نبش قبر: قسمت دوم

هشدار: شامل صحنه ی دلخراش


در یک اتاق سنگی مکعبی و کوچک با سقف کوتاه نشسته ایم. بخش هایی از دیوارها کنده شده اند و مایعی زرد و بدبو از آن ها جاریست. سرم گیج می رود و احساس می کنم دارم بیهوش می شوم، ولی نفس عمیقی می کشم و سعی می کنم آرام سر جایم بمانم.

سابیس چشمان خاکستری اش را به من می دوزد. در چشمان تنگ شده اش، کینه توزی هست.
"آن ها را می بینم. درد، امید و آرامشی که در چشمانشان بود. بعد از تمام کارهایی که با جسمشان می کردم، انتظار نداشتند زنده بمانند. اما من کارم را خوب بلد بودم. در نهایت ظرافت انجامش می دادم. به یاد می آوری؟"

جواب نمی دهم و ففط با تاثر به او می نگرم. او با لحنی خشم آلود فریاد می زند:
"به یاد می آوری؟"

می لرزم و با لکنت می گویم:
"بله، سرورم."

او ادامه می دهد:
"چهره ها و بدن هایی که از درد در هم فرو می رفت و به خود می پیچید و من گناه را می دیدم که دارد مثل رودی چرکین از آن ها خارج می شود."

من با صدایی لرزان و ترسیده:
"اما این طور نبود، سرورم. خودتان گفتید که این طوری نبوده. چیزی که داشت از آن ها خارج می شد، روح شما بود."

سابیس نگاهش را به من می دوزد. پلک پایینی چشم راستش می تپد و رگ های پیشانی اش متورم شده.
"اوه نه. گمان نمی کنم. این فکری بود که تو، تو شیطان چرک آلود در سرم کاشته بودی."

اشک در چشمانم جمع می شود.
"سرورم!"

سابیس:
"تو مرا نابود کردی. از جهنم سرخ و سیاه داخل باغی سبز و پر نور بردی و بعد با دستان خودت درختانش را آتش زدی. از اول هم قصد داشتی همین کار را بکنی."

سرم را به سرعت به نشانه ی نفی تکان می دهم و با صدایی اشک آلود می گویم:
"نه، نه. این طور نیست."

سابیس:
"فقط راهب های انسان نیستند. خون آشام ها هم همین طورند. راهب و غیر راهب. ریاکارهای پلیدی که پشت نقاب پاکی یا قدرت پنهان شده اند. همه ی آن ها باید رنج بکشند تا از چرک خالی شوند."

من به آرامی:
"شما متوجه نیستید چه دارید می گویید، سرورم. اصلا این خود شما نیستید که دارد این حرف ها را می زند. وقتی قلبتان تسکین یافت، آن وقت دوباره همه چیز..."

چشمانش گشاد می شود و از جایش می جهد و به سمتم یورش می آورد. سعی می کنم از تیررسش دور شوم، اما موفق نمی شوم. همه چیز خیلی سریع رخ می دهد، آن قدر که خالی شدن چشمم از حدقه را مثل کنده شدن یک تار مو حس می کنم.

خون گرم بر صورتم جاری می شود و با حالتی شوکه شده به کره ی چشمم بر کف دست او نگاه می کنم.
"شما‌.‌.. شما چه کار کردید؟"

سابیس لبخند تلخی می زند.
"تو تکه ای از قلب مرا کندی و پیش خودت نگه داشته ای. پس این منصفانه است که من هم تکه ای از تو را پیش خودم داشته باشم."

دستمال سفیدی از روی میز برمی دارد و چشمم را داخل آن می گذارد و می پیچد و در جیب ردایش می گذارد، جیبی روی قلبش.

بعد به سمت من که هنوز گیج و حیرانم می آید و با دستمالی دیگر خون ها را از صورتم پاک می کند و زخمم را پانسمان می کند.

به مایع زردی که از تکه های خالی شده ی دیوارها جاریست، می نگرم. این چیست که دارد خارج می شود؟ گناهانمان یا روحمان؟

نبش قبر: قسمت اول

دردی از اشتیاق برای در آغوش گرفتن گذشته. این چیزیست که گادفرویدا حس می کند، اما به راحتی نمی تواند درباره ی آن با هر کسی حرف بزند.
اکنون او در این سیاهی شب و در حالی که ماه نور ضعیفش را از پس ابرها به زمین می پراکند، او به سمت قلعه ی لرد سابیس می رود تا با او قلب گذشته را بشکافد. مهم نیست که دردناک باشد، فشار ناشی از اشتیاق برای واکاوی قدیم از این درد زجرآلودتر است.

قدم می گذارد به درون این قلعه ی کهن و ناخودآگاه لبخند بر لبانش می نشیند و اشک در چشمانش جمع می شود. این قلعه محل ماحراهای تلخ و شیرین بسیار است و لرد سابیس، او یکی از معشوقان سابقش است، در زمانی که گادفرویدا در کالبد گادفری بود.

در حالی که به دیوارهای پر از سنگ های برجسته و نوک تیز می نگرد، سابیس در مقابلش ظاهر می شود. با همان قامت بلند و شانه های وسیع، موهای سیاه بلند و پرپشت و مجعد و چشمان خاکستری عمیق که در خود غرق می کرد.

چشمان سابیس اندکی گشاد می شود و دهانش اندکی باز می ماند. با صدایی آهسته زمزمه می کند:
"تو؟..."

گادفرویدا جلو می رود. شور را حس می کند که گونه هایش را داغ کرده اند. صربان قلبش شدید شده. می خواهد سابیس را در آغوش بگیرد، اما نمی تواند. حالا او دیگر گادفری نیست.

یا شاید هم هست؟ که گفته نمی تواند گادفری باشد، چون در کالبد گادفرویداست؟ او هنوز گذشته اش را به خاطر دارد. او فقط یک خون آشام مونث به نام گادفرویدا فلورانسو و معشوق دومینیک مورن نیست. گادفری میدهرست هم هست، یک خون آشام مذکر با چندین معشوق که یکی از آن ها سابیس است.

دیگر تردید نمی کند و سابیس را محکم در آغوش می گیرد و با لحنی آغشته به هیجان می گوید:
"این منم، سرورم. گادفری."

سابیس بی حرکت می ماند، انگار ذهن و روحش قادر به نشان دادن عکس العمل نیست. گادفرویدا چند لحظه او را در آغوشش نگه می دارد و وقتی او را مثل محسمه ای یخ زده می بیند، اندکی از او فاصله می گیرد، در حالی که بازوانش را فشار می دهد. گویا با این کار می خواهد به خود اطمینان دهد که سابیس او را از خود نخواهد راند.
"این منم! ببین. به چشمانم نگاه کن. همان چشمان عسلی گربه وار نیستند؟"

سابیس چشمان خاکستری اش را به چشمان او می دوزد. کم کم اشک در آن ها جمع می شود و اخم بر پیشانی اش ظاهر می شود، انگار در تقلاست تا سردی و فاصله اش را حفظ کند. او دستان گادفرویدا را با حالتی که نه آرام است و نه خشن، از بازوانش جدا می کند و رویش را از او برمی گرداند.
"آمدی این جا که چه بشود؟ چنگک در گور گذشته فرو کنی و جنازه اش را از دل خاک بیرون بکشی؟"

گادفرویدا نگاهش را غلیظ تر از قبل به او می دوزد، گویا نگران است که او غیب شود.
"بله، سرورم. دقیقا برای همین آمده ام. ما آن جنازه را خوب بدرقه نکردیم، قبل از آنکه به خاک بسپاریمش."

سابیس:
"اگر الان آن را بیرون بکشیم، بوی تعفنش همه جا را می گیرد."

گادفرویدا:
"پس با عطر عشق خوشبویش می کنیم."

سابیس یک قدم عقب می رود و به تندی می گوید:
"تو از عشق چیزی نمی دانی. یا شاید فقط یک چیز را می دانی، اینکه چه طور با آن مثل صاعقه ای بر ارواح معشوقانت فرود بیایی و خاکسترشان کنی."

اشک از چشمان گادفرویدا جاری می شود.
"از شما نمی خواهم که این ها را به من نگویید. اما التماس می کنم که مرا از خود نرانید. اگر چنین کنید، گادفری درونم خواهد مرد."

سابیس با لحنی که سردی و خشم همزمان در آن موج می زند:
"خب بمیرد، مگر چه می شود؟ مگر این آن چیزی نیست که تو می خواستی؟"

و برمی گردد و در مسیر پلکانی طویل ناپدید می شود. گادفرویدا با قدم هایی آهسته او را دنبال می کند، در حالی که سردی، رنجیدگی و خشم سابیس را به نشانه ای نیک می تعبیرد، اینکه هنوز او را، گادفری را فراموش نکرده.


ادامه دارد...

وقتی کسی را دوست بداری؛ حاضر نیستی قبول کنی او هم عیب و نقص‌هایی دارد. نمی‌توانی بپذیری او هم ممکن است اشتباه کند. دست کم ریگولوس آرکچروس بلک این‌گونه بود.

وقتی از پاندورا قضیه‌ی به هم خوردن دوستی سوروس و لی‌لی اونز گریفیندوری را شنید، وقتی متوجه شد لی‌لی فقط به‌خاطر این که سوروس او را گندزاده خطاب کرده دوست دوران کودکی‌اش را ترک نموده؛ با وجود این که همیشه فکر می‌کرد بهتر است خشم را سرکوب کرد؛ زیرا نشان دادن آن فقط ضعف انسان را می‌رساند، بلافاصله به این نتیجه رسید که سوروس فقط از سر خشم این حرف را زده و اشتباه از آن دخترک موقرمز بوده که مثل یک بچه‌ی هفت ساله‌ی نازپرورده، با یک حرف دوست چندین و چند ساله‌اش را رها نموده. وقتی پاندورا قضیه را به او گفت؛ آهی کشید.
- سوروس فقط عصبانی بوده.

پاندورا یک طره موی بلوند را از روی پیشانی خود کنار زد. فقط خدا می‌دانست چند بار کوشیده بود با لی‌لی اونز صحبت کند و جوابی نگرفته بود. هرچند لی‌لی همیشه با پاندورا به مهر و عطوفت رفتار می‌کرد-شاید چون دلش برای دختری که نود و نه درصد دانش آموزان هاگوارتز مسخره‌اش می‌کردند می‌سوخت.-، لکن وقتی بحث سوروس را پیش می‌کشید؛ بی‌مقدمه بلند می‌شد و می‌رفت و پاندورا فکر می‌کرد بداند چرا. لی‌لی فکر می‌کرد سوروس به او خنجر زده؛ در حالی که به نظر پاندورا و ریگولوس چنین نبود. دخترک دستش را میان موهایش کشید.
- انگار اونز حاضر نیست این رو قبول کنه.

زنگ، به صدا درآمد و ریگولوس به همراه صف سال پنجمی‌های اسلیترین به سمت کلاس معجون‌سازی رفت. طبق معمول، غرق افکار خودش بود و به دانش آموزان احمقی که بر سر مدل موی جدید فلان خواننده یا چرخش بهمان بازیکن کوییدیچ در بیسار مسابقه بحث می‌کردند توجهی نداشت.

لکن این بار، برای نخستین مرتبه به جای مفاهیم انتزاعی و طرح داستان‌هایش، به چیزی واقعی و ملموس می‌اندیشید. چیزی که در نزدیکی خودش رخ داده بود. و آن هم این که اونز حاضر نبود بی‌گناهی سوروس را باور کند..یا شاید هم خودش و پاندورا حاضر نبودند اشتباه دوستشان را بپذیرند؟ نمی‌دانست.

پس من اومدم مهمون کلاس پرورش خلاقیت سالازار بشم با موضوع نسخه متضاد.

طلسم بنفش رنگی رو که در نتیجه حرکت شلاق‌وار چوبدستی رقیبش به سمتش روانه شده بود رو دفع کرد و در جواب طلسم بیهوش کننده‌ای رو از نوک عصاش به سمت رقیبش که سیبل تریلانی بود فرستاد که البته با پرتاب یک عدد گوی بلورین به سمتش، دفع بشه و پشت بندشم مجبور شد دوتا طلسم کشنده رو به کمک سایه‌ش دفع کنه.
- ولی این قرار بود دوئل تمرینی باشه!
- خب حالا تو که نمیمیری اگه طلسم مرگ هم بخوری!
- باشه ولی ترجیح میدم نخورم!

و دوئل ادامه یافت. البته که الستور همچنان ترجیح میداد سیبل رو به کشتن نده و صرفا بیهوشش کنه. بنابراین در همون حال که انواع طلسم‌های غیر لفظی رو می‌فرستاد و دفع می‌کرد و از گوی‌های بلوری سیبل جا خالی می‌داد، به یک عدد طلسم توهم ساز زیبا فکر کرد که می‌تونست باعث بشه شخص توی زندگی نسخه متضاد خودش زمان بگذرونه و حسابی از نظر روانی دچار تراما بشه.

الستور با خنده سرد و بی‌روحی طلسمش رو فرستاد، طلسمی که مستقیما به گوی بلوری سیبل برخورد کرد؛ و به سمت خودش کمونه کرد.

***

چشماشو باز کرد و به سقف اتاقش نگاه کرد. لباش به لبخندی باز شدن و حس کرد که داره صدای آواز گنجیشکا و انواع و اقسام پرنده‌های خوش صدا رو از پنجره اتاقش می‌شنوه. طبیعتا کلی انرژی مثبت گرفت و حتی لبخندش عمیق‌تر شد.
بعدش از جاش بلند شد، توی آینه اتاقش به چهره‌ش نگاه کرد. با انگشتای بلندش، موهاش رو مرتب کرد و کمی خودش رو کش و قوس داد. چند ثانیه بعد، به سمت کمد لباساش رفت و آبی‌ترین تیشرت و شلوارکشو پوشید؛ بعدشم از اتاقش خارج شد.

توی آشپزخونه دنجش، صبحونه درست کرد و همون‌جا خوردش. صبحونه‌ای مقوی، بدون هیچ‌گونه شکلات و هله و هوله. همون‌طور که باید. موقع جویدن گردوهاش، حس غریبی داشت. انگار که نباید اون‌جا باشه. البته که می‌دونست باید باشه. ولی در هر صورت حسش عجیب بود، و چون نمی‌دونست از کجاست و چرا و چطور، تصمیم گرفت شونه‌هاشو بالا بندازه و بی‌اهمیتی کنه و از ادامه صبحونه‌ش لذت ببره.

همون‌طور که آروم لیوان آب گرمش رو می‌نوشید، از پنجره به بیرون نگاه کرد و حس کرد آفتاب اون روز درخشان‌تر و زیباتر از همیشه‌ست. انگار که با رگه‌های طلایی رنگ نورش، بهش لبخند میزنه تا روزش رو به بهترین نحو شروع کنه.

بنابراین، آخرین دونه گردو و نونش رو خورد، موهاش رو شونه کرد و از خونه خارج شد، دیگه حس غریب و عجیب رو نداشت و خیلی هم خوشحال بود. مستقیم به سمت خونه همسایه بغلیش رفت، روزنامه‌ای که جلوی حیاط خونه افتاده بود رو برداشت، به سمت در رفت، و چندبار آروم با انگشت به در کوبید.
در باز شد و پیرزنی کوتاه قد که به سختی با عصاش راه می‌رفت، بهش نگاه کرد.
- سلام ال! مرسی از بابت روزنامه... نمی‌دونم اگه تو نبودی چیکار می‌کردم.
- البته. همیشه باعث افتخارمه که بهتون کمک کنم. اصلا برای همین اینجا هستم. ^___^

بعدشم رفت. رفت و رفت و رفت تا به انتهای کوچه رسید، توی خیابون اصلی به سمت چپ پیچید و وارد سوپر مارکت شد. دوتا بطری شیر بدون لاکتوز خرید و مقداری هم انعام برای شاگرد سوپرمارکتی گذاشت چون حس می‌کرد به جوان بیچاره که خیلی هم مودب بود و همه کارهارو به خوبی انجام می‌داد، به اندازه کافی حقوق و بها داده نمی‌شه.

و برگشت. برگشت و برگشت و برگشت تا دوباره به جلوی خونه خودش رسید. وارد خونه شد، یک کاسه فلزی برداشت و داخلش رو پر از شیر کرد.
- این هم برای گربه‌های بی‌خانمان که شیر تمیز و خوشمزه بدون لاکتوز داشته باشن.

بعدش هم یک کاسه فلزی دیگه رو پر از آب جوشیده شده و خالی از املاح کرد. چون می‌دونست که گربه‌ها توی این فصل گرم، نیاز به آب هم دارن و بدون آب نمی‌تونن زیاد دووم بیارن. بعد هر دو کاسه رو به دست گرفت، از خونه خارج شد و توی حیاط جلوی خونه، هر دو کاسه رو توی یه گوشه که سایه بود روی زمین گذاشت.
و اون لحظه، انعکاس خودش رو توی آب داخل کاسه دید.
اولش حس کرد اشتباه دیده، بنابراین دوباره برگشت و به خودش نگاه کرد. و چشماش از شدت وحشت و تعجب گشاد شدن...

***

- نععوووهاااااااااووووو!

الستور مون با صدایی مثل نعره گوزن زخمی، بیدار شد. روی تخت سفتی خوابیده بود، که قطعا تخت خودش نبود و چندین نفر هم دورش ایستاده بودن که چهره‌هاشون براش نامفهوم و ناشناس بود.
قلب سیاهش با شدت و قدرت توی سینه خودش رو داشت به در و دیوار می‌کوبید و احتمالا اگر الستور دهنش رو باز می‌کرد، از توی دهنش می‌پرید بیرون.
- صبحونه بدون شکلات؟! کمک به همسایه‌ها؟! خریدن شیر واسه گربه‌ها؟! البته این یکی رو منم احتمالا انجام می‌دم اگه شیر توی یخچال باشه... وات د فلامل؟! اصلا شما کی هستید و من کجام؟!
- به نظر می‌رسه که بیمار کاملا بهوش اومده و از توهمش خارج شده. آفرین بهمون. سنت مانگو حقیقتا بهترینه و باید بکوبیم تو صورت بیمارستان سوانح جادویی آمریکا که هی ادعای برتری میکنه.

نگاه شفادهنده‌ها روی وجودش که خیس از عرق سرد بود، سنگینی می‌کرد. بدون حرف دیگه‌ای روی تخت نشست. از بین شفادهنده‌ها که دورش حلقه زده بودن، تخت بغلی رو دید و بیماری که روش خوابیده بود با صورتی که انگار چند ساعت توی شیر خیس خورده بود.
الستور از این موضوع خوشش نیومد. الستور نمی‌خواست ورژن گوگولی مگولی و کیوت خودش که توی توهمش بود، واقعی باشه. بنابراین با سرعت تمام تصمیم گرفت اوضاع رو اصلاح کنه، و کم‌تر طلسم‌های روزمره توی جهنم رو توی دنیای انسان‌ها اجرا کنه.

دقایقی بعد، الستور در حالی از بیمارستان خارج شد که کلی صدای جیغ و داد پشت سرش بود و خودشم قطرات خون روی صورتش پاشیده بود و داشت کتش رو با آرامش مرتب می‌کرد.

خیلی سخت است کسی را دوست داشته باشید که از شما متنفر است؛ مخصوصا اگر پسر مغرور خاندان بلک باشید و از زمان طفولیت در گوشتان خوانده باشند که از هر نوع التماس برای محبت خودداری کنید.

ریگولوس دیگر از برادرش بریده بود. ابتدا دلش نمی‌خواست او را فقط چون خودش را از خانه‌ی جهنمی‌اشان نجات داده برای همیشه از دایره‌ی افراد مورداعتمادش حذف کند؛ اما وقتی سیریوس نمی‌گذاشت از شعاع صدکیلومتری‌اش رد شود و حتی با پاتر و پتی‌گرو، به تمسخرش می‌پرداخت؛ چرا باید او را دوست می‌داشت؟ یک بلک واقعی تن به هیچ محبت یک‌طرفه‌ای نمی‌داد؛ حتی اگر طرف مقابل برادرش بود.

به روشنی زمانی را به خاطر می‌آورد که سیریوس و غارتگران دیگر را دیده بود که دور هم جمع شده بودند و غیبت می‌کردند. همیشه از این کارشان نفرت داشت؛ اما به خاطر برادرش‌ می‌ترسید از خودشان متنفر باشد.

جیمز پاتر قهقهه‌ای زد و موهای آشفته‌اش را به هم ریخته‌تر کرد.
- هی پدز، از داداش کوچولوت خبر داری؟

حالتی سرشار از انزجار در چهره‌ی سیریوس پدیدار شد.
- اوه، شاهزاده ریگی کوچولو رو می‌گی؟ بمیره یا زنده باشه برام اصلا مهم نیست.

اشک در چشمان ریگولوس حلقه زد و در یک لحظه، از تمام آن‌ها متنفر شد. از جیمز پاتر ازخودراضی که این افکار احمقانه را در سر برادرش انداخته بود؛ از سیریوس بی چشم و رو؛ از پیتر پتی گروی ابله که اکنون سیریوس را نوازش می‌کرد و در تایید آشغال بودن ریگولوس حرف‌های احمقانه‌ای می‌زد و حتی از ریموس لوپینی که گناهی نداشت؛ اما باز هم یک "غارتگر"بود نفرت یافت. همه‌اشان احمق بودند؛ همه‌اشان سر و ته یک کرباس بودند.

ریموس با لحن دلسوزانه‌ای که اکنون در دیده‌ی ریگولوس، نفرت انگیز می‌آمد گفت:
- اینقدر بی‌انصاف نباش پدز. اون هنوز هم داداشته.

ریگولوس از آنجا دور شد. دیگر نه تحمل سخنان ترحم‌آمیز و به نظر ریگولوس، ریاکارانه‌ی لوپین را داشت و نه تاب بدگویی‌های مغرضانه پاتر و سیریوس و پتی‌گرو. با خودش فکر کرد:
- من یه آشغالم یا توی بی چشم و رو که یادت رفته من با آبروی خودم بازی کردم تا تو بتونی فرار کنی خونه پاترها سیریوس؟