شما بود.
-اما...
-آیلین پرینس!

آیلین به عقاب تبدیل شد و پرواز کنان از پنجره بیرون رفت.دامبلدور درب دفتر را باز کرد تا بیرون برود. پروتی گفت:
-ما چیکار کنیم پروفسور؟
-شما....شما در مقابل قانون شکنی اون بیگناهین!..برین به خوابگاهتون...مگه دستم بهش نرسه! گفته بودم حق نداره تغییر شکل بده!

پروتی و لاوندر به سوی خوابگاه دویدند.مقابل تابلوی بانوی چاق،پروتی گفت:
-نمیدونستم آیلین پرینس جانورنماست!

بانوی چاق گفت:
-درسته!اسم رمز جانورنماست!
وبه آرامی کنار کشید.

آیلین پرینس vs لاوندر براون

شب بود و تنها نوری که هاگوارتز را روشن می کرد شمع هایی بودند که از سقف آویزان شده بودند. دو روز پیش لاوندر براون، او را به خاطر رنگ چشم هایش مسخره کرده بود و آیلین تحمل مسخره شدن نداشت. با قدم های آهسته و با احتیاط به سمت تالار گریفندور راه می رفت. وقتی به پشت در رسید تابلوی بانو ی چاق را با خنجری سوراخ کرد و بانوی چاق از ترس در را باز کرد. آیلین به شکل عقابی اش در آمد و بالای تخت لاوندر رفت و با نوکش ضربه ای به چشم چپ لاوندر زد و آن را کور کرد. به لطف کتاب هایی که از بخش ممنوعه کش رفته بود نامرئی شد و به راحتی به تالار خودش برگشت.
لاوندر به سرعت از خواب پرید.
-آیییییییییی

-چی شده لاوندر؟

-آیلین باز تو خواب اومد سراغم! اینبار زد تو چشمم!

-بچه ها برین خانم پامفری رو بیارین!

گریفندوری ها رفتند تا خانم پامفری را خبر کنند. بعد از یکی دو دقیقه، خانم پامفری با قیافه ای نگران وارد شد و لاوندر را با خود برد.

صبح روز بعد

همه ی مدرسه از جمله آیلین برای صبحانه به سرسرا آمده بودند. بعد از اینکه غذا خوردن ها تمام شد دامبلدور با فریادی همه را ساکت کرد و گفت:
- بچه ها! همونطور که همه می دونید تو هاگوارتز ما حق نداریم از توانایی هامون برای آزار دیگران استفاده کنیم. دیشب آی... این دیگه چیه؟

آیلین همان جا دستمالی در دهانش فرو کرده بود تا جلوی خنده ی بلندش را بگیرد. دیشب به جای اینکه به تالار ریونکلاو برگردد فشفشه انفجاری را در جیب لباس دامبلدور قایم کرده بود و طبق زمان بندی او تا دو ثاتیه دیگر منفجر می شد. به محض منفجر شدن فشفشه مک گوناگال دست آیلین را گرفت ولی آیلین غیب شد و به درمانگاه پناه برد.
لاوندر از روی تخت گفت:
-اگه دستم بهت نرسه!

-نگران نباش! نمی رسه!

آیلین این را گفت و غیب شد.

تند تند، بال می زد و شهر را در جست و جوی خانه ی اربابش میگشت. از ارتفاع صد متری، پایین را نگاه کرد و خوشحال شد. بعد از پنج ماه جست و جو، بالاخره خانه ریدل ها را پیدا کرده بود. آرام آرام ارتفاعش را کم کرد و روی پشت بام خانه ریدل، فرود آمد. از روی سقف پایین پرید و در زد. سدریک در را باز کرد.
-تازه واردی؟ بیا تو. فقط جای زیادی اشغال نکن. ارباب فردا مشخص می کنه که مرگخوار میشی یا نه.
آیلین وارد خانه شد و در را پشت سرش بست. سدریک از مسیر گیج کننده ای به اتاق خودش رفت و آیلین را تنها گذاشت. نصفه شب بود و همه ی چراغ ها خاموش بودند ولی این مسئله مشکلی در دید او ایجاد نمی کرد. آیلین راهرو های پیچ در پیچ را نگاه کرد و وانمود کرد که می تواند از آنها به راحتی عبور کند اما در ته دلش شروع دردسر را تشخیص می داد.
او وارد راهرو شد و چند در را دید. شانسی یکی را باز کرد و داخل شد.

- از تو اتاق من برو بیرون!

بلافاصله با فریاد بلاتریکس از اتاق خارج شد و تصمیم گرفت همانجا روی زمین بخوابد تا فردا شاید کسی به او کمک کند.

صبح روز بعد

آیلین بلند شد. گرد و خاک را از روی لباسش تکاند و به در هایی که جلوی او قرار داشتند خیره شد. صدایی از طرف دری که سمت چپ اتاق بلاتریکس قرار داشت شنیده می شد. آیلین سریع به صدا واکنش نشان داد و وارد شد. در کمال تعجب اگلانتاین را دید که داشت فندک قرمز رنگی را زیر رختخواب تام جاگسن جاسازی می کرد. آیلین به سمت فندک شیرجه زد و آن را شکست. تام با سکته ی ناقصی از خواب پرید.

-ممنون به خاظر اینکه نذاشتی آتیشم بزنه.

-به خاطر تو نبود که! نمی خواستم خونه ریدل آتیش بگیره!

آیلین جواب تام را داد و از اتاق خارج شد. از راه رو های پیچ در پیچ رد شد ولی انگار دور خودش می چرخید. بعد از پنج بار چرخیدن خسته شد و همانجا نشست و منتظر ماند. یکدفعه فکری به ذهنش رسید.از همان دری که برای بار اول وارد شده بود خارج شد و روی سقف پرید. توی دودکش رفت و مستقیم در اتاق لرد فرود آمد.

-در اتاق ما چه می کنی؟

-ارباب می خواستم بدونم مرگخوار می شم یا نه؟

-نه

-ارباب مطمئنین؟

-خیر! ما خوابیم. قبولت می کنیم در صورتی که بیدار نشویم.

آیلین از اتاق خارج شد و شادی هایش را بیرون از اتاق کرد.

-بیدار شدیم.

-

- نچ نچ نچ نچ!
- چیه؟ شمام همونجایی هستین که من هستما! یه جوری نگاه می‌کنین انگار خودتون ...
- قضاوت؟ نچ نچ نچ نچ! ما اومدیم وضو بگیریم برادر.

مودی از حاج تراورز و حاج حسن مصطفی که با تاسف نگاهش می‌کردند و سر تکان می‌دادند روی گرداند و چند باری به درِ مقابلش کوبید.

- کیه؟
- کیه؟ چی کار داری کیه؟ بیا بیرون مردک!
- باور کن می‌خوام. ولی برایان درونم زول زده بهم، از خوجالت هنوز هیچ‌کاری نکردم.
- خوب بیا بیرون، برایان درونتم میاد بیرون. بعد تیز بپر تو و درو ببند. جا می‌مونه بیرون.

هاگرید از این ایده استقبال کرد و آمد بیرون. غافل از این که کارآگاه زبل به او نیرنگ زده بود! مودی فورا رفت داخل و در را به روی هاگرید بست.

- کوجا؟ برایان درونم نیومد بیرون. فکر کنم هنوز اون‌جا باشه ها!
- کسی این‌جا نیست هاگرید. شیزوفرنی گرفتی.
- از ما گوفتن. اون تو خیلی مواظب باش. از پروفسور دامبلدور شنیدم خیلی‌ها بعد از خروج از هوزارتو دیگه هیچ‌قت آدم سابق نشدن.

مودی توجهی به حرف‌های هاگرید نداشت. او فکرهای مهم‌تری در سر داشت. باید باد [چرخ‌های کاپیتالیسم را] خالی می‌کرد. باید [سایه‌ی نظم نوین جادویی را از سر مملکت] دفع می‌کرد. باید قطره قطره [آب روی آتش مدرنیته که زندگی همه‌ی جادوگران را فرا گرفته و به نابودی نزدیک می‌کرد] می‌ریخت.

- لعنتی! هاگرید؟ چرا نگفتی؟ هاگرید؟ حاج تراورز؟ هیشکی این‌جا نیست یه آفتابه آب به ما برسونه؟ گرفتار عجب مخمصه‌ای شدیما!

هیچ کس آن جا نبود. مودی مانده بود و ...

- تو پاکیزه‌ای!


برایانِ درونش.

- با حلوا حلوا گفتن دهنه ره شیرین نمی‌کنن، در روستای ما هر وقت آب قطع هسته، کلوخه ره استعمال می‌کنیم!

- کلیشه‌ها رو رها کن. چرا ساحره‌ها باید موهای زائد زیربغلشون رو بزنن؟ من هیچ وقت تن به این بایدهای سکسیستی ندادم. تو هم به نشانه‌ی اعتراض خودت رو نشور!

- دنیا دو روزه ... بذار دهنت بوی کره‌ای بده. دلت پاکیزه باشه!

و البته سایر شناسه های درونش.

مودی ترجیح داد در این موقعیت، حضور خانم فیگ را نادیده بگیرد تا پرده‌های عقت دریده نشود. از طرفی بویی که به مشامش می‌رسید، بوی کره‌ای نبود و از دهانش هم ساطع نمی‌شد. بنابراین فقط به تنها توصیه‌ی منطقی پاسخ گفت.

- کلوخ از کجا گیر بیارم تو این وضعیت؟

ذهن بیمار مودی فورا شروع به نظریه‌پردازی در رابطه با کسانی کرد که مسبب بلایی که به سرش آمده بودند.

- لعنتیا! تا دیدن یک نفر داره دستشون رو رو می‌کنه و از کثافت‌کاری‌های پشت پرده می‌گه، می‌خوان بگن خودش دستش آلودست!

- دستت؟ دستت که آلوده نیسته!

- ملامت در طریقت ما کافریست کارآگاه! توی خودت دنبال ریشه‌ی مشکلاتت بگرد.

- کائنات!
کارما!


- اگه منظورتون اینه که دارم تاوون پس می‌دم، سخت در اشتباهین. من از هیچ کاری تو زندگیم پشیمون ...

نگاه‌های سنگین انفاس درون مودی او را از ادامه‌ی جمله، آن هم با لحنی قاطعانه بازداشت.

- اعتراف ترسه ره نداره کارآگاه! همه خودی هستنه. بگذار من پیشقدمه ره بشم. من از خواستگاری رفتن برای پسرم پشیمانه ره هستم. همچنین از خریدن بادکنک برای نوه‌یم. چون من نه پسره ره داشتم نه نوه!

- حالا که صحبتش شد ... منم یک بار یکی از شاگردای جوون و مستعدم رو در آغوش گرفتم. می‌دونستم که زیادی واسه‌ی این که قضیه‌ی بینمون ادامه پیدا کنه پیرم. امون از هوس ...

لودو که تا آن لحظه ساکت بود و فقط از سیگار برگش کام سنگین می‌گرفت هم بالاخره لب باز کرد.

- من خیلی زیرآب زدم. خیلی توطئه چیندم. کودتاها کردم. اما یه بارش ... زدم به آبروی طرف ...

- راست گفتین بچه‌ها. الان که فکر می‌کنم منم همچین بی اشتباه نیستم. اگر اون همه آلوچه نخورده بودم کار به این جا نمی‌رسید.

ظاهرا اعتراف به گناه برای باز شدن گره از کار مودی کافی بود. هنوز جمله‌اش به پایان نرسیده بود که آب از شیر مرلینگاه عمومی هاگزمید فواره زد.

دیدینگ دینگ...دیدینگ...دیدینگ دینگ...

دستش را روی ساعت کنار میز می کشد تا بتواند دکمه خاموش کردنش را بیابد.
با قطع کردن زنگ، درون تختش غلت میزند و سعی میکند به هوا که درحال روشن شدن است توجهی نکند.

- ببین...ما باید بریم سرکار...اگه نریم اخراج می شیم و نمی تونیم زندگی رو بگذرونیم. اگه کار نکنیم می شیم انگل جامعه، می شیم بار اضافه روی دوش ارباب...

به ساعت نگاهی انداخت...اگر تا چند دقیقه ی دیگر از خانه بیرون نمی آمد، دیر به محل کارش می‌رسید.
پس دوباره سعی کرد بدنش را قانع کند از تخت بیرون بیاید.
- میدونم خسته ای...میدونم زندگی سخته...ولی مجبوریم. مجبوریم کارایی که دوست نداریم رو انجام بدیم.

و حرفش را با جمله ای طلایی به پایان رساند.
- اگه الان بلند بشی، عصر می ریم بستنی می خوریم.

با شنیدن این جمله، بدنش قبول کرد که امروز هم برخلاف خواسته اش پافت را همراهی کند‌.
در عرض پنج دقیقه لباس هایش را پوشید، با مروپی که سعی می کرد لقمه ی پنیر و پرتقال به خوردش بدهد خداحافظی کرد و به طرف ایستگاه مترو ماگلی رفت تا روز دیگری را آغاز کند.

***

- قشنگه...نه؟

اگلانتاین سر تکان داد؛ با این که هیچ نمی‌دانست پسر بچه دست فروش در مورد چه حرف میزند.
پسر که گویی ذهن پافت را خوانده بود، توضیح داد.
- منظورم امروزه...امروز روز قشنگی بود.

اگلانتاین لبخند زد. اگر صبح ها مجبور نمی شد به زور خود را از تخت بیرون بیاورد، هراسان به سمت مترو برود، کل روزش را در قسمتی از وزارتخانه بگذارند درحالی که هیچ علاقه ای به آن شغل ندارد و بعد خسته و بی حوصله به خانه ریدل ها برگردد و دوباره فردا صبح...روز از نو...اگر گاهی برای تنوع هم که شده اتفاقات بیشتر بر طبق میلش پیش می رفتند، میتوانست درباره ی قشنگ بودن روزها نظر بدهد.

پسر درحالی که سعی می کرد جعبه های قهوه ای رنگ جلوی رویش را مرتب کند، با حواس پرتی گفت.
- بعضی وقتها نباید دنبال این باشی که همه چیز عالی باشه...بعضی وقتها به اندازه بودن بیشترین چیزیه که...

با بلند شدن صدای سوت قطار، پافت ادامه جمله پسر را نشنید، به سوی مترو راه افتاد و پیش از بسته شدن درها خود را روی صندلی خالی ای انداخت.

کیف پول زرد رنگی که در روز تولدش هدیه گرفته بود را بیرون آورد و شروع به شمردن پول هایش کرد.
- ای بابا...بازم که دخلمون به خرجمون نمی رسه. مهم نیست...میتونم یه روز دیگه بستنی بخورم.

لبخند تلخی زد؛ از این که گاهی انجام دادن تفریح های معمولی هم برایش سخت بود خوشش نمی آمد.

***

فندکش را بیرون آورد، پیپ ای گوشه ی دهانش گذاشت و سعی کرد خمیازه اش را از سدریکی که آن سوی تخت نشسته بود، پنهان کند.

-...و می‌دونی آخرش بهم چی گفت؟ گفت تو مثل داداشمی! باورت می‌شه؟ چطور تونست بعد از اون همه کاری که براش کردم، همچین حرفی بزنه؟ اصلا انتظار نداشتم...
- ای بابا...مهم نیست. نبینم خودتو ناراحت کنی!

اگلانتاین واقعا در وضعیتی نبود که بتواند سدریک را دلداری بدهد؛ اما نمی توانست این حرف را به او بزند. خصوصا با به یاد آوردن زمان هایی که خودش به او نیاز داشت و سدریک، تمام و کمال به حرفایش گوش می کرد؛ پس بار دیگر سر تکان داد و ادامه داد.
- آدم ها بعضی وقتها اصلا نمیدونن دارن چی میگن...چه میدونم؟ شاید اون فکر کرده اگه نظرش رو نسبت به تو بگه کار درستی نکرده...درحالی که تو دقیقا می خوای اون همین کار رو بکنه. وقتی تو درباره ی احساست چیزی نمیگی، نباید انتظار داشته باشی بقیه درک کنن.

سدریک چند ثانیه به اگلانتاین خیره شد و بعد طوری که انگار کشف مهمی کرده باشد گفت.
- وقتایی که خوابت میاد حرفات منطقی تر از قبل میشه.

پافت خندید و به خودش لعنت فرستاد که هیچ وقت نمی تواند خستگی اش را پنهان کند.
- پس قانع شدی. نه؟
- قطعا...فقط کاش گرفتاری ها همون قدر که به نظر میاد، آسون بودن.

سدریک شب به خیر گفت، رفت مثل همیشه با بالشتش خلوت کند و اگلانتاین را با کوله باری از غم تنها گذاشت.
غمگین از این که فردا، باز هم مثل هر روز زنگ ساعت را خاموش میکند و میرود تا با روزمرگی هایش روبه رو شود...روزمرگی های که هر روز، بیشتر از قبل آزارش می‌دادند.

***

قبل از اینکه ساعت زنگ بزند روی تختش نشسته، به صدای خروپف دیگر مرگخواران گوش میداد و فکری که در سر داشت را سبک سنگین می کرد.
- یعنی میتونه کمکی بکنه؟...آره خب، تا الان که به خیلی از آدم ها کمک کرده...ولی اگه بگه...

همانطور که با خود این حرف ها را تکرار می کرد، به جای لباسِ کارش لباسی معمولی پوشید و وقتی به خودش آمد، جلوی در اتاق مرلین ایستاده بود.

تق...تق...تق...
- میشه بیام تو؟

صدایی از آن طرف در به گوش رسید که پافت آن را به نشانه تأیید گرفت و در را باز کرد.
مرلین پشت میزِ سیاه رنگی نشسته و سرگرم بررسی توده ای پرونده بود. بی آن که سرش را بلند کند گفت.
- جناب پافت! خوش آمدید.
- من...یه درخواست کوچیکی ازتون داشتم...

بیش از یک ساعت طول کشید تا اگلانتاین بتواند مرلین را قانع کند...قانع کند تا او را به جایی بفرستد.
مرلین آهی از سر بی حوصلگی کشید.
- خیلی خب...تو را به آنجا می‌بریم، اما اگر خطایی ازت سر زد دیگر مسئولیت هیچ چیز بر عهده ی ما نیست‌.

پیش از آنکه پافت بتواند عکس‌العملی نشان دهد، پیامبر با عصایش ضربه ی آرامی به او زد.
ثانیه ای بعد اگلانتاین کف سرد و شیشه ای اتاق بزرگی ایستاده بود.
با دقت به اطرافش نگاه کرد. دلش می خواست تمام جزئیات بارگاه ملکوتی را به خاطر بسپارد.

شاید اگر کارش درست پیش نمی رفت، این آخرین مکانی بود که قبل از مرگ می دید‌.‌ به هر حال امید وار بود که این جا بتواند شکایتش را به گوش کسی برساند.

مرلین گفته بود کافیست فقط شروع به صحبت کند، اما پافت هیچ ایده ای نداشت که قرار است با چه کسی حرف بزند.
گلویش را صاف کرد و مردد گفت.
- اهم...سلام؟
- به به...باز هم انسان دیگری!

اگلانتاین متعجب و سردرگم به در دیوار اتاق نگاه کرد.
صدا، خنده ای کرد و گفت.
- خب مشخص است دیگر...صدای ما از همه جا می آید. هیچ می دانستی تنها کسانی به این جا راه پیدا می کنند که لیاقت اش را داشته باشند؟ اما برای ما عجیب است که تو چطور به این جا آمدی.
- مرلین...پیامبرتون. من ازش خواستم که منو بیاره این جا.
- برای چه می خواستی به اینجا بیایی؟...

در کسری‌ از ثانیه لحن صدا تغییر نمود، خنده ای دلنشین کرد و گفت.
- اوه...البته که دلیلش رو میدونم. شما انسان ها رو حتی خودم هم گاهی نمی شناسم. موجوداتی عجول و بی حوصله...مطمئنم اگه کمی صبر کنید، درک چیزی که توی زندگی میگذره خیلی راحت تره...حالا تو هم توجیحی برای زندگی خودت می‌خوای؟
- بله...بله لطفا. این بزرگترین هدیه در تمام عمرم خواهد بود.

لحظه ای بعد زمین زیر پای پافت لرزید. چشم هایش را بست و زمانی که باز کرد خود را در کنار درخت سیبی یافت.
به دستانش نگاه کرد، شفاف بودند...کل بدنش شفاف شده بود.
گویی به خاطره ای رفته که متعلق به خودش نبود و فقد تماشاگر آن بود‌.
به دور و اطراف نگاه کرد و مردی برگ پوش توجهش را جلب کرد. مرد کنار درخت سیبی ایستاده و پیپ ای گوشهی لبش گذاشته بود‌؛ که برای پافت به طرز عجیبی آشنا بود.

- آهای...ای مرد! تو اینجا چه می خواهی؟

پافت سرش را برگرداند و زن و مردی را دید که در کنار کلبه ای ایستاده و به مرد پیپ کش نگاه می کردند.
آنها هم خود را از برگ پوشانده بودند.

- من اگلاطان هستم.

اسمش به گوش پافت آشنا می رسید.
- من آدم هستم...همسرم نیز حوا. شما چگونه به این جا آمده اید؟

اگلاطان بی آن که جواب سوال آدم را بدهد پرسید.
- این موضوع اهمیتی نداره...شما سیب نخوردید؟
- سیب؟...چرا باید یک سیب بخوریم؟
- سیب ها طعم شیرین و بافت تردی دارن. چرا امتحان نمی کنید؟

به درخت سیب کنارش نگاهی انداخت، سیبی از بلندترین شاخه چید و آن را به دست آدم داد.

- اما ما از این کار منع شده ایم. می توانیم هر چیزی بخوریم، جز سیبی از این درخت.
- مشکلی پیش نمیاد...قول میدم‌.

اگلاطان سر تکان میداد و آن هارا تشویق می کرد تا سیب را بخورند.
پافت می خواست فریاد بزند، بگوید که این کار اشتباه است. اما آدم سیب را از وسط نصف کرده، نیمی از آن را به دست حوا داد و نیم دیگر را در دهانش گذاشت.

ثانیه ای بعد زمین شروع به لرزیدن کرد، هوا تاریک تر شد و اگلاطان لبخندی زد...لبخندی که پافت هر روز آن را درون آینه می‌دید.
چشمانش را بست و زمانی که باز کرد، در اتاقش روی تخت خواب نشسته بود.

هراسان از جایش پرید. با قدم های سنگین از اتاقش بیرون دوید و به ضرب در اتاق تام را باز کرد.
- یدونه کتاب...یه کتاب بهم بده.

تام میان کپه ای کتاب روی زمین نشسته و با یک دستش، دست دیگرش را گرفته و پشتش را می خاراند.
اگلانتاین دوباره فریاد زد.
- یه کتاب بهم بده. در مورد انسان های نخستین...ادم و حوا...یه کتاب بهم بده.
- خیلی خب دیوونه...داد نزن.

دستش را به شانه اش وصل کرد و کتاب قطور و خاک گرفته ای را از میان قفسات بیرون کشید.
اگلانتاین آنقدر میان صفحات کتاب بالا و پایین رفت که به قسمت مورد نظرش رسید.

یک زن و مرد که شباهت زیادی به آن چیزی که پافت دیده بود داشتند و در کنار صفحه فرد دیگری کنار درخت سیب. او هم خودش را با برگ پوشانده و پیپ ای گوشه لبش گذاشته بود.
قیافه اش تفاوتی با اگلانتاین نداشت...تنها چیزی که باعث میشد این شباهت مشخص نشود، ریش یک متری عکس بود.

نوشته های ریزِ زیر تصویر را بلند بلند خواند.
-...و اشتباهی که مرتکب شدند...سیبی خوردند و به زمین آمدند. تمام این ها به خاطر فردی است که مشخص نیست از کجا آمده...

وقتی بالاخره تام را قانع کرد که حالش خوب است و لازم نیست برای سلامت روانش استعفا نامه های او را امضا کند، به اتاقش رفت و با نامه ای بر روی بالشتش روبه رو شد.

نقل قول:

***

- قشنگه...نه؟

پسر دست فروش سرش را بلند کرد و اگلانتاین را جلوی رویش دید.
- منظورم امروزه...امروز روز قشنگیه.