پیشگفتار:
سلام دوستان راستش از این به بعد بخاطر یک سری مشکلات جینی رو نداریم.(ما بدون مامان چیکار کنیم)
اما ناراحت نشید.
ترو مرلین
نه لطفا ناراحت نشین، چون منو داریننن
اره دیگه بلاخره پسر ارشد بودن و وارث نام پاتر بودن این چیزا رم داره
---------------------------------------------------------------------------------------


همچنان که لیلی و جیمز داشتن وسایل تو ساک قهوه ای که از عهد مرلین بود کل کل میکردن جینی در چوبی رو باز کرد و اومد تو
- جیمز، لیلی، کل کل بسه. داریم میریم.

جیمز و لیلی به محتویات کیف که شامل یک مسواک، یک بیسکویت ساقه گالیونی، سه تا قورباغه شکلاتی، پنج تا بیسکویت خواهر با دو تا بسته شیر.
و پنج تا کلاه در رنگ های بنفش، نیلی، ابی، سبز، زرد و چهارتا عینک افتابی در رنگ های نارنجی، قرمز، بنفش و لباس هایی که در همین طیف رنگ تکرار میشن.
و کتابای جیمز که اون ها هم در همین ترتیب رنگی زیر وسایل بودن.

- تو ۵ تا کلاه برداشتی مسواک برنداشتی؟
- چرا اون تو کیف مخصوصه اون گوشه.
- ما جا نداریم تو کیف برداشتی؟

جیمز کیف رو برمیداره باز میکنه با سه تا مسواک روبرو میشه و چشاش از تعجب مثل هرپو لوج میشه.

- چرا سه تا؟
- پس چندتا؟
- یکی.
- چرا یکی؟
- پس چند تا؟
- سه تا.

و این رو ادامه دادن تا زمانی که البوس دوید و اومد یک سری وسایل انداخت تو کیف و دوید برگشت و با یکسری وسایل دیگه برگشت.

- هوششش،‌چته تسترال.
- چیکار داری میکنی البوس؟

البوس خپل دویده بود از این اتاق تا اون اتاق جوری که نفس نفس میزد

- جا...کم...اوردم.
- خب به من چه بذار تو کوله ات.
- نمتونم.
- منم نمتونم بذارم اینا تو کیفم باشه.

جیمز وسایل البوس رو برداشت و پرت کرد تو راهرو و خیلی اتفاقی خورد به هری که داشت با شلوارک ماماندوز که مامانبزرگ مالی براش دوخته بود میرفت و وقتی وسایل البوس بهش خورد افتاد رو کف چوبی زمین.

- چخبرتونههه؟ چخبرتونههههه؟
- اوه اوه ببخشید بابا، این البوس وسایلش رو اورد گذاشت تو کیف من و منم وسایلش رو دادم بهش منتها جاخالی داد و افتاد تو راهرو و خورد به شما.
- خب بذار وسایلشو بذاره، چه اشکالی داره؟
- خب باباجون اشکالش اینه که ما توچمدونمون به اندازه خودمونم جا نداریم.
- حالا یکم از وسایلتون کم کنید.اون همه کتاب رنگین کمونی چیه جیمز؟

جیمز که یکی از تیشرت های مشکیش رو که دم دست بود انداخت تو چمدون رو کتابا و اروم روشو پوشوند برگشت و به باباش نگاه کرد

-امممم، هیچی.
- خب حالا که هیچیه خالیش کن البوس وسایلش رو بذاره.
- نه بابا، البوس به تنهایی یک چمدون داره و من و جیمز با هم اصن ببینین خودش چی داره
- هرچی داره، به شما چه. اصن بیا بریم البوس، برات افسون گسترش تشخیص ناپذیر میزنم.

جمز و لیلی به هم نگاه کردن و با کشیدن اهی و زدن زوری در جمدونشونو بستن.

-سلام به همه امروز میخوای... جیمز! این چه وضعشه؟
- چی چه وضعشه؟ دارم وسایلمو میچینم دیگه!
-وسایلت‌ رو جمع میکنی یا وسایلت رو مچاله پرت میکنی تو چمدون؟
-مشکلش چیه؟
- یا همین الان لباسات رو برمیداری و تا میکنی یا حق نداری وسایل رو بذاری اون تو!
-مثل اینکه یادت رفته این فقط چمدون تو نیست نه؟ این چمدونه جفتمونه و هر جور بخوام وسایلمو میذارم توش!
-این چمدونه نه انباری... با توام!

لیلی در حالی که داد میزد و زیر لب جیمز را که بدون توجه به غرغر های لیلی به اتاقش میرفت تا وسایل بیشتری را بیاورد، نفرین میکرد، به سمت چمدان می‌رفت تا لباس های بیشتری در آن جا دهد.
-جیمز!
-ها؟
-اینا چیه؟
-چی؟
-یه دفتر اوردی، ۳‌دست لباس، ۴تا برتی‌بات، ۳ تا قورباقه شکلاتی؟ این همه خوراکی واسه چیته؟
-اولش که منو به زور میبرید این‌ور اون‌ور الانم نمیذاری وسیله بردارم؟ اصلا من که از گفتم نمیخوام بیام!
-چرت و پرت نگو جیمز! ما فقط ۲ روز میخوایم بریم و برگردیم! کل چمدون رو اشغال کردی!
-خودت چی؟ یه کتاب اوردی که از خودت بزرگتره، یه کیف بزرگ گذاشتی اون تو فقط واسه ضد‌افتاب و عینک افتابی. دوتا کلاه؟ یدونه بس نبود؟
- نخیر! اگه یکیشو باد ببره چی؟ در ضمن من فقط وسایل ضرور... این سوسک پلاستیکیه تو چمدون؟
-اون... هیچی ولش کن! الان ۲تا ضدافتاب و سه تا عینک‌دودی با رنگای مختلف ضروریه؟
-بله ضروریه! یعنی میگی من لباس قرمز رو با عینک ابی بپوشم؟ اصلا شما شاهد! میشه؟ حتما تو کامنتا بهمون بگید!

از اونجایی که جیمز یک پسره معمولیه مثل هر پسره معمولیه دیگه ای طرفداری نداره که بخواد شاهد دروغینش باشن.
جیمز برای اثبات خودش میره و از بهترین کاراگاه در این حوزه کمک میگیره.
بریم ببینیم این جیمز میتونه خودشو به اثبات برسونه یا داره کاراگاه رو برای طبیعی بودن ماجرا میاره.
جیمز داشت میرفت به سمت اتاقش که لیلی گفت:
- کجا؟ تا تکلیف کتابم مشخص نشه هیچ جا نمیری
- تو اتاقم، منم تا وقتی وکیل و کاراگاهم نیان هیچ حرفی نمیزنم.
جیمز قدمی به سمت اتاقش برداشت که لیلی با لحن کشیده ای گفت:
- مامانننن نگاشششش کننن
- مشکل خودتونه یکجوری حلش کنید. نبینم کار به دعوا بکشه که من از همه تون تو این جریان بهترم
همچنان جیمز رو کم در ایستاده بود که صدای زنگ در اومد.
جیمز گفت: من میرم با من کار دارن

جیمز رفت پایین و در رو برای تلما هلمز کاراگاهی که تو منطقه و تو کل انگلستان بهتر ازش نبود باز کرد.
- عههه سلام تلما
- سلام جیمز میتونم بیام تو؟
- اوو اره فقط یک چیزی گوشتو بیار.

جیمز یک چیزی در گوش تلما گفت و تلما با تکون دادن سر تائید کرد و وارد شد.
جینی از تو راه پله ها داد زد:
- سلام تلما، خوش اومدی.
- ممنون جینی، سلام لیلی.
جینی با بی میلی گفت:
- سلام تلما

و چشمهایش را در جهت عقربه های ساعت دو رادیان چرخوند.
تلما رفت بالا به اتاق لیلی و با پوشیدن دستکش هاش شروع کرد.
- لیلی کی اخرین بار کتابتو خوندی؟
- اممم فک کنم پریروز بود.
- تو اتاقت خوندی؟
- اره، دقیقا همونجا رو میز

و با دستش گوشه از میز را نشان داد که قهوه ریخته بود و لکه های قهوه خشکیده مشخص بود.

تلما دستی روی لکه ها کشید و چاقوی جیبی خودش رو در اورد و بخشی از قهوه های روی میز رو بدون این که رو میز خش بیفته خراشید.

جینی تو دلش گفت مواظب میز باش و تلما مواظب بود. سر برگردوند به جینی نگاهی کرد و لبخندی به نشانه انبساط خاطر زد.

- لیلی این قهوه خیلی قویه اصلا مناسب تو نیست
- اونشب این قهوه رو خوردم که بتونم اون کتاب کوفتی رو بخونم.
- اونشب منظورت پریروزه؟
- اره
- این قهوه مال پریروز نیست، خیلی طول کشیده باشه مال دیشبه.

لیلی با عصبانیت پوفی کرد و گفت:
- من خودم میدونم کی قهوه ام رو میز ریخته
و رفت به سمت تختش و نشست رو تخت.

تلما پاشد و بدون این که به کسی چیزی بگه راه میرفت تو خونه و رسید به اشپزخونه، جایی که یک فنجون خالی قهوه رو میز بود که دور فنجون قهوه ای بود هنوز.

- جینی میشه یک لحظه بیای
- اره اومدم

جینی رفت به اشپزخونه. تلما بهش گفت:
- میدونی این قهوه از کی بوده؟
- از کی دا...
- نه جینی وقت شوخی نیست من وسط کارم
- اها نه
- من میگم مال جینی بوده، چرا؟
نگاه کن اینجارو دور فنجون قهوه خشکیده هست که نشون میده ریخته و از اتاق جینی تا اینجا سه تا لک قهوه هست.

در همون حین جیمز دم در اشپزخونه واستاده بود و با سیمان توی دستش بازی میکرد.
تلما سیمان رو از دست جیمز گرفت و گفت:
- مجرم اصلی رو پیدا کردم
- سیمان رو میگی مجرم؟
- اره اینجارو ببین
و به قسمتی از موهای سیمان اشاره کرد که روش قهوه خشکیده بود و تلما شروع کرد به چیدن سناریوهای ممکن:
ببین سیمان میره تو اتاق لیلی تا رو میز بشینه و پنجره رو نگاه کنه که روش نقاشی های سه بعدی ماهی لیلی هست بعد پاش میخوره به لیوان قهوه لیلی که میخواسته بخورش و کتاب رو بخونه پس کتاب رو با پوزه اش هل میده پائین و میفته کجا؟

تلما با یک حالت عصبی گونه ای به سمت اتاق لیلی میدوئه و میره زیر میز رو نشون میده.

بعد سیمان رو برمیداره و پوزه اش رو میخارونه تا دهنش رو باز کنه و میگه:
بعد با این دندونای نیشش کتاب رو برمیداره و میبره به قبرستون وسایلاش، جایی که کامواهای جینی بهش نقل مکان کردن.

و میره اتاق زیر پله ها رو باز میکنه و کتاب لیلی که با قهوه تزئین شده رو بهش میده.
لیلی خوشحال میشه و جیمز هم از اینکه اخرش اثبات کرد به همه که راست میگه خوشحال بود.

موقع رفتن جیمز یک جفت گوشواره ای که به تلما برای روباهش قول داده بود رو میده و میزنه قدش بابت پرونده ای که به این خوبی و خوشی حل شد


فلش بک:
جیمز وقتی تلما میاد بهش میگه:
کتاب لیلی دست منه چون روی کتاب خودم قهوه ریختم و جاهاشونو عوض کردم الانم کتابی که باید به لیلی بدی تو اتاق زیر پله است.
از سیمان استفاده کن

پارت دوم

ویدیو پخش شده و اتاق لیلی نمایان می شود. برادرش جیمز، در اتاق ایستاده و سعی می کند لیلی را راضی کند که او کتابش را بر نداشته.
- اخه لیلی.‌.. من برای چی باید کتاب تو رو بردارم؟
- من از کجا بدونم؟ به همون دلیلی که هفته پیش کیفمو برداشتی.
- کدوم یکیش؟ من هفته پیش سه تا کیف از اتاقت برداشتم. کدومشونو میگی؟
- بفرما! دیدی من هی میگم تو وسایلامو بر می داری، هی بگو نه.
- نه این که خودت هیچوقت وسایلای منو بر نمی داری؟ ماه پیش قلم پرمو با خودت بردی دیگه هم برنگردوندی.
- اولا من خواستم ازت اجازه بگیرم‌ خودت تو اتاقت نبودی. دوما، خودت گفتی یه ماه پیش نه هفته پیش. کتابمو می خوام

صدای جینی از دور دست های می اید:
- باز چی شده که دارید دوباره دعوا می کنید.

لیلی در جوابش گفت:
- جیمز کتابمو برداشته، پس نمیده.

جیمز به سمت دوربین برگشت و گفت:
- من برنداشام.بچه هام شاهدن، مگه نه؟

-سلام به همگی امیدوارم حال تک تکتون خوب باشه! ولی راستش رو بخوایید حال من اصلا خوب نیست! امروز دیگه ادم نمیتونه حتی به خواهر و برادر خودش اعتماد کنه!

لیلی دوربین رو به سمت اتاقش میچرخونه که بر خلاف همیشه، ذره ای نظم نداره و هیچی سر جای خودش نیست. کتاب ها سر تخت، کنار کیفاش ولو شدن، لباس هاش به جای اینکه توی کشو باشه، روی زمین رها شده و لوازم تحریر هاش روی میز پخش شده. لیلی به سمت قفسه کتاب های درسیش اشاره میکنه.
- همونطور که میبینید تموم کتاب های درسیم اینجان. به جز چی؟... افرین کتاب تاریخچه جادوم! انگار اب شده رفته زیر زمین! کل اتاقم رو زیر و رو کردم، توی کیفم، روی میز، توی کشو و حتی زیر فرش و تخت رو هم دیدم اما هیچ جا نبود! دیگه هیچ جایی توی این خونه نمونده ه نگشته باشم.

لیلی همونطور چشماش رو ریز میکنه و به سمت در اتاقش اشاره میکنه میگه:
- و وقتی من چیزی رو پیدا نمیکنم یعنی چی؟ یعنی یه نفر اونو برداشته و قایم کرده و نمیخواد من اونو پیدا کنم!مگه چند نفر دیگه به جز جیمز توی این خونه زندگی میکنن که وسایل منو برمیداره! ها؟
- باز چی شده؟ چی میگی؟

صدای فریاد جیمز از اتاق مجاور بلند میشه، که حالا به سمت اتاق خواهرش میاد تا ببینه این همه داد و قال واسه چیه.
-چیه؟ باز چته؟
-کتابم!
-چی؟
-کتابم؟
-چی میگی؟ من زبون تسترال ها رو بلد نیستم. درست مثل ادم حرف بزنم بفهمم چی میگی!
-میگم کتاب منو چی کردی؟
- کتاب تو رو؟ من به کتاب تو چیکار دارم؟
- خودت برداشتی! مطمِنم کار خودته! حتی بچه هام شاهدن!

لیلی با محبت بسیار به دوربین نگاه میکنه.
-مگه نه؟ هرکی با من موافقه این تو کامنت اعلام کنه!

در آستانه‌ی جهانی که جادو در رگ‌هایش جاری است، به کانال “خاطرات خانواده پاتر” خوش آمدید.
اینجا، در تار و پود روزها، قصه‌هایی نهفته است؛ از لبخندهای لیلی، از شور و شوق جینی، و از کنجکاوی‌های بی‌وقفه‌ی جیمز. ما، وارثان این میراث جادویی دست در دست هم، داستانی مشترک را آغاز می‌کنیم.

هر کلمه، هر خاطره، هر طلسم ناگفته، نجوایی است در این کتاب که با هم ورق خواهیم زد.بگذارید قلم‌هایمان با جوهر عشق و جادو بر این صفحات بنویسند…
هر پست، تکه ای پازل است و شما با چسباندن انها به یکدیگر می توانید خاطره ای کامل از ابن خانواده ببینید.

شروعی نو، از اعماق قلب‌هایمان، برای شما