معجون در حال آماده‌سازی است

همه به هیجان دراومده بودن و نمیتونستن که چه آشی براشون پخته شده. اونم با نیم وجب روغن جادویی! چیزی به شروع اولین مرحله مسابقه نبود و همگی مشغول آماده شدن و گرم کردن بودن. سیریوس که دیرتر از بقیه به جزیره رسیده بود، نگاهی به اطراف کرد و مشغول پرس و جو شد:
- قضیه چیه؟ چرا همه دارن مثل سیر و سرکه میجوشن اینجا؟
- نمیدونیییی؟ لرد سیاه و سالازار تصمیم گرفتن در راستای خوش گذرونی بیشتر یه مسابقه راه بندازن به اسم «اسلیترین گیم». اولین مرحله‌شم دویدن دور کل جزیره ست!

سیریوس شمّه کارآگاهیش به کار افتاد و احساس کرد که قضیه بودار بنظر میرسه. بالاخره سیریوس یه سگ زبده هم بود که توی بو کشیدن کارش حرف نداشت. ترزا رو خبر کرد و دوتایی به سمت گودریک رفتن تا باهاش مشورت کنن:
- گودریک قضیه بوداره!
- چی بوداره سیریوس؟ من که بویی نمیفهمم!
- همین مسابقه دیگه! اسم گروه خودشونم گذاشتن روش! آقا من مشکوکم به این قضیه.
- آهان مسابقه! اره منم خیلی مشکوکم بهش.

ترزا که غرق در زیبایی های جزیره و خوش گذروندن شده بود، نگاهی عاقل اندر سفیه به سیریوس میندازه و وارد مکالمه میشه:
- بابا بیخیال سیریوس! مگه همش دنبال دوستی و دوپامین نبودی؟ این مسابقه هم دوستی هارو کلی بیشتر میکنه هم دوپامین رو!
- به هرحال من مشکوکم آقا! از اولشم این مشنگ خیلی مشکوک به ما خبر داد این سفرو!

گودریک که دید اوضاع داره بیخ پیدا میکنه و اصلا دوست نداشت ارشدای گروهش به اختلاف بخورن، به مغز متفکرش فشار اورد تا بلکه بتونه راه حلی مسالمت آمیز پیدا کنه. چیزی تا شروع مسابقه نمونده بود و باید راه حلی پیدا می‌کرد. بعد از کلی فشار به سلول‌های خاکستری مایل به قرمز مغزش، ایده‌ای به ذهنش رسید:
- شما دوتا توی مسابقه شرکت کنید و حتما برنده بشید. اینطوری هم از مسابقه عقب نموندیم، هم می‌تونیم بفهمیم نقشه‌شون چیه.
- اینقدر فشار اوردی و سرخ شدی، همین بود نقشه؟
- بی ادب! پنج دقیقه دیگه بیشتر نمونده خب. نقشه بهتری سراغ داری؟

حق با گودریک بود. زمانی باقی نمونده بود و باید سریعا تصمیم میگرفتن. سیریوس به سرعت به شکل سگ دراومد و پشت خط شروع مسابقه ایستاد. ترزا هم موهاشو از پشت بست و ژست دونده‌های المپیک به خودش گرفت. جمعیت خیلی زیادی که از نظر تعداد بی شباهت با ماراتون مشنگی نبودن، آماده شنیدن سوت شروع مسابقه بودن. در همین حین و کمی اونطرف‌تر لرد سیاه کنار سالازار روی بلندی ایستاده بود و سوت به گردن مشغول صحبت بودن:
- تا اینا برن دور جزیره رو بزنن و دوباره برگردن اینجا، کلی وقت داریم عشق و حال کنیم.
- تازه شاید نصفشونم برنگردن.
- نظرت چیه سوت رو که زدی بریم آفتاب بگیریم؟
- تازه به همراه ماساژور بابابزرگ قشنگم.

سالازار و لرد در حرکتی همزمان سرهایشان را تکان دادند و برای مهر کردن همکاریشان با هم دست دادند. چون مغز هر دو با وای فای سلولهای خاکستری بهم وصل بود، افکارشان برای هم بلوتوث میشد و دیگر نیازی به حرف زدن نبود.
لرد به سمت کلبه های ساحلی که تراکم جمعیت بالای جادوگری را داشت برگشت و سالازار هم گلرت را که ارور 404 میداد، طی یک اقدام بروسلی طور برعکس نمود تا شاید خون به قسمت ها شرور مغزش برسد و بلاخره گلرت از فکر ساحره های برزیلی و والیبال ساحلی دربیاید.

لرد به محض رسیدن به جمعیت جادوگری، به سمت بالکن یکی از کلبه ها رفت و مشرف به جمعیت ایستاد. نفس عمیقی کشید و یکی از نادرترین کارهای زندگی اش را انجام داد. گوشه لبهاش را به اندازه 0.7 میلیمتر بالا داد و لبخند خیلی نامحسوسی زد. او معمولا تنها به سران تاریکی چهره خندانش را نشان میداد و جلوی مرگخواران جدی و خشن بود. بهرحال نمیخواست هوا برشان دارد و فکر کنند نوشیدنی کره ایی خاصی هستند، ولی در آن موقعیت چاره ایی نبود و باید 0.7 میلیمتر را تحمل میکرد.
چوبدستی اش را بر گلویش گذاشت و صدای بلندش در محوطه پیچید:
- ام...ابر قدرت ما و پدربزرگ عزیزمان تصمیم گرفته ایم که مسابقات هیجان انگیز اسلیترین گیم را در جزیره برپا کنیم! میتوانید شرکت کنید!

لرد که انتظار هورا و فدایت شوم ملت را داشت با سکوتشان روبرو شد و وقتی به جمعیت نگاه کرد، دید همه با صورت متعحب و ترسیده به او نگاه میکنند. چشمهایش را در حدقه چرخاند و اهی کشید.
- مگه نیامدید جزیره تفریح کنید؟ مسابقه هم تفریح است دیگر!
-
- باشه بابا! نجینی خورد! هرکسی که برد من و سالازار یک آرزوشو برآورده میکنیم! هرچی که باشه!

ملت با شنیدن این حرف به ذوق آمدند و شروع به صحبت کردن با همدیگر کردند. گابریل که مثل همیشه بیش از حد ذوق داشت در حالی که بالا و پایین میپرید پرسید:
-ارباب! ارباب! مسابقه چی هست؟

لرد با حالت مرموزی گفت:
- چند مرحله مسابقه داریم که اولیش دویدن دور جزیره است! کسانی که به خط پایان نرسند امتیازی نمیگیرند! بنابراین نباید بذارین حریفانتون به خط پاین برسند! نفر اولم بیشترین امتیازو میگیره...خب...همگی حاضرن؟

رابستن بالافاصله بچه اش را به جالت کوله پشتی دراورد و اماده شد. گابریل از سر ذوق روی کله الستور پرید و هر دویشان را به زمین انداخت. ترزا گرم کن ورزشی زرشکی را از ناکجا آباد بیرون کشید و جتی مروپ هم هلوها و شفتالو ها و پرتقالهایش را زیر بغلش زد و اماده دویدن شد. بقیه افراد هم به نحوی خودشان را آمده میکردند.
اما در حالی که ملت دمپایی لا انگشتی خود را دراوردع و مشغول پوشیدن آدیداس بودند، لرد با زیرکی همه را از زیر نظر گذراند. شاید فقط او میدانست که زیر آن تیشرت های هاوایی و صورتهای افتاب سوخته، چه انسانهای حریصی قرار دارد. خیلی از این انسان های حریص همدیگر را در مسیر مسابقه حذف میکردند و این اولین قسمت نقشه او بود.

خلاصه:
مروپ تصمیم گرفته خانواده‌اش را برای تعطیلات به هاوایی ببرد و از آن‌ها قول گرفته که تا زمانی که در تعطیلات هستند، حق کشت‌وکشتار و انجام کارهای شرورانه را ندارند. اما وقتی به جزیره می‌رسند، با شگفتی متوجه می‌شوند که تمام هاگوارتز و جامعه جادوگری هم به نوعی خودشان را به جزیره رسانده‌اند.

لرد ولدمورت و سالازار اسلیترین که از شلوغی و هرج‌ومرج جزیره خسته شده‌اند، نقشه می‌کشند تا با روشی کاملاً مسالمت‌آمیز همه افراد را فراری دهند. در همین حین، لرد ایده‌ای به ذهنش می‌رسد؛ مسابقاتی به سبک "اسکویید گیم" که شاید بهترین راه برای خلاص شدن از این جمعیت باشد...
----

گوش، مغز، و دهان گلرت در هماهنگی کامل و به صورت خودکار، پاسخ‌های سالازار را می‌دادند. سالازار که به‌سرعت متوجه این وضعیت شده بود، لبخندی مارگونه بر لب آورد.

- پس دامبلدور جادوگر بهتریه؟
- آره، کاملاً درست می‌گی سالازار!
- باشه، پس این 100000000 گالیون رو هم بزن به حسابم.
- قطعاً انجام می‌دم سالازار!
- و این ابرچوبدستیت رو هم بگیریم بدیم ولدمورت باهاش هری پاتر رو بکشه؟
- آره، به درد من نمی‌خوره اصلاً!


این مکالمه همین‌طور ادامه پیدا کرد و سالازار به‌آسانی توانست قول هزاران چیز را از گلرت بگیرد، در حالی که گلرت همچنان در افکار خیالی‌اش غوطه‌ور بود. او در ذهنش، کنار برجی شنی که ساخته بود، با تیم ملی المپیک ساحره‌های برزیل والیبال بازی می‌کرد. بله، اینجا بود که علت اصرار شدید گلرت به والیبال بازی کردن روشن می‌شد؛ بالاخره درست است که او یکی از تاریک‌ترین و جاه‌طلب‌ترین جادوگران تاریخ است، ولی در نهایت کدام مردی می‌تواند به والیبال ساحره‌های برزیل فکر نکند؟

سالازار، که از این وضعیت به بهترین شکل استفاده می‌کرد، به گرفتن وعده‌های مختلف ادامه داد. اما درست همان لحظه که به نظر می‌رسید او به همه خواسته‌هایش رسیده، لرد ولدمورت ناگهان جلوی او ظاهر شد. این ورود ناگهانی باعث شد سالازار و لرد برای چند لحظه چشم در چشم شوند.

برنامه‌ها و ایده‌های تازه لرد، مثل دانلود یک فایل حجیم، مستقیماً وارد ذهن سالازار شدند. با این حال، یک سؤال بی‌پاسخ ماند:

- تو چرا از دو قدم اون‌ورتر من تلپورت کردی جلوم؟
- قدم زدن، ابهتمون رو کم می‌کنه. معمولاً وقتی از دل این شنل‌های سیاه ظاهر می‌شیم، مردم بیشتر ازمون می‌ترسن.

این توضیح کاملاً منطقی به نظر می‌رسید، و سالازار هم بدون مخالفت آن را پذیرفت. علاوه بر این، ایده "اسلیترین گیم" (بر وزن اسکویید گیم) که به‌تازگی و به کمک تکنولوژی جدید کستینگ از ذهن ولدمورت وارد مغزش شده بود، واقعاً او را هیجان‌زده کرده بود.

- پس یه سری مسابقات سخت طراحی می‌کنیم. هر کی باخت، یا می‌میره یا از جزیره میره بیرون. هر کی برد چی؟
- هر کی که موفق شد از بازی‌ها بیرون بیاد، یکی از آرزوهاش توسط من یا شما برآورده میشه.
- ولی من دوست ندارم همین‌جوری رندوم آرزوی کسی رو برآورده کنم. اگر ماگل‌زاده باشه چی؟
- نگران نباش، بابا بزرگ. این بازی‌هایی که من طراحی کردم، هیچ‌کس ازشون زنده بیرون نمیاد.

لبخندی شیطانی گوشه لب‌های سالازار نشست. به نظر می‌رسید این بازی‌ها نه‌تنها فرصت سرگرمی، بلکه بهترین راه حل برای بیرون کردن همه افراد در کمترین زمان ممکن بود.

سالازار با دیدن گلرت که توپ والیبال رو روی نوک چوبدستیش می‌چرخوند، دوباره با کف دست محکم روی پیشونیش کوبید و مغز باستانیش رو کمی تکون داد.
در نتیجه این تکون دادن، سلول‌های خاکستریش هم زیر و رو شدن و سلول‌هایی که مسئولیت نفرت بیشتر از ماگل‌هارو داشتن، فعال شدن.
- گلرت!

تمرکز گلرت که حالا داشت توپ والیبال رو روی شست پاش می‌چرخوند، به هم ریخت و توپ افتاد روی شن‌های ساحل و بالا و پایین رفت و نمی‌دونیم که تا کجا رفت.

- این ورزش شوم، متعلق و ساخته دست ماگل‌هاست. چه معنایی داره اصیلان و قدرتمندانی مثل ما اصلا بازی کنیمش؟

سالازار درست می‌گفت.
- به نظرم باید والیبال و توپش رو هم بریم تبعید کنیم از جزیره.

گلرت که دستش رو زیر چونه‌ش گذاشته‌بود و مشغول تفکر بود، سرش رو به تایید تکون داد. البته که توی ذهنش داشت قلعه شنی درست می‌کرد. کارهای زیبا و جالب. حتی توی فکرش، قلعه شنی خودش از قلعه شنی همه بزرگ‌تر و خوشگل‌تر بود و به عنوان جایزه هم یه جام شنی بهش داده‌بودن که ازش آب نارگیل جاری می‌شد.

- گوشت با منه؟!

البته که نبود. ولی گوش گلرت، باهوش و زرنگ بود و خطر رو حس کرد و سریع صدا رو به مغز رسوند و رشته افکار رو از هم پاره پوره کرد، مغز هم که علامت خطر رو دیده‌بود، سریع به دهن دستور داد که جواب سالازار رو، قبل از اینکه سالازار شروع به یه سخنرانی حماسی کنه، بده.
- آره آره. همین که تو میگی قطعا بهترین کاره.

گلرت هنوزم ایده‌ای نداشت که سالازار اصلا چی گفته و فکر می‌کرد قراره قلعه شنی بسازن، یا به جادوآموزا و هر کس که از اسلیترین نیست، حکم تبعید بدن.

گلرت حقیقتا و عمیقا و واقعا و هرجور که بگین، والیبال می‌خواست. انگار که حامله باشه و دچار ویار شده باشه. دست خودش نبود، فقط می‌دونست که والیبال می‌خواد. پس کمی تو فکر فرو می‌ره و با روشن شدن چراغی بالای سرش، راهکارشو ارائه می‌ده.
- دقیقا نکته تو همینه سالازار! جزایر جاوایی به اندازه کافی گرم هست و وقتشه که سرد بشیم.

سالازار هم اما کوتاه بیا نبود.
- ولی الان زمستونه و باید خوش‌حال باشیم که گرم شدیم و نه سرد!

گلرت دلش می‌خواست بازم جوابی از جیبش بکشه بیرون و رو کنه. اما به جای جواب، چندین عنکبوت و خرده بیسکوییته که بیرون می‌ریزه و سالازار به همین سادگی پیروزِ ماجرا می‌شه.

گلرت در راه که داشتن می‌رفتن تا به جادوآموز دیگه‌ای برسن و به سوی خارج از جزیره هدایتش کنن، کلی فکر می‌کنه. همینطور هی فکر می‌کنه. اینقد فکر می‌کنه تا بالاخره بتونه به والیبال بازی کردنش برسه، و به خیال خودش می‌رسه. پس وایمیسه تا راهکار بعدیشو ارائه بده.
- سالازار!

سالازار که طعمه جادوآموز بعدی رو از دور دیده بود و حالا با قدم‌های محکم قصد داشت به سمتش بره، با شنیدن اسمش متوقف می‌شه.
- چیه گلرت؟ بذار یکم جزیره خلوت شه فضای بازتری برای والیبال بازی کردن داشته باشیم خب. اونم بدون مزاحمایی که هی بخوان وسطش پارازیت بندازن!

گلرت یک لحظه از بیان حرفش منصرف می‌شه. سالازار بی‌راه نگفته بود. اینطوری حتی می‌تونستن ساعت‌های بیشتری والیبال بازی کنن. ولی در اون لحظه ویار والیبال داشت و ناخودآگاه جمله بعدی به زبونش رونده می‌شه.
- نمی‌شه یه چند نفرو در حین والیبال بازی کردن دک کنیم؟

واکنش سالازار چیزی جز محکم کوبیدن بر وسط پیشونی خودش نیست. کاش می‌دونست چی شده که گلرت یهو اینقد به والیبال علاقمند شده!

- یک بار دیگه به شفتالوی مامان تهمت بزنی، طلاقمو ازت می گیرم.

مروپ این حرف را بعد از بررسی سریعی که از محیط اطرافش داشت، زد. اگر حرف تام درست می بود، باید آثاری از این موضوع قابل مشاهده می بود. پسرش آدمی نبود که بدون ریختن خون، زدن کروشیو و زهره ترک کردن افراد با نشان دادن صورت بدون بینی‌اش، دست به این کار بزند.

- ولی من خودم شنیدم زن! با گوش های خودم! باید حرفمو باور کنی.
- از سنت خجالت نمی کشی فال گوش وایمیستی؟ تو الان نوه داری! باید الگوی اون باشی. من تا حالا ندیدم لای در گیر کنی تا اون بچه بفهمه معنی درگیر چیه! برو! برو خجالت بکش و انقدم مزاحم من نشو. می خوام رو صورتم پوست خربزه ی یک ساله بذارم و استراحت کنم.

تام زنش را می شناخت. وقتی اینگونه جواب او را می داد یعنی دیگر نمی توانست او را قانع کند تا حرف هایش را باور کند. باید فکر دیگری می کرد تا دیر نشده. هرچه زمان پیش می رفت، افراد جزیره بوسیله ی سالازار، لرد ولدمورت و گلرت که تازه به جمع آنها اضافه شده بود، کم می شدند... و این یعنی نزدیک شدن به کروشیو های بی پایان!

تام بعد از فکر کردن به این چیز ها، به خود لرزید و بعد ترسید و بعد غلتید و بعد ری‍... ‍ق رحمت را برای چند ثانیه سر کشید و چون تلخ بود، تف کرد بیرون! از جایش بلند شد و شروع کرد به فکر کردن. آیا باید این موضوع را با دیگر موسسان هاگوارتز مطرح می کرد یا این کار زیاده روی بود؟

کمی آن طرف تر

- خب ببین سالازار! برای اینکه کارمون زودتر جلو بره، باید بریم تو کار "گود کاپ، بد کاپ"!
- کافی بود که "گ" را بگویی! باقی‌اش را خودمان می فهمیدیم.

کاستوم های پلیس پوشیدند و حرکت کردند. به گروهی از افراد آفریقایی - آمریکایی جادوگر رسیدند.
- فعالیت مشکوک! فعالیت مشکوک! بخوابید روی زمین! دستاتونو بذارید جایی که بتونم ببینمشون.

برادران سیاه پوست، هر کاری که گلرت گفته بود را کردند.

سالازار قرار بود که نقش پلیس خوب را بازی کند. ولی این وضعیت، پلیس خوب را هم بد می کرد.
- گفت بخوابید رو زمین نه اینکه بخوابید رو زمین. اجرا نکردن دستور پلیس جرمه! لطفا همکاری کنید تا به مشکل نخوریم.

برادران سیاه پوست همکاری کردند.
- خودتون رو جای پلیس جا زدین؟ گروهبان گلرت!
- قربان، بله قربان!
- دستبند بزنید باید ببریمشون کلانتری!

برادران سیاه پوست شروع به التماس کردند. آنها فقط آمده بودند که تفریح کنند. قصد نداشتند که به دردسر بیفتند.

سالازار و گلرت که به خواسته ی خود رسیدند. کمی فیلم بازی کردند که انگار گرفتن تصمیمی که قرار بود آن را مطرح کنند بسیار دشوار است.
- اگر تا پنج دقیقه ی دیگر این جزیره را ترک کردید و رفتید. از جرمتان چشم پوشی می کنیم.

برادران سیاه پوست ترک کردند.

- بیا سالازار! اینم کمک! بریم والیبال دیگه.
- تازه گرم شدیم گلرت! تازه گرم شدیم.

تام دوان دوان پیش مروپ رفت.

- چی شده شوهر مامان؟ چرا اینقدر هراسونی؟
- پسرت رو پدرش دست بلند کرده! تازه می‌خواست منو فرش قرمز کنه برا خودش!

مروپ نگاهی عمیقی به تام کرد.
- پس یعنی عزیز دل مامان رو شوهر مامان دست بلند کرده؟
- اوهوم!
- و می‌خواسته فرشت کنه؟
- اوهوم!
- حتما حقت بوده دیگه!

با شنیدن این حرف غدد اشکی تام درجا خشکید.
- چی؟!
- همین که شنیدی! حتما یه کاری کردی که ناریگل مامان زدت.

تام همینطور که با خودش فکر می‌کرد که چی شد که فکر کرد که مروپ ممکنه بخواد که ازش حمایت کنه و حقو به پسر عزیز دردونه‌ش نده، مروپ رشته افکارشو پاره کرد.
- خب حالا چی کار کردی که پسر گل مامان زدت؟
- خب من... آهان!

با به یاد آوردن علت اصلی قضیه، لامپی بالای سر تام روشن شد. خب تام ماگله و نمی‌شه ازش انتظار داشت که نوک چوبدستی بالای سرش روشن بشه!

- من داشتم میومدم بهت بگم پسرمون داره بقیه رو از جزیره به در می‌کنه که منو زد...

تام به صورت کاملا جدی پا می‌شه تا بره و پته مته لرد و سالازار رو برای مروپ بریزه رو آب. یک قدم می‌ره... دو قدم می‌ره... سه قدم می‌ره... وقتی به چهار قدم می‌رسه و لرد می‌بینه که تام اصلا هم شوخی نکرده و واقعا داره می‌ره که بره، از جاش بلند می‌شه و سریعا انتهای لباسشو می‌گیره تا متوقفش کنه.

ولی گویا واقعه‌ای فراتر از متوقف شدن برای تام رخ می‌ده!

چرا که تام انگار که پری در جریان باد باشه، با این حرکت لرد از پشت به عقب پرتاب می‌شه، میفته رو زمین و بله، بیهوش می‌شه! البته فقط برای چند ثانیه. وقتی چشماشو باز می‌کنه با صورت لرد مواجه می‌شه که درست بالای سرش قرار داره و با تعجب بهش زل زده.

تام با دستش لردو کنار می‌زنه و روی زمین به حالت نشسته در میاد.
- مروپ کجایی که ببینی پسرت دست رو پدرش بلند کرده!

چشمای لرد که همین الان هم از مگس‌وزن بودن پدرش گشاد شده بود، حالا با شنیدن این حرف حتی گشادتر هم می‌شه.
- ما... ما چی کار کردیم؟
- مگه نمی‌بینی رو زمین پهن شدم؟

لرد دست از تعجب کردن برمی‌داره و دست به سینه وایمیسه.
- خیر. شما رو زمین نشسته‌اید!

تام با به یاد آوردن این که چند لحظه پیش به حالت نشسته در اومده بود، گلوشو صاف می‌کنه و سعی می‌کنه دوباره اوضاع رو به نفع خودش بچرخونه.
- بله، اول منو زدی زمین، بعد حس کردی کم زدی زمین! پس خواستی بلندم کنی که این‌بار محکم‌تر بزنیم زمین تا من با زمین یکی بشم و بعنوان فرش قرمز ازم استفاده کنی و از روم رد شی و بری به نقشه‌های بعدیت برای بیرون کردن ملت از جزیره مشغول شی!

این‌بار نوبت لرد بود تا با جدیت به تام زل بزنه. به نظر میومد پیشنهاد جذابی از طرف تام ارائه شده بود. چرا تا الان به ذهن خودش نرسیده بود که با کتلت کردن یکی روی زمین، در نقش فرش می‌تونه ازش بهره ببره؟

تام که دید لرد واقعا داره این گزینه رو بررسی می‌کنه، جیغ بلندی می‌کشه و از جاش بلند می‌شه تا با بیشترین سرعتی که می‌تونه از اونجا بره!

خلاصه:
مروپ تصمیم گرفته خانواده شو برای تعطیلات ببره هاوایی و ازشون قول گرفته که تا زمانی که در تعطیلات هستن حق کشت و کشتار و کارهای شرورانه ندارن. اما وقتی به جزیره میرسن میبینن همه هاگواتز و جامعه جادوگری هم به طریقی خودشون رو به جزیره رسوندن.
لرد و سالازار که از شلوغی جزیره خسته شدن نقشه دارن همه افراد رو با روش مسالمت آمیز فراری بدن...

تام که میخواست جز به جز مکالمه را بشنود و بعدا به مروپ گزارش دهد، بیشتر خم شد و گوشش را جلو برد.
- حداقل به فکر آبروی خودت نیستی... به فکر آبروی ما باش! جدا مادر ما عاشق چی تو شد؟

تام جیغ نه چندان مردانه ایی کشید و برگشت و لرد را دید که با قیافه بسیار پوکر بالای سرش ایستاده و به او خیره شده است.
- نه ...چیزه... گوش که واینساده بودم! داشتم یکم رو درخت نخله حرکات نرمشی میزدم! اصلا فهمیدی برنامه سالازار چیه؟ اون میخواد...

لرد وسط صحبتش پرید و با همان قیافه پوکر گفت:
- زرد عقدی!
- جان؟

لرد مانند تام دو زانو نشست و با لحن شاکی طوری گفت:
- صد دفعه گفتم برو موهاتو توی اکستنشن تهران زرد عقدی کن! ما بابای بور میخواهیم!... هیکل که نداری! بر و رو هم که نداری! حداقل زرد عقدی کن که پیش مرگخوارهایمان بگوییم بابایمان خارجی است!

تام که جا خورده بود گفت:
- یعنی چی؟ چرا منو تخریب شخصیتی میکنی؟ چرا قیمه ها رو میریزی تو ماستا؟ من خوشم از زرد نمیاد خب!

لرد که انگار منتظر همین حرف بود، بشکنی زد و با ذوق گفت:
- همین دیگه! ما هم برای خودمان بابای زرد پیدا کردیم!
بعد از سر جایش بلند شد و با حضور دهان باز مانده تام، سدریک دیگوری را کشان کشان از پشت بوته ای در آورد.
- این بابای جدید ماست! زرد هم هست و بچه خوشگل هم میباشد! فقط کمی خواب است که حالا یه فکری براش میکنیم!

تام با همان حالت دو زانو پنگوئن وار به لرد و سدریک نزدیک شد و گفت:
- یعنی چی پسر گلم؟ به خاطر یک موی زرد داری منو جایگزین میکنی؟
لرد بدون توجه ادامه داد:
- خب اینم بابای قدیمی ما! سدریک!...هوی سدریک!....آقا سدریک!...یه لحظه بیدار شو! اکس ددی ما الان به شما میگوید که چقدر مادرمان میگذراد شما بخوابی! چقدر مهربان است!

سدریک با یک چشم باز پرسید:
- راست میگه؟ هرچی بخوام میخوابم؟

تام که از این مکالمه مسخره داشت سکته میکرد ، داد زد:
- اولا که مروپ مال منه! سهم منه! عشق منه!....بعدم خواب چیه؟ اصلا نمیذاره آرامش داشته باشی! ولی من باز دوسش دارم!

سدریک چشم بعدی را هم باز کرد و گفت:
- ارباب! چی میگه این؟ من اینجوری قبول نمیکنم!
لرد با لبخند گفت:
- نخیر! ما شما را جایگزین میکنیم!...مگر اینکه در جزیره نباشی!
- اخه من نمیخوام! این بابای شما...
- بابای ما را ول کن! نگرفتی؟ مگر اینکه در جزیره نباشی!

سدریک لحظه ایی مکث کرد و بعد خمیازه کشان گفت:
- خب من از اولشم میخواستم خونه بخوابم.... من برمیگردم!
بعد بلند شد و با پتو و بالشتش دور شد.

لرد که دور شدن سدریک را دید با لبخند از جایش بلند شد و گفت:
- خب اینم نفر یک ما!...خداحافظ بابا!

تام همانطور دو زانو کنار درخت نشست و به فکر فرو رفت:
- الان این مسخره بازی چی بود؟....الان چی شد؟...میرم به مروپ میگم داری چیکار میکنی پسرم!

----------------------------------------------------------------
در ابتدا از تمام جادوگرهای بی نظیری که در این سوژه همکاری میکنند، تشکر میکنم و یادآوری میکنم که برای کمک به فعال بودن سوژه برای همه، زمان رزرو پست 30 تا 45 دقیقه است و قابلیت افزایش زمان رزرو وجود نداره.

لذت ببرید و در جزیره بهتون خوش بگذره.

البته یه کم با خودش فکر می‌کنه و می‌گه آخه ماگل‌ها هم با توپ والیبال بیهوش نمی‌شن چه برسه به این جادوگر قوی‌بنیه‌ی اصیل کهنسال جاافتاده‌ی هم‌هیکل اوج جوانی آرنولد شوارتزنیگر! (اون نیگر نه )

خلاصه سالازار بی فوت وقت چوبدستیش رو که قبلاً از ترس مامان مروپ (الان یعنی مامان مروپ که نوه‌ی نوه‌ی نوه‌ی نوه‌ی سالازاره، برای سالازار هم مادری می‌کنه؟! ) توی بدنش قایم کرده بود بیرون می‌کشه تا اون پدر پدر پدر پدر پدر پدرسوخته‌ای رو که توپ والیبال رو زده تو سرش به سزای عملش برسونه.

- آآآآآآی نفس‌کش!!

یه نفر از دور جواب می‌ده:

- آآآآآآی پیرمرد!! توپ رو ول بده بیاد!

سالازار به طرف صدا برمی‌گرده و می‌بینه گلرت مایوپوش اون طرف ایستاده و با پوزخند بهش زل زده.

- هوی گلرت! تو چرا لختی! چرا اینقدر شیکم داری؟!
- داداش همه مثل تو بیکار نیستن صبح تا شب برن باشگاه شیش تیکه بسازن. ما بیزی‌ها شیکم داریم. اصلاً شیکم بهم میاد. توپ رو بده بیاد دارم تیم جمع می‌کنم والیبال ساحلی بزنیم

سالازار که اصلاً انتظار نداشت گلرت رو اونجا ببینه (چون شنیده بود گلرت یه سر رفته به سفر قطر برای آوردن فنر برای یه گاو نر که گیر کرده بود پشت در) ترجیح داد یه سوال دیگه بپرسه:

- حاجی ناموساً تو چجوری الان یهو برنزه شدی؟!

- سید من الان دو هفته‌س که اینجام. چشم آینده‌بینم گفته بود قراره خانواده‌های اسلیترین‌پور و اسلیترین‌زاده و اسلیترین‌علی‌گنجی برای تعطیلات پاشن بیان این جزیره. ولی فکرشم نمی‌کردم سروکله‌ی دارو دسته‌ی گریفین‌پور و هافل‌زاده و ریووندی‌ها هم پیدا بشه.

سالازار کبیر توپ رو مستقیم به قصد کوبوندن به صورت گلرت به طرفش پرتاب میکنه و جواب می‌ده:

- اینم وضعیت مایه... یعنی وضعیت ماره... همون ماری که از پونه بدش میاد ولی هر جا میره می‌بینه پونه قبل از خودش اونجاست... شِت! بچه ول کن منو. مامان این بچه کجاست بیاین ببرینش!

گلرت دست گابریل رو می‌گیره و در گوشش می‌گه:
-عمو برو دنبال لوبیاسیاه.

گبریل اول نمیره. بعد یه فکرای شومی میاد تو ذهنش و یهویی تصمیم می‌گیره بره.

گلرت با خنده به سالازار میگه:

- سید جان بیا بریم والیبال بزنیم دیگه. صبح تا حالا دنبال یارم.

- حاجی به خدا الان اولویت مهم‌تر دارم. میخوام این اضافی‌ها رو از جزیره دک کنم.

- خب باسیلیسک رو ول بده این وسط همه رو بخوره دیگه.

- نه نگرفتی چی شد. باید بدون خون خونریزی اینا رو دک کنم. کمکم کنی یه دو سه تاشون رو نگه می‌دارم بیان باهات والیبال بازی کنن.

تام داشت از پشت درخت نخلی این مکالمه رو گوش می‌کرد.