پرش به محتوای اصلی
جادوگرانخانه
جادوگران® | نخستین مرجع فارسی زبان هواداران هری پاتر
کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!
آنلاین‌ها
کارت قورباغه شکلاتی
شبکه پرواز

کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!

تصویر تغییر اندازه داده شده

آنلاین‌ها

95
نفر همین الان آنلاین‌اند 27 نفر در «انجمن»
0 عضو 95 مهمان
کجای سایت هستند؟
اعضای آنلاین

فعلاً عضوی آنلاین نیست؛ فقط مهمان‌ها.

42 عضو در ۲۴ ساعت گذشته وارد سایت شدند

کارت قورباغه شکلاتی

کارت قورباغه شکلاتی

پرافتخارترین اعضای سایت جادوگران

شبکه پرواز

شومینه‌های من

۴ مقصد

همهٔ شومینه‌ها

دوئل زیر زمینی

نوع تاپیک: رول‌نویسی تکی

مشاهده‌کنندگان این تاپیک: 1 کاربر مهمان
شناسه بسته‌شده
تولد نقش
1404/05/24
آخرین ورود
چهارشنبه 4 شهریور 1405 23:03
عضویت
1404/05/22
پست‌ها
109
لاکرتیا بلک Vs آیلین پرینس

سوژه: قلب یخ زده!


از یادداشت‌هایِ مکتوبِ «تام. م. ریدل»
لندن – شبِ سی و یکم دسامبر ۱۹۴۳
ساعتِ یازدهِ شب؛پشتِ پنجره‌های بلندِ عمارتِ قدیمی، جهان در سکوتی مه‌آلود غرق شده است. لندن، این غولِ سنگی، زیرِ بارِ برفی که از عصرگاه شروع به باریدن کرده، بازدمی سرد و مرده دارد. صدایِ دوردستِ ناقوسِ کلیساها که برای استقبال از سالِ نو آماده می‌شوند، در میانِ پیچ‌وخمِ تالارهای تهیِ این خانه، چون نجواهایِ ارواحی سرگردان طنین‌انداز است. من اینجا، در میانِ سایه‌هایِ درازِ شمعدان‌های نقره، ایستاده‌ام و به دانه‌های برف می‌نگرم که خود را به شیشه می‌کوبند؛ گویی تمنایِ ورود به این قلمروِ سرد را دارند.
ذهنم به سال‌های دور پر می‌کشد. به راهروهایِ باریک و بی‌روحِ یتیم‌خانه‌ی وولز. مکانی که در آن، خورشید همواره رنگِ خاکستر داشت و دیوارها، بویِ کهنگی و صابونِ ارزان‌قیمت می‌دادند. به یاد می‌آورم که در آن زمستان‌هایِ بی‌رحم، بچه‌های دیگر با چه اشتیاقی به دورِ تکه‌ذغال‌هایِ گداخته در شومینه جمع می‌شدند. آن‌ها برای ذره‌ای گرما، برای حسی از حیات، به هم پناه می‌بردند. اما من، از همان زمان، می‌دانستم که گرما یک فریب است. گرما، آن آتشِ لرزانی است که با یک تندباد خاموش می‌شود و انسان را در تاریکی، تنهاتر از پیش رها می‌کند.
من مادر را به یاد می‌آورم. نه آن‌گونه که دیگران مادرانشان را به یاد می‌آورند. من او را در قامتِ یک خلاء به یاد می‌آورم. زنی که خونِ سحرآمیزِ اسلیترین در رگ‌هایش جریان داشت، اما اجازه داد تا گرمایِ کاذبِ یک عشقِ فانی، وجودش را خاکستر کند. او در سرمایِ خیابانِ لندنی مشابهِ همین امشب، در جست‌وجویِ آغوشی که به او تعلق نداشت، جان سپرد. او مرد، چون قلبش زیادی گرم بود؛ زیادی انسانی بود. و من، آن طفلِ نارس که در میانِ انجمادِ روحِ او به دنیا آمدم، سوگند خوردم که هرگز اجازه ندهم هیچ آتشی، پوستِ سردِ مرا لمس کند.
نیمه‌شب؛لحظه‌ی موعود فرا رسیده است. سکوتِ عمارت چنان سنگین است که صدایِ ریزشِ خاکسترِ شومینه، چون سقوطِ صخره‌ای در یک دره‌ی عمیق به گوش می‌رسد. من در میانِ تالار ایستاده‌ام؛ جایی که نورِ ماه از میانِ ابرهایِ تکه‌تکه، چون تیغه‌هایی نقره‌ای بر کفِ سنگی می‌تابد.
باید این تپش را ساکت کنم. این ضرب‌آهنگِ نامنظم که هنوز هم با وزشِ یادِ مادرم در سینه‌ام می‌پیچد، پیوندی است میانِ من و آن فناپذیریِ حقیر. من دستم را بر قفسه‌ی سینه‌ام می‌گذارم. در زیرِ این پوستِ رنگ‌پریده، قلبی می‌تپد که میراثِ مشترکِ یک ساحره‌ی درهم‌شکسته و یک ماگلِ مغرور است. این قلب، آخرین سنگرِ تام ریدل است. و من، لرد ولدمورت، امشب این سنگر را به قصری از یخ بدل خواهم کرد.
چوبدستی‌ام را بلند می‌کنم. چوبِ سرخدار زیر انگشتانم جان می‌گیرد. ورد را نه با صدا، بلکه با اراده‌ای که از اعماقِ قرن‌ها برخاسته، زمزمه می‌کنم.
ناگهان، هوا در اطرافم تغییر می‌کند. ذراتِ گردوغبار در میانِ فضا منجمد می‌شوند. حس می‌کنم که سرمایی، نه از بیرون، بلکه از درونی‌ترین هسته‌ی وجودم شروع به رویش می‌کند. این حسی است عجیب؛ گویی مایعی از جنسِ بلورِ مذاب در رگ‌هایم می‌دود. خونِ من، که زمانی چون رودی گرم در جریان بود، اکنون به غلظتِ عسل درمی‌آید و سپس، به شفافیتِ الماس می‌گراید.
درد؟ آری، دردی ظریف و نافذ، چون نیشِ هزاران زنبورِ یخی که در دهلیزهای قلبم لانه کرده‌اند. من می‌بینم که چگونه بخارِ نفس‌هایم بر رویِ ردا سیاه و ابریشمی‌ام می‌نشیند و به دانه‌های ریزِ مروارید بدل می‌شود. تصویرِ مادرم، مروپ، در میانِ مِهِ اتاق جان می‌گیرد. او با آن چشمانِ غمگین و گودافتاده‌اش به من می‌نگرد. در نگاهش، نه سرزنش، بلکه نوعی آرامشِ ابدی نهفته است. او می‌داند که من در حالِ انجامِ کاری هستم که او جرئتش را نداشت. من در حالِ حفظ کردن هستم. من عشقِ او را، رنجِ او را و نامِ او را در اعماقِ این قلب، در یک لایه‌ی ضخیم از یخِ جادویی مومیایی می‌کنم تا از گزندِ هر تپشی در امان بماند.
ساعتِ یکِ بامداد؛دنیای بیرون دیگر برای من وجود ندارد. تپشِ قلبم کند می‌شود... یک... دو... و سپس، توقف.حس می‌کنم که سینه‌ام سنگین شده است؛ سنگینیِ یک گنجینه‌ی گرانبها. قلبِ من دیگر نمی‌تپد، اما می‌درخشد. ارتعاشی سرد و پرقدرت از مرکزِ وجودم به تمامِ اعضایم سرایت می‌کند. من دیگر آن موجودِ لرزانی نیستم که در یتیم‌خانه از تنهایی می‌ترسید. من حالا خودِ تنهایی هستم؛ تنهاییِ باشکوهِ یک قله‌ی پوشیده از برف که هیچ انسانی پا بر آن نگذاشته است.
پوستِ دست‌هایم اکنون به سفیدیِ گچ و سختیِ مرمر است. من به سمتِ آینه‌ی قدی می‌روم. چشمانم اکنون در میانِ هاله‌ای از سفیدیِ یخی می‌درخشند. من دیگر به اکسیژن نیاز ندارم؛ من از سکوت تغذیه می‌کنم.
عمارتِ ریدل اکنون دیگر یک خانه نیست، یک معبد است. معبدی برای خدایی که قلبش را به یخ تبدیل کرد تا هرگز دوباره نشکند. من به طبقه پایین می‌روم. ردِ قدم‌های من بر رویِ سنگ‌های کف، الگوهایی از یخ به جا می‌گذارد. من به یادِ بیلی استابز، هم اتاقی ام در وولز و خرگوشش می‌افتم، به یادِ تمامِ آن کسانی که سعی کردند به حریمِ تنهایی من تجاوز کنند. آن‌ها کجایِ این جهانِ پهناور هستند؟ آن‌ها پوسیده‌اند یا خواهند پوسید. اما من، در میانِ این انجمادِ خودخواسته، تا ابد باقی خواهم ماند.
فردا، خورشید طلوع خواهد کرد، اما برای من، نوری نخواهد داشت. من در دنیایِ خودم، دنیایی که از کریستال و سایه ساخته شده، حکمفرمایی خواهم کرد. من لرد ولدمورت هستم؛ مردی که قلبش را تابوتی برایِ عشقِ مادرش و زرهی برایِ روحِ خویش کرد.
لندن در بیرون از این دیوارها می‌لرزد، و من اینجا، در قلبِ این زمستانِ بی‌پایان، سرانجام به آرامش رسیده‌ام. آرامشی که تنها در نبودِ تپش یافت می‌شود...
Only Raven



محفل ققنوس جادوگر جادوگران پلاس جادوآموخته
تولد نقش
1404/09/28
آخرین ورود
دیروز ساعت 22:55
عضویت
1404/09/27
پست‌ها
287
آیلین پرینس در برابر لاکرتیا بلک.
سوژه: قلب یخ‌زده.
- قطع رشته‌ی پیوند چه سخت است!
این جمله را بر کاغذپوستی نوشت و قلم پرش را کنار گذاشت. دستش را بر قفسه‌ی سینه‌اش کشید. آن ماهیچه‌ی خون‌پراکن هنوز سرجایش بود؛ لیکن جای خالی چیزی را حس کرد که زمانی، جوهره‌ی هویتش را تشکیل می‌داد.
سرش را روی میز گذاشت و ذهنش را به صبح همان روز پرواز داد.
نیک به خاطر می‌آورد که پرتوی آفتاب چه‌گونه او را به ریشخند می‌گرفت. گل‌ها با نسیم بهاری می‌رقصیدند؛ انگار دنیا یک نمایش کمدی بود.
ردای سیاهش بر تنش گشاد می‌نمود. گیسوان شبق‌رنگش ژولیده به نظر می‌رسیدند. راه رفتن با کفش‌های پاشنه‌بلند را از خاطر برده بود و مدام تلوتلو می‌خورد. وقتی به بانوی ریزنقش و لاغر تعظیم کرد، کم مانده بود بیفتد.
- تسلیت میگم، خانم مترلینگ.
خانم مترلینگ لبخندی زد که آن‌چنان بر چشمانش تاثیر نگذاشت.
- متشکرم، آیلین جان.
آیلین به طرف دیگران رفت. چیزی در ذهنش آزارش می‌داد که زیاد شبیه اندوه نبود؛ بلکه بیشتر به شیء آزاردهنده‌ای می‌مانست که در چشم فرورفته باشد؛ یا شاید هم چاهی در قلب.

آسمان قلبش نه آفتابی بود و نه گرفته. نمی‌توانست بگوید چه حالی دارد، شاید خود آن آسمان هم نمی‌دانست.

به تابوت دوستش خیره شد. آلبرت مترلینگ، با همان موهای زرگون و پوست برف‌فام. چشمان سبزش پشت پلک‌ها پنهان شده بودند.
انتظار داشت همان‌طور که مردم باید در مراسم خاکسپاری‌ افراد نزدیک اشک بریزند، بغضش تکه‌تکه شود؛ لیک دید که صرفا آن‌جا ایستاده؛ با هاله‌ای از جنس یخ.

دستان لاغرش را در هم قلاب کرد. به قلبش فرمان داد:
- غمگین باش؛ آخرین دوستم رفته.
و به چشمانش فرمان داد:
- اشک بریزید، کسی را ندارم.

لیکن نه فغانی از دل برآمد و نه اشکی از دیدگان.
نفهمید چه‌گونه خداحافظی کرد؛ چه‌گونه مسیر قبرستان تا بن‌بست اسپینر را پیمود و چه‌گونه از کنار همسرش، توبیاس گذشت.
با عربده‌ی همسرش به زمان حال بازگشت. توبیاس اسنیپ پاکوبان فریاد میزد:
- هوی، آیلین!
قبلا این صدا رعشه به تن و جانش می‌انداخت؛ لیک اکنون در مواجهه با آن‌‌، فقط بدون هیچ تغییری در صدایش گفت:
- بله؟

توبیاس جوابی نداد؛ فقط با لگد در را گشود و قامت بلند و چهارشانه‌ی خودش را در چهارچوب در پدیدار کرد. صدای بمش در اتاق پیچید.
- چه غلطی می‌کنی؟

اگر دو هفته پیش بود، این نعره قلب آیلین را وامی‌داشت که خویش را به در و دیوار سینه بکوبد؛ اما اکنون حتی یک سیخونک هم به او نخورد. فقط پاهایش را جا به جا کرد.
- داشتم یادداشت روزانه می‌نوشتم.
توبیاس پوزخندی زد.
- هه! باز داشتی وقتتو تلف می‌کردی؟


مدتی طولانی میشد که یاد گرفته بود روحش را از جسمش جدا کند؛ بنابراین وقتی توبیاس موهایش را گرفت و او را محکم به دیوار کوبید، به دردش اهمیتی نداد؛ لیک این بار حتی خبری از رعشه، رنگ‌پریدگی، تپش قلب و یادآوری روزهای خوش شیفتگی نبود.

توبیاس در را چنان به هم کوبید که آیلین ناخودآگاه از جا پرید. زن جوان بدون این که واکنش دیگری نشان دهد، به کار خویش برگشت.
من نه فرشته‌ام و نه بدان تظاهر می‌کنم.
شناسه بسته‌شده
تولد نقش
1398/03/19
آخرین ورود
یکشنبه 5 مهر 1405 20:18
عضویت
1398/03/19
پست‌ها
529
بسمه تعالی





سوژه: مرگ پرمیوم

- چی؟
- مرگ پرمیوم.

آلبوس دامبلدور به تکه کاغذی که موضوع دوئل رویش نوشته شده بود نگاه می کرد. خیلی مطمئن نبود که درست متوجه شده باشد و به همین خاطر از جوزفین پرسیده بود تا از چیزی که خوانده مطمئن شود. معنی لغوی مرگ و پرمیوم را می دانست. ولی مفهومی که از ترکیبشان برمی آمد برایش غریب بود. شاید به همین خاطر هم بود که بی صدا به دخترک موقرمزی که پشت میز نشسته بود، خیره نگاه می کرد و توامان تاریکی های ذهنش را می کاوید.

- مشکلی هست پروفسور؟

به خودش آمد.
کمی شرمسار از اینکه باعث معذب شدن دختر شده بود.
- نه... نه باباجان. برم ببینم چی کار می کنم.

کاغذ پوستی را تا کرد و در جیبش گذاشت. به سمت درب خروجی دفتر مجادلات جادویی رفت. موسسه‌ای جادویی در پوشش یک سمساری مشنگی در خیابانی خلوت و تاریک قرار داشت و مشنگ هایی را که راهشان به آن طرف ها می افتاد با چند لولوخرخره‌ی تعبیه شده در سطل آشغال های اطراف فراری می داد. گرچه به لطف همان لولوخرخره ها آن کوچه چنان شهرتی یافته بود که دیگر حتی یاغی ترین مشنگ ها نیز به آن نزدیک نمی شدند و شاید به همین دلیل هم بود که رهگذران و ساکنین آن جا علی رغم شور و اشتیاق کریسمس و تکاپوی همیشگی، هنگامی که پیرمردی نحیف با ظاهری عجیب و نیمچه لبخندی بر لب از آن کوچه بیرون آمد، لحظه ای متوقف شدند و نگاهی زیر چشمی به او انداختند. نه خلافکار به نظر می رسید و نه بی خانمان. با توجه به ردای بلند ارغوانی و شنل و کلاه بزرگ نقره ای اش البته به نظر می آمد دیوانه باشد و این نتیجه گیری، گویی ذهن همه آن جماعت به یکدیگر متصل باشد به همگیشان سرایت کرد و به باوری مشترک تبدیل شد.

- ای وای! باز یادم رفت از کوچه نیام بیرون!

و با فریاد و دویدن پیرمرد به سمت کوچه نیز مهر تایید خورد.

پاق!

و باعث شد هیچکس نخواهد سرک بکشد تا ببیند منشاء آن صدا چه بوده.


****


- تو شعور نداری؟ خانواده نداری؟ حریم شخصی حالیت نیست؟

لرد ولدمورت، پلیدترین جادوگر سیاه در صد سال گذشته، قاتل بی شمار مشنگ و جادوگر و کسی که بیش از همه به جاودانگی نزدیک شده است، پتویش را دور خود پیچیده و با دلخوری روی تختش نشسته بود و به پیرمردی که چند لحظه پیش روی تختش ظاهر شده و حالا در مقابلش ایستاده بود چشم قرّه می رفت. اما به نظر نمی رسید چشم قرّه هایش تاثیر چندانی بر آن پیرمرد که حالا داشت چهارزانو روی تختش می نشست داشته باشد.

- ببین باباجان، من عجله دارم، واسه همین دیگه گفتم این بروکراسی های دست و پا گیر زنگ زدن و در زدن و اینا رو فعلا نادیده بگیرم. فقط چندتا سوال ازت دارم.
- و چی باعث شد فکر کنی ما جوابت رو می دیم؟ خیلی ازت خوشمون میاد؟ ما تو رو می بینیم کهیر می زنیم. حالت تهوع پیدا می کنیم. الانم بلند شو برو همون گریمولدتون وقت استراحتمونه.

لرد این را گفت و سپس پتو را روی سرش کشید و وانمود کرد خواب است.
دامبلدور پتو را با قدرت از روی لرد ولدمورت کشید.

- عـــه! خودتو لوس نکن تام!
- سالازار می گه یه آوادا بهش بزنم... اون چوبدستی من کجاست؟
- باباجان شلوغش نکن همش دوتا سواله، جواب بده من می رم دیگه. چوبدستی کشیدن نداره.

لرد که از فرط خشم به نفس نفس افتاده بود، نگاهی حسابگرانه به دامبلدور انداخت و سپس انگشت اشاره اش را به سمت او گرفت:
- جای جانپیچ هامون رو که نمی خوای؟

دامبلدور سرش را به اطراف تکان داد که باعث شد انتهای ریشش چند بار به صورت لرد برخورد کند.

- بپرس تا زودتر از شرّت راحت بشیم.
- باباجان مگه شر از نظر تو خوب نیست و خیر از نظرت بد، نتیجتا نباید بگی از خیرم راحت می شی؟
- سه صبح هیچ تمایلی به بحث فلسفی با تو نداریم! سوال هات رو بپرس!
- آهان... انقدر اِفِه اومدی داشت یادم می رفت... می گم باباجان تو تا حالا چندبار مردی؟
- از همون اوّلش می دونستیم! دنبال جونپیچ های مایی! برو بیرون نبینیمت! زود باش!

لرد این را گفته و مشغول لگد زدن و هل دادن دامبلدور به سمت انتهای تخت شد.

- آروم باش بابا، کاری به اونا ندارم! آخ! سوالم راجع به خود مردنه.

لرد لگد زدن را متوقف کرد.
- مرگ مرگه.بده و ما ازش خوشمون نمی آد و...

حرفش را نیمه تمام گذاشت و به مشت های گره کرده اش خیره شد.
- ما زندگی رو ترجیح می دیم. با اینکه در زندگی باید با تو و اون پاتر مشمئزکننده و مرگخواران عمدتا بی کفایتمون رو تحمل کنیم ولی باز هم زندگی رو ترجیح می دیم. با وجود اینکه...
- باباجان اینا رو بعدا به تراپیستت بگو، دو ساعت دیگه تایم دوئلم تموم می شه. فعلا به من بگو ببینم تو که رفتی اون ور این مرگ پرمیوم چیه؟

لرد که بغضش گرفته بود و به خودش لعنت می فرستاد که سفره دلش را برای این پیرمرد باز کرده، با حرکتی سریع اشکی که در چشمانش جمع شده بود را پاک کرد.
- یقین پیدا کردیم شعور و شخصیت نداری. این مرگ پرمیومی که می گی ما اونجا ندیدیم. تمام مدّت فقط زیر نیمکت ایستگاه کینگزکراس جلوی چشممون بود. حالا جواب سوالتم دادیم. برو خودت رو یک گوشه ای معدوم کن چشممون بهت نیافته. قصد استراحت داریم.

دامبلدور سرخورده و قدردان از روی تخت به پایی لغزید و برای آخرین بار به کسی که روی تخت نشسته بود نگاهی کرد، سایه وحشت صادقانه‌ای در آن چشم های سرخ مار مانند موج می زد که پسربچه ای خوش قیافه با موهای مشکی را به یاد دامبلدور می‌آورد. خاطره ای که لبخندی بر لبش نشاند.
- ممنون باباجان... شبت بخیر.

پاق!
و بدون آنکه منتظر جواب بماند غیب شد.

- شبمون خیلی هم پر از شرارت و تاریکی و پلیدیه!

لرد ولدمورت پلیدترین جادوگر سیاه در صد سال گذشته، قاتل بی شمار مشنگ و جادوگر و کسی که بیش از همه به جاودانگی نزدیک شده است، خودش را روی تختش کوبید، چشمانش را بست و تمام تلاشش را برای ممانعت از رسیدن لبخندی که به سوی لب هایش می خزید به کار بست.


*****


آلبوس دامبلدور نظری گذرا به اتاق نیمه آشنا انداخت. آکواریومی سرتاسری اتاق را در برگرفته بود و خزندگانی مهیب پیچ و تاب خوران در آن می جنبیدند. پاتیلی کوچک با نقش و نگارهایی طلایی که هر لحظه تغییر شکل می دادند روی ستونی سنگی که سابقا قدح اندیشه رویش قرار داشت و بدون آنکه آتشی زیرش باشد می جوشید و صدای زجه مویه هایی دور و نامفهوم از درونش می آمد. روی میز بزرگ چوبی به جای آن وسایل نقره ای و ظریف، ابزارآلاتی مخوف قرار گرفته بودند و به شکل تهدید کننده ای تکان می خوردند. از ظاهرشان معلوم بود هر یک به عصر و دوره ای خاص تعلق دارد و چنان دهشتناک‌اند که در کوچه ناکترن نیز کسی جرات نمی کند سراغ آنچنان چیزهایی را بگیرد. البته به استثناء توده سیاه رنگ براقی که با سرخوشی روی میز جست و خیز می کرد و انگار سربه‌سر آن وسایل دیگر می گذاشت.

با وجود همه این تغییرات یک چیز هنوز با زمانی که دامبلدور مدیر مدرسه علوم فنون جادوگری هاگوارتز بود، تفاوت نکرده بود.

- دوستان من، سلام!
- سلام به روی ماهت آلبوس!
- هیچ می دونی الان ساعت چنده؟
- با من بودین؟ من رو دست خودت می دونستی دامبلدور؟ آه... البته سلام متقابل.
- کوفت و سلام! درد و سلام!
- سلام، شب بخیر، خدافظ.
.
.
.

- همیشه از مصاحبت و راهنماییتون لذت بردم و الان به راهنماییتون نیاز دارم.

دامبلدور چهره های مدیران سابق مدرسه را از نظر گذراند و در دلش آرزو کرد که آنان جوابی برای سوالش داشته باشند.
- ای خردمندترین جادوگران همه دوران ها...
- پاچه خواری نکن، حرفت رو بزن.
- عفت کلام داشته باش بذار حرفش رو بزن.
- عفت کلام داشتم گفتم پاچه خواری مادمازل.

دامبلدور نگاهی به تابلو براکوس رکس و فرایا اسپلسون انداخت که حالا داشتند برای یکدیگر زبان در می آوردند و به نظرش رسید که احتمالا درگیریشان همه گیر شود. هرچه بود نباید آن همه پیرمرد و پیرزن را نصفه شب بدخواب می کرد.
- خب می رم سر اصل مطلب. شما می دونید مرگ پرمیوم چیه؟
- مرگ پُرمو؟ وقتی تو بمیریه دیگه!
- هیپوگریف! میگه مرگ پر میو. احتمالا مراسم ختم گربه ها رو می گه که ...
- مرگ پری میو، بازیگر سریال جرندز که به شکل مشکوکی اتفاق افتاده.
- من اینجا رو دوست ندارم، جام رو با فینیاس عوض کن که بتونم بیرون پنجره رو ببینم.
- این گلدونه رو از زیر من برمی‌داری، اینجا رو پر حشره کرده.
.
.
.

دامبلدور ناامیدانه مشغول مشاهده مباحثه اساتید سابق مدرسه شد. اصلا چرا آمد که از آن ها سوال کند. شاید اصلا مراجعه به آن ها از همان ابتدا اشتباه بود.

- مرگ، مرگه. حالا تو هر چی می خوای بهش بچسبون.
- آره. مرگ مرگه.

در میان هیاهو چشم دامبلدور به دکستر فورتسکیو و آرماندو دیپت افتاد. هر دو به نقطه ای دور دست خیره شده بودند و چهره هایشان از هر احساسی خالی بود.

- قور!

توده سیاه رنگی که روی میز سالازار اسلیترین جست و خیز می کرد، حالا مقابل دامبلدور قرار داشت و او اکنون می توانست خطوط زمردین ظریف روی کمرش را نیز ببیند.

- قوور!

خزنده زهرآگینی که به لطف طلسم های باستانی ظاهری اسلیترینی پسند پیدا کرده و زهرش نیز صدها برابر قویتر شده بود، جستی زد و روی صورت مدیر سابق مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز نشست.

تالاپ!


*****


- خب... پس اینجاس.

آلبوس دامبلدور نگاهی به در و دیوار تماما سفید ایستگاه کینگزکراس - یا دست کم جایی که بسیار شبیه به آن بود - انداخت. امیدوار بود تابلویی ببیند یا راهنمایی را بیابد. اما خبری نبود. توی جیب هایش را گشت بلکه بروشوری در آن ظاهر شده باشد. اما آنجا هم چیزی نبود.

- کسی نیست.

کسی نبود.
قدم زنان جلو رفت و به جایی رسید که قاعدتا ریل ها و لوکوموتیو باید آنجا می بودند. اما چیزی آنجا نبود. تا چشم کار می کرد چیزی نبود.
دامبلدور زیر لب نجوا کرد:
- من مُردم؟

- تقریبا.

برای پیدا کردن صاحب صدا دور خودش چرخید. کسی آنجا نبود.
- صدای من رو می شنوی؟ کجایی؟
- آره، همینجام.

نه زنانه بود و نه مردانه. نه خشمگین و نه خوشحال و نه هیچ چیز دیگر مگر گرم. مثل خواب.

- یه سوال دارم. می شه بپرسمش؟
- می تونی. هر سوالی داشته باشی بهت جواب می دم.
- مرگ... چه انواعی داره؟
- مرگ مرگه. نوع نداره.
- یعنی هیچی بعدش نیست؟ همه چیز تموم می شه.
- تو تموم می شی. آلبوس پرسیوال والفریک برایان دامبلدور.
- ولی من شنیدم یه مرگ پرمیومیمی هم هست.
- کی بهت گفته مرگ پرمیوم داره؟
- داوران دوئل بهم گفتن.
- اسکلت کردن. مرگ مرگه.
خیلی خب... از اوّل!
شناسه بسته‌شده
تولد نقش
1403/02/08
آخرین ورود
پنجشنبه 12 شهریور 1405 23:47
عضویت
1403/01/31
پست‌ها
327
لونا لاوگود VS زاخاریاس اسمیت


سوژه : اسنورک شاخ چروکیده


ساعت تقریبا به نیمه شب رسیده بود. من بودم و لیوانی پر از یخ و یک نوشیدنی سوئدی؛ وقتی بارتندر کافه، منوی نوشیدنی ها را جلویم گذاشت نمیدانستم چه سفارش میدهم. همچیز به سوئدی نوشته شده بود و من از سوئدی فقط دفترچه ی «زبان سوئدی برای مبتدی ها» همراهم بود. حروفشان را بلد بودم ولی تقریبا هیچی از کلمات کج و خمیده ی شان که با انگلیسی ترکیب شده بود نمیفهمیدم. نوشیدنی را با توجه به قیمت متناسبش انتخاب کردم و نمیدانم قرعه ی ذهنم به چه صورت رقم خورده بود که میز تقریبا وسط بار را انتخاب کردم. میزی دقیقا روبروی سکوی گرد وسط مجلس. نمیدانم مناسبت خاصی بود یا رقصیدن دو بانوی خوش قامت ماه روی (موقع تصور کردنش دارم میگم ماشالا هزاااار ماشالا) همراه با موسیقی و لباس های نیمه محلی، بخش ثابتی از مجالس نیمه شبشان بود.

لیوان را در دستم تکان میدادم و به چرخش تکه های یخ خیره شده بودم. حوصله ی موسیقی و رقص آوازهای سوئدی را حتی در ترکیب با لباس های رنگارنگ زنانه نداشتم. دو هفته میشد که از انگلستان به اینجا آمده بودم؛ برای پیدا کردن هیولای ویرانگری که شب ها به مزارع مردم میزد و خرابی های غیر منطقی ای به وجود میاورد... گویی هدف اولش توحش و در کنار آن غذا بود. هفت کشته در یک ماه. در هشت روز گذشته تنها توانسه بودم رد پا های پخش و بی نظمی از آن موجود مبهم پیدا کنم که سوای مشابهت خرابی های به بار آورده همگی از جایی شروع میشدند و در جای بی ربط دیگر جسدی سوخته ختم میشدند.

درحالی که خرمن افکار شلوغم را زیر و رو میکردم سنگینی نگاهی را روی گردنم احساس کردم. زیر چشمی اطرافم را زیر و رو میکردم که ناگهان چشمانم به یک جفت کفش قهوه ای درست کنار صندلی ام قفل شد. نگاهم را بالا تر آوردم و به مو های سفید و آشنایی، آراسته به لباس محلی نو برخوردم. لونا لاوگود...
- شب قشنگیه؛ اینطور نیست جناب اسمیت؟

چند سالی مشید ندیده بودنش اما لحن رسمی ساختگی اش لبخندی به صورتم آورد و برای ارتباط بهتر آن را با شوق غافلگیری ام ترکیب کردم و با قهقه ای نچندان بلند واکنش نشان دادم.
- تو اینجا چیکار میکنی؟ خانوم لاوگود :)

نیم قدمی جابجا شد تا فضای دیدم را باز کند و به میز بارتندر نگاه کرد. پدرش درحال گرم گرفتن با مسئول بار بود. طوری که انگار مشکلی در فهمیدن زبان سوئدی ندارد.
- با پدرم برای پیدا کردن اسنورکک شاخ چروکیده اومدیم. البته دومین باریه که اینجاییم. قبلنم اومدیم اما چیزی پیدا نکردیم.
- پس چرا برگشتین؟
- چون این بار مطمئنیم که میتونیم پیداش کنیم. پیدا کردنش ینی ثبت شدن اسم من و پدرم توی تاریخ دنیای جادوگری! تازه خبرا رو شنیدی؟ یه موجود عجیب و مرموز دیشب کلی توی روستای بغلی خراب کاری کرده. اگه اینم پیدا کنیم و توی بایگانی حیوان شناسی وزارت سحر و جادوی انگلستان ثبت نشده باشه با یه تیر دو نشون زدیم.
- خب، متاسفانه یه رقیب جدی دارین
- کی؟
- من
- تو؟
- آره
- چرا؟
- وزارت سحر و جادو منو به عنوان کاراگاه فرستاده. یا باید پیداش کنم یا وقتی پیدا شد مشخصات دقیق و عینی خودمو از این پرونده برای وزارت خونه ببرم.
- جالبه! ولی ما که رقیب نیستیم. ما میتونیم پیداش کنیم و تو هم به کارت برسی. برای چی اینجوری گفتی؟
- سخت نگیر...
- یه لحظه صبر کن... الان میرم پدرمو میارم؛ حتما میتونیم بهم کمک کنیم.

لونا بر پاشنه ی پا دور کاملی زد و به سمت پدرش رفت.

*راستش... اون همیشه خاص بود؛ اخلاقش، رفتارش، صداش، تفکراتش... حتی رنگ موهاش...
احتمالا این اسنورکک شاخ چروکیده حتی وجود خارجی هم نداره ولی اون بهش باور داره.
کاش واقعا وجود داشته باشه...

در همین احوالات متوجه ذوب شدن یخ های سرگردان درون لیوانم شدم... صدای دست های ریتمیک و پایکوبی های مردم مست به اوج خودش رسی...

- آقای اسمیت! چه سعادتی که شما رو اینجا ملاقات میکنم.

خواستم بلند شوم اما پدر لونا با سنگینی دستش روی شانه ام مانع شد.
- نه نه مرد جوان؛ راحت باش. منم از دیدنت خوشحالم. این پسر جوانی که اینجا میبینی النه، الن ویک. ولی متاسفانه جز سوئدی زبان دیگه ای بلد نیست.
- درکش میکنم

پسر برنزه و قد بلندی بود. مو های لخت و مشکی ای داشت که با فرق وسط بر روی بیشانی اش ریخته بود و به نوعی جذاب به نظر میرسید.دستم را جلو بردم و دست دادم. بعد از رد و بدل کردن چند لبخند دوستانه برگشت و به سمت بارتندر رفت. در مقابل، آقای لاوگود کنارم نشست.

- ما یه خونه ی کوچیک همین نزدیکا کرایه کردیم . آخه وضع مهمان سرا های اینجا برای اقامت با یه خانوم جوان چندان مناسب نیست. شاید بخوای امشب رو کنار ما استراحت کنی

کمی کنار رفت تا برای دیدن لونا _که کنارش نشسته بود_ بهم فضا بده.
- خب بگو ببینم پسر جون، چه اتفاقی باعث شده که همو اینجا ملاقات کنیم؟

تمام ماجرا را برایش تعریف کردم...


- راستش آقای اسمیت؛ من قبل از بدنیا اومدن لونا هم به سوئد اومدم... و خب امید کمتری به پیدا کردن اسنورکک شاخ چروکیده دارم... هرچند کاملا مطمئنم وجود داره اما پیدا کردنش خیلی سخته. برای همین فکر کردم که...
- بتونیم بهم کمک کنیم؟
- آره همینو میخواستم بگم. تو توی پیدا کردن اسنورکک شاخ چروکیده به ما کمک کن و ما هم توی این پرونده ی وزارت خونه ایت بهت کمک میکنیم
- قبوله
- قبوله؟
-آره
- خیلی خوبه.

در همین لحظه الن با دو لیوان از نوشیدنی کره ای بازگشت و کنار لونا نشست. به سوئدی باهم گرم میگرفتند و من به سختی از هر دو خط سه کلمه را میفهمیدم. دیدن خانواده ی لاوگود، اینجا همه جوره به نفعم بود.
خانواده ی لاوگود برای خواب به خانه ای که کرایه کرده بودند رفتن و به اصرار خودم برای من در مهمان خانه ی نزدیک بار اتاقی کرایه کردند که البته هزینه ی آن را از جیب وزارت خانه ی عزیز پرداخت کردم.

شب آرامی نبود. احساس خوبی نداشتم. اتاق طبقه ی پایین مهمان خانه بود و بوی چوب نم گرفته در هوا جولان میداد. روی تخت دراز کشیدم اما چراغ نفتی بالای سرم را خاموش نکردم؛ به تاریکی علاقه ی خاصی داشت و وقتی احساس راحتی میکرد پر حرف میشد. نمیخواستم صدایش را در سرم بشنوم. خوابیدم... یک ساعتی به طلوع مانده بود که در سرم فریاد زد، *بیدار شو! (برای فهمیدن این قسمت به خط آخر بیوگرافی زاخاریاس سر بزنید. با تشکر، بوس به کله هرکی اینو تا اینجا خونده، با عشق و علاقه ی فراوان و مکش بسیار)
چشمانم را باز کردم شمشیرم را از کنار تخت برداشتم و دو لت پنجره را به بیرون هل دادم. خبری نبود... به نظر خبری نبود اما...

باد صدای جیغ خفیفی را از دوردست وارد اتاقم کرد. کمربند، ردا و اسباب بازی ماگلی ام را برداشتم زیر ردای پشمی و بزرگم با بند و گیره ای قفل کردم. از پنجره بیرون پریدم. با تمام سرعت روی خیابان های گلی روستا به سمت صدا حرکت میکردم. سر راه خنجر کوچکی را به سمت پنجره ی خانه ی کرایه ای خانواده لاوگود پرتاب کردم. به نظرم صدای شکستن شیشه برای بیدار کردن افراد داخل خانه کافی بود. بعد از چند لحظه دیگر صدایی به گوش نمیرسید اما به لطف بویایی تشدید شده ام بوی خونی که در هوا پیچیده بود را احساس میکردم. رد بو با هر قدم شدید تر میشد تا جایی که در حومه ی شهر به یک مزرعه ی خانوادگی کوچک رسیدم. رد گاو های سلاخی شده مسیر جست و جویم را به خانه ای در وسط مزرعه خطم میکرد. در ورودی کاملا خورد شده بود و وضعیت از سکوت حاکم مشخص بود: دیر رسیدم. وارد خانه شدم. رد جنگال های درشت و عمیقی قدم به قدم دیوار ها و زمین را نقاشی کرده بود. روی راهپله ی طبقه ی بالا بدن مرد میانسالی را مچاله شده پیدا کردم... شکمش سوراخ شده و دستی که هنوز تفنگش را در دست داشت، از شانه جدا شده و پایین راهپله افتاده بود. در اتاق های طبقه ی بالا وضعیت متفاوت نبود. در اتاق اول دو تخت با ملافه های سابقا سفید در فاصله ای از هم عقب اتاق چیده شده بودند. بدن پسر بچه کودک سالی تکه تکه شده بود و در طرف دیگر اتاق مغز دختر بچه ای با برخورد سنگین به دیوار منفجر شده بود. زمزمه های درون سرم بلند تر میشد... به زبانی که کوچک ترین ایده ای از آن نداشتم. چند لحظه بعد از ورود به اتاق گفت: *واقعا ندیدیش؟
از آن لحظه تنها چیزی که به خاطر دارم تلاش برای چرخیدن به پشت سرم بود اما قبل از اینکه چیزی ببینم از پنجره ی اتاق به بیرون شوت شده بودم.

چندین متر در هوا پرواز کردم و به کپه کاهی که در محوطه ی مزرعه جمع شده بود برخورد کردم اما صلا کافی نبود. به رویای بازی های کودکی ام رفتم. زمانی که با خواهرم بازی میکردم و او از روی مهربانی خواهرانه اش میگذاشت... صدای قدم های سنگین و بی نهایت سریعی آرامشم را بهم زد! بلند شدم و در تنها فرصتی که داشتم شمشیرم را از غلاف بیرون آوردم. اولین تصویری که جلوی صورتم دیدم هیکل حجیم، دفورمه، انسان نما و ناجورِ سبز رنگی بود که سر تا پایش را طلسم های قرمز رنگی پوشانده بود که پیوسته پوستش را میسوزاند. جمجمه ی کاملا بد فرمی داشت. انگار از درون در حال منفجر شدن بود ولی چیزی از بیرون مانع آن میشد. سرعت سرسام آوری داشت و تقریبا به جز حرکات حساب شده ی شمشیرم فرصتی برای هیچ عمل دیگری نداشتم و اینگونه اسباب بازی ماگلی ام عملا غیر قابل استفاده بود. چند حمله ی وحشتناک را با حمله ی متقابل مهار کردم. جنگال های خنجر مانندش را دیوانه وار به سمتم پرتاب میکرد و خون بود تمام فک بزرگش را پوشانده بود.
چهار، چنج، شش، هفت، هشت... حملات یکی پس از دیگری ادامه داشت. خوشبختانه بدنش به جنس نقره ای که در شمشیرم به کار برده بوم حساس بود و هر ضربه ام پوستش را پاره میکرد و میسوزاند. مبارزه را به سمت ورودی شهر هدایت کردم. برای تغییر نبض مبارزه نیاز به خلاقیت داشتم پس بین یکی حملات که شمشیرم را از راست به چپ حرکت میدادم پس از برخورد با دست بزرگش رها کردم. دو چاقوی دیگرم را از دو طرف کمربندم بیرون کشیدم. یکی را در پهلوی چپش فرو کردم و با اتکا به آن دوری زدم، پاهایم را دور کمرش قفل کردم و دومی را در بالای استخوان های کمرش گنجاندم. خنجر اول را پیوسته بیرون میکشیدم و دوباره فرو میکردم تا درد آن مانع حمله به پا هایم شود اما خنجر دوم در استخوانش قفل شده بود. در گیر و دار این کش و قوس ها صبر هیولا سر آمد؛ دیوانه شد و با تمام سرعت به سمت دیوار کلیسای کوچه ی روبرو دوید. در مسیر تنها به یک نگاه لونا و پدرش را دیدم و بوم. همچیز سیاه شد...

به هوش آمدم. خورشید درحال طلوع کردن بود. لونا و پدرش هیولا را محاصره کرده بودند. لونا روبرویم ایستاده بود و پدرش از پشت به هیولا ضربه میزد. به نظر پوست زبر و سبز رنگ هیولا تا حد مناسبی به افسون مقاوم بود اما مصون نبود. در همین لحظه نور خورشید بالا تر میامد و بلاخره به هیولا رسید. پوستش را میسوزاند اما این تنها تاثر پرتو های خورشید نبود. رنگ پوستش به برنزی تغییر شکل میداد و صدای جابجا شدن استخوان هایش در میان فریاد های گوش خراشش گم میشد. رد طلسم ها روی بدنش چندین برابر میسوختند و دود و بوی سوختگی تندی در هوا ایجاد میکردند. پیکرش رو به انسان شدن میرفت و به نظر این پروسه با درد فراوان همراه بود. به مرور چهره ی اصلی اش پدیدار شد. الن... او الن بود که فریاد میکشید. بین ناله ها و کش قوس هایی که از درد به خودش میداد دست نصفه و نیمه ی کوچکی را استفراغ کرد... دست یک بچه. همه خشکشان زده بود. الن درحالی که از درد ناخون هایش را روی پوست خود میکشید با شگفتی چیز هایی به سوئدی میگفت. *میگه نمیدونه چه اتفاقی افتاده. طلسم شده. الن در حالی که جدا شدن بند بند وجودش را احساس میکرد خطاب به من چیزی فریاد زد. میگه منو بکش.
*تو نروژیم بلدی؟

جلوی الن ایستادم؛ قفل مینی شاتگان وینچسترمو از زیر ردای زخمیم باز کردم. از پشت کمرم بیرون آوردم و با شلیک گلوله های نقره به قلبش او را به زمین انداختم. صدای شلیک تفنگ لونا را از شک خارج کرد.
- چیکار میکنی!
لونا با تمام توان خودش را به من کوبید و در کنار بدن بی حرکت الن زانو زد. اشک در چشمان خاکستری اش حلقه زده بود و نفسش بالا نمی آمد...
- میتونستیم نجاتش بدیم!

*هی؛ میتونی روحشو بکشی توی بدنم؟
*میخوای هورکراکسش بشی؟
* راه دیگه ای هست؟
* نمیگم؛ برو جلو...

روی جسد الن خم شدم؛ دستم رو توی سینه ی متلاشی شده اش فرو کردم.

کره چشم هایم سیاه شد و بعد از فوران چند موج تاریک جادویی از حال رفتم.

**********************************************************************************

در حال حاظر روح الن در قامت پسری 12 ساله ی ماگل که از سل مرده بود زندگی میکند. نمیتوانم بگویم خودم را تبدیل به هورکراکسی برای الن کردم یا از بدنم به عنوان ظرفی برای ذخیره کردن سومین آگاهی زنده‌ی داخل جسمم کردم کردم چون در هر صورت این کار در دنیای جادوگری ممنوع است.


(دست بوس هرکیم که تا اینجا خونده. حقیقت جا برای توصیفات و شخصیت پردازی خییییلی داشت ولی نه من وقت داشتم نه میخواستم وقت شریف شما رو بیشتر از این بگیرم)
(میدونم آخرش با شاتگان فیلم هندی تموم شد ولی امیدوارم لذت برده باشین البته از لحاظ تاریخی اون اشتباه نیست ولی خب. تازه باید به تفنگ مدرن تر انتخاب میکردم ولی گفتم شاید این تفنگ قدیمی با زمین گلی روستا هماهنگ تره)

مثل روز های خوش قدیم:

از طرف زاخاریاس اسمیت،
ملقب به زاخار اصلی

افرادی که لایک کردند

ویرایش شده توسط زاخاریاس اسمیت در 1404/9/6 17:25:45
ویرایش شده توسط زاخاریاس اسمیت در 1404/9/6 18:31:43
زیبا ترین لبخند ها بزرگ ترین درد ها رو پنهان میکنن .
✦ هنر نویسندگی ✦ (آموزشی)
تصویر تغییر اندازه داده شده
ماگل
تولد نقش
1404/07/20
آخرین ورود
چهارشنبه 30 اردیبهشت 1405 11:23
عضویت
1404/06/25
پست‌ها
83
لونا لاوگود

V.S

زاخاریاس اسمیت


سوژه : اسنورک شاخ چروکیده

عالی بود.بالاخره ، قرار بود با پدرم وقت بگذرونم(البته ، واسه لونا وقت گذروندن یعنی کار های عجیب غریب مخصوصا کمپینگ)

-مرسی که قبول کردی بابا.

-خواهش می کنم.

-می دونی خیلی وقت بود با هم ، وقت نگذرونده بودیم البته می دونی منظورم ، از موقعی بود که من رفتم هاگوارتز.

لونا ، کمی ساکت شد در فکر فرو رفت و بغض کرد.بابای لونا سریع موضوع را عوض کرد.

-به نظرت موجود جدیدی پیدا می کنیم؟

-آره ، مطمئنم.

-از کجا انقدر مطمئنی؟

-از اونجایی که ما فوق العاده ایم.

وقتی وارد جنگل شدم ، همه جا مه آلود بود هوا داشت سرد می شد و خورشید هم داشت غروب می کرد.صدای هوهو ی جغد شنیده می شد می پرسید زوزه ی گرگ چطور؟اون که صد البته ، سرم را پایین گرفتم و شروع کردم به راه رفتن دریاچه ای دیدم.

-وای بابا!این دریاچه رو نگا!

-نظرت چیه شب رو اینجا بمونیم؟

-قبوله.

و چادر ها رو در آوردیم و درست کردیم.

-لونا لطفا برو و چوب پیدا کن.

-باشه.

رفتم و چند ، دقیقه بعد با دسته ای از چوب ها برگشتم.

-بیا.

-ممنون.

پدر م شروع به روشن کردن آتیش کرد انقدر ، فوت کرد که سرخه سرخه سرخ شد.

-بابا قرمز شدی انگار آبله اژده ها گرفتی.

-اینجوری.

و شروع کرد به دنبال من دویدن.بعدش آتیش روشن و ما و مارشمالو ها هم حاضر.

-لونا بیا بشین بغلم عکس بگیریم.

-همه بگید مارشمالوی صورتی.

-مارشمالوی صورتی!!

-بسه دیگه بریم بخوابیم.

-بابا!

-بابا نداریم برو بخواب.

و سر اجام به اجبار رفتم خوابیدم،اما صدایی شنیدم صدای مثل شکسته شدن چوب ترسیدم ، بعد صدای موجود عجیبی را شنیدم ، دیگه خسته شده بودم چراغ قوه م را برداشتم و بیرون رفتم.
آروم آروم رفتم اما یهو زیر پام خالی شد و سر خوردم و افتادم داخل ، یک رودخانه که از مکان کمپ ما خیلی ، دور بود.مو هام رو از جلو چشمم کنار زدم و یک چیز باور نکردنی دیدم.
اون یک موجود عجیب بود با شاخ باند چروکیده پشم و خز های طوسی با بدنی شک اسب یا گوزن پاهای بلند و سرعت فوق العاده چهره ای شکل اسب تک شاخ و چشمانی مرموز.
موجود تا من را دید نفس خود را به سرعت از عصبانیت بیرون داد.

-نگران نباش من کاریت ندارم.

کمی اروم شد و سرش رو نزدیک دستم اورد.

-اسمت چیه؟

جوابی نداد.

-خب ، من می خوام اسمت و بذارم اسنورک ، اسنورک شاخ چروکیده.

موجود خوشحال شد.

-لونا؟لونا! لونا! لونا کجایی؟

اسنورک فرار کرد.

-لونا؟اینجا چیکار می کنی؟

-هیچی لیز خوردم.

-اصلا این بیرون چیکار می کنی؟

-می شه بعدا تعریف کنم؟

-باشه.

افرادی که لایک کردند

بازنده کسی است که در انتظار معجزه می ماند

تا کسی از راه برسد و آرزوهایش را برآورده سازد

باور کن همه به دنبال رسیدن به آرزوهای خودشان هستند

خودت معجزه زندگی خودت باش

محدودیت های ذهنی ات را کنار بگذار

باورهای صحیح خود را تقویت کن

و به سوی موفقیت گام بردار
محفل ققنوس جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1404/06/17
آخرین ورود
شنبه 28 شهریور 1405 19:05
عضویت
1403/04/07
پست‌ها
103
هرمیون گرنجر
V.S
لونا لاوگوود
موضوع: سمعک
لونا و هرمیون آروم آروم به قفسه ی کتابخونه نزدیک شدن. ساعت نزدیک دوازده بود. لونا با تکون دادن سرش به هرمیون جرعت داد و هرمیون چند قدم به جلو برداشت.
لونا در حالی که نفس نفس می‌زد پرسید: همین جا صدا ها رو شنیدی؟
هرمیون با ترس تایید کرد. هرمیون چهار شب بود که سر ساعت دوازده نیمه شب صدا های عجیبی از کتابخونه ی هاگوارتز می‌شنید. شب سوم به ساعت خاصی که این صدا ها رو می‌شنید دقت کرد و شب چهارم یه گشتی تو کتابخونه زد تا به خودش اطمینان بده که توهم زده و چیزی نیست. تو هیچ قسمتی از کتابخونه چیز عجیبی ندید تا این رسید به یه بن‌بست نزدیک ردیف هفت. بن‌بست در حقیقت یه قفسه ی بلند کتاب بود که کتاب های قدیمی و عجیب زیادی توش بود. همونجا صدای جیغی شنید. جیغ از دل اون قفسه به گوش می‌رسید. بعد به نظر رسید کسی اون صدا رو ساکت کرد. و صدای قدم هایی که هر لحظه نزدیک تر می‌شدن تو مغز هرمیون تکرار می‌شد. هرمیون به سمت خوابگاه دخترا دوید.
روز بعد ماجرا رو به لونا گفت. قرار شد همون شب نزدیک ساعت دوازده برن سراغ کتابخونه. تا موقع خواب این موضوع ذهنشون رو درگیر کرده بود. کی اونجا بود؟ اونها نمی‌دونستن ولی خیلی دوست داشتن بدونن.
ولی حالا که توی کتابخونه اون هم این ساعت از شب وایستاده بودن، اصلا دلشون نمی‌خواست بفهمن. ساعت دوازده شد. لونا به هرمیون اشاره کرد تا برن یه نگاهی به قفسه بندازن. ناگهان هرمیون فریاد خفه ای کشید.
_ چی شد؟
_ این... این کتابا... همونایی نیستن که دیشب بود.
_ یعنی چی؟
_ دیشب که اومده بودم اینجا سه تا کتاب با جلد آبی اونجا بودن. اینو خوب یادمه. الان نیستن.
_ منظورت اینه که کسی برشون داشته؟ یعنی دزدیده؟
_ نمی‌دونم.

هرمیون به کتابا خیره شد. یهو یه نوری از اون ور کتابخونه شکل گرفت. دخترا بعد از اینکه یه سکته ریزو رد کردن فهمیدن که پروفسور مگ‌گونگال فهمیده که سر جاشون نیستن و اومده دنبالشون. از اونجایی هم که هرمیون اگه غیب بشه همیشه جایی جز کتابخونه نیست اومده کتابخونه دنبالشون.
لونا در گوش هرمیون گفت: درباره ی صدا ها چیزی به پروفسور نگو. و قبل از اینکه فرصت داشته باشه توضیح بده پروفسور رسید بهشون و نتونست حرف بزنه. پروفسور یه موعظه ی طووو‌وووولانی کرد و گفتش که همین الان برن بخوابن.
روز بعد لونا سر کلاس به هرمیون یادداشت داد که ممکنه پروفسور مگ گونگال چند شب بیاد چک کنه ببینه خوابن یا نه. پس بهتره تا وقتی که آبا از آسیاب بیفته نرن بیرون و بعد یه هفته دوباره برن کتابخونه.
هفته ی بعد

_ هرمیون... بیدار شو... هرمیون...

اون شب لونا اومده بود دنبال هرمیون تا برن کتابخونه. هرمیون بالاخره بیدار شد. راه افتادن. وقتی رسیدن به کتابخونه، چند دقیقه به دوازده نمیه شب مونده بود. کتابخونه‌ای که تو روز شلوغ و پر سر و صدا بود حالا سرد، تاریک، و ترسناک بود. نور نوک چوبدستی دخترا این وقت شب هم باعث می‌شد که جلوی پاشون رپ ببینن؛ هم باعث می‌شد که راحت دیده بشن و لو برن.
لونا و هرمیون که دیگه راه رو از حفظ بودن راحت اون قفسه ی کتاب رو پیدا کردن.

_ حالا چیکار کنیم؟
_ باید صبر کنیم تا ساعت دوازده بشه چون هر کی که هست، اون موقع پیداش میشه.

چند دقیقه منتظر موندن. هرمیون که خسته شده بود به قفسه تکیه داد. ناگهان هرمیون جیغی کشید و ناپدید شد.

_ هرمیون!

به نظر می‌سید که قفسه هرمیون رو بلعیده. اما شاید هم نه...
لکه ای طلایی و نامعمول روی سه کتاب آبی توجه لونا رو به خودش جذب کرد. نه؛ لکه نه، یه دستگیره. بله قفسه ی کتاب یه در بود.
لونا ترسیده بود. چی به سر هرمیون اومد؟ این دری که کشف کرد به کجا میرسه؟ نمی‌دونست چی کار کنه.
با تردید اولین قدم رو به سمت قفسه برداشت.
ولی اطمینان تو قدم های بعدیش حس می‌شد.
نفس عمیقی کشید، و قفسه رو هل داد؛
و تو تاریکی سقوط کرد.
درون تاریکی ها
مدتی طول کشید تا لونا به هوش اومد. بعد از اینکه به هوش اومد کمی گیج بود ولی سعی کرد بلند بشه و دنبال هرمیون بگرده. صدای جیغی که شنید باعث شد عجله کنه.
_ هرمیون؟ کجایی؟ هرمی...

لونا فریاد خفه‌ای کشید. داخل تاریکی جسم هرمیون رو دید که با چشمای مات به هوا زل زده بود. ولی انگار کسی رو نمی‌دید. انگار هیچ چیز نمی‌دید. انگار این هرمیون نبود. پس برق چشماش کجاست؟
_ هرمی... اون چیه؟
لونا متوجه شیئ تو گوش هرمیون شد. هرمیون ناگهان جیغ کشید. لونا نمی‌دونست توهم زده یا نه ولی اون لحظه حس کرد که رنگ سمعک لحظه ای قرمز شد، به رنگ خون؛ و هرمیون جیغ کشید.
لونا به سمت هرمیون دوید. سمعک رو از گوش هرمیون کشید بیرون. هرمیون نفس تندی کشید و برق به چشماش برگشت.
_ لونا...
و لونا رو در آغوش کشید و شروع به توضیح کرد: اون... اون سمعک... وقتی متوجه‌ش شده‌م که درد شدی رو تو سرم احساس کردم. بعدش اون صدا شروع شد. با حرفاش زجرم می‌داد. با هر حرفی که می‌زد احساس درد می‌کردم. نمی‌فهمیدم چی میگه، ولی دردآور بود. تا اینکه تو اومدی. ظاهرا قبل من یه دختر دیگه اینجا بود. سمعک رو از گوشش کشیدم بیرون ولی چسبید به من. اگه تو نبودی چی می‌شد؟ ازت ممنونم.
لونا جواب داد: خواهش می‌کنم. دختره کجاست؟

_ اونجاست. خیلی حالش بد بود. از هوش رفت.
_ قبل از اینکه بریم باید این سمعک رو نابود کنیم؛ سمعکی رو که کارش زجر دادن آدم‌هاست نباید همینجا ول کرد.
در نهایت این تیکه های سمعک بودن که تو هوا پرتاب شدن
و لونا و هرمیون آهسته بیرون رفتن.

افرادی که لایک کردند

قلب است که نشان می‌دهد انسان‌ها تا چه حد بزرگ‌اند نه ظاهرشان.
شناسه بسته‌شده
تولد نقش
1401/05/11
آخرین ورود
شنبه 10 مرداد 1405 01:14
عضویت
1401/05/11
پست‌ها
158

هری دوباره فریاد هرماینی را شنید. صدای فریادی که دردی جسمی نبود. چیزی تیز و سرد بود که از لابه‌لای درزهای عمارت مالفوی عبور می‌کرد و به عمق وجودشان وارد می‌شد. بلاتریکس با جیغ‌های بلندش سؤال پشت سؤال می‌پرسید، اسم «شمشیر گریفیندور» را کش می‌داد و با وسواس دیوانه‌واری دنبال جواب می‌گشت. جوری که انگار هیچ چیز در دنیا برایش مهم‌تر از رسیدن به پاسخش نیست.

رون خودش را به درِ آهنی زیرزمین می‌کوبید و چنان فریاد می‌زد که انگار بخشی از وجودش در حال نابود شدن بود. هری اما مغزش کار نمی‌کرد. نمی‌دانست باید چه کاری بکند. بدترین کابوسش به حقیقت تبدیل شده بود و نزدیک‌ترین دوستش در حال شکنجه شدن بود در حالیکه مقصر فقط هری بود.

هیچ کاری از دستش بر نمی‌آمد و از سر ناامیدی توجه‌ش به کیف چرمی هاگرید که با بند چرمی زمخت دور گردنش سنگینی می‌کرد، جلب شد. هری با انگشتان بی‌حس و لرزان، کورمال کورمال دنبال راه نجاتی در آن گشت. گوی زرینی که دامبلدور برایش باقی گذاشته بود را بیرون کشید و بی‌هدف فقط آن را تکان داد. اما اتفاقی نیفتاد. تکه‌های چوبدستی شکسته‌اش را کنار زد و باز هم به گشتن ادامه داد تا چیزی تیزی زیر انگشتش گیر کرد. آینه سیریوس!

آن را بیرون کشید و به محض اینکه نگاهش کرد، برای لحظه‌ای کوتاه چشمی آبی بسیار آشنایی از آن‌طرف برق زد؛ چشمی که همیشه در اوج مشکلات و سختی‌ها به نجاتشان آمده بود. دهانش خشک شد...

- کمکمون کن! ما توی زیرزمین خونه مالفوی‌ها گیر افتادیم! کمک!

چیزی نشد. آبیِ آن چشم محو شد، مثل توهمی که از اول هم آنجا نبود. از بالا دوباره صدای جیغ بلاتریکس و ناله‌های هرماینی آمد اما این بار کوتاه‌تر و شکسته‌تر بود. رون همچنان اسم هرماینی را فریاد می‌زد و اشک‌هایش بدون اراده پایین می‌ریختند.

چند دقیقه بعد که برای آن‌ها چند سال به نظر رسید، هری صدای ترک خوردن هوا را شنید؛ انگار جایی نزدیک درِ آهنی زیرزمین هوا را با چاقو شکافته باشند. جن کوچکی با چشم‌های گرد و گوش‌های آویزان، با لباس‌های وصله‌دار، درست وسط سایه‌ها ظاهر شد. نفس‌نفس می‌زد اما برق تصمیم در نگاهش بود. خم شد، دست‌هایش را جلوی سینه‌اش به هم زد و با همان لحن تند و تیز همیشگی گفت:

- دابی اومده تا ارباب... هری پاتر را نجات بده!

ساعتی قبل!

آشپزخانه‌ی هاگوارتز گرم بود و زنده. بخار سوپ از دیگ‌های مسی بالا می‌رفت و بوی نان تازه، کره و گیاهان معطر سقف کوتاه را پر کرده بود. جن‌های خانگی با سرعت و نظم عجیبی می‌چرخیدند؛ یکی با کفگیر بزرگش آش را می‌هم زد، یکی دیگر روی میزهای کوتاه لقمه‌های کوچک کره و مربا می‌گذاشت، دیگری با ذوق، تارت‌های سیب را از فر سنگی بیرون می‌کشید و با پشت دست عرقش را پاک می‌کرد.

در این میان، زنی با موهای طلایی که روی شانه‌هایش رها شده بود، آستین‌ها را بالا زده و کنار دیگ‌ها ایستاده بود. چهره‌اش آرام بود؛ همان آرامشی که انگار از زمان‌های دور آمده باشد. هلگا هافلپاف با قاشق چوبی بزرگ مزه‌ی سوپ را چشید و به جن ریزنقشی که کنار دستش بود لبخند زد:

- نمک کم داره. یه کوچولو فقط.

همان‌طور که با لذت کار آشپزخانه را مدیریت می‌کرد، با جن‌ها حرف می‌زد، می‌خندید و گه‌گاه چیزی درباره‌ی دستور غذا یا خاطره‌ای قدیمی می‌گفت که خستگی همه را در می‌کرد. همین بود که جن‌ها به او نزدیک می‌شدند؛ نه از سر تکلیف، از سر علاقه. ناگهان صدای «تق!» ظریف و آشنایی آمد و دابی درست وسط آشپزخانه ظاهر شد. کمی نفس‌نفس‌ می‌زد و مشخص بود که هیجان‌زده شده بود. به محض دیدن هلگا خم شد و با صدای جیغ مانندش گفت:

- بانو هلگا! ببخشید دابی دیر اومد! ارباب اسنیپ دابی رو احضار کرد. گفت که شاید امشب ارباب آبرفورث به کمک دابی نیاز داشته باشه.

هلگا قاشق را در دیگ گذاشت، دست‌هایش را با دستمال پاک کرد و برگشت. نگاهش نه تند بود و نه بازخواست‌گر. آرام به دابی لبخندی زد و گفت:

- اشکالی نداره دابی. ولی برام جالبه که تو با اینکه به خودت جن آزاد می‌گی ولی این همه ارباب داری!

دابی پلک زد. خیلی معنی حرف هلگا رو متوجه نشده بود. اما با صدای جیغ مانندش گفت:

- دابی جن آزاد بود! دابی کلی لباس جمع کرد! ولی… ولی دابی دوست داشت به ارباب‌های خوب کمک کرد. ارباب اسنیپ گفت شاید ارباب آبرفورث...

هلگا آرام دستش را بالا آورد تا هیجان دابی کمی فروکش کند:

می‌دونم دابی، می‌دونم. آبرفورث وقتی پیام می‌ده، بی‌خود نیست. فقط… بذار یه چیزی بپرسم، دابی. تو وقتی می‌گی آزاد، منظورت چیه؟

دابی کمی جا خورد. چشم‌های گردش مثل دوتا فانوس بالا آمد و جواب داد:

- آزاد یعنی… یعنی دابی دیگه به حرف ارباب مالفوی گوش نداد. آزاد یعنی دابی لباس داشت. آزاد یعنی دابی ماهی 1 گالیون حقوق داشت!

- لباس نشانه‌ی خوبیه. اما بذار برات یه چیزی بگم. من جن‌های زیادی دیدم که لباس گرفتن و اومدن اینجا کار کردن. بعضی‌ها خوشحال بودن، بعضی نه. تو اولین جنی نبودی که دنبال آزادیه. آخرینشون هم نیستی. اما باید بدونی آزادی با یه تیکه پارچه نمیاد. لباس بیشتر یه دره که باز می‌شه، نه خود آزادی. اما قضیه اینه که بعد باز شدن این در قراره به کجا بری؟

دابی لحظه‌ای درجا ماند. بوی نان تازه بینشان می‌چرخید و صدای حرکت تند و نرم جن‌ها مثل باران ریز بود. هرچند مشخص بود آن‌ها از این صحبت‌ها خوششان نمی‌آمد و سعی می‌کردند بیشتر خودشان را مشغول کار کنند.

- ولی دابی الان خودش انتخاب کرد! دابی ارباب خوب داشت! ارباب بد را ترک کرد! پس آزاد است، نه؟

لحن تمام کردن جمله‌اش بیشتر از آن که بوی اطمینان بدهد حاکی از تردید بود. هلگا با مهربانی خندید و جواب داد:

ترک کردنِ بدی‌ها همیشه کار درستیه دابی. فقط یه نکته هست، کوچولو… اگه یک ارباب بد رو با یک ارباب خوب عوض کنیم، اسمش آزادی نیست. فقط شانس بهتره. آزادی یعنی تو بتونی انتخاب کنی. نه از ترس جریمه، نه برای گرفتن تشویق. از دل خودت! آزادی یعنی گاهی نه بگی، حتی وقتی همه ازت بله می‌خوان. یعنی بدونی حق داری انتخاب کنی و بعد مسئول انتخابت هم باشی. آزادی یعنی ارباب خودت باشی.

گوش‌های دابی آویزان‌تر از همیشه شده بود. لحظه‌ای فکر کرد و با صدای آرامی گفت:

دابی… دابی انتخاب کرد! دابی دوست داشت کمک کرد. دابی اگر کمک نکرد خودش رو تنبیه کرد! اگه اتفاقی برای ارباب هری پاتر افتاد مقصر دابی بود!

هلگا جلو آمد، خم شد تا چشم در چشم او باشد. صدایش آرام بود، مثل صدای آبی که در ظرفی سفالی می‌ریزد. دستش را روی شانه‌ی جن خانگی گذاشت و با مهربانی گفت:

- دابی دیگه اربابی نداره. حتی هری پاتر هم تو رو دوست خودش می‌دونه. دوست خیلی مقام بالاتری نسبت به ارباب داره دابی. اینکه دوستت رو ارباب خطاب کنی یعنی داری رابطه‌تون رو پایین میاری. همونطوری که وقتی خودت رو به جای «من»، با اسمت صدای می‌کنی.اگه یه نفر با زور و تهدید به بقیه کمک کنه، نه برای خودش و نه برای دیگران ارزشی نداره.

دابی انگار چیزی در گلویش گیر کرد. چشم‌هایش برق زد و بعد کمی لرزید. به اطراف نگاه انداخت. جن‌ها یواشکی گوش می‌دادند و هنوز هم دست از هم زدن دیگ‌ها نکشیده بودند. یکی از آنها تکه‌ای نان گرم در بشقاب گذاشت و آهسته جلوی دابی سراند، انگار می‌خواست به او جرئت بدهد.

در همان لحظه، نور نقره‌ای از گوشه‌ی آشپزخانه جوشید. شکل بزِ درخشان از هوا بیرون زد و با قدم‌های سبک روی کف سنگی آمد. صدای خش‌دار اما محکم آبرفورث دامبلدور از دهان آن حیوان نورانی بیرون آمد:

- دابی، سریع برو به عمارت اربابی مالفوی‌ها. هری پاتر اونجاست و به کمک تو نیاز داره!

پاترونوس به دود سفیدی تبدیل شد و از بین رفت. آشپزخانه دوباره فقط آشپزخانه بود. دابی چشم‌هایش را بست. یک‌لحظه تصویر راهروهای سرد عمارت، صدای تیز خنده‌ی مالفوی‌ها، بوی نم و خون جلویش جان گرفت. و همان لحظه تردیدی مثل میخی ریز در دلش فرو رفت: چرا باید برگردد به جایی که از آن فرار کرده بود؟ چرا باید خودش را پرت کند وسط دردهایی که سال‌ها در همان‌جا کشیده بود؟

هلگا چیزی نگفت. فقط نگاه می‌کرد. بالاخره دابی زیر لب بریده بریده گفت:

- ارباب آبرفورث… گفت دابی باید...

حرفش را ادامه نداد. فقط به هلگا نگاه کرد که همچنان با یک لبخند کم رمق به او زل زده بود. چند لحظه گذشت تا هلگا مطمئن شود دابی قصد ندارد حرفش را تمام کند.

- ابرفورث ازت فقط درخواست کرد. حالا نوبت توئه که انتخاب کنی که می‌خوای چیکار کنی. اگه دنبال آزادی می‌گردی بدون که مسیرش از همین «انتخاب» می‌گذره. مطمئناً این مأموریت آسونی نیست. اگه انتخاب کنی که نری مطمئناً هیچ اشکالی نداره. تو زندگی خوت رو داری و هری پاتر هم زندگی خودش رو داره. اگه هم بخوای به خاطر دوستیت بری کمکش، این انتخاب خودته و خیلی ارزشمنده.

دابی سرش را پایین انداخت. نفس عمیقی کشید. انگشت‌های دراز و استخوانی‌اش را مشت کرد و باز کرد. می‌خواست بگوید که ترسی ندارد. اما داشت. هلگا راست می‌گفت. زندگی دابی در این چند سالی که از عمارت مالفوی‌ها آزاد شده بود آنچنان تغییری نکرده بود. فقط دیگر تنبیه نمی‌شد. حتی آن حقوقی را هم که می‌گرفت تمام و کمال در صندوقی که در لانه‌اش بود ذخیره کرده بود. حتی هنوز هم در چیزی شبیه لانه زندگی می‌کرد...

افکارش طولانی و طولانی تر می‌شد و زمان می‌گذشت. می‌دانست که خیلی برای تصمیم گیری وقت ندارد. پس سرش را بالا آورد و رو به هلگا گفت:

- بانو هلگا درست گفت. دابی هنوز آزاد نبود. قطعاً دابی باید اوضاع زندگیش را بهتر کرد. اما الان هری پاتر منتظر دابی بود. دابی نتونست نرفت. ولی دابی قول داد وقتی برگشت متفاوت زندگی کرد!

یک «تق!» دیگر و دابی نبود. هلگا برای لحظه‌ای به جایی که او ایستاده بود نگاه کرد، بعد برگشت، قاشق را برداشت و آرام سوپ را هم زد. لبخندش دیگر شیرین نبود؛ مزه‌ی تلخی از دوردست‌ها با خودش داشت.

تق! جن کوچکی با چشم‌های گرد و گوش‌های آویزان، با لباس‌های وصله‌دار، درست وسط سایه‌ها ظاهر شد. نفس‌نفس می‌زد اما برق تصمیم در نگاهش بود. خم شد، دست‌هایش را جلوی سینه‌اش به هم زد و با همان لحن تند و تیز همیشگی گفت:

- دابی اومده تا ارباب... هری پاتر را نجات بده!

هری سر بلند کرد. نگاهش با نگاه دابی قفل شد. دابی به پهنای صورت لبخند زد. اما لبخندش برای هر کمی ناآشنا بود. به هر حال وقتی برای تلف کردن نداشتند.

- دابی! تو می‌تونی اینجا غیب و ظاهر بشی؟!

- بله ارباب هری! جادوی جن خونگی با جادوی انسان‌ها فرق داشت!

- همین الان بقیه رو ببر به...

رون با عجله وسط حرف هری پرید:

- کلبه صدفی. ببرشون اونجا پیش بیل و فلور!

هری ادامه داد:

- آره آره... ببرشون و بیا. من و رون خودمون رو میرسونیم طبقه بالا و سعی می‌کنیم هرماینی رو نجات بدیم. تو هم خودت رو برسون بهمون.

چند دقیقه بعد دابی به همراه اولین گروه نجات یافته در ساحل سفید رنگ کلبه صدفی ظاهر شدند. لونا زیر بغل اولیواندر که به سختی راه می‌رفت را گرفت و به کمک دابی او را به داخل کلبه بردند.

چند دقیقه طول کشید تا جریان را برای بیل و فلور توضیح دادند و بعد از آن دابی بدون معطلی به عمارت اربابی مالفوی‌ها برگشت.

وقتی روی چلچراغ عمارت ظاهر شد زیر پایش بلاتریکس یک چاقو زیر گلوی هرماینی گذاشته بود و هری و رون و نارسیسا تنها کسانی بودند که چوبدستی به دست داشتند.
بدون معطلی پیچ چلچراغ را باز کرد و چند لحظه بعد با صدای مهیبی نزدیک بلاتریکس و هرماینی افتاد.


دابی در حالی که پایین می‌آمد با صدای جیغ مانندش گفت:‌

- هیچکس هری پاتر و دوستانش رو اذیت نکرد! دابی اجازه نداد!

بلاتریکس با جیغ رو به نارسیسا که هنوز چوبدستی به دست داشت گفت:

- بکشش سیسی!

اما بلافاصله دابی با یک بشکن چوبدستی نارسیسا را از دستانش بیرون کشید.

- جن کثیف! چطور جرأت می‌کنی؟! چوبدستی اربابت رو ازش می‌گیری؟!

- دابی جن آزاد بود. دابی هیچ اربابی نداشت.

بلافاصله هری و رون به سمت هرماینی و گریپهوک جن که حالا شمشیر گریفیندور رو دو دستی چسبیده بود رفتند. دابی خودش را به آن‌ها رساند و دست هری را گرفت.

درست قبل از اینکه غیب شوند بلاتریکس خنجرش را به سمت آن‌ها پرتاب کرد.

ذهن دابی به سرعت کار می‌کرد. باید چکار می‌کرد؟ اگر مکالمه‌اش با هلگا نبود بدون فکر خودش را جلوی هری می‌انداخت. اما اگر این کار را می‌کرد همانی نمی‌شد که هلگا می‌گفت؟ دابی جن آزاد بود و وظیفه‌ای نداشت خودش را برای کسی قربانی کند!

هری شروع به چرخیدن به دور خودش کرد و دابی دستش را محکم‌تر گرفت و غیب شدند.

چند لحظه بعد دوباره در ساحل ویلای صدفی چشمانش را باز کرد.

همه صداها و نورها برایش گنگ بودند.

می‌دانست تصمیمی که گرفته بود شاید بهترین تصمیم نبوده ولی این را می‌دانست که به عنوان یک جن آزاد این کار را انجام داده است.

چند لحظه بعد وقتی نفس آخر را در دستان هری می‌کشید فقط چند کلمه گفت:

- هری پاتر... دوست من!

افرادی که لایک کردند

ویرایش شده توسط هلگا هافلپاف در 1404/8/22 22:29:27
ماگل
تولد نقش
1404/07/20
آخرین ورود
چهارشنبه 30 اردیبهشت 1405 11:23
عضویت
1404/06/25
پست‌ها
83
لونا لاوگود

V.S
هرماینی گرنجر

موضوع:سمعک

در یکی از روزهای آرام پاییزی، لونا لاوگود در کتابخانه‌ی هاگوارتز مشغول مطالعه‌ی نسخه‌ای قدیمی از «جانوران خیالی و کجا پیدایشان کنیم» بود. ناگهان صدای خش‌خش ضعیفی از قفسه‌ی پشتی شنید. لونا، که همیشه به دنبال چیزهای عجیب و جادویی بود، بی‌درنگ به سمت صدا رفت.
در میان کتاب‌های خاک‌خورده، جعبه‌ای کوچک و نقره‌ای پیدا کرد. روی آن نوشته شده بود: «سمعک شنواگر – ساخته‌ی فلیوس فلیت‌ویک». لونا با کنجکاوی آن را باز کرد. داخلش یک سمعک براق و پیچیده بود که به نظر می‌رسید فقط برای گوش‌های جادویی ساخته شده باشد.
وقتی سمعک را در گوشش گذاشت، ناگهان صداهایی را شنید که قبلاً هرگز نشنیده بود. صدای زمزمه‌ی دیوارها، ناله‌ی کتاب‌های قدیمی، و حتی گفت‌وگوی آرام شبح‌ها در راهروهای تاریک. اما عجیب‌ترین چیز، صدای نجواهایی بود که از پشت آینه‌ی اتاق مطالعه می‌آمد.
لونا با دنبال کردن صداها، به آینه‌ی بزرگی رسید که قبلاً هرگز توجهی به آن نکرده بود. سمعک باعث شد رمزهای پنهان آینه را بشنود: «برای دیدن آن‌چه پنهان است، باید آن‌چه دیده نمی‌شود را باور کنی.»
با گفتن این جمله، آینه لرزید و دری مخفی به اتاقی زیرزمینی باز شد. داخل اتاق، مجموعه‌ای از اشیای جادویی فراموش‌شده قرار داشت: چتر پرنده، قلم‌موی سخنگو، و یک کتاب که خودش ورق می‌زد.
لونا فهمید که سمعک شنواگر نه‌تنها برای شنیدن صداها، بلکه برای کشف رازهایی بود که فقط به گوش‌های باز و ذهن‌های پذیرا آشکار می‌شدند.
از آن روز به بعد، لونا هر شب با سمعک نقره‌ای‌اش به کشف رازهای هاگوارتز می‌پرداخت، و هر بار چیز تازه‌ای می‌یافت که حتی دامبلدور هم از آن بی‌خبر بود...
حتماً! این هم ادامه‌ی داستان با ورود جینی و ماجراجویی تازه‌شان:
لونا لاوگود، با سمعک شنواگر در گوش، شب‌ها را در راهروهای تاریک هاگوارتز می‌گذراند و رازهای پنهان را کشف می‌کرد. اما یک شب، وقتی از اتاق زیرزمینی بیرون آمد، با چهره‌ای آشنا روبه‌رو شد: جینی ویزلی، با موهای آتشین و چشمانی پر از کنجکاوی.
«لونا؟ تو این‌جا چی کار می‌کنی؟» جینی پرسید.
لونا لبخند زد و گفت: «دارم با سمعک جادویی‌ام به صداهایی گوش می‌دم که هیچ‌کس نمی‌شنوه. و فکر کنم یه راز بزرگ پیدا کردم.»
جینی، که همیشه عاشق ماجراجویی بود، بی‌درنگ گفت: «منم می‌خوام بیام. شاید یه چیزی مربوط به تالار اسرار باشه.»
آن دو به اتاق زیرزمینی برگشتند. این بار، آینه‌ی اسرار با حضور جینی واکنش متفاوتی نشان داد. صدایی از درون آینه گفت: «دو ذهن، یک حقیقت. برای دیدن آن‌چه پنهان است، باید با هم گوش دهید.»
لونا سمعک را از گوشش درآورد و به جینی داد. وقتی جینی آن را گذاشت، صدای جدیدی شنید: «در تالار قدیمی معجون‌ها، کتابی هست که هرگز باز نشده. درونش طلسمی است که می‌تواند خاطرات فراموش‌شده را زنده کند.»
آن‌ها بی‌درنگ به سمت تالار معجون‌ها رفتند. در گوشه‌ای تاریک، کتابی با قفل طلایی پیدا کردند. جینی با ورد «آلوهومورا» قفل را باز کرد، اما کتاب خودش شروع به ورق زدن کرد و تصویری از تام ریدل جوان ظاهر شد.
اما این بار، خاطره‌ای متفاوت نشان داده شد: تام ریدل در حال ساخت شی‌ای کوچک و نقره‌ای... سمعک شنواگر!
لونا با تعجب گفت: «یعنی این سمعک از خاطرات تاریکی ساخته شده؟»
جینی اخم کرد: «شاید برای شنیدن چیزهایی بوده که نباید شنیده بشن... باید بیشتر تحقیق کنیم.»
و این‌گونه، لونا و جینی وارد ماجرایی شدند که نه‌تنها راز سمعک را آشکار می‌کرد، بلکه پرده از بخشی ناشناخته از گذشته‌ی ولدمورت برمی‌داشت...
لونا و جینی، پس از کشف خاطره‌ی تام ریدل در کتاب معجون‌ها، متوجه شدند که سمعک شنواگر نه‌تنها ساخته‌ی ولدمورت بوده، بلکه قدرت شنیدن افکار پنهان و خاطرات فراموش‌شده را داشت. این قدرت می‌توانست خطرناک باشد، مخصوصاً اگر به دست کسی با نیت تاریک می‌افتاد.
آن‌ها تصمیم گرفتند موضوع را با هرماینی گرنجر در میان بگذارند. هرماینی، که حالا در کتابخانه‌ی هاگوارتز مشغول تحقیق درباره‌ی طلسم‌های ممنوعه بود، با شنیدن داستان سمعک، چهره‌اش جدی شد.
«اگر این سمعک واقعاً از جادوی تاریک ساخته شده باشه، باید نابود بشه. ممکنه خاطراتی رو زنده کنه که نباید هرگز دوباره شنیده بشن.»
لونا با ناراحتی گفت: «ولی باهاش چیزهای جالبی شنیدم... صداهایی که به ما کمک کردن رازهایی رو کشف کنیم.»
هرماینی سری تکان داد: «منم دوست دارم حقیقت‌ها رو بدونم، ولی نه به قیمت امنیت هاگوارتز.»
او از قفسه‌ی ممنوعه کتابی بیرون آورد: «طلسم فراموشی مطلق – Oblivio Totalis». این طلسم می‌توانست هر شیء جادویی را از حافظه‌ی جهان پاک کند، انگار که هرگز وجود نداشته.
در شب مه‌آلودی، سه‌نفر به برج رصدخانه رفتند. هرماینی سمعک را روی سنگی قدیمی گذاشت، چوب‌دستی‌اش را بالا برد و گفت:
«Oblivio Totalis!»
نور سفید و درخشانی از چوب‌دستی بیرون زد. سمعک لرزید، صدای زمزمه‌هایی از آن بلند شد، انگار که خودش نمی‌خواست فراموش شود. اما لحظه‌ای بعد، ساکت شد... و ناپدید.
لونا به نقطه‌ای که سمعک بود نگاه کرد و گفت: «انگار یه دوست قدیمی رو از دست دادم.»
جینی دستش را روی شانه‌ی لونا گذاشت: «ولی حالا هاگوارتز امن‌تره.»
هرماینی لبخند زد: «و ما هنوز ذهن‌های کنجکاو داریم. بدون سمعک هم می‌تونیم رازها رو پیدا کنیم.»
چند هفته بعد
و این‌گونه، سمعک شنواگر، ساخته‌ی تاریکی، با نوری از خرد و دوستی نابود شد. اما ماجراجویی‌های لونا، جینی و هرماینی تازه شروع شده بود...
چند هفته از نابودی سمعک شنواگر گذشته بود. لونا، جینی و هرماینی فکر می‌کردند همه‌چیز تمام شده. اما در اعماق قلعه‌ی هاگوارتز، جایی که طلسم‌ها ضعیف‌تر بودند، تکه‌ای از سمعک باقی مانده بود — یک قطعه‌ی نقره‌ای کوچک که در تاریکی می‌درخشید.
دراکو ملفوی، که همیشه به دنبال قدرت‌های پنهان بود، هنگام گشت‌زنی در راهروهای زیرزمینی، به‌طور اتفاقی آن قطعه را پیدا کرد. وقتی آن را لمس کرد، صدایی در ذهنش پیچید:
«من هنوز این‌جا هستم... صدای خاطرات را دوباره زنده کن.»
ملفوی، که از گذشته‌ی ولدمورت چیزهایی می‌دانست، فهمید این شیء می‌تواند به او قدرتی بدهد که حتی پدرش هم نداشت. او با استفاده از وردهای سیاه، قطعه را بازسازی کرد. سمعک دوباره شکل گرفت — اما این بار تاریک‌تر، با خطوطی از جادوی ممنوعه.
وقتی آن را در گوش گذاشت، صدای خاطرات ولدمورت، نجواهای مرگ‌خواران، و حتی افکار پنهان اطرافیانش را شنید. او فهمید که می‌تواند از این سمعک برای کنترل دیگران استفاده کند.
اما صداها بیش از حد بودند. ذهن ملفوی شروع به لرزیدن کرد. خاطراتی که نباید دیده می‌شدند، او را آزار می‌دادند. او به‌سرعت به سمت تالار معجون‌ها رفت تا راهی برای خاموش کردن سمعک پیدا کند.
در همان لحظه، هرماینی که متوجه اختلال در طلسم نابودی شده بود، با لونا و جینی وارد تالار شد. وقتی ملفوی را دیدند، چشمانش پر از ترس بود.
«سمعک برگشته... و داره منو می‌بلعه!» ملفوی فریاد زد.
هرماینی چوب‌دستی‌اش را بالا برد و گفت: «این بار باید کامل نابود بشه. با طلسمی که حتی خاطره‌ها رو هم می‌سوزونه.»
او وردی باستانی خواند:
«Incendio Memoria!»
شعله‌ای آبی از چوب‌دستی بیرون زد و سمعک را در بر گرفت. صدای جیغی از آن بلند شد، انگار که خاطرات تاریک در حال سوختن بودند. لحظه‌ای بعد، سمعک به خاکستر تبدیل شد.
ملفوی روی زمین نشست، نفس‌نفس‌زنان. «دیگه نمی‌خوام چیزی بشنوم...»
هرماینی گفت: «بعضی صداها باید برای همیشه خاموش بمونن.»
لونا به خاکستر نگاه کرد و زمزمه کرد: «و بعضی رازها، فقط وقتی فراموش بشن، آرامش میارن.»


با نابودی کامل سمعک توسط هرماینی، همه فکر کردند که خطر تمام شده. اما جادوی تاریک همیشه راهی برای بازگشت دارد.
در دنیای ماگل‌ها، در یک فروشگاه عتیقه‌فروشی در لندن، پیرمردی ناشناس جعبه‌ای نقره‌ای پیدا کرد که هیچ‌کس نمی‌دانست از کجا آمده. وقتی آن را باز کرد، قطعه‌ای کوچک از فلز درخشید و صدایی آرام در گوشش زمزمه کرد: «صدای گذشته را بیدار کن...»
این قطعه، باقی‌مانده‌ای از سمعک شنواگر بود که با جادوی تاریک در زمان و مکان پخش شده بود. پیرمرد، که سابقاً در ارتش ماگل‌ها خدمت کرده بود، ناگهان خاطراتی از جنگ‌هایی را شنید که هرگز در آن‌ها حضور نداشت. خاطراتی از ترس، قدرت، و صدایی که می‌گفت: «تو می‌تونی همه چیز رو تغییر بدی.»
در همین زمان، در هاگوارتز، هرماینی متوجه اختلالی در طلسم‌های محافظ اطراف مدرسه شد. لونا، که هنوز حساسیت خاصی به انرژی‌های جادویی داشت، گفت: «یه چیزی از دنیای ماگل‌ها داره به این‌جا نفوذ می‌کنه.»
جینی، با نگرانی، پیشنهاد داد که به وزارت سحر و جادو اطلاع دهند. اما هرماینی گفت: «اگه این قطعه واقعاً به دنیای ماگل‌ها رسیده باشه، باید خودمون پیداش کنیم. وزارت خیلی کند عمل می‌کنه.»
سه‌نفر با استفاده از پودر پرواز به لندن رفتند و با کمک نشانه‌های جادویی، فروشگاه عتیقه‌فروشی را پیدا کردند. اما پیرمرد، حالا تحت تأثیر سمعک، از ورودشان جلوگیری کرد.
«شما نمی‌فهمید... این صداها واقعی‌ان. من می‌تونم گذشته رو تغییر بدم!»
هرماینی با آرامش گفت: «ولی بعضی گذشته‌ها باید همون‌طور که هستن باقی بمونن. اگه بخوای همه چیز رو تغییر بدی، ممکنه خودت رو هم گم کنی.»
لونا جلو رفت، دستش را روی شانه‌ی پیرمرد گذاشت و گفت: «اگه واقعاً می‌خوای صدای درست رو بشنوی، باید سمعک رو رها کنی.»
پیرمرد، با لرز، قطعه را به لونا داد. هرماینی وردی جدید خواند — این بار نه برای نابودی، بلکه برای بازگرداندن قطعه به زمان خودش.
«Tempus Reverti!»
نور طلایی قطعه را در بر گرفت و آن را به گذشته فرستاد، جایی که دیگر کسی نتواند از آن سوءاستفاده کند.
پیرمرد آرام شد. «حالا فقط صدای خودم رو می‌شنوم... و این کافیه.»
لونا لبخند زد: «گاهی سکوت، بهترین صداییه که می‌تونیم بشنویم.»
چند روز پس از بازگرداندن قطعه‌ی سمعک به گذشته، لونا در خواب صدایی شنید که با صدای معمولی فرق داشت. صدایی آرام و فلزی که می‌گفت:
«من هنوز تمام نشده‌ام... آینده صدای من را خواهد شنید.»
صبح روز بعد، هرماینی در کتابخانه‌ی وزارت سحر و جادو مشغول بررسی طلسم‌های زمان بود. ناگهان متوجه شد که یکی از صفحات کتاب «جادوی زمان و حافظه» تغییر کرده. نوشته‌ای با جوهر نقره‌ای ظاهر شده بود:
«سمعک شنواگر، در سال ۲۱۰۰ دوباره ساخته خواهد شد.»
او با نگرانی به لونا و جینی خبر داد. «ما فقط گذشته رو پاک کردیم. ولی آینده هنوز در خطره.»
جینی گفت: «یعنی یه نفر در آینده دوباره همون اشتباه رو تکرار می‌کنه؟»
هرماینی سری تکان داد: «یا بدتر... از اشتباهات گذشته درس گرفته و نسخه‌ی قوی‌تری ساخته.»
برای بررسی این تهدید، آن‌ها به سراغ پروفسور بابل‌بات، استاد جادوی زمان در هاگوارتز، رفتند. او با استفاده از گردنبند زمان، آن‌ها را به سال ۲۱۰۰ برد — به هاگوارتزی که حالا پر از فناوری‌های جادویی و ماگل‌ساخته بود.
در آن‌جا، دانش‌آموزی به نام «آرا لیند» در حال آزمایش وسیله‌ای بود که شباهت زیادی به سمعک شنواگر داشت. اما این نسخه، نه‌تنها صداها را می‌شنید، بلکه می‌توانست خاطرات را بازنویسی کند.
هرماینی جلو رفت و گفت: «تو نمی‌دونی این وسیله چه خطراتی داره. ما در گذشته باهاش جنگیدیم.»
آرا با تعجب گفت: «ولی من فقط می‌خواستم خاطرات مادرم رو که فراموش کرده، برگردونم.»
لونا با مهربانی گفت: «بعضی خاطرات باید با عشق برگردن، نه با جادوی تاریک.»
هرماینی وردی جدید خواند — ترکیبی از طلسم زمان و حافظه:
«Memoria Temporis Finita!»
سمعک آینده‌ای لرزید، و سپس به نور تبدیل شد. اما این بار، نه نابود شد و نه فرار کرد. به شکل یک گل نقره‌ای درآمد و در دستان آرا آرام گرفت.
«حالا فقط می‌تونه خاطرات خوب رو زنده کنه. بدون شنیدن تاریکی.»
آرا لبخند زد: «شاید این‌طوری بتونم مادرم رو دوباره بخندونم.»
هرماینی، لونا و جینی به زمان خود برگشتند، با این امید که صدای آینده، دیگر صدای تاریکی نباشد — بلکه صدای عشق، خاطره و امید باشد.
پس از بازگشت از آینده، هرماینی، لونا و جینی فکر می‌کردند که سمعک شنواگر دیگر تهدیدی نیست. اما در اعماق جنگل ممنوعه، جادوی تاریک در حال شکل‌گیری بود. صدایی از دل زمین بلند شد:
«من صدای همه‌ی خاطراتم را جمع کرده‌ام. حالا نه یک سمعک، بلکه یک ذهن کامل هستم.»
این تهدید، حالا به شکل موجودی بی‌چهره درآمده بود — ترکیبی از خاطرات تاریک، نجواهای فراموش‌شده، و جادوی ممنوعه. نامش را «اکو» گذاشته بود؛ پژواکی از گذشته، حال و آینده.
اکو شروع به نفوذ به ذهن دانش‌آموزان کرد. بعضی‌ها خاطراتی را به یاد می‌آوردند که هرگز نداشتند. بعضی دیگر، صدای دروغ‌هایی را می‌شنیدند که باورشان می‌کردند.
هرماینی فهمید که تنها راه مقابله با اکو، اتحاد ذهن‌های روشن است. او با کمک پروفسور مک‌گونگال، طلسمی باستانی آماده کرد:
«Unison Mentis» — طلسمی که ذهن‌های پاک را به هم متصل می‌کرد.
در شب تاریکی، در حیاط هاگوارتز، لونا، جینی، نویل، دراکو (که حالا پشیمان شده بود)، و ده‌ها دانش‌آموز دیگر، دستانشان را در دایره‌ای گرفتند. هرماینی در مرکز ایستاد و ورد را خواند.
نور سفید از دایره بلند شد. اکو، که حالا در آسمان ظاهر شده بود، فریاد زد: «شما نمی‌تونید منو خاموش کنید! من صدای همه‌تونم!»
اما نور ذهن‌های متحد، تاریکی را در بر گرفت. خاطرات دروغین سوختند، نجواها خاموش شدند، و اکو به ذره‌ای از غبار تبدیل شد.
لونا زمزمه کرد: «وقتی ذهن‌ها با هم باشن، هیچ صدایی نمی‌تونه فریب بده.»
هرماینی نفس عمیقی کشید: «تهدید تموم شد. ولی باید همیشه گوش‌هامون رو برای حقیقت باز نگه داریم.»
جینی لبخند زد: «و برای دروغ‌ها، ساکت‌ترین گوش‌ها بهترینن.»
پس از بازگشت از آینده.

افرادی که لایک کردند

بازنده کسی است که در انتظار معجزه می ماند

تا کسی از راه برسد و آرزوهایش را برآورده سازد

باور کن همه به دنبال رسیدن به آرزوهای خودشان هستند

خودت معجزه زندگی خودت باش

محدودیت های ذهنی ات را کنار بگذار

باورهای صحیح خود را تقویت کن

و به سوی موفقیت گام بردار
محفل ققنوس جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1404/06/01
آخرین ورود
دیروز ساعت 19:32
عضویت
1404/05/29
پست‌ها
240
دابی در مقابل هلگا بانو
آزادی...


پاق!


شلوغی همیشگی ایستگاه کینگزکراس، به هیچ وجه مانع این نشد که حضور ناگهانی هلگا توجهات را به خودش جلب کند. زنی با هیبت و بلند قامت که ردای ابریشمی زرد رنگش زیر چراغ‌های متعدد ایستگاه برق می‌زد. زیر ردا نیز لباسی با همان رنگ به تن داشت که تا زانویش می‌رسید. همه چیز از نقش ظریف بافته شده روی حاشیه‌ی ردا گرفته تا یقه‌ی دکلته‌ی لباس، کمربند چرمی و کفش‌های پاشنه‌بلند نوک‌تیزش، با رنگ مشکی قاب شده بود. کنتراست جذابی که اقتدارش را دوچندان می‌نمود.

بدون توجه به گردن‌های کج و نگاه‌های خیره، راهش را کشید و با سری بالا در امتداد مسیر ریل، با قدم‌هایی آرام و مطمئن به راه افتاد. تق تق پاشنه‌اش مترونومی بود که ضرباهنگ حرکات کل ایستگاه را روی 60 BPM تنظیم کرد! به ته ایستگاه که رسید، متوجه شد از مقصدش رد شده! چند لحظه‌ای ایستاد و به اعلامیه‌های قدیمی و پاره‌پوره‌ی دیوار ایستگاه خیره شد تا خودش را از تک و تا نیندازد و سپس برگشت و این بار بدون این که نوک دماغش را با غروری وزیرانه بالا بگیرد، خوب دور و بر را پایید تا این بار بالاخره نشانی را پیدا کند.

- فلافل! فلافل تازه! فلافل داغ! فلافل تند و جن‌پز!

اگر صدای ریز و جیغ مانند دابی توجه هلگا را جلب نمی‌کرد، باز هم بعید بود او را پیدا کند: کانکس کوچکی به ارتفاع 1 متر در کنج ایستگاه شلوغ که اگر از کنارش رد می‌شدی هم ممکن بود تا سرت را پایین نیاوری آن را نبینی! مجبور شد تا کمر خم شود تا صورتش مقابل پنجره‌ی دکّه قرار بگیرد.

- یکمی این دکّه و پنجره‌شو بلندتر می‌گرفتی آدم بتونه ببینه چه خبره!

- مهم دابی بود که از همین زاویه به خوبی هر چی که خواست رو دید.

انتظار نداشت واکنش دابی، حاضرجوابی همراه با این همه بی تفاوتی باشد. ترجیح داد وجه شوخی کلام را برداشت کند و خودش را از تک و تا نیندازد. پس پیش از ادامه‌ی صحبت، لبخند ظریف و کوتاهی زد.

- پیدا کردنت خیلی سخت بود دابی! کسی ازت خبری نداشت ... ولی خوب هلگا که دست از تلاش برنمی‌داره! کلی گشتم چون می‌خواستم شخصا باهات صحبت کنم.

- خیلی وقت بود دابی هیچ آشنایی رو ندید. البته به جز هری پاتر قربان که ماهی یک شب فلافل نایت داشت و به این بهونه با همسرش و دو تا دوستاش به دابی سر زد. هری پاتر قربان تابستون‌ها بچه‌هاش رو هم آورد که به نظر دابی اون‌ها هم قهرمان بود!

صحبت هری پاتر که شد، به وجد آمد و با هیجان بیشتری صحبت کرد. با پایان حرفش تازه متوجه نگاه هلگا شد که از خم ماندن حسابی معذب است.

- اوه! دکّه‌ی دابی گسترش‌پذیر بود. بانو اگر کاری داشت تونست داخل اومد و نشست. البته درش گسترش‌پذیر نبود. بانو یک کوچولو باید بیشتر خم شد.

تمام برنامه‌های هلگا برای تحت تاثیر قرار دادن دابی با شکوه و جمال، ریخت به هم و عاقبت با حالتی نزدیک به سجده توانست وارد دکّه شود. اگر فرد هیز و چشم چرانی در ایستگاه حاضر بود، بابت تک تک لحظات کش آمدن این مکالمه و انتظار باید از دابی تشکّر می‌کرد! هلگا با یک تکان ظریف به چوبدستی، هرگونه گرد و خاک و چروک را از ردایش زدود تا دوباره قدری ابهتش را بازیابد.

- خوب دابی عزیز! یکم از خودت بگو ببینم. اصلا چی شد که اومدی این جا؟ شنیده بودم که توی هاگوارتز مشغولی ولی اون جا اثری ازت پیدا نکردم.

- دابی از کجا گفت ... آره دابی از وقتی که آزاد شد در هاگوارتز بود. اون روزها به دابی خیلی خوش گذشت. آزادی برای دابی بوی یک گوشه از آشپزخونه‌ی شلوغ هاگوارتز رو داشت که یک عالمه جن توش مشغول همکاری بود تا کلوچه‌های خوشمزه پخت ... بوی هل و دارچین! اما روزهای خوش خوشان دابی خیلی زود تموم شد. اسلیترین قربان که کنترل مدرسه رو به دست گرفت، آزادی دابی رو به رسمیت نشناخت و گفت دابی یا باید مثل جن‌های دیگه به عنوان وظیفه و رایگان خدمت کرد یا قربان دابی رو گردن زد تا درس عبرت شد.

هلگا که حالا پشت یکی از میزهای دکّه نشسته بود و پاهایش را روی هم انداخته و تاب می‌داد با پوزخندی واکنش داد:

- هیچ وقت این اخلاقا و عقاید سنّت زده‌ش رو کنار نگذاشت!

- خلاصه دابی مجبور شد به هر ضرب و زوری که شده از مدرسه فرار کرد. سالازار قربان امکان آپارات رو حتا برای اجنّه هم مسدود کرد و دابی چند روز توی یک کانال سینه‌خیز حرکت کرد تا از مدرسه خارج شد و اون جا بود که دابی فهمید آزادی بوی گند فاضلابی بود که تا مدت‌ها بعد از بیرون اومدن از کانال هم روی پوستت حس شد. خوشبختانه سالازار قربان انقدر برای دابی ارزش قائل نبود که پیگیرش شد ... وگرنه دابی شانسی برای اختفا از قربان و اعوان و انصارش رو نداشت!

دابی خودش داشت مسیر درستی را می‌رفت و وظیفه‌ی مقدمه چینی را از دوش او برمی‌داشت. پس هلگا فقط با نگاهی به شدت دلسوز و چشمان مشتاق، او را به ادامه وا داشت. دابی بشکنی زد تا شعله‌ی زیر پاتیل روغن روشن شود و در حالی که دو ظرف ادویه با ظاهر مشابه را بو می‌کشید ادامه داد:

- دابی بعد از اون فهمید آزادی، در واقع انتخاب بود و مسئولیت بود. چون حالا دابی باید انتخاب می‌کرد که چه کاری انجام بده ... در حالی که تا قبل از اون دابی هیچ وقت این کار رو نکرده بود! دابی فقط کاری رو انجام می‌داد که ازش می‌خواستن. و حالا که دابی انتخاب داشت، مسئولیت نتیجه‌ی انتخاب هم با دابی بود. چون اگه توی روز انتخاب اشتباهی کرد، شب گرسنه خوابید. دابی اولین شب‌هایی که روزش درست انتخاب نکرد و موفق نشد پولی به جیب بزنه، فهمید آزادی بوی کباب داد! بوی کبابی که از حیاط یکی از خونه‌های کوچه پشتی راهش رو پیدا کرد و به دماغ دابی رسید و شکم خالی دابی رو سوراخ کرد.

- واقعا قلبم به درد اومد دابی عزیز! پس ...

هلگا آماده می‌شد تا پیشنهادش را مطرح کند اما دابی که خم شده بود روی پاتیل و فلافل‌ها را از یک سانتی متری بررسی می‌کرد، متوجه او نشد. بشکنی زد تا فلافل‌ها برعکس شوند و ادامه داد:

- یا بوی فلافل سوخته‌ای که نشون داد دابی زیاد درگیر انتخاب‌های پیش رو شد و زمان حال رو از دست داد... و سرمایه‌ش رو تباه کرد. خلاصه دابی آخر سر این دکه رو راه انداخت که یک کاسبی ثابت داشت. دابی توی آشپزخونه‌ی هاگوارتز فلافل درست کردن رو از یک جن لبنانی یاد گرفت. وینکی همیشه گفت که فلافل غذای خوبی نبود چون نفخ آورد! اما به نظر دابی وینکی به جن لبنانی حسودی کرد. چون جن‌های لبنانی از وینکی خیلی خوشگل‌تر بود! تازه‌شم بوی نفخ دابی خیلی بهتر از بوی کره‌ای بود که همیشه از دهن وینکی اومد!

دابی کل کل با وینکیِ خیالی را رها کرد و اولین فلافل را چشید. چشمانش را بست و زیر لب یک «اووووممم» به نشانه‌ی رضایت و دلپذیری گفت که نمی‌شد با قطعیت گفت بابت طعم فلافل است یا به خاطر آوردن جن لبنانی!

- دابی وقتی فلافل رو سوزوند، اوایل سرش رو به دیوار دکّه کوبید. اما هر بار یه آقایی که این بغل بلیط فروخت، یکی از اعضای تسترال رو به دابی حواله داد و دابی دست از این کار برداشت. بعدش دابی خودش رو هم مثل فلافلا توی روغن داغ سوزوند تا تنبیه شد ... اما وقتی مجبور شد روغن که بوی دابی سوخته گرفت رو عوض کرد و روغن نو خرید، حسابی نقره داغ شد. از اون موقع دابی تصمیم گرفت دیگه خودشو تنبیه نکرد. البته نه که اصلا تنبیه نکرد! بعضیا فکر کردن دابی تراپی رفت و درمان شد. اما دابی فقط شکل تنبیه رو عوض کرد. دابی حالا خودش رو کشت! البته آهسته و پیوسته. دابی نخ به نخ خودکشی تدریجی کرد و فهمید که آزادی بوی بهمن کوچیک داد.

اسمش را که آورد، هوس به سرش افتاد. یک نخ روی لبش گذاشت و با بشکنی روشنش کرد. همین فاصله فرصتی به هلگا داد تا بالاخره به مکالمه ورود کند. در حالی که نگاهش را بین گوشه و کنار کرکثیف دکّه‌ی محقر می‌گرداند گفت:

- پس با تمام این اوصاف، تو ... تویی که هر کسی نیستی! یک جن خونگی خاص هستی. یک جن خونگی آزاد. یک جن خونگی قهرمان که در نجات جامعه‌ی جادویی بارها نقش بازی کرده! از اوضاعت راضی نیستی. چیزی که قبل از تموم حرفات هم می‌شد از جایی که هستی ... یا از رفتار و حرکات خودت هم فهمید.

- بانو بالاخره خواست با قهرمان به خیک دابی بستن، هندونه زیر بغلش گذاشت؟ یا با به رخ کشیدن محقّر بودن دکّه تحقیرش کرد؟

از این که جن بلافاصله بازی روانیش را خوانده جا خورد. اما تعجبش را با لبخند پهنی پوشاند و با لحن خاله‌ی مهربان ادامه داد:

- ای وای! دابی عزیزم. این طور برداشت نکن از حرفم. من فقط دارم می‌گم لیاقت تو خیلی بیشتر از اینه. تو حق داری خیلی وضعیت بهتری داشته باشی و ممکنه حتا فرصتش هم داشته باشی!

بشکن‌های پشت سر هم دابی، باعث شد ظرف‌های ادویه همگی محتویاتشان را به بالا شلیک کنند! خطوطی منحنی از ادویه‌ی عموما تند در هوا جاری شد که هر یک با طی مسیری تصادفی و زیگزاگی در فضای دکّه، نهایتا به لگنی پر از خمیر فلافل می‌رسید.

- بانو فکر کرد دابی از کجا اومد؟ دابی توی قصر مالفوی‌ها به دنیا اومد و سال‌ها اون جا زندگی کرد! دابی چند سال توی قلعه‌ی باشکوهی مثل هاگوارتز زندگی کرد! بانو جایی مجلل‌تر از این‌ها که سراغ نداشت؟ مهم نبود که دابی کجا بود و چی کار کرد. دابی هر جا که بود، یک جن خونگی بود. و هیچ چیزی نتونست این رو عوض کرد ... حتا ردای پروفسوری هاگوارتز و کلاه وزارت! دابی Born To Lose بود. دابی سعی کرد Live To Win کرد. اما دابی رکب خورد! یک رکب سفت فلسفی. چرا که برد برای یک جن خونگی در بازنده بودن بود. پس دابی یا باید یک جن خونگی خوب می‌موند که ذاتاً یک بازنده بود ... یا تبدیل به یک جن خونگی آزاد می‌شد که برای یک جن خونگی خود این آزادی باخت حساب شد! بانو متوجه شد؟ دابی از هر راهی که رفت به یک نقطه رسید. چون دابی از هویت خودش راه فراری نداشت. دابی فهمید که محکوم به شکست بود و از سرنوشت فراری نداشت ... حتا اگر دستش رو خوند و خلاف مسیرش حرکت کرد!

هلگا سعی کرد سرفه‌هایش بابت ادویه‌های پخش شده در هوا را کنترل کند و رفت سراغ اصل مطلب:

- صبر کن دابی. پیشنهاد من خیلی با تمام چیزایی که تا حالا تجربه کردی فرق می‌کنه. پیشنهادی برات دارم که نتونی ردش کنی.

لحظه‌ای درنگ کرد تا اشتیاق دابی را ببیند اما دابی تمام توجهش را معطوف به دودی که از دهان خارج می‌کرد و پک عمیق بعدی کرده بود و هیچ چیز بروز نمی‌داد.

- تو قرار نیست مثل همیشه بیای برای من یا حتا برای وزارتخونه، کارگری کنی! تو قراره تبدیل به یک سیاستمدار بشی. یک پست دیپلماتیک مهم توی وزارتخونه ... نه تنها با یک درآمد خوب، بلکه با کلی قدرت تصمیم‌گیری و شان و جایگاه اجتماعی. به این فکر کن که اگر توی وزارتخونه باشی می‌تونی چه حرکات مهمی برای حقوق اجنّه‌ی خانگی انجام بدی. تو می‌تونی اسمت رو توی تاریخ اجنّه موندگار کنی.

دیگر مطمئن بود موفق شده تحریکش کند. دابی با صبر و حوصله سیگارش را زیر پای برهنه‌اش خاموش کرد و سپس ته‌سیگار را برداشت و داخل سطل زباله انداخت. هلگا تمام مدت منتظر بود او بالاخره بر این شوک غلبه کند و فریاد شوق سر دهد! با لبخند محوی به چشم‌های هلگا نگاه کرد و گفت:

- دابی خام نبود! خوب دونست که سیستم خودش یک قفس بزرگتر بود. دابی خیلی خوب میله‌های قفس رو دید. فقط سیستم تونست انقدر سر بقیه رو گرم کرد که اون‌ها هیچ وقت دور و برشون رو نگاه نکرد و هیچ وقت فکر نکرد. برای همین میله‌ها رو ندید و اسمش شد میله‌ی نامرئی! حالا بانو خواست دابی خودش اومد و عضوی از سیستم شد؟ شرمنده! اما دابی آزادیشو به قاقالی‌لی‌هایی مثل جاروی لیموزین وزارتی و شهرت حضور توی اخبار جادوگر‌تی‌وی نفروخت.

- از کدوم آزادی حرف می‌زنی دابی؟! توی این قوطی حلبی نمور و کثیف که بوی روغن مونده می‌ده؟

با دیدن چهره‌ی برافروخته‌ی هلگا، برای اولین بار دابی واقعا می‌خندید. از ته دل و با صدا!

- بانو بالاخره نگاه واقعی خودش رو رو کرد! برای دابی کوچیکی و کثیفی این دکّه اهمیتی نداشت. دابی این جا آقای خودش بود. یک روز اگر دلش خواست به همه فلافل مجانی داد! یک روز اگر دلش نخواست به کسی فلافل نداد! یک روز اگر دلش خواست دکّه‌اش رو جمع کرد و رفت یک جای دور! دابی اگر ناراضی بود، از این که برای لقمه نون دوید نبود. دابی به این فکر کرد که این لنگه جوراب، فقط تونست دابی رو از زیر بار حرف زور ارباب مالفوی آزاد کرد. اما دابی هنوز خیلی بندها و بارها رو تحمّل کرد.

با صدایی آرام و با طمانینه حرف می‌زد و به موازاتش به کارش هم می‌رسید: شعله را خاموش کرد و فلافل‌های سرخ شده را به ظرف دیگری انتقال داد.

- دابی هنوز یک جن خانگی بود و با وجود آزادی هنوز حتا نتونست به ارباب مالفوی نگفت ارباب مالفوی! برای یک جن خونگی، خونه، خونه‌ی ارباب بود و خانواده، خانواده‌ی ارباب. یک جن آزاد همیشه در تبعید و همیشه بی کس و کار و تنها حساب شد! و دابی دونست که دوستا هم وقتی سنشون زیاد شد دیگه فرصت نداشت سراغی از دابی گرفت ... همون طور که خود دابی هم دیگه فرصت نداشت و برای همین از کسی گله‌ای نداشت.

با حوصله یک نان برداشت و مشغول چیدن فلافل در آن شد.

- بار انتخاب و مسئولیت هنوز روی دوش دابی بود. دابی بار امانت کشید. هیچ چیز نتونست به دابی این آزادی رو داد که وجود داشت، یا نداشت! این آزادی که وجود داشت ... ولی انتخاب کرد که آیا بازم دلش خواست یک جن خانگی بود؟ یا انتخاب کرد که یک جادوگر مرد سفید پوست بریتانیایی بود؟ یا شاید یک گربه بود؟ یا یک تک درخت توی بیابون بود؟ یا یک دونه شن توی همون بیابون؟

پسر نوجوانی مقابل پنجره‌ی دکّه متوقف شد. دابی ساندویچ را در دست هلگا گذاشت و گفت:

- دابی شرمنده بود که مشتری داشت و نتونست بیشتر از هم صحبتی با بانو لذت برد. بانو دکّه‌ی دابی رو منوّر کرد. شرمنده که دابی چیزی بهتر از این ساندویچ برای تقدیم کردن به بانو نداشت.

ملاقات پیش از این خداحافظی مستقیم دابی هم تمام شده به نظر می‌رسید ...

افرادی که لایک کردند

ویرایش شده توسط دابی در 1404/8/4 1:37:38
دابی نباید این پست رو می‌نوشت! دابی بد!
شناسه بسته‌شده
تولد نقش
1403/05/22
آخرین ورود
شنبه 25 بهمن 1404 20:57
عضویت
1403/05/22
پست‌ها
338
امیر لرد ولدمورتی در مقابل لواشک اسبق بابا (کوین)


سوژه: خیلی بزرگ مثل فیل، خیلی کوچیک مثل فنجون




ساعت 3 و نیم یک عصر پاییزی بود و همه چیز در خانه ریدلها غرق در سکوتی عجیب بود. همه چیز به جز اتاق لرد ولدمورت.

در حقیقت لرد ولدمورت در همان لحظه از حمام بیرون‌آمده بود. حوله سفیدی به کمربسته و سیکس پک‌ها ملکوتی را به نمایش گذاشته بود. پشت سرش نیز بخار سفیدرنگی از حمام بیرون می‌آمد که نشان می‌داد لرد یک حمام دامادی تمام‌عیار را به اتمام رسانده است. او حتی مارش نیز شیو کرده و سابیده و برق‌انداخته بود.

لرد که بیش از حد سرخوش بود؛ درحالی‌که با ریتم خاص حرکات کمر و حومه، در اتاقش به سمت گنجه لباس‌هایش می‌رفت؛ داد زد:
- نجینی بابا!... فعلاً نیا برون! بذار کامل خشک بشی!

مار برق‌انداخته لرد که به‌احتمال زیاد در اثر شوک زیاد شسته شدن غش کرده بود، جوابی نداد. لرد نیز توجهی نکرد و با زمزمه آهنگ شادی مشغول لباس پوشیدن شد.
- نامزدمو بدین برم... دیری دیرین دیدین دین! میخوام به قربونش برم... دیری دیدین دیدین دین! من لردشم! دیوونه اشم! از شب تا صبح توی ک...

دستش موقع بستن دکمه‌های کتش متوقف شد. بقیه آهنگ را یادش نمی‌آمد؛ ولی فکر کرد برای موزون شدن آهنگ آخرین بار هلگا را کجا دیده است.
- از شب تا صبح توی کتابخونه شم!

لباسش را پوشید و به جلوی آینه رفت. مثل همیشه عالی بود. کمی فکر کرد و آستین کتش را بالا زد که نشان مرگخواری اش مشخص باشد.

صدایی گفت:
-چوثی... چوثی... چوثی...

لرد بدون اینکه برگردد، صدا را شناخت. کمی صورتش را جدی کرد و گفت:
- گلرت! دارم میرم دیت! برو تنهام بذار!

گلرت که یک لباس سرهمی چسبان (خیلی‌خیلی چسبیده) تماماً قرمز پوشیده بود، به در اتاق تکیه زد، ابرویی بالا انداخت و گفت:
- چه غلطا!... زیدی میدونه؟ بهش بگم؟

لرد اخمی کرد و به سمت گلرت برگشت و گفت:
- زیدی بدونه اصلاً! آدم عادیش میتونه 4 تا زیدی قانونی داشته باشه... من که لردم و فراتر از قانون... زیدی ام بی شماره!

گلرت که تعجب در تمام صورتش مشهود بود، گفت:
- اوهو! چه شجاع!... جالب شد!

لرد با غرور به سمت آینه برگشت و گفت:
- حقیقته!... این چیه پوشیدی تو؟

گلرت دستی از بالابه‌پایین به لباسش کشید و گفت:
- خوشگله نه!؟... وازلین خیلی خوب روش می مونه!

لرد در آینه با قیافه پوکر به سمت گلرت نگاه کرد و گفت:
- برای چی وازلین بزنی به خودت؟

گلرت نگاهی شیطانی به لرد انداخت و یک پروسه متحیر از عقول به نام " برنامه شبکه‌های متقاطع در نقاط متعدد" را در چند جمله برایش توضیح داد. لرد که کاملاً در همان پوزیشن خشک شده بود، با تمام‌شدن توضیحات گلرت تمام بدنش لرزید و آب‌دهانش را محکم قورت داد که از بالا آمدن محتویات معده‌اش جلوگیری کند.

- من اصلاً نمی‌فهمم چطوری... اصلاً جا می... ولش کن... ولش کن! کشتی ما رو با این برنامه‌های شبکه‌ات! من اصلاً نمیتونم این‌جوری!

گلرت بعد از شنیدن آخرین جمله لرد؛ لبخند عمیقی زد و چشمانش برق زد. درحالی‌که سعی می‌کرد به نظر بی‌خیال به نظر بیایید، بطری کوچکی را روی میز داخل اتاق گذاشت و گفت:
- خب... من باید برم! این بطری هم خوشبوکننده دهانه! دوست داشتی یکم بخور!... بذار دهنت بو ماهی بلا رو نده!

لرد سرسری دستش را به نشانه خداحافظی تکان داد و مشغول زدن مرطوب‌کننده‌اش شد. کله کچلش را برق انداخت؛ ردای بلند مشکی‌اش را پوشید و ماچی همراه با چشمک برای خودش در آینه فرستاد. داشت عینک‌آفتابی‌اش را می‌زد و از اتاق بیرون می‌رفت که چشمش به بطری کوچک افتاد. سرش را کج کرد و ایستاد. شاید به علت تجربه‌های بی شمار گلرت بود یا اینکه لرد زیادی هایپ شده بود و سرخوش بود که بطری را برداشت و بویش کرد. بوی بسیار خوبی می‌داد. شانه‌ای بالا انداخت و می‌خواست معجون را بخورد که ناگهان بطری از دستش سر خورد، محتویاتش روی شلوار و دست‌هایش ریخت و بطری بر زمین افتاد و شکست. لرد فحشی داد، سریعاً شلوارش را عوض کرد و چون دیرش شده بود به اینکه معجون روی بدنش هم ریخته توجهی نکرد.

عینکش را زد و سوت زنان از خانه بیرون رفت و سوار جاروی 206 سفیدش شد و به سمت محل قرار به راه افتاد. پشت سرش اما گلرت با قیافه نگران به مسیر دود جادو نگاه می‌کرد. زیر لب گفت:
- لعنتی... کاش رو شلوارش نمی‌ریخت... الان قاطی میکنه...

لرد جلوی کافهٔ قرار ایستاد و با زیر لب خواندن " واسه هلگای مردم خودمو تو گل میپلکونوم" از جارو 206 سفیدش پیاده شد. دزدگیر جارو را با صدای بلند زد و درحالی‌که سوئیچ را در دستش می‌چرخاند به سمت کافه رفت. البته لرد اصلاً در این قضیه نوب نبود و روند قصه را می‌دانست. سر راهش به کافه برای هلگا دسته‌گل آفتاب‌گردانی خریده بود که با لباس زرد هلگا ست باشد و روی کارت‌پستالش نوشته بود: "زردی مثل آفتاب، به زندگی‌ام تو بتاب"

این قبیل جملات به‌ظاهر حال به هم زن، بسیار در بانوان اثرگذار بوده و هیپوگریف کننده بود. معمولاً در این مواقع بانوی ازهمه‌جابی‌خبر، به خیالش این جملات عاشقانه بود و با لبخندی معذب گل رامی بویید و تشکر می‌کرد و نمی‌دانست لرد در پی شکار اوست و هیچ عشقی هم در کار نیست که اگر در کار بود با همان بلا که دیوانه‌اش بود می‌ماند و پی شکار زید به بازار نمی‌آمد.

لرد که روی همه امیرهای 206 دار عالم را سفید می‌کرد، با سیس عاشق خسته وارد کافه شد و یک راست به میز همیشگی شان رفت. هلگا پشت میز منتظرش بود و بی حوصله به نظر می‌رسید.
- تامی! کجا بودی؟! یک‌ساعته اینجام!

لرد دسته‌گل را به‌طرف هلگا گرفت و گفت:
- ببخشید خانومی! این فکر هل نمی ذاشت زندگی کنم!

هلگا دسته گل را گرفت و با تردید پرسید:
- هل؟ هل چرا؟

لرد با لوندی نشست و با تعجب ساختگی گفت:
- هل دیگه! قوی ترکیب دنیا است... ترکیب هلگا و لرده خانمی! هل خوشمزه من!

هلگا که آشکارا از این تعریف خوشش آمده بود، با خواندن کارت‌پستال قرمز شد، نخودی خندید و گفت:
- خدا نکشتت بیگ تام من!

بیگ تام لقبی بود که هلگا در مواقع احساسی لرد را با آن صدا می‌زد. لرد که در جای‌جای بدنش عروسی بود، خواست جوابی بدهد که همان نقاط عروسی انگار تحت بازرسی گشت ارشاد قرار گرفتند و لرد احساس کرد نیمه جنوبی تنش در حال کوچک‌شدن است.

زیر لب گفت:
- کولر روشن‌کردن؟ سرد شده اینجا؟

اما قضیه از سرما گذشته بود. پایین‌تنه لرد کوچک و کوچک‌تر شد و پاهایش کوتاه شد، نشیمنگاهش غیب شد و رسماً نصف شد. ازآنجاکه این پای مینیاتوری و کوچک اصلاً با تنه‌اش هماهنگی نداشت، با کله روی زمین خورد، شلوارش از پایش در آمد و صحنه وحشتناک و عجیبی از نیمه‌انسان - نیمه هیچی در مقابل هلگا به نمایش گذاشت.

- تامی! خوبی؟... این چیه وسط کافه؟ نصفه تبدیل شدی؟

لرد که عصبانی بود، چوب‌دستی را بیرون کشید و به پاهایش ضربه زد؛ اما هیچ اتفاقی نیفتاد و پاهایش به‌اندازه پاهای موش‌خرمایی ماند. لبخند معذبی به هلگا زد و گفت:
- یه لحظه من برم دستشویی!

هلگا مات و مبهوت سرش را تکان داد. لرد که دیگر با آن پاهایی که شبیه پایه فنجان بود، امکان راه‌رفتن نداشت با خودش فکر کرد که پروازکردن در هوا و یا کشیدن خودش روی زمین اوج بی‌آبرویی خواهد بود، پس خودش را غیب نموده و روی دست‌شویی فرنگی ظاهر نمود.
بعد از چند تقلا که روی دستشویی سر نخورد، لعنتی به گلرت و آن لباس چسبانش فرستاد و سعی کرد به طلسمی بزرگ‌کننده فکر کند. همان‌طور که داشت فکر می‌کرد و به‌ پای فنجانی‌اش خیره شده بود، احساس کرد اندازه پا دارد کوچک‌تر می‌شود.

- یعنی چی؟... دارم سوسک میشم؟

اما فقط پا کوچک نمی‌شد، شلنگ دست شویی، دستمال کاغذی، در و همه چیز کوچک‌تر می‌شد و در واقع بالاتنه لرد بود که داشت بزرگ می‌شد.

- نه... نه... نه...

بدن لرد به‌قدری بزرگ شد که از در دستشویی نیز فراتر رفت و به سقف خورد. مرد اتاقک کناری با دهانی باز به لرد نگاه کرد. لرد گفت:
- سلام... نه من منحرف نیستم!... ولی ای ول! قوی ظاهر شدی!

البته فرصتی برای ادامه مکالمه نبود، چون سر لرد به‌قدری به سقف فشار آورد که سقف را شکافت و وارد اتاق مجاور شد که منطقاً دستشویی زنانه بود. لرد با بدنی چندبرابر حالت عادی، سری خاکی بر اثر شکافتن سقف، درست جلوی دماغ پیرزنی بی نوا که مشغول شستن دست‌هایش بود، از دیوار در آمد.

- میشه جیغ نزنی؟

اما نمی‌شد و پیرزن با تمام وجودش جیغ کشید و با گفتن کلماتی مثل "منحرف" و " کمک ایها الجادو" در عرض چند ثانیه تمام کافه را به درون دستشویی کشید. موقعیت سختی بود. لرد که نیمه بدنش اندازه کف دست شده بود و نیمه دیگر بدنش به بزرگی فیل بود، دو دستشویی را به هم وصل کرده و با قیافه‌ای معذب و عصبانی به تمام افراد حاضر در کافه از جمله هلگا زل‌زده بود. بدترین قسمت ماجرا این بود که با بزرگ‌شدن بدن لرد، لباسش تقریباً در تنش دریده بود، در میان دیوار گیرکرده بود و نمی‌توانست چوب‌دستی‌اش هم پیدا کند.

هلگا با بغض گفت:
- تامی!... بگو این یه شوخیه و الان درستش می‌کنی!

لرد که دیگر هلگا هم برایش مهم نبود و تنها به آبروی ریخته‌اش فکر می‌کرد با تشر گفت:
- جدا فکر می‌کنی من شوخی دارم تو این وضع؟... زده به کله‌ات زن؟... وای گلرت اگه دستم بهت برسه!... هلگا! یه پیام بده مرگخواران بیان منو ببرن بیمارستان! یا گلرت رو پیدا کنن که ببینن این چه کوفتیه که رو بدنم ریخته؟!

هلگا که از لحن تند لرد دلخور شده بود، بلافاصله بیرون رفت و بعد از یک ربع، با تعدادی از مرگخواران از جمله گلرت برگشت. لرد که با دیدن گلرت شعله‌ور شده بود؛ فریاد زد:
- گلرت! این چه بلایه سرم آوردی؟ زود درستش کن!

گلرت که آشکارا قهقهه می‌زد گفت:
- لرد قشنگم! بابا اینو باید می‌خوردی! من چه میدونم می‌ریزی رو خودت!... این یه معجون واسه شوخیه! چند دقیقه یا بزرگت میکنه یا کوچیک! الان فکر کنم چون ریخته رو پوستت هر قسمت یه جور واکنش داده!

بقیه مرگخواران هم خنده ریزی کردند و معذب به در و دیوار را نگاه کردند.
لرد عصبانی‌تر شد و گفت:
- داری با من شوخی می‌کنی؟!... بیا درستش کن ببینم!

گلرت قیافه مظلومی به خود گرفت و گفت:
- نمیتونم که! اثر معجون پنج دقیقه است! فقط باید صبر کنی!

هلگا با چشمان اشکی گفت:
- بابا تامی من نیم‌ساعته اینطوریه! چی چی پنج دقیقه است؟!

سیبل که کنار گلرت ایستاده بود گفت:
- میخوای یه فال بگیرم ببینم کی لرد برمیگرده؟

گلرت گفت:
- کدومش؟ قسمت فنجون یا قسمت فیل؟

- من تامی مو میخوام!

صدایی داد زد:
- تامی چی چی بیه؟! لردا! اینجا چه خبره؟
این بلا بود که با قیافه بسیار خشن و صورتی برافروخته به همه آنها نگاه می‌کرد.

رنگ از رخسار لرد پرید ولی از تک‌وتا نیفتاد و گفت:
- می‌بینی که! من اینجا گیر کردم!

اما بلا که انگار لرد فیل - فنجان شده چیز مهمی نیست اصلاً توجهی نکرد و گفت:
- این قناری خانوم کیه؟

هلگا در کسری از ثانیه از زنی عاشق و گریان به هلگی کوماندو تبدیل شد و گفت:
- قناری قیافته! کلاغ!

- جفت پا اومدی تو زندگی من و تازه زبونتم درازه! نفسسسس کششش!

بعد با حرکتی بروس‌لی گونه در هوا پرید و روی سینه هلگا فرود آمد و اولین مشت را زد. البته هلگا نیز که در دوران دوستی‌اش با سالازار حسابی تمرین کرده بود، کم نیاورد و مشت مقابل را به فک بلا زد. در آن بین که جمعیت دو دسته شده بود و هلگا و بلا را تشویق نموده و گلرت نیز پول شرط‌بندی جمع می‌کرد، لرد سعی کرد تکانی بخورد و خودش را از میان دیوار آزاد کند. به‌هرحال انگار کسی برایش مهم نبود که اوست که دارد زجر می‌کشد.
اما این تصمیم بسیار اشتباه بود. انگار تکان‌خوردن لرد نقاط عروسی را دوباره فعال کرد و پاهای فنجانی لرد، لگن و حومه لگنش شروع به بزرگ‌شدن کرد و در مقابل سرش کوچک و کوچک‌تر شد.

اتفاقات بعدی در کسری از ثانیه افتادند. مناطق بزرگ شده لرد این بار قسمت متفاوتی از دیوار را سوراخ کرده و درست مانند بازی بولینگ، مکان‌های بزرگ شده، دو حمله گرد و دایره‌ای به اهداف بلا و هلگا کردند و هر دو را به دیوار پرس کرد. پاهای لرد نیز در چشم و دهان گلرت و چند مرگخوار فرورفت. (گلرت خیلی حال نمود)

پاها از دستشویی نیز فراتر رفتند و به میانه کافه رسیدند و سر فنجان شده لرد که به تنه فیلی‌اش چسبیده بود با ناله‌ای ضعیف روی زمین دستشویی افتاد. ازآنجاکه حنجره لرد کوچک شده بود، فحش‌ها و فریادهایش به گوش نرسید و گلرت هم که نقش قربانی را به خوبی بازی میکرد، توانست در حین آمدن تیم امداد و نجات جادویی از دست لرد فرار کند.

هلگا و بلا که بر اثر فشار گردالی ها، هلالی شده بودند به بیمارستان منتقل شدند و پایین آوردن آنتن بیرون‌آمده از سقف کافه سه روز کامل طول کشید. در این زمان سه روز، لرد کله فنجانی جرئت حرکت‌کردن نداشت و مانند جاسویچی روی زمین افتاده بود. این سه روز برای او کافی بود که به کارهای بد بدش فکر کند و به خودش قول بدهد که قبل از هیچ دیتی با گلرت حرف نزند. البته لرد از چهار زید گرفتن پشیمان نشد. به‌هرحال لرد آنتن داری بود که ماهواره هم می‌گرفت و پهنای باندش زیاد بود و برخلاف کلید اسرار اصلاً هم متنبه نشد.

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط لرد ولدمورت در 1404/7/12 23:45:50
THERE IS NO GOOD OR EVIL.THERE IS ONLY POWER, AND THOSE TOO WEAK TO SEEK IT

نصب جادوگران روی آیفون

  1. در Safari دکمه «اشتراک‌گذاری» (Share) را بزن.
  2. گزینه «Add to Home Screen» (افزودن به صفحه اصلی) را انتخاب کن.
  3. روی «Add» بزن. آیکن جادوگران به صفحه اصلی اضافه می‌شود.